Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Африкадан Америкаға құлдарды тасымалдайтын жүк кемесі.
Cargo ship carrying slaves onboard from Africa to the Americas
Құл кемелері – 17-19 ғасырларда құлдарды тасымалдау үшін арнайы салынған немесе қайта жаңартылған ірі жүк кемелері болды. Бұл кемелер "Гвинеялықтар" деп те белгілі болды, себебі олар Батыс Африкадағы Гвинея жағалауынан адамдарды алып, оларды саудалаған.
Slave ships were large cargo ships specially built or converted from the 17th to the 19th century for transporting slaves. Such ships were also known as "Guineamen" because the trade involved human trafficking to and from the Guinea coast in West Africa.
Атлантикалық құл саудасы
1600 жылдардың басында, еуропалықтардың Америкаға келгеніне бір ғасырдан астам уақыт өткен соң, плантацияларда жұмыс істеу үшін ақысыз еңбекке деген сұраныс құл саудасын табысты бизнеске айналдырды. Атлантикалық құл саудасы 18 ғасырдың соңғы екі онжылдығында, Конго азаматтық соғысы кезінде және одан кейін өркендеді. Құнға айналдыру үшін кеме иелері кемелердің корпустарын биіктігі аз бөлімдерге бөлді, осылайша мүмкіндігінше көп құлды тасымалдауға болатын. Жағдайдың нашарлығы, сусыздану, дизентерия және цинга салдарынан құлдардың орташа есебімен 15%-ы, ал кейде үштен бірі қаза тапты. Көбінесе кемелерде жүздеген құлдар болды, олар тақта төсектерге тігізгішпен бекітілген. Мысалы, "Генриетта Мари" құл кемесі ұзақ Орта жолда шамамен 200 құл тасыды. Олар жүк бөлімдерінде қамалды, әр құл қозғалуға шамасы келмейтіндей етіп тігізгішпен байланды. Құл кемелерінің ең маңызды бағыттары Африканың солтүстік-батыс және батыс жағалауларынан Оңтүстік Америкаға, бүгінгі АҚШ-тың оңтүстік-шығыс жағалауына және Кариб теңізіне дейін созылды. Шамамен 20 миллион африкалық кемемен тасымалданды. Африкадан Америкаға құлдарды тасымалдау үшбұрышты сауданың Орта жолы деп аталды.
In the early 1600s, more than a century after the arrival of Europeans to the Americas, demand for unpaid labor to work plantations made slave trading a profitable business. The Atlantic slave trade peaked in the last two decades of the 18th century, during and following the Kongo Civil War. To ensure profitability, the owners of the ships divided their hulls into holds with little headroom, so they could transport as many slaves as possible. Unhygienic conditions, dehydration, dysentery, and scurvy led to a high mortality rate, on average 15% and up to a third of captives. Often, the ships carried hundreds of slaves, who were chained tightly to plank beds. For example, the slave ship Henrietta Marie carried about 200 slaves on the long Middle Passage. They were confined to cargo holds, with each slave chained with little room to move. The most significant routes of the slave ships led from the north western and western coasts of Africa to South America and the south east coast of what is today the United States, and the Caribbean. As many as 20 million Africans were transported by ship. The transportation of slaves from Africa to America was known as the Middle Passage of the triangular trade.
Құлдар
Құлдықпен жүретін кемелердің иелері мүмкіндігінше көп құлдарды тасымалдауға тырысып, сапарды пайдалырақ етуге ұмтылды. Олар құлдарды тығыздап, тізбектеп байлап, кеңістікті тиімді пайдалану үшін оларды топтап орналастырды. Мұндай тығыз жағдайлардың салдарынан құлдар оттегі жетіспеушілігінен қаза бола бастады. Португалия заң шығарушылары 1684 жылы тоннаж туралы заң қабылдап, жағдайды сәл жақсартуға тырысты. Кемедегі құлдар азықтандырылмай, қатыгездікпен қаратылды, көптегендері тіпті мақсатына жетпей қайтыс болды; өлген немесе өліп бара жатқан құлдар теңізге лақтырылды. Сапарды аяқтауға шамамен бір-екі ай уақыт кетті. Құлдар жалаңаш күйде, түрлі тізбектермен байланып, төсектердің астындағы еденде, қозғалуға шамасы жоқ жағдайда сақталды. Кейбір капитантар басқа құлдарды бақылау үшін құл күзетшілерін тағайындады. Олар уақыттың көп бөлігін еденге бекітілген тақталарға жабысып, шыбықтары сүйекке дейін тозып өткізді. Дизентерия, диарея, көз қозғалысын бақылаудың бұзылуы, безгек, талма, сары қызба, қызылша, тиф, құмшекер, ленталық құрт, ұйқы ауруы, трипаносомоз, йогум, сифилис, мәйектілік, слонов ауруы және көңіл көтерілмейтін аурулар құл кемелерінде құлдардың өліміне себеп болды. Бұрынғы құлдардың, мысалы Олауда Эквианоның, баяндамалары құлдардың қандай қорқынышты жағдайларға түскенін көрсетеді. 1788 жылғы Құл саудасы туралы заң, сондай-ақ Долбен заңы деп те аталады, құл саудасы басталғаннан бері алғаш рет британдық құл кемелеріндегі жағдайды реттеді. Бұл заң құлдықты жоюды қолдаған сэр Уильям Долбен тарапынан Ұлыбритания Парламентіне енгізілді. Алғаш рет тасымалданатын құлдардың санына шектеу қойылды. Заңға сәйкес, кемелер бір тоннаға 1,67 құлдан, ең көп дегенде 207 тонна жүк тасымалдауға рұқсат етілді, ал одан кейін бір тоннаға бір құлтан астам тасымалдауға болмайды. Бұрын 609 құлға дейін тасымалдаған "Брукс" кемесі енді 454 адамды ғана тасымалдай алатын болды. Құлдардың санын тіркелген тоннаждың орнына палуба ауданы бойынша есептеуге болады, бұл қателердің санын азайтады және есептелген көрсеткіштерден тек 6% ғана ауытқуға мүмкіндік береді. Құл кемелеріндегі тығыздық азаюы кемедегі өлім-жітімді азайтуы мүмкін, бірақ бұл тұжырым кейбір тарихшылар тарапынан дауланады.
The owners of slave ships embarked as many slaves as possible to make the voyage more profitable. They did so by cramming, chaining, and selectively grouping slaves to maximize the use of space. Slaves began to die of lack of oxygen due to these cramped conditions. Portuguese lawmakers passed the Tonnage Act of 1684 in order to slightly improve conditions. Slaves on board were underfed and brutally treated, causing many to die before even arriving at their destination; dead or dying slaves were dumped overboard. An average of one to two months was needed to complete the journey. The slaves were naked and shackled together with several different types of chains, stored on the floor beneath bunks with little to no room to move. Some captains assigned slave guardians to watch over and keep the other slaves in check. They spent a large portion of time pinned to floorboards, which would wear skin on their elbows down to the bone. Diseases such as dysentery, diarrhea, ophthalmoparesis, malaria, smallpox, yellow fever, scurvy, measles, typhoid fever, hookworm, tapeworm, sleeping sickness, trypanosomiasis, yaws, syphilis, leprosy, elephantiasis, and melancholia resulted in the deaths of slaves on board slave ships. Firsthand accounts from former slaves, such as Olaudah Equiano, describe the horrific conditions that slaves were forced to endure. The Slave Trade Act 1788, also known as Dolben's Act, regulated conditions on board British slave ships for the first time since the slave trade started. It was introduced to the United Kingdom Parliament by Sir William Dolben, an advocate for the abolition of slavery. For the first time, limits were placed on the number of slaves that could be carried. Under the terms of the act, ships could transport 1.67 slaves per ton up to a maximum of 207 tons burthen, after which only one slave per ton could be carried. The well known slave ship Brookes was limited to carrying 454 people; it had previously transported as many as 609 enslaved. Slave counts can also be estimated by deck area rather than registered tonnage, which results in a lower number of errors and only 6% deviation from reported figures. This limited reduction in the overcrowding on slave ships may have reduced the on board death rate, but this is disputed by some historians.
Теңізшілер мен экипаж
XVIII ғасыр мен XIX ғасырдың басында құл кемелеріндегі теңізшілер көбінесе аз жалақы алып, қатал тәртіпке және қатыгездікке ұшырады. Аман қалған экипаж мүшелеріне оралғанда жалақыларынан аяусыздықпен айырылып, алданып қалған жағдайлар жиі кездесетін. Құл саудасының осы жақтары кеңінен белгілі болды; теңізшілер арасында құл кемелерінің жаман даңқы соншалық, оларға қосылушылардың көбі мәжбүрлеу арқылы немесе басқа жұмыс таба алмағандықтан кемеге ішкі ақты. Бұл әсіресе түрмеде жазасын өткерген теңізшілерге қатысты. Ағылшын құл кемелерінің экипаждарында қара нәсілді теңізшілердің де болғандығы мәлім. Бұл адамдар Африкадан немесе Кариб аймағынан келген, немесе Ұлыбританияда туған болуы мүмкін. Зерттеушілер сақталған құжаттардан ондаған адамды анықтады. Дегенмен, бұл туралы толық мәлімет жоқ, себебі көптеген капитан өз кемелерінің тізіміне экипаж мүшелерінің ұлтын жазбаған. Африкалық ерлер (кейде әйелдер де) аудармашы ретінде де қызмет еткен.
In the 18th and early 19th centuries, the sailors on slave ships were often poorly paid and subject to brutal discipline and treatment. Crew members who survived were frequently cheated out of their wages on their return. These aspects of the slave trade were widely known; the notoriety of slave ships amongst sailors meant those joining slave ship crews did so through coercion or because they could find no other employment. This was often the case for sailors who had spent time in prison. Black sailors are known to have been among the crews of British slave ships. These men came from Africa or the Caribbean, or were British born. Dozens of individuals have been identified by researchers from surviving records. Knowledge of this is incomplete, though, as many captains did not record the ethnicity of crew members in their ship's muster roll. African men (and occasionally African women) also served as translators.
Құл саудасын жою
Африка құл саудасы 1807 жылы АҚШ және Ұлыбритания тарапынан тыйым салынды. 1807 жылғы Құл саудасын жою туралы акті Британ империясының барлық территориясында құл саудасын заңсыз деп жариялады. АҚШ заңы 1808 жылдың 1 қаңтарында күшіне енді. Осы күннен бастап Африкадан шыққан барлық АҚШ және Ұлыбритания құл кемелері АҚШ немесе Корольдік теңіз күштері тарапынан тұтқындалуға жататын қарақшылық кемелер ретінде қарастырылды. 1815 жылы Вена кеңесінде Испания, Португалия, Франция және Нидерланды да өздерінің құл саудасын тоқтатуға келісті. Заңмен тыйым салынғаннан кейін де сауда тоқтаған жоқ; 1807 мен 1860 жылдар аралығында британдық кемелер 1600 құл кемесін ұстап, 160 000 құлды азат етті. Құлдықтан кейін құл кемелері теңіз шайқастарында ұстаудан қашу үшін жылдам және маневрлі формаларға көшті, ең танымал түрі – Балтимор клипері. Кейбіреулерінің корпусы мыс қаптамамен жабдықталған, бұл корпуста теңіз балдырларының өсуін болдырмай, жылдамдықты едәуір арттырды, әйтпесе кеме жылдамдығы төмендеп қалған болар еді. Бұл өте қымбат болды және сол кезде көбінесе Корольдік теңіз күштерінің кемелеріне ғана орнатылды. Құл кемелерінің жылдамдығы оларды пираттыққа қайта қолдануға және тұтқындалғаннан кейін теңіз күштерінде пайдалануға ыңғайлы етті; Nightingale кемесі осындай кемелердің мысалы болды. HMS Black Joke Корольдік теңіз күштерінде тамаша қызмет етіп, бірнеше құл кемесін ұстап, жүздеген құлдарды азат етуге жауапты болды. Африкадан Америкаға құлдарды тасымалдаған құл кемелеріне жасалған сақтандыру полистерін кепілдікке алуда маңызды рөл атқарғаны үшін Лондонның Ллойд компаниясын сотқа беруге африкалық құлдардың ұрпақтары әрекеттенді.
The African slave trade was outlawed by the United States and the United Kingdom in 1807. The 1807 Abolition of the Slave Trade Act outlawed the slave trade throughout the British Empire. The U. S. law took effect on 1 January 1808. After that date, all U. S. and British slave ships leaving Africa were seen by the law as pirate vessels subject to capture by the U. S. Navy or Royal Navy. In 1815, at the Council of Vienna, Spain, Portugal, France, and the Netherlands also agreed to abolish their slave trade. The trade did not end on legal abolition; between 1807 and 1860 British vessels captured 1,600 slave ships and freed 160,000 slaves. After abolition, slave ships adopted quicker, more maneuverable forms to evade capture by naval warships, one favorite form being the Baltimore Clipper. Some had hulls fitted with copper sheathing, which significantly increased speed by preventing the growth of marine weed on the hull, which would otherwise cause drag. This was very expensive, and at the time was only commonly fitted to Royal Navy vessels. The speed of slave ships made them attractive ships to repurpose for piracy, and also made them attractive for naval use after capture; Nightingale and were examples of such vessels. HMS Black Joke had a notable career in Royal Navy service and was responsible for capturing a number of slave ships and freeing many hundreds of slaves. Attempts have been made by descendants of African slaves to sue Lloyd's of London for playing a key role in underwriting insurance policies taken out on slave ships bringing slaves from Africa to the Americas.