Бас саусақтың немесе кіші бармақтың қысылуы және өздігінен кесілуі (Айнхум)
Ainhum
Айнум ауруы: Бас бармақ түбіндегі ауыру, қан ағымын тоқтату және бірнеше жылдан кейін өзінен-өзі кесілуге алып келуі мүмкін. Симптомдар мен алдын алу туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Айнхум (португал тілінен, [айтылуы]), сондай-ақ спонтанды дактилолиз деп те аталады, бесінші саусақтың табанының қатты қысылуымен сипатталады, көбінесе бірнеше жылдан кейін екі жақты спонтанды өздігінен ампутацияға алып келеді.
Ainhum (from Portuguese, pronounced ), also known as dactylolysis spontanea, is a painful constriction of the base of the fifth toe frequently followed by bilateral spontaneous autoamputation a few years later.
Белгілері мен симптомдары
Сырқама бесінші саусақтың төменгі және ішкі жағында, әдетте, табан саусақтың бүгілуіне сәйкес басталады. Ойыс біртіндеп тереңдеп, дөңгелек пішінге айналады. Аурудың таралу жылдамдығы өзгеріп отырады, бірнеше айдың ішінде толық айналып кетуі мүмкін, ал кейбір жағдайларда жылдар бойы да толыққанды болмайды. Шамамен 75 пайыз жағдайда екі аяққа да әсер етеді, бірақ көбінесе әртүрлі дәрежеде. Псориаз кезінде де кездеседі, сондай-ақ аяқ саусақтарын, жыныс мүшелерін немесе сосқаларды шаш, жіп немесе талшықтармен орау салдарынан да пайда болуы мүмкін. Псевдо-айнхумды емдеу үшін ауызға қабылданатын ретиноидтар, мысалы, третиноин және транниласт сияқты антифибротикалық препараттар зерттелген.
The groove begins on the lower and internal side of the base of the fifth toe, usually according to the plantar digital fold. The groove becomes gradually deeper and more circular. The rate of spread is variable, and the disease may progress to a full circle in a few months, or still be incomplete after years. In about 75 percent of cases both feet are affected, though not usually to the same degree. It has even been seen in psoriasis or it is acquired by the wrapping toes, penis or nipple with hairs, threads or fibers. Oral retinoids, such as tretinoin, and antifibrotic agents like tranilast have been tested for pseudo ainhum.
Алдын алу
Аяқ киім кию арқылы жалаң аяқтан болатын жарақаттардың алдын алу айнхумның таралуын азайтуға көмектеседі. Туа біткен псевдоайнхумның алдын алуға болмайды және ол ауыр туа біткен кемістіктерге алып келуі мүмкін. Айнхум бүкіл әлемде кездеседі, бірақ Сахара асты Африкадан шыққан адамдарда ең көп таралған. Бұл ауру 20 мен 50 жас аралығындағы еркектерде әйелдерге қарағанда екі есе жиі кездеседі (2:1).
Wearing shoes to protect barefoot trauma has shown decrease in incidence in ainhum. Congenital pseudoainhum cannot be prevented and can lead to serious birth defects. Ainhum occurs worldwide, but is most common in people of sub Saharan African origin. It is more common in men than in women (2:1) between 20 and 50 years of age.
Тарих
Айнхумды Батыста алғаш рет ағылшын хирургы Роберт Кларк сипаттаған болып көрінеді. Ол 1860 жылы Лондон эпидемиологиялық қоғамына ұсынған есебінде Алтын жағалауда кең таралған "кішкентай саусақтың құрғақ гангренасы" туралы қысқаша айтқан, бірақ оны жекеленген ауру деп танымады және оның "жасырған сырқаудың" салдары деп ойлады. Айнхумды ерекше ауру ретінде алғаш рет 1867 жылы бразилиялық дәрігер Хосе Франсиско да Сильва Лима (1826–1910) толық сипаттады. "Айнхум" атауы (йоруба тіліндегі ayùn сөзінен, "үрмелеу" немесе "сүртіп тазалау" деген мағынаны білдіреді) Сильва Лима жұмыс істеген Бразилияның Баия штатындағы йоруба тілінде сөйлейтін адамдар бұл ауруды атау үшін қолданды. Айнхумға алғашқы гистологиялық зерттеулерді О. Э. Х. Вучерер жүргізіп, 1872 жылы жариялады, ал алғашқы бейнелеу зерттеулері 1924 жылы жасалды.
The first description of ainhum in the West appears to have been provided by English surgeon Robert Clarke, who made a passing reference to "dry gangrene of the little toe" as a common occurrence in the Gold Coast in an 1860 report to the Epidemiological Society of London, but did not recognize it as a distinct entity and believed it to be a consequence of "suppressed yaws". Ainhum was first recognized as a distinct disease and described as such in detail by Brazilian physician José Francisco da Silva Lima (1826–1910), in 1867. The name "ainhum" (from the Yoruba ayùn, meaning "to saw" or "to file") was used to refer to the disease by Yoruba speakers in Bahia, Brazil, where Silva Lima practiced. The first histological studies of ainhum were conducted by O. E. H. Wucherer and published in 1872, and the first imaging studies were conducted in 1924.