Форт Ларнед: Тарихи орын және Санта-Фе жолының қорғаушысы

Кіріспе

АҚШ-тың Ұлттық тарихи орны

Форт Ларнед Ұлттық тарихи орны 1859 жылдан 1878 жылға дейін жұмыс істеген Форт Ларнедті сақтайды. Ол АҚШ-тың Канзас штатындағы Ларнед қаласынан шамамен 9 шақырым батысқа қарай орналасқан.

Тарих

Пауни Форк лагері 1859 жылдың 22 қазанында Санта-Фе жолымен қатынас жасаушыларды жауыздық ниеттес үндістерден қорғау үшін құрылды. 1860 жылы ол Камп-Алерт деп аталды, себебі 50 шақты сарбаздан тұратын кішкентай гарнизон үндістерге үнемі күштік болуға тиіс болды. 1860 жылдың мамырында ол Пауни Форк өзенінің ағысымен батысқа қарай 5 шақырымға жылжытылды және ай соңында Форт Ларнед деп аталды. Ол Камп-Алерт сияқты мақсатта жұмыс істеді және 1861 жылғы Форт-Уайз келісімінің шарттарына сәйкес, Үндістер ісі жөніндегі бюро арқылы Орталық жазықтықтағы үндістерді басқару агенттігі ретінде де қызмет етті. Форттың қызметі тайпаларды резервацияларға көшіру және Канзас штатында теміржол құрылысын аяқтау нәтижесінде тоқтатылды, бұл Санта-Фе жолының қажеттілігін жойды. Ларнед, Канзас және онда салынған форт полковник Бенджамин Ф. Ларнедтің құрметіне аталған, ол пост құрылған кезде АҚШ армиясының бас есепшісі болды. Ларнед ұзақ әскери мансапқа ие болды, алдымен 1812 жылғы соғыс кезінде 21-ші жаяу әскердегі байрақшы болып қызмет етті. Форт-Эриді қорғағаннан кейін ол капитан болып тағайындалды, ал 1854 жылға қарай Ларнед полковник болды және бас есепші болып бекітілді. Қала мен форт оның есімін иеленгенімен, полковник Ларнед ешқашан Канзасқа келген жоқ. Америка үкіметі Миссисипи өзенінің батысындағы кең аумақтарды талап еткен кезде, аймақтармен сауда-саттық экспоненциалды түрде өсті. Бір дереккөз бойынша, 1859 жылы сауда көлемі жылына 10 миллион долларға жеткен. "Миссури Республикасы" газетінде 2300 адам, 1970 вагон, 840 жылқы, 4000 қашыр, 15000 өгіз, 73 ат және 1900 тоннадан астам жүк Миссуриден Нью-Мексикоға аттанғаны жазылған. Сауда жолдарын қорғау үшін қосымша бекініс қажеттігі анық болды. Форт Ларнедтің орнын Жоғарғы Арканзас үндістерінің өкілі Уильям Бент таңдады. Бент: "Мен әскерлер үшін екі тұрақты посттың болуын қажет деп санаймын, біреуі Пауни Форк сағасында, екіншісі Биг Тимберсте, екеуі де Арканзас өзенінде. Оларды (үндістерді) бақылау үшін олардың арасында тұрақты әскери күштердің болуы маңызды" деді. Форттың алғашқы құрылыстары нашар салынған және жеткіліксіз болды. Адобе кірпіштерінен салынған Форт Ларнед офицерлік бөлме, екі қойма және казарма, күзет үйі, екі кір жуатын бөлме және ауруханадан тұрды, ал нан пісіру және ет сақтау үйі кейінірек салынды. Ол құрылғаннан кейін, жақын жердегі жазық үндістері жолмен сауда жасауды құрметтеуге бастады. 1861 жылдың тамызында полковник Ливенворт Форт Ларнедтен хабарлап, үндістердің Санта-Фе жолынан кеткенін және жаулық әрекеттерге қауіп жоқ екенін мәлімдеді. 1861 жылы Азамат соғысы басталғанда Форт Ларнед алғашқы әрекеттерге және үндістердің жаулықтарына куә болды. Регулярлы армия сарбаздары Шығыстағы қақтығыстарға қосылу үшін қызметтен алынды, ал форт Канзас, Колорадо және Висконсин штаттарының ерікті сарбаздарымен басқарылды. Азамат соғысы жылдарында жазық үндістері саяхатшыларға шабуыл жасап, оларды мазақтады. 1864 жылдың 17 шілдесінде киова үндістері Форт Ларнедке шабуыл жасап, мал төлемінен 172 жылқы мен қашыр ұрлады. Шабуылдаушылар қуылды, бірақ ұсталған жоқ. 1865 жылы вагон пойыздарын сүйреп апару жүйесі құрылды және барлық саудагерлерге қарулы сүйреусіз Форт Ларнедтен батысқа қарай сапарлауға тыйым салынды. Форт ешқашан тікелей Азамат соғысы шайқастарына қатыспаса да, бір оқиға соғысты Ларнедке жақындастырды. 1862 жылдың мамырында Конфедерация генералы Альберт Пайк кейбір киова және семиноль үндістерімен одақ құрды, Форт Ларнед пен Форт Уайзды басып алуды жоспарлады. Жоспар іске аспады, себебі үндістер ауа райы жақсарған кезде жылдық аң аулауға кетті. Форт Ларнед 1867 жылдың 12 сәуірінде генерал Винфилд Скотт Хэнкок пен бірнеше шайендік басшылардың кездесу орны болды, онда Хэнкок Ит-солдат басшыларын өзінің әскери күшімен таң қалдыруға ниеттенді. Кездесуден кейін Хэнкок Джордж Армстронг Кастермен және 7-ші АҚШ атты әскерімен бірге Форт Ларнендтің батысына шайендер мен лакоталардың біріккен лагеріне барды, ауыл тұрғындарын қашуға итермеледі. Хэнкок ауылды өртеп жіберуге бұйрық берді, осылайша Хэнкок соғысы деп аталатын соғыс басталды. Форт Ларнед Медисин-Лодж келісімін қамтамасыз ету арқылы Хэнкок соғысын аяқтауға көмектесті. 1868-69 жылдың қысында АҚШ генерал-майоры Филипп Шеридан Шайен, Киова және Команч үндістеріне қарсы Ұлы жазық аймағында науқан бастады. Шериданның әскері қарсылық көрсеткендерге шабуыл жасап, олардың азық-түліктері мен малдарын алып, қалған үндістерді резервацияларға итерді. Қысқы науқанның соңында Шеридан Форт Ларнед аймағындағы үндістердің көпшілігін резервацияларға күштеп орналастырды. Форт Ларнедтің жаңарту жұмыстары 1866 мен 1868 жылдар арасында жүргізілді. Алғашқы қыш және адобе құрылыстары бұзылып, бүгінгі фортты құрайтын құмтас ғимараттармен ауыстырылды. 1871 жылға қарай Санта-Фе жолымен жүретін вагон пойыздарына сүйреушілердің қажеті болмады, бұл аймақта әскери қатысу қажеттігін жойды. Пост 1878 жылдың 13 шілдесінде тастап кетілді, ал 1883 жылдың 26 наурызында Форт Ларнед әскери резервациясы Соғыс министрлігінен Ішкі істер министрлігінің Жер басқармасына берілді. 1885 жылдан 1966 жылға дейін ғимараттар ранчо штаб-пәтеріне орналастырылды, иелері қолбасшы үйінде тұрды, ал қызметкерлер офицерлердің бұрынғы үйлерінде тұрды.

The Camp on Pawnee Fork was established on October 22, 1859, to protect traffic along the Santa Fe Trail from hostile Native Americans. It was renamed Camp Alert in 1860, as the small garrison of about 50 men had to remain constantly alert for Indians. In May 1860 it was moved upstream, 3 mile (5 km) 30 miles to the west up the Pawnee Fork, and by the end of the month was renamed Fort Larned. It served the same purpose as Camp Alert and as an agency for the administration of the Central Plains Indians by the Bureau of Indian Affairs under the terms of the Fort Wise Treaty of 1861. The fort's service ended as a combination of the tribes' relocation to reservations and the completion of railroads across Kansas that ended the need for the Santa Fe Trail. Larned, Kansas and the fort that was constructed there are named in honor of Colonel Benjamin F. Larned, the paymaster general of the United States Army at the time the post was established. Larned experienced a lengthy military career, first serving as an ensign in the 21st Infantry during the War of 1812. He was promoted to captain after the defense of Fort Erie, and by 1854 Larned was a colonel and had been appointed paymaster general. Despite the town and fort bearing his name, Colonel Larned never came to Kansas. As the American government claimed vast amounts of land west of the Mississippi River, trade and commerce with the territories grew exponentially. According to one source in 1859, trade had risen $10,000,000 annually. In the Missouri Republican, it was reported that 2,300 men, 1970 wagons, 840 horses, 4,000 mules, 15,000 oxen, 73 carriages, and over 1,900 tons of freight left Missouri for New Mexico. It became apparent an additional fortification was required to protect the trade routes. Fort Larned's location was chosen by William Bent, an agent for the Upper Arkansas Indians. Bent stated, "I consider it essential to have two permanent stations for troops, one at the mouth of Pawnee Fork, and one at Big Timbers, both upon the Arkansas River To control them (the Indians), it is essential to have among them the perpetual presence of a controlling military force." The fort's original structures were poorly constructed and inadequate. Built of adobe bricks, Fort Larned consisted of an officer's quarters, two combination storehouses and barracks, a guardhouse, two laundresses' quarters, and a hospital, with a bakery and meat house being later additions. After its establishment, nearby Plains Indians began to respect the trail commerce. In August, 1861, Colonel Leavenworth, reporting from Fort Larned, stated the Indians had left the Santa Fe trail area and there was no apprehension of any hostilities. When the Civil War erupted in 1861, Fort Larned witnessed its first action and hostility from the Indians. Soldiers in the regular army were removed from the post to join the growing conflict in the East, leaving the fort to be operated by volunteer troops from Kansas, Colorado, and Wisconsin. Raids and harassment of travelers by Plains Indians increased during the Civil War years. On July 17, 1864, Kiowa Indians raided Fort Larned and stole 172 horses and mules from the corral. The raiders were pursued but never caught. In 1865 a system of escorting wagon trains was established, and all merchants were forbidden travel westward beyond Fort Larned without an armed escort. Though the fort was never directly involved in any Civil War engagements, one incident nearly brought the fighting to Larned. In May 1862, Confederate General Albert Pike arranged an alliance with some Kiowa and Seminole Indians with intentions of capturing Forts Larned and Wise. The plan was never carried out, as the Indians left for their annual hunt when the weather improved. Fort Larned was the site of a meeting between General Winfield Scott Hancock and several Cheyenne chiefs on April 12, 1867, in which Hancock intended to impress the Dog Soldier chiefs with his military power. After the meeting, Hancock, along with George Armstrong Custer and the 7th U. S. Cavalry traveled west of Fort Larned to a combined Cheyenne and Lakota camp, inciting the villagers to flee. Hancock ordered the village burned, beginning a summer of warfare known as Hancock's War. Fort Larned assisted in bringing Hancock's War to an end by supplying the Medicine Lodge Treaty. During the winter of 1868–69, U. S. Major General Philip H. Sheridan launched a campaign against the Cheyenne, Kiowa, and Comanche Indians in the Great Plains region. Sheridan's men attacked any who resisted, taking their supplies and livestock and pushing the remaining Indians back into their reservations. By the end of the Winter Campaign, Sheridan had forced a majority of the Indians in the Fort Larned area on to reservations. Renovations to Fort Larned took place between 1866 and 1868. The original sod and adobe structures were removed and replaced with the sandstone buildings that make up the fort today. By 1871, no escorts were required for the wagon trains traveling on the Santa Fe Trail, eliminating the need for military presence in the region. The post was abandoned on July 13, 1878, and on March 26, 1883, the Fort Larned Military Reservation was transferred from the War Department to the General Land Office of the Department of the Interior. From 1885 to 1966, the buildings housed the headquarters of a ranch, with the owners living in the house of the commanding officer and the employees residing in what had been the officers' quarters.