Джон Гэффни: Бейсбол төрешісі және жаттықтырушысының тарихы

Кіріспе

Американдық бейсбол менеджері және төреші

Джон Г. Гаффни (29 маусым 1855 – 8 тамыз 1913), "Төрешілердің патшасы" және "Адал Джон" лақаптарымен танымал болған, Американдық Бейсбол Лигасында төреші және менеджер болған. Ол бейсболдағы алғашқы көрнекті төреші және бейсбол ойындарында бірнеше төрешіні пайдалануды қалыптастырушы рөл атқарды.

Өмірбаян

Массачусетс штатының Роксбери қаласында туған Гаффнидің отбасы 11 жасында Вурчестерге көшіп келді. Ол бейсболды үшінші базамен ойнай бастады, бірақ оның болашаққа үміт беретін мансабы 1880 жылы, Ұлттық лигаға өтетін алдында қар добын лақтырып қолын жарақаттағаннан кейін аяқталды. Ол баспагер болып жұмыс істеді және 1883 жылы жақын маңдағы Ivy League командаларының қатысуымен өтетін колледж ойындарын төрешілік етуді бастады. 1884 жылдың тамызында ол Ұлттық лиганың төрешілер құрамына қосылды, алғашқы ойыны 11 иннингтік, 1–0 есебімен аяқталған, бірінші орын үшін күресіп жатқан Провиденс және Бостон командалары арасындағы матч болды. Ол тез арада жоғары сапалы төреші ретінде және лигадағы допты және соққыны дұрыс бағалайтын ең жақсы сарапшы ретінде кең құрметке ие болды. Үшінші маусымының ортасында оның ойынды білу деңгейі соншалықты жоғары болды, оған Вашингтон Nationals командасын басқару лауазымы ұсынылды, ол 1886 жылдың 21 тамызында команданы қабылдады. Соңғы орында тұрған команда маусымның соңғы үштен бір бөлігін өз орнын жақсартпай аяқтады, бірақ Гаффни 1887 жылғы науқанда 7-орынға көтеріліп, лауазымында қалды. Ол бас бапкерлік мансабын 61 жеңіс пен 101 жеңіліспен аяқтады. Ол ойыншыларға өте ұнады, ал 1887 жылғы әлем чемпионатына саяхаттаған кезде оның ойыншылары – қақпашы Конни Мак және болашақта атақты төреші Хэнк О’Дей – Вашингтондағы аялдамада оның вагонына мініп, оның еңбегіне деген ризашылығын білдіре отырып, алмаз сақина сыйлады. 1880-ші жылдарға дейін бейсбол әдетте бір төрешімен ойналатын, бірақ онжылдықтың соңына қарай бұл ең маңызды ойындар үшін қанағаттандырмас екені анық болды. 1886 жылғы әлем чемпионат сериясында екі ойындық тәжірибе жасалды, онда әр команда өз төрешісін таңдады – екеуі де қақпашының артында орналасты, ал үшінші төреші, рефери, соқпашының артында тұрып, базалардың бойымен қозғала берді. Алайда, рефериге екі төреші келіспеген жағдайда ғана шешім қабылдауға рұқсат етілді, бұл жүйе барлық бақылаушылар тарапынан сәтсіз деп танылды. Келесі жылы Гаффни 1887 жылғы серияда жұмыс істеу үшін NL таңдаған екі төрешінің бірі болды, оның ішінде 1883 жылдан 1886 жылға дейін Америка Ассоциациясының ең жақсы төрешісі деп есептелген Кик Келли де бар еді, ол 1887 жылы осы лиганың Луисвилл командасын басқарды. Екеуі де бір жүйеге келісті, онда бір төреші үйдің артында тұрып, допты және соққыны бағаласа, екіншісі алаңда базалардағы шешімдерді қабылдады. Бұл формат сәтті болды, және екі төрешілі жүйе 1910 жылға дейін стандартқа айналмаса да, одан кейін пайда болған көптеген төрешілік жүйелердің негізін қалады. Гаффни кейін 1888 және 1889 жылдардағы чемпионат серияларында төрешілік етті, сондай-ақ 1892 жылғы NL чемпионат сериясында үш ойында төрешілік етті, барлығы 37 плей-офф ойыны – 19 ғасырдағы рекорд. 1887 жылғы сериядан кейін Гаффни мен Келли екеуі де төрешілікке оралды, бірақ олар процесте лигаларды ауыстырды – Келли 1888 жылғы маусымда NL-ге көшті, ал Гаффни 1888–89 жылдары Америка Ассоциациясына ауысты, онда ол 2500 доллар жалақы және жол шығыстарын алды, бұл оны ең жақсы төреші етті. Америка Ассоциациясында Гаффни соқпақшы бірінші базаға жеткенде ұстап алушыдан соқпақтың артына көшуді енгізді, бұл жалғыз төрешілердің заманында маңызды қадам болды. Ол басқа да жаңалықтарды енгізді, соның ішінде допты қоршаудан қайда шыққан жеріне байланысты әділ немесе бұрыс деп бағалады, және қосымша бейсбол доптарын сақтауға болатын жейде жасады. Әр маусымнан кейін ол лигаға ережелердегі кемшіліктер мен жетіспеушіліктер туралы хабарлады, және оның көптеген ұсыныстары қабылданды. Мак, Гаффнидің 1887 жылғы командасының жаңашыл ұстауы және кейіннен 5 жыл бойы Гаффни төрешілік еткен ойыншы, оны үлгілі төреші деп сипаттады; төрешілік туралы аңыз Билл Клем оны «Төрешілердің патшасы» деп алғаш рет атаған адам екенін айтты. Гаффни 1890 жылы жалғыз маусымда Ойыншылар лигасына ауысты, содан кейін 1891 жылдың қыркүйегінде NL-ге оралды. 19 ғасырдағы төрешіліктің стрессі, ойыншылар мен жанкүйерлер жалғыз төрешілерге қатысты зор зорлық-зомбылық пен жауыздық көрсеткен кезде, оның денсаулығына әсер ете бастады, және Гаффни 1893 жылғы маусымнан кейін NL-ден босатылды. 1894 жылы Шығыс лигасында бастағаннан кейін, ол маусымның ортасында NL-ге оралды, бірақ оның алкогольге тәуелділігі жалғасты және ол қайтадан босатылды. Ол 1895 жылдан 1897 жылға дейін Шығыс лигасында төреші болды, содан кейін 1899–1900 жылдары NL-ге оралды, Том Линчпен бірге 19 ғасырда 12 ірі лига маусымында төрешілік еткен екі адамның бірі болды. Ол 1900 жылдан кейін Вурчестер маңында колледж ойындарына төрешілік етті, содан кейін Нью-Йоркке көшіп барды, онда түнгі күзетші болып жұмыс істеді. Гаффни 58 жасында Нью-Йоркте кедейлікте көз жұмды. Оның қайтыс болғаннан кейін, Мак Вурчестердегі Филадельфия Атлетиксі мен Бостон Ред Сокс арасындағы қайырымдылық ойынын ұйымдастырды, ол 1916 жылдың 5 қазанында Гаффнидің қабіріне ескерткіш орнату үшін өткізілді. 1946 жылы Гаффни Бейсболдың Құрмет кітабына енгізілді.

Born in Roxbury, Massachusetts, Gaffney's family moved to Worcester when he was 11. He began playing baseball as a third baseman, but his promising career was ended when he injured his arm throwing a snowball in 1880, reportedly just before being promoted to the National League. He became a printer, and started umpiring college games involving nearby Ivy League teams in 1883. He joined the National League's umpiring staff in August 1884, with his first game being an 11 inning, 1–0 game between the two teams battling for first place, Providence and Boston. He quickly gained wide respect as a top officiator, and as the league's best judge of balls and strikes. In the middle of his third season, his knowledge of the game was so highly regarded that he was offered the managing position of the Washington Nationals, and he took over the team on August 21, 1886. The team, mired in last place, finished the last third of the season without improving its position; but Gaffney continued in the post for the entire 1887 campaign, with a slight improvement to 7th place. He finished his managing career with 61 wins against 101 losses. He was much liked by the players, and while he was traveling during the 1887 world championship series, his players – including catcher Connie Mack and future umpiring great Hank O'Day – boarded his train during a Washington stopover and surprised him with the gift of a diamond ring in appreciation of his efforts. Into the 1880s, baseball had always been played with the use of a single umpire, but by late in the decade it was becoming apparent that this was an unsatisfactory arrangement for the most important games. The 1886 World's Championship Series had witnessed a two game experiment in which each team selected an umpire – both positioned behind the catcher – with a third official, called a referee, positioned behind the pitcher and able to move about the bases. However, the referee was only permitted to make calls when the two umpires either disagreed or requested his decision; this system was deemed a failure by all observers. The following year, Gaffney was selected by the NL as one of the two umpires to work the 1887 series, along with Kick Kelly, who was regarded as the best umpire in the American Association from 1883 to 1886 before managing that league's Louisville team in 1887. The two worked out a system whereby one umpire would work behind home plate, calling balls and strikes, while the other positioned himself in the field to make calls on the bases. This format was a decided success, and although it was not until almost 1910 that two umpires per game became standard, it formed the basis for the multiple umpire systems which followed. Gaffney later umpired in the 1888 and 1889 championship series, and again for three games in the 1892 NL championship series, for a total of 37 postseason games – a 19th century record. After the 1887 series, Gaffney and Kelly both returned to umpiring, although they switched leagues in the process – Kelly moved to the NL for the 1888 season, while Gaffney switched to the American Association for 1888–89, where he received a salary of $2,500 plus road expenses, making him easily the best paid umpire. In the American Association, Gaffney pioneered the practice of moving from behind the catcher to behind the pitcher when a batter reached first base, a crucial move in the days of solitary umpires. He made other innovations, including calling balls fair or foul depending on where they cleared the fence rather than where they landed, and creating a shirt in which extra baseballs could be stored. After each season, he reported omissions and inadequacies in the rules to the league, and many of his suggested revisions were enacted. Mack, who was a rookie catcher for Gaffney's 1887 team and later caught for 5 years in which Gaffney umpired, described him as the perfect umpire; umpiring legend Bill Klem noted that he was the first to be widely called "King of Umpires". Gaffney moved to the Players' League for its sole season in 1890 before returning to the NL in September 1891. The stress of 19th century umpiring, when players and fans demonstrated tremendous abusiveness and hostility toward the lone umpires, began to take its toll, however, and Gaffney was released by the NL after the 1893 season due to his increasing drinking. After beginning 1894 in the Eastern League, he returned to the NL in mid season, but his alcohol abuse continued and he was again let go. He umpired in the Eastern League again from 1895 to 1897 before coming back to the NL in 1899–1900, joining Tom Lynch in becoming one of only two men to umpire in 12 major league seasons in the 19th century. He umpired college games near Worcester after 1900, and later moved to New York City, where he worked as a night watchman. Gaffney died in poverty at age 58 in New York City. Following his death, Mack arranged a benefit game in Worcester between his Philadelphia Athletics and the Boston Red Sox, played on October 5, 1916, to pay for a monument for Gaffney's grave. In 1946, Gaffney was included in the Honor Rolls of Baseball.

Дәйексөздер

Мен ережелерді мұқият зерттедім. Көзімді ашық ұстап, шарды мүмкіндігінше жылдам қадағалаймын. Ойыншылармен сөйлескенде, өзімді мүмкіндігінше сабырлы ұстауға тырысамын, әрқашан олармен әдепті, бірақ талапты болып сөйлеймін. Айыппұл салуды ұнатпаймын, және менің барлық тәжірибемде 300 доллардан аспайтын айыппұл салдым, сондай-ақ ешқашан ойыншыны алаңнан қуу қажеттігі тумады. Ойыншылардың ықыласына жағымды сөздер айыппұл салудан гөрі тиімдірек. – "The Sporting News" газетінен, 1891 жылғы 25 сәуірде келтіргендей. "Ол өте жақсы еді. Ол питчерден шыққан шарды соңына дейін қадағалап, шешімін берген кезде: "Бұл бір дюймнің сегізден бір бөлігі сыртқа шығып кеткен" немесе "Бұл бір дюймнің сегізден бір бөлігі тым төмен" дейтін, және ол әрқашан дұрыс айтатын. Ондай төреші болған ешкім жоқ." – Конни Мак, "The Sporting News" газетінен, 1943 жылғы 8 сәуірде.