Кіріспе
Брук Иверсен (1964 жылғы 25 шілдеде туған) – американдық дизайнер және жазушы. Жаңа мыңжылдықта Иверсен Бруклиндегі Уильямсбургке белсенді қатысты, ол кезде ол әлемдегі ең жанды және ірі өнер орталықтарының біріне айналған еді. Ол 11211 журналын іске қосуымен және 2003 жылы Ян МакЛафлинмен бірлесе "Salon des Refuses" галереясының "Stuhltrager Gallery" бөлімінде өткізген "Offal Project" атты арнайы көрмесімен танымал. Бұл көрме қоғамның қалдықтары арқылы экономика, эстетика, саясат және халық мәдениеті мәселелерін зерттеді.
Breuk Iversen (born July 25, 1964) is an American designer and writer. In the new millennium, Iversen became deeply involved in Williamsburg, Brooklyn, which by then had become one of the liveliest and largest art communities in the world. He is known for launching 11211 Magazine and his 2003 site specific exhibit, with Jan McLaughlin, at the Dam, Stuhltrager Gallery of the "Salon des Refuses": the Offal Project, that explored issues of economy, aesthetics, politics and popular culture through society's by products.
Өмірбаян
Брук Иверсен Нью-Йорк штатының Бруклин қаласының Сансет Парк ауданында дүниеге келді. Ол әуесқой ботаник және қолөнерші Фрэнк Иверсен мен оның әйелі Джоанна Иверсеннің екі баласының үлкені. Ол публицист, графикалық дизайнер, копирайтер және әлеуметтік желілер маманы ретінде жұмыс істеді. Басқа да қызығушылықтары: жарнама, брендтік таңбалау, коммуникациялар, қытай мәдениеті, Фэн-шуй, даосизм, Маршалл Маклюэн әзірлеген тетрадалық басқару, музыка композициясы және бейнелеу өнері. 1999 жылы ол Бейнелеу өнері мектебін (SVA) бітірді, онда Лен Сировиц, Дик Рабой, Джеймс Виктор, Тони Палладино, Стивен Броуэр және Милтон Глейзерден сабақ алды. SVA-дағы екінші курсында ол Нью-Йорктегі 5-ші авенюде «Дисциплинарлық сұлулық» деп аталатын дизайн фирмасын ашты және бітіргеннен кейін фирманың иесі және жетекшісі болды, сонда ол Шығармашылық директор лауазымында жұмыс істеді. 5-ші авенюде (1996–2001) оның кеңсесі Нью-Йорктік жарнамалық копирайтер Дик Рабойдың кеңсесінен тікелей қарсы жақта орналасқан еді, ал Иверсен 2004 жылдың мамырында қайтыс болғанға дейін Диктің жетекшілігімен оқыды.
11211 Журнал
Айверсен бірнеше журналдар, соның ішінде 11211 журналын шығарды. Айверсен Нью-Йорктегі Бруклин және Манхэттен қалаларында төрт түсті жылтыр журналды іске қосты, мақсаты – Бруклиндегі Уильямсбургтің 11211 пошта индексін насихаттау болды. Басқа да танымал журналдар: Fortnight, The Box Map (2002), Appetite және Манхэттендегі Ист-Виллиджге арналған 10003 Magazine. 11211 журналы Терренс Линдалл, Рене Иатба, Ник Зедд, Боаз Ваадия және Майк Диана сияқты әйгілі суретшілер туралы мақалалар жариялап, бүкіл әлемнің назарын аударды. 2000 жылдың қыркүйегінде Айверсен 11211 журналын манхэттендік дизайн фирмасынан шығарды; бір жылдан кейін фирма Уильямсбургке көшіп, сол ауданның тарихи және маңызды мүліктері мен ескерткіштеріне, өнер мен мәдениетке, тағамдарға және жылжымайтын мүліктерді дамытуға көшті. 2000-2006 жылдар аралығында алты жыл бойы Уильямсбург аймағын насихаттау үшін 11211 журналының жалпы таралымы 72 нөмірді (548 000 дана) құрады. Бұл жобаның тиімділігі және оның аймақтың джентрификациясына тигізген әсері болжамды және 2001 жылғы The New York Times газетіндегі мақала мен BinkNyc веб-сайтында келтірілген.
In September 2000, Iversen published 11211 Magazine from his Manhattan based design firm; a year later, the firm moved to Williamsburg and began to focus on the historical and notable properties and landmarks, arts and culture, culinary, and real estate development of that neighborhood. Total circulation attributed to 11211 Magazine for promoting the Williamsburg area was 72 issues (548,000 copies) over a six year period from 2000–06. The efficiency of this undertaking and its effects on gentrification of the area are speculative and sourced in a 2001 article in The New York Times and summarized on the BinkNyc website.
Құрт-құрттың қозғалысы
Айверсен – «Оффалистер» деп аталатын өнер бірлестігінің негізін қалаушы мүшесі, ол әдеттегі қоқысты орта ретінде пайдаланады. «Оффал жобасы» аясында Уильямсбург галерея қауымдастығының галереяларынан жиналған қоқыстар болды және олар «Уильямсбург галерея қауымдастығының барлық қоқысын бір жерде көріңіз» деген ұранмен жарнамаланды. «Салон де Рефюзе» Уильямсбургте кең талқыланды. Ашылу кешіндегі қойылымның бір бөлігі ретінде мың доллар жарты бағадан төмен сатылды. 1 долларлық банкноттар 0,49 долларға, 5 долларлық банкноттар 2,49 долларға, 10 долларлық банкноттар 4,99 долларға, ал әрқайсысы 9,99 долларға 20 долларлық банкноттар сатылды. Уильямсбург өнер және тарихи орталығының Терренс Линдалл: «Бұл суретшілер қоқыс жинап, қоғамға пайдалы қызмет көрсетуі мүмкін екенін көрсетеді», – деді, әзілдеп. Оффализм туралы Брюк былай деді: «SVA-дағы соңғы курста мен бірнеше студенттермен бірге көркем жоба жасадым: В. Тимоти Райан (суретші), Дмитрий Губин (фотограф) және Уильямсбургтің белгілі ақыны Кей Дивант. Кей менің бұрынғы әйелім Дебора Гутманмен бірге Уильямсбургке көшіп, дамып келе жатқан суретшілер колониясына қосылуымды ұсынды». «Оффал жобасы» – төрт адамнан тұратын, қоқысқа негізделген бірлескен жоба (әдепкіде) тұрақты түрде шайыр астында қатып қалған. Манхэттендегі кездейсоқ мекенжайлар фотоға түсірілді, мен қоқысты пойызбен немесе таксимен Уильямсбургке әкеліп, цементтедім. Бұл менің әлеуметтануды және кездейсоқ синхрондық оқиғаларды зерттеуге деген құштарлығымды қанағаттандырды. Оффализм тұжырымдамалық тұрғыдан сюрреализм, поп-арт, дадаизм, постмодернизм және абстрактілі экспрессионизмді біріктірді. Біз қазіргі мәдениетті көрсететін «уақыт капсулаларын» жасадық, олар социологиялық ақпаратты алу үшін тамаша платформа болды. Бізде бір суретшінің орнына төрт суретші, дизайнер, суретші, фотограф және жазушы болды (журнал шығаруда қолданылатын ұқсас компоненттер), ешкім екіншісіне не істеу керектігін айтпады». «Оффал» зерттеуі біздің қоғамның жоғары технологиялық түрде күшпен сақталатын бинарлық жүйеде жұмыс істейтінін көрсетті, ол адам ретінде біздің табиғи генеалогиямызға қайшы келетін көптеген жауаптарды тудырады. Бұл онтологиялық дискурс менің «редакциялаусыз» саясаты бар журнал шығару шешіміме тікелей әсер етті. Бұл абсурдты және әлеуметтік тұрғыдан бұзғыш идея. Біз қатаң, математикалық Пифагор архетиптерін (кеңістік) кездейсоқ оқиғалармен (уақыт) салыстыруға тырыстық, Zeitgeist-те парадигмаларды іздедік.