Кіріспе
Саксен-Кобург және Гота герцогы 1844 - 1893 жылдары. Эрнест II (Эрнст Август Карл Иоганн Леопольд Александр Эдуард; 21 маусым 1818 – 22 тамыз 1893) – Саксен-Кобург және Гота герцогы, 29 қаңтар 1844 жылдан 1893 жылы қайтыс болғанға дейін тақ иесі болды. Ол Кобургте Саксония герцогы Эрнест III Кобург-Саальфельд және Саксония Готха-Альтенбург князесі Луизаның отбасында дүниеге келді. Оның әкесі 1826 жылы территорияларды алмастыру арқылы Саксен-Кобург және Гота герцогы (Эрнест I ретінде) атанды. 1842 жылы Эрнест Баден князесі Александринаға үйленді, бірақ олардың некесі баласыз аяқталды. Екі жылдан кейін әкесі қайтыс болған соң ол Саксен-Кобург және Гота герцогы болды. Эрнест Германия конфедерациясын Данияға қарсы Шлезвиг-Гольштейн соғыстарында қолдады, мыңдаған әскер жіберіп, неміс корпусының қолбасшысы болды; ол 1849 жылы Эккернфьорде шайқасында Дания әскеріне қарсы жеңіске жетуде маңызды рөл атқарды. 1862 жылы Грекия патшасы Отто тақтан түскеннен кейін, британ үкіметі Эрнесттің кандидатурасын мұрагер ретінде ұсынды. Бірақ, оның сүйікті герцогтіктерінен грек тәжін басып алуға құштар болмауының арасында, түрлі себептерге байланысты келіссөздер сәтсіз аяқталды. Біртұтас Германияны қолдаушы Эрнест түрлі саяси қозғалыстарды үлкен қызығушылықпен бақылады. Ол бастапқыда неміс либерализмінің жақтаушысы болғанмен, көпті таң қалдырып, Австрия-Пруссия және Франко-Пруссия соғыстары кезінде, сондай-ақ Германияның бірігуі кезінде консервативті (және соңында жеңіске жеткен) прустарды қолдауға көшті. Бірақ консервативтілерді қолдауының да бағасы болды, сондықтан ол енді саяси қозғалыстың жетекшісі ретінде қарастырылмады. Тарихшы Шарлотта Зеепваттың сөзіне сүйенсек, Эрнест «жеке ойын-сауықтарға ден қойып, сырттан сынға ұшырады». Эрнест пен оның жалғыз туысы, кіші інісі Альберт (Ұлыбритания королевасы Викторияның күйеуі) 14 ай айырмамен дүниеге келді және егіздей өсті. Ата-аналарының ажырасуы және анасының қайтысы оларды жақындастырды. Олардың қарым-қатынасы жақындық пен ұсақ-кене дау-жанжалдармен алмасып отырды. Альберт 1861 жылы қайтыс болғаннан кейін Эрнест британдық патша отбасының бірнеше мүшелеріне қарсы анонимді памфлеттер жариялады. Дегенмен, ол Альберттің екінші ұлы, Эдинбург герцогы Альфредті өзінің мұрагері ретінде қабылдады. Эрнест Рейнхардсбруннда қайтыс болғаннан кейін Альфред герцогтік таққа отырды.
Ernest II (Ernst August Karl Johann Leopold Alexander Eduard; 21 June 181822 August 1893) was Duke of Saxe Coburg and Gotha from 29 January 1844 to his death in 1893. He was born in Coburg to Ernest III, Duke of Saxe Coburg Saalfeld, and Princess Louise of Saxe Gotha Altenburg. His father became Duke of Saxe Coburg and Gotha (as Ernest I) in 1826 through an exchange of territories. In 1842, Ernest married Princess Alexandrine of Baden in what was to be a childless marriage. Two years later, he became Duke of Saxe Coburg and Gotha when his father died. Ernest supported the German Confederation in the Schleswig Holstein Wars against Denmark, sending thousands of troops and becoming the commander of a German corps; he was instrumental in the 1849 victory at the battle of Eckernförde against Danish forces. After King Otto of Greece was deposed in 1862, the British government put Ernest's name forward as a possible successor. Negotiations concerning this failed for various reasons—not least of which was that he would not give up his beloved duchies in favor of the Greek throne. A supporter of a unified Germany, Ernest watched the various political movements with great interest. While he initially was a great and outspoken proponent of German liberalism, he surprised many by switching sides and supporting the more conservative (and eventually victorious) Prussians during the Austro Prussian and Franco Prussian Wars and subsequent unification of Germany. His support of the conservatives came at a price however, and he was no longer viewed as the possible leader of a political movement. According to historian Charlotte Zeepvat, Ernest became "increasingly lost in a whirl of private amusements which earned only contempt from outside". Ernest and his only full sibling, his younger brother Prince Albert (consort to Queen Victoria of the United Kingdom), were born 14 months apart and raised as though twins. They became closer upon the separation and divorce of their parents as well as the eventual death of their mother. Their relationship experienced phases of closeness as well as minor arguments as they grew older. After Albert's death in 1861, Ernest published anonymous pamphlets against various members of the British royal family. However, he accepted Albert's second son, Prince Alfred, Duke of Edinburgh, as his heir presumptive. Upon Ernest's death at Reinhardsbrunn, Alfred succeeded to the ducal throne.
Ерте өмір
Саксеннің мұрагерлік ханзадасы Кобург Саальфельд 1818 жылдың 21 маусымында Кобургтағы Эренбург сарайында дүниеге келді. Ол Саксен Кобург және Гота герцогы Эрнест III Саальфельдтің (кейіннен Саксен Кобург және Гота герцогы Эрнест I) және оның бірінші әйелі, Саксен-Гота-Альтенбург принцессасы Луизаның үлкен ұлы болды. Көп ұзамай оған кейіннен королева Викторияның күйеуі болатын ағасы Альберт қосылды. Герцог Эрнесттің түрлі қарым-қатынастарда көптеген балалары болғанмен, екі ұлдың басқа заңды туыстары болмады. 1826 жылы әкесі герцог Саксен-Кобург және Гота герцогы Эрнест I болды, оның атасы, Саксен-Гота-Альтенбург герцогы Фридрих IV қайтыс болғаннан кейін аумақтар алмастырылды. 1820 жылдың мамырында анасы Эрнестті "жасына қарағанда өте үлкен, сонымен қатар ақылды. Оның үлкен қара көздері шабыт пен өмірге құштарлықпен толы" деп сипаттады. Өмірбаяншы Ричард Хау: "Ең үлкен ұлының мінезі мен сыртқы келбеті әкесіне, ал Альберт анасына көп жағынан ұқсағаны бала кезінен-ақ анық байқалды", - деп жазды. Эрнест пен оның ағасы көбінесе 1831 жылы қайтыс болғанға дейін әжесі, Саксен Кобург Саальфельдтің жесір герцогинясымен бірге өмір сүрді. Олар Альбертпен бірге егіздердей тәрбиеленіп, білім алды. Альберт одан он төрт айға кіші болса да, зиялылық жағынан Эрнесттен басым болды. Бұл, әдетте, ата-аналарының бақытсыз некесімен байланысты болуы мүмкін, өйткені ол бақытты емес еді және герцог Эрнест I үнемі адалсыздық жасады. 1824 жылы Эрнест I мен Луиза ажырасып, ол Кобургтен кетіп, ұлдарын қайта көруге тыйым салынды. Ол көп ұзамай Пёльциг және Бейерсдорф графы Александр фон Ханштейнге қайта үйленді және 1831 жылы отыз жасында қайтыс болды. Бір жылдан кейін олардың әкесі өзінің әпкесі, Вюртемберг герцогинясы Марияға үйленді, ол оның әпкесі Антонеттаның қызы еді. Осылайша, олардың әкесінің жаңа әйелі сонымен қатар олардың туысы болды. Герцог пен оның жаңа герцогинясы жақын болмады және балалары болмады. Ұлдар әкесінің жаңа әйелімен жақсы қарым-қатынаста болғанмен, Мария өгей ұлдарының өміріне көп әсер етпеді. Ата-аналарының ажырасуы және анасының қайтысы ұлдардың жанына ауыр соққы болды және оларды бір-біріне жақын қылды. 1836 жылы Эрнест пен Альберт Виндзор сарайында бірнеше апта өткізген Кент принцессасы Викторияға барды. Екеуі де, әсіресе Альберт, жас принцессаның болашақ күйеуі болуға лайық деп есептелді және оларға ағылшын тілін жақсы үйретуге көмектесті. Әкесі бастапқыда Эрнест Викторияға Альбертке қарағанда жақсы күйеу болар деп ойлады, мүмкін, оның спортқа деген қызығушылығы британдықтар үшін жақсырақ қабылданар еді. Алайда, көптеген адамдар Викторияға күйеу ретінде Альбертті артық көреді. Мінездемесі жағынан Виктория Эрнестке көбірек ұқсады, өйткені екеуі де билеуге, әңгімелесуге және түнгі серуендерге құштар, көңілді және әлеуметтік болды. Керісінше, бұл қарқын Альберттің денсаулығына зиян келтірді. Оқу жылының алғашқы алты аптасынан кейін Виктория Ұлыбритания Королевасы болды. Олардың оқуларына кедергі келтірген Виктория мен Альберт арасындағы неке туралы қауесеттерге байланысты екі бауыр 1837 жылдың 28 тамызында оқу мерзімі аяқталғаннан кейін Еуропаны аралап шығу үшін жолға шықты. Олар оқуларын жалғастыру үшін қарашаның басында Боннға оралды. 1839 жылы бауырлар тағы да Англияға сапар шекті, сол кезде Виктория өзінің туысы Альбертті ұнады және көп ұзамай оған ұсыныс жасады. Бұл байланыс Эрнест үшін болашақта көптеген салдақтарға ие болды. Мысалы, ол Альберттің екінші қызы, принцесса Алисаның шақырушысы ретінде таңдалды және Альберттің қайтысынан кейін бірнеше ай өткен соң оның үйлену тойында оны сыртқа шығарды. Көптеген патшалық байланыстарының арқасында ол өмірінің осы кезеңінде көп саяхаттады. 1840 және 1841 жылдары ол Испания мен Португалияға барды, Португалияда оның тағы бір туысы Фердинанд король болды.
Неке
Ернесттің әйелі болуға бірнеше үміткер ұсынылды. Әкесі оның Ресейдің жоғары тақ мүшесі сияқты әйел алуын қалады. Бірі – Людовик Филипп I-нің қызы, Орлеан принцессасы Клементина, оны Тюильри сарайына сапар барысында кездестірген. Бірақ мұндай неке үшін оның лютеран дінінен римдік католицизміне өтуі қажет еді, сондықтан бұл әрекетке апармады. Сондай-ақ, королева Виктория өзінің туысы Кембридж принцессасы Августаны ұсынды. 1842 жылдың 3 мамырында Карлсруэде Эрнест 21 жастағы Баден принцессасы Александринаға үйленді. Ол Баденнің ұлы герцогы Леопольд пен Швеция королі Густав IV Адольфтің қызы, Швеция принцессасы Софияның үлкен қызы болды. Ол келісім бергенімен, әкесі ағасының Кобургтың мүддесін ілгерілету үшін жеткілікті күш жұмсамағанына көңілі толмады. Оның осындай мінез-құлқына әкесінің тәрбиесі себеп болды, ол ұлдарын Париж мен Берлиннің "ләззаттарын" көруге алып барды, бұл Альберттің "зор қайғысына және ұятына" себеп болды. Оның мүлкін мемлекеттік меншікке беру туралы талаптар көбейді. Шындығында, Альберт бір кезде ағасын Кобургтағы бірер мүлкін жоғалтудан сақтап қалды. Бірақ Кобургта 1821 жылдан бері мұндай институт болған. 1852 жылы екі конституция біріктіріліп, екі герцогтіктің жеке одағын нақты одаққа айналдырды; енді герцогтіктер ажырамас болып, ортақ институттар жиынтығына ие болды. Саяси тұрақсыздық кезінде, уақтылы шаралар мен Эрнесттің "халықтың ләззаттарында" араласу әдеті оның тағын жоғалтпауына көмектесті. Сонымен қатар, көптеген замандас дереккөздер Эрнестті қабілетті, әділ және өте танымал билеуші болғанын көрсетеді, бұл оның билікте қалуына да септігін тигізген болуы мүмкін.
Шлезвиг-Гольштейн соғыстары
1848 жылдан 1864 жылға дейін Дания мен Германия Конфедерациясы Шлезвиг және Холштейн герцогтіктерін бақылау үшін күресті. Тарихи тұрғыдан алғанда, бұл герцогтіктер орта ғасырдан бері Данияның билігінде болған, бірақ онда неміс халқы басымдық құрады. Данияның Фредерик VII 1848 жылдың 27 наурызында герцогтіктер оның жаңа либералдық конституциясы бойынша Данияның ажырамас бөлігі болады деп жариялағаннан кейін, бұл көпшілік көтеріліске шықты. Пруссия көп ұзамай осы көтеріліске қолдау көрсетіп, Бірінші Шлезвиг соғысын бастарды. Эрнест бастапқыда 8000 адам жіберді, бұл Германия Конфедерациясы жіберген әскерге қосылды. Ол соғыс кезінде әскери қызметке тағайындалуға ниеттенді, бірақ оның естеліктерінде айтылғандай, "Шлезвиг-Гольштейн армиясында менің шеніме сай лауазымды ұсыну өте қиын" болғандықтан, одан бас тартты. Ол кішігірім қолбасшылыққа келісіп, Тюрингиялық жасақты басқарды; ол ағасына жолдаған хатында: "Мен осындай басқа қолбасшылықтан бас тартқан болар едім, бірақ қазіргі мемлекеттеріміздің жағдайында атқарушы билікті өз қолымызда ұстау маңызды болғандықтан, одан бас тарта алмадым" деп жазды. Неміс корпусының командирі ретінде Эрнест 1849 жылдың 5 сәуірінде Дания әскеріне қарсы Еккернфьорде шайқасында жеңіске жетіп, екі фрегатты жаулап алды. Осы кезде Эрнест Франкфурт Парламентіне қызығушылық танытып, мүмкін Германия императоры болуға үміттенеді, бірақ Пруссия королі Фридрихті осы лауазымға ие болуға шақырды, бірақ бұл әрекет сәтсіз аяқталды. Эрнест 1850 жылы неміс князьдерінің Берлиндегі конференциясын ұйымдастырды; ол осындай мүмкіндіктерді саяси ықпалы үшін жоғары бағалады.
Виктория мен Альбертпен қарым-қатынасы
Бірінші соғыс 1851 жылы аяқталды, бірақ 1864 жылы қайта басталды. Осы кезеңде Эрнест өзінің немере інісі Альберт Эдуардтың, Уэльс ханзадасының ("Берти") Дания ханшайымы Александрамен, болашақ Дания королі Кристиан IX-ның қызымен (соның салдарынан неміс мемлекеттерінің жауы) үйленуіне қарсы күресті. Ол мұндай одақтың неміс мүдделеріне зиян келтіретініне сенді. Альберт ашуланып: «Бұл сенің ісің не? Виктория бізге лайықты келін табу үшін бар күшін салды, бірақ нәтижесіз. Бізде [басқа ақылға қонымды] таңдау жоқ» деді. Альберт бұл одақта қиындықтар болатынын мойындады, бірақ басқа үйленуге жарамды келін таба алмағандықтан, Эрнестке бұл мәселені құпия ұстаудың (және үкіметтің ықпалынан тыс қалдырудың) «Пруссиямен қарым-қатынасты үзгенің алдын алудың және жағдайды өз бақылауымызға алудың, қажет деп санайтын шарттарды қоюдың және мүмкіндігінше саяси мәнін жоюдың жалғыз жолы» екенін жазды. Альберт сондай-ақ ұлын Эрнесттің араласу әрекеттерінен сақтандырып, «Сенің ағаң бұл іске тырысады. Ол бұл мәселені көтерсе, сенің ең жақсы қорғанысың – оған жауап бермеу» деді. Осы хаттарды жазғаннан кейін көп ұзамай, ханзада Альберт 1861 жылдың 14 желтоқсанында қайтыс болды. Оның өлімі Эрнестке әйелімен қарым-қатынасын жақсартуға көмектесті, өйткені Виктория Эрнесттің даниялық үйленуге қарсылығына наразы болып, ашуланып кеткен еді. Екі бауырлас әрқашан жақын болды, дауларына қарамастан, Альберттің өлімі Эрнестті «қасіретті» қалдырды, деді Виктория үлкен қызына жазған хатында. Бірақ өлім олардың дауын шешпеді; Эрнест Викторияны тікелей ықпалымен көндіре алмағанын түсініп, жаңа тактика қолданды. Ол Александра мен оның отбасы туралы қаңқу тарата бастады, оның анасы Луиза ханшайымының «заңсыз балалары бар екенін және Александраның жас офицерлермен сырбаздық жасағанын» айтты; ол Луизаға да хат жазып, Берти үшін нашар күйеу болатынын ескертті. Сонымен қатар, Эрнест немере інісімен Фивада кездесіп, оны осы одақтан бас тартуға тырысты. 11 сәуірдегі хатында Виктория үлкен қызына: «Сен маған Бертидің Эрнестпен Фивада кездескенін айтпадың. Мен Эрнест пен Бертидің бірге болғанын естігенде әрқашан алаңдаймын, өйткені ол Бертиді ханшайым Аликске үйленуден қайтару үшін бар күшін салатынын білемін».
Грекия тағына тағайындалу
1862 жылдың 23 қазанында Баварияның Оттосы, Греция королі, қан төгілмейтін төңкеріспен тақтан түсірілді. Гректер Оттоның орнын Ұлыбританияға және королева Викторияға жақын адамның басуын қалады; кейбіреулері Эдинбург герцогы Альфред ханзадасының (оның екінші ұлы) Греция королі болып табынуына рұқсат беруді тіледі. Ол 1862 жылғы Греция мемлекет басшысы референдумында дауыстардың 95% алып сайланды. Бірақ оның сайлауға құқығы жоқ екені расталғаннан кейін гректер басқа мүмкін үміткерлерді іздеуге кірісті, олардың арасында Ұлыбритания үкіметі ұсынған Эрнест герцогы да болды. Бірақ келіссөздер жалғасқанда, ол бұл идеяға деген қызығушылығын жоғалта бастады. Тағайындауға қатысты мәселе туындады; Эрнесттің заңды балалары болған жоқ, сондықтан Греция королі ретінде одан кейін билік ететін үйінің біреуін асырап алуға тура келер еді. Бұл мәселені шешу үшін Эрнест Палмерстонға Грецияның регенті атағын алып, патшалықты өзі таңдаған мұрагеріне сеніп тапсыруды ұсынды.
Австрия-Пруссия және Франция-Пруссия соғыстары
Ернест ағасы сияқты, Германияның біріккен, бірақ федеративтік мемлекет болуын жақтады. Осы мақсатқа жету үшін Эрнест, табысқа жетуі мүмкін ең тиімді саяси жүйеге ден қоятын. Оның либерализмге деген ыңғайлы көзқарасы герцогтығын Германияның басқа мемлекеттерінен келген саяси қашқынға пана ретінде айналдырды. 1863 жылы ол либералдық Франкфурт конференциясына қатысты, ал консервативті Пруссия одан ашық түрде жалтарды. 1866 жылғы австрия-пруссия соғысының себебі – Германияның консервативті көшбасшыларының бірігуге деген ниеті болды, бірақ бұл либералдық әріптестерінен өзгеше талаптармен болды. Эрнест пруссиялық көшбасшыларды алда тұрған соғысқа қарсы шығуға шақырды және австриялықтардың мүддесін белсенді түрде қолдады. Викторияның күйеуі, тәж мұрагері Фредерик Уильям да Эрнесттің шешіміне риза болды, ол 1871 жылдың 28 қыркүйегіндегі күнделігіне герцогтың "қоғамдық жиыны маған әрқашан ерекше қуаныш сыйлайды, әсіресе оның жүрегі Германия үшін ыстық сезіммен соққанда" деп жазды. Эрнесттің австрия-пруссия және кейін франко-пруссия соғыстарында пруссиялықтарды қолдауы, ол енді саяси қозғалыстың әлеуетті жетекшісі емес екенін көрсетті; ол герцогтықтарын сақтап қалғанымен, бұл белгілі бір құнмен келді. Тарихшы Шарлотта Зеепваттың айтуынша, Эрнест "жеке ойын-сауықтардың құрсауында көбірек адасып, сырттан сынға ұшырады". Эрнест саяси ойларын жеке өмірге бағыттап, Кобург баспасөзінде жасырын түрде жарияланған, Англияға қарсы наразылық білдіретін мақалалар жазуды ұнатты. Виктория патшайымы ашуланып, Викиге былай деп жазды: "Сен маған айтқан Е-аға және сол памфлет туралы жайт қатты қорқынышты. Мен оған туған күніне хат жазуда үлкен қиындық сезіндім, бірақ мен оны мүмкіндігінше қысқа да, салқын да, әдептілік шегінде жаздым".
Кейінгі жылдар
Кейінгі уақытта Эрнесттің іс-әрекеті қайын қарындасын үнемі ашуландыра берді. Виктория Эрнестті Альберттің інісі болғандықтан жақсы көргенмен, оның естеліктерін жазуына ренжіді, оның мазмұны туралы, негізінен, қайтыс болған күйеуіне қатысты алаңдады. Эрнест өзінің билігі кезінде ысырапшылдықпен және әйелдерге құмарлықпен танымал болды; жасы ұлғайған сайын ол қаңқуға құмарланып, "өз іс-әрекеттерінің тудырған ашуынан ләззат алатын, беделсіз қарт әуесқойға" айналды, бұл Виккиге оның ағасы "өзінің жауы" екенін жариялауға әкелді. Оның үлкен немересі Мари Эдинбургтік кейінірек Эрнестті "көптеген бөлігі үшін тым тығыз пальтоға сығылған, белінен ыңғайсыз қысылған, бас киім, лимон түсті қолғаптар және жапырағындағы гүлшоғымен" деп сипаттады. Ол көбінесе өнер және ғылым саласының өкілдеріне сыйлықтар мен атақтар берді, мысалы, неміс опера әншісі Пол Калиш пен ағылшын химигі Уильям Эрнест Буш. Эрнест әндер, гимндер мен кантаталар, сондай-ақ опера және сахна үшін музыкалық шығармалар жазды, соның ішінде Die Gräberinsel (1842), Tony, oder die Vergeltung (1849), Casilda (1851), Santa Chiara (1854) және Zaïre, Германияда сәттілікпен кездесті. Оның операларының бірі Диана фон Соланж (1858) Франц Листті келесі жылы оркестрлік Festmarsch nach Motiven von E. H. z. S. C. G., S.116 (E. H. z. S. C. G. – Эрнст Герцог зу Саксен Кобург Готаның аббревиатурасы) жазуға шабыттандырды. Алайда, 1890 жылы Нью-Йорктегі Метрополитен Опера театрында орындалғанда, бір көрермен "музыкасы жай ғана еңбек еді" деп, жағымсыз пікірлер білдірді. Эрнест сондай-ақ аң аулау мен спортпен шұғылдануға құштар болған; бір замандасы оны "қазіргі ғасырдағы ең білікті және жақсы спортшылардың бірі" деп атады. Сонымен қатар, Эрнест табиғат тарихымен байланысты барлық нәрсені ынталы қолдады. Өмір бойы спортпен айналысқан, оның соңғы сөзі "Аңға шығуды бастайық!" болды. Ол 1853-58 жылдары өзі салған герцогтік кесенеге жерленген. Эрнесті оның жүрегі жақын немере інісі Эдинбург герцогы Альфред алмастырды.
Саксен-Кобург пен Готаның мұрагерлігі
Эрнест билік еткен көп жылдар бойы Саксен-Кобург және Гота тағының мұрагері оның жалғыз ағасы, королева Викторияның күйеуі принц Альберт болды.
Негізгі
, төрт томдық.