Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Суға батудан қорғану – су апаттарында батып кетпеу немесе суға бату қаупінен құтылу әдісі. Бұл әдіс бұрын Джорджия Технологиялық институтында міндетті сабақ ретінде оқытылған.
Drownproofing is a method for surviving in water disaster scenarios without sinking or drowning. It is also famous as a class once required at the Georgia Institute of Technology.
Тарих
Суға батып кетуден сақтандыру әдісін жүзу жаттықтырушысы Фред Ланоу жасады, ол студенттер арасында салған қадамы үшін «Кранкшафт» деп танымал болды. Алғаш рет ол 1940 жылы оқытылды. Оның әдісі өте тиімді болғандықтан, ұлттық деңгейде танылды, және Джорджия Технологиялық институты 1988 жылға дейін оны бітіру талабы ретінде қойды. АҚШ Әскери-теңіз күштері де қызығушылық танытып, оны стандартты оқытудың бір бөлігі ретінде қабылдады. Ланоу 1936-1964 жылдары институтта оқытушы болып жұмыс істеген кезеңде шамамен 20 мың студентке суға батып кетуден сақтандыруды үйреткен. Олар суға батпау әдісін меңгергеннен кейін, білектері мен тобықтары байланған күйде су бетінде қалуды, су астында жүзуді және тістерімен бассейн түбінен жүзу шеңберін алып шығуды үйренді. Ланоу 1963 жылы «Суға батпау: Судағы қауіпсіздіктің жаңа әдісі» атты кітап жариялады. Джорджия Технологиялық институты 1988 жылы дене тәрбиесі және спорт бөлімдерін қысқарту аясында оқу жоспарынан бұл курсты алып тастады. Суға батып кетуден сақтандыру көп жылдар бойы АҚШ Әскери-теңіз күштерінің, АҚШ Теңіз жаяу әскерлерінің және АҚШ Жағалау күзет қызметінің жалдамалы қызметкерлеріне кеңінен оқытылды. Бостон университетінің жүзу жаттықтырушысы Реаг «Док» Уетмор Фред Ланоудың суға батып кетуден сақтандыруға деген ынтасын бөлісіп, 2005 жылдың соңында зейнеткерлікке шыққанға дейін осы әдісті оқытуды жалғастырды.
Drownproofing was developed by swimming coach Fred Lanoue, known to students as Crankshaft because of his limping gait. It was first taught in 1940. His method was so successful that it gained national recognition, and Georgia Tech soon made it a requirement for graduation, until 1988. The US Navy also took interest, and adopted it as part of their standard training. It is claimed that during Lanoue's time teaching at Tech from 1936 to 1964, he taught drownproofing to some 20,000 students. Once they had mastered the Drownproofing technique, students learned to stay afloat with their wrists and ankles bound, swim underwater, and retrieve diving rings from the bottom of the pool using their teeth. Lanoue published a book called Drownproofing, a New Technique for Water Safety in 1963. Georgia Tech dropped the course from its curriculum in 1988, as part of a downsizing of its physical education and athletics department. Drownproofing has been for many years widely taught to recruits in the U. S. Navy, U. S. Marine Corps, and U. S. Coast Guard. Reagh "Doc" Wetmore, swimming coach at Boston University, shared Fred Lanoue's enthusiasm for Drownproofing and continued to teach the technique until his retirement at the end of 2005.
Техника
Суға батып кетуден сақтандыру терминологиясында адамдардың көпшілігі "бетіне шығушылар" деп аталады. Яғни, өкпе толыққанды толтырылғанда (немесе өкпе сыйымдылығының максималды деңгейінде) олардың нақты салмағы судан сәл төмен болады және олар дем шығарғанша батпайды. Орташа бетіне шығушының тұщы суда оң қалықтау күші бар. "Батқыштар" да өзгертілген техникадан пайда көре алады, бірақ оны үйрену олар үшін қиынға соғады және арнайы баптау қажет болуы мүмкін. Суға батып кетуден аман қалу техникасында адам басы су бетінен сәл жоғары, тік және сергек күйде қалықтайды. Қолдарын немесе аяқтарын төмен бағыттап қысым жасау арқылы, адам аузын су бетіне көтеріп, дем алады, содан кейін қайта сергек қалықтау позыциясына оралады. Бұл әрекет әр адамның қажеттілігіне қарай, минутына бірнеше рет (әдетте 5-10 рет) қайталанады. Өкпені мүмкіндігінше ұзақ уақытқа толық толтырып тұру және дем алғанда жылдам дем шығарып, дем алу маңызды. Бұл техниканы үйрену оңай, және оған ауыр жаттығулар немесе жоғары физикалық дайындық деңгейі қажет емес. Жақсы жаттығудан кейін, минимал күш жұмсап, ұзақ уақыт бойы су бетінде қалуға болады. Ланоу студенттеріне қол-аяқтары байланған күйінде осы техниканы орындауға үйретті, осылайша жарақат алған немесе мүгедек болған жағдайда да аман қалуға болатынын көрсетті.
In Drownproofing terminology, the great majority of people are "floaters". That is to say that, with the lungs fully inflated (or say at total lung capacity), they have slightly less specific gravity than water and will not start to sink until they exhale. An average floater has of positive buoyancy in fresh water. "Sinkers" can also benefit from a modified technique, but will find it more difficult to learn and will probably need specialised coaching. In the Drownproofing survival technique, the subject floats in a relaxed, near vertical posture, with the top of the head just above the surface. Using the arms or legs to exert a downward pressure, the subject raises himself sufficiently so that the mouth is above the surface and a breath is taken, before dropping back into the relaxed float. This is done several times a minute (typically between 5 and 10), depending upon the needs of the individual. It is important to keep the lungs fully inflated for the maximum possible time and to exhale and inhale rapidly when a breath is taken. The technique is easy to learn and does not require arduous training or a high standard of physical fitness. With practice, it is possible to remain afloat in this way for a long time with minimal effort. Lanoue taught his students to perform the technique with hands and feet tied, thus demonstrating that it is possible to survive even when injured or otherwise disabled.
Сын
Батып кетуден қорғаудың басты кемшілігі – дененің суға дерлік толықтай батып кетуі кезінде, қарқынды жүзуге немесе суды басып тұруға қарағанда жылу жоғалуы күштірек болады, соның салдарынан гипотермия тезірек басталуы мүмкін. Бірақ басқа дереккөздер жылу жоғалуы қарқынды қимылдармен артады дейді, себебі ол адамның киімінде сақталған, салыстырмалы түрде жылы суды ығыстырып жібереді. Кез келген суық су жағдайындағы басты мақсат – судан шығып, паналау мен құрғақ киім табу. Қандай жағдайда болмасын, батып кетуді болдырмауды, кез келген су іс-әрекеті үшін ұсынылатын қалыпты қауіпсіздік шараларының орнына қоюға болмайды. Жылу жоғалуының зиянын азайту үшін Жылу жоғалуын азайту позасын (H.E.L.P.) қолдануға болады. Жылудан қашуды азайту позасы жеке құтқару құрылғысымен қолдану үшін жасалған. Негізінде, адам денеге тиетін бетін азайту және дене жылуын орталықтандыру үшін тізелерін құшақтайды. Оны батып кетуден қорғау техникасының бір бөлігі ретінде пайдалануға болады, бірақ денеңізді осы күйде ұстауға қажетті физикалық күш-жігерге байланысты және қолдарыңыз артынан байланғанда аяқтарыңызды денеңізге қысып ұстау өте қиын.
The main criticism of Drownproofing is that, with the body almost totally immersed, heat loss will be greater than with vigorous swimming or treading water, with the consequent earlier onset of hypothermia. But other sources suggest that heat loss is increased by vigorous action, because it displaces relatively warmer water that is trapped by the subject's clothing. In any cold water situation, the main objective should be to get out of the water and find shelter and dry clothing. In any case, Drownproofing should never be regarded as a substitute for the normal safety precautions recommended for any water activity. The effects of heat loss can be reduced by using the Heat Escape Lessening Posture (H. E. L. P). The Heat Escape Lessening Posture was designed for use with a Personal Flotation Device. Essentially the person grabs his/her knees to reduce the surface area exposed to the water and centralize body heat. It can be adapted and used as part of the drownproofing technique but is far more challenging due to the physical exertion required to hold your body in this shape, and the near impossibility of keeping your legs pressed to your torso while your hands are bound behind your back.