Чак Дейли: Американдық баскетбол жаттықтырушысының өмірі мен мансабы
Chuck Daly
Чак Дэйли – американдық баскетбол жаттықтырушысы (1930-2009). «Bad Boys» және «Dream Team» командаларын жеңіске жеткізген легенда. Биографиясы мен жетістіктері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Чарльз Джером Дейли (20 шілде 1930 – 9 мамыр 2009) – американдық баскетбол жаттықтырушысы. Ол «Детройт Пистонс» командасын 1989 және 1990 жылдары қатарынан екі рет Ұлттық баскетбол қауымдастығының (NBA) чемпионы атанды – команданың «Жаман жігіттер» дәуірінде, – ал 1992 жылғы Жазғы Олимпиада ойындарында АҚШ ерлер құрамасын («Арман командасы») алтын медальға жеткізді. 2010 жылы ол «Арман командасының» бас жаттықтырушысы ретінде қайтыс болғаннан кейін марапатталды. Чак Дейли өмірлік жетістіктері үшін сыйлығы оның атымен аталады.
American basketball coach (1930–2009)
Charles Jerome Daly (July 20, 1930 – May 9, 2009) was an American basketball head coach. He led the Detroit Pistons to two consecutive National Basketball Association (NBA) championships in 1989 and 1990—during the team's "Bad Boys" era—and the 1992 United States men's Olympic basketball team ("The Dream Team") to the gold medal at the 1992 Summer Olympics. and in 2010 was posthumously inducted as the head coach of the "Dream Team". The Chuck Daly Lifetime Achievement Award is named after him.
Ерте өмір
1930 жылы 20 шілдеде Пенсильвания штатының Кейн қаласында Эрл мен Джеральдин Дейлидің отбасында дүниеге келген Дейли Кейн аймақтық орта мектебінде оқыды. Ол бір жыл Ст. Бонавентура университетінде оқығаннан кейін Блумсбург университетіне ауысты, және 1952 жылы бітірді. Екі жыл әскери қызметтен кейін, 1955 жылы Пенсильвания штатының Панксютауни қаласындағы Панксютауни аймақтық орта мектебінде баскетбол жаттықтырушы қызметін бастады. 1969 жылы Дейли Бостон колледжінің бас жаттықтырушысы болып Боб Кузиді алмастырды. Дейлидің мектептегі алғашқы жылында «Бүркіттер» 11–13 есебін тіркеді, ал 1971 жылы 15–11 есебіне жетті. 1971 жылы Дейли Дик Хартерден кейін Пенсильвания университетінің бас жаттықтырушысы болды. Пенн Дейли басшылығымен алғашқы төрт маусымның әрқайсысында 20 немесе одан көп ойында жеңіске жетіп, Айви лигасының титулын жеңіп алды. Ең сәтті маусым 1972 жылы болды, онда «Квакерлер» жалпы есеп бойынша 25–3 есебін (конференцияда 13–1) көрсетті және NCAA Шығыс аймақтық финалына өтті, бірақ Солтүстік Каролинаға есе жіберді. Дейлидің тағы бір маңызды жетістігі 1979 жылы болды, онда Пенсильванияның Final Four командасының барлық бес негізгі ойыншысы алғашқыда Дейлимен келісімге келген. Содан кейін ол 1983 жылы «Детройт Пистонс» клубына жұмысқа орналасқанға дейін «76ers» командасының комментаторы болып қайта оралды. 1950 жылдардың ортасынан бері екі жыл қатарынан жеңіске жетпеген «Пистонс» клубы Дейли бас жаттықтырушы болған жылдары (1983–1992) НБА плей-оффына қатысып, үш рет НБА финалына өтті, 1989 және 1990 жылдары екі рет НБА чемпиондығын жеңіп алды. «Пистонс» клубының бас жаттықтырушысы қызметін атқаратын кезеңде Дейли TBS телеарнасының НБА плей-оффына түсініктеме берушісі де болды. Дейли 1992 жылғы Олимпиада ойындарында алтын медальді жеңіп алған АҚШ арман командасының бас жаттықтырушысы болып тағайындалды.
Born in Kane, Pennsylvania, to Earl and Geraldine Daly on July 20, 1930, Daly attended Kane Area High School. He matriculated at St. Bonaventure University for one year before transferring to Bloomsburg University of Pennsylvania, where he graduated in 1952. After serving two years in the military, he began his basketball coaching career in 1955 at Punxsutawney Area High School in Punxsutawney, Pennsylvania. Daly then replaced Bob Cousy as head coach at Boston College in 1969. The Eagles recorded an 11–13 record in Daly's first year at the school, and improved to 15–11 in 1971. Daly became the head coach at the University of Pennsylvania in 1971, succeeding Dick Harter. Penn won 20 or more games and captured the Ivy League title in each of its first four seasons with Daly at the helm. The most successful campaign was his first in 1972, when the Quakers recorded a 25–3 record overall (13–1 in their conference), and advanced to the NCAA East Regional Final, eventually losing to North Carolina. An additional significant success for Daly was in 1979, when all five starters on Pennsylvania's Final Four team had initially been recruited by Daly. He then returned to the 76ers as a broadcaster until he was hired in 1983 by the Detroit Pistons. The Pistons, a franchise that had not recorded back to back winning seasons since the mid 1950s, made the NBA playoffs each year Daly was head coach (1983–1992), and reached the NBA finals three times, winning two consecutive NBA championships in 1989 and 1990. While serving as the Pistons coach, Daly was also a color commentator for TBS's NBA Playoff coverage. Daly was named head coach of the U. S. Dream Team that won the gold medal at the 1992 Olympics,
1990 жылдардың ортасында Дейли TNT телеарнасының НБА жарысын түсіндірушісі ретінде жұмыс істеді. 1995 жылдың жазында Дейли НБА жаттықтырушылық жұмысына дайын емес деп шешкендіктен «Нью-Йорк Никс» клубының бас жаттықтырушысы болу ұсынысынан бас тартты. Ол 1997–98 маусымының басында «Орландо Мэджик» клубының бас жаттықтырушысы болып қайтадан жаттықтырушылыққа оралды. Дейли «Мэджик» клубымен екі маусым жұмыс істеді, содан кейін толығымен зейнеткерлікке шықты.
Daly again took up a role as color commentator for TNT's NBA coverage during the mid 1990s. Daly rejected an offer to coach the New York Knicks over the summer of 1995 after deciding he was not ready for the NBA coaching grind. He would return to coaching with the Orlando Magic at the beginning of the 1997–98 season. Daly stayed two seasons with the Magic and then retired permanently.
Өлім
2009 жылдың наурыз айында Дэлиге қарын безінің қатерлі ісігі диагнозы қойылып, 2009 жылдың 9 мамырында 78 жасында дүниеден өтті. Ол Флорида штатының Текеста қаласындағы Риверсайд еске алу паркіне жерленген.
Daly was diagnosed with pancreatic cancer in March 2009 and died on May 9, 2009, at the age of 78. He is buried at Riverside Memorial Park in Tequesta, Florida.