Кіріспе
Америкалық үндістер соғысының (1785–1795) бөлігі Солтүстік-батыс үнді соғысы (1785–1795), басқа да атауларымен белгілі, – АҚШ пен қазіргі Солтүстік-батыс конфедерациясы деп танылатын Американың түпкі халықтарының біріккен тобы арасындағы Солтүстік-батыс аумағы үшін болған қарулы қақтығыс. АҚШ армиясы оны Америкалық үндістер соғысының алғашқысы деп есептейді. Осы аймақты бақылау үшін ғасырлар бойы соғыстар жүргізілгеннен кейін, Солтүстік-батыс аумағын құрайтын жерді Ұлыбритания Корольдігі Париж шартының 2-бабы бойынша Америка Құрама Штаттарына берді. Шартта Ұлы көлдер Ұлыбритания мен АҚШ арасындағы шекара ретінде белгіленді. Бұл АҚШ-қа, бастапқыда Огайо және Иллинойс аймақтары деп аталған, үлкен аумақты берді, бұрынғыда жаңа қоныстарға тыйым салынған еді. Алайда, осы аймақта көптеген Американың түпкі халықтары тұрды, ал британдықтар әскери қатысуын сақтап, өз одақтастарына қолдау көрсету саясатын жалғастырды. Соғыстан кейін Аппалачи тауларынан батысқа қарай еуропалық американдықтардың қоныстануы күшейгенде, 1785 жылы үнді жерлерін басып алуға қарсы тұру үшін гурондық конфедерация құрылды, ол Огайо өзенінің солтүстігі мен батысындағы жерлер үнді аумағы екенін жариялады. Британдықтар қолдаған үндістердің әскери науқаны басталғанына төрт жыл өткен соң, Америка Құрама Штаттарының Конституциясы күшіне енді; Джордж Вашингтон президент болып сайланды, ол АҚШ әскери күштерінің бас қолбасшысы болды. Сәйкесінше, Вашингтон АҚШ армиясына аумақтағы АҚШ-тың егемендігін қамтамасыз етуді тапсырды. Көптеген жаттығусыз сарбаздар мен еріктілерден тұратын АҚШ армиясы Хармар науқаны (1790) және Сент-Клердің жеңілісі (1791) сияқты бірқатар ауыр жеңілістерге ұшырады, бұл АҚШ армиясы тарихындағы ең ірі жеңілістердің қатарына жатады. Сент-Клердің ауыр жеңілісі АҚШ армиясының көп бөлігін жойды және АҚШ-ты осалдыққа ұшыратты. Британдықтар берілген жерді тастап кетуден бас тартты және үндістер саясатындағы ықпалын сақтап қалды. Вашингтон да Конгресс тарапынан тергеуге алынды және жедел түрде үлкен армия құруға мәжбүр болды. Ол революциялық соғысқа қатысқан генерал Энтони Уэйнды дұрыс жауынгерлік күштерді ұйымдастыру және даярлау үшін таңдады. Уэйн 1792 жылдың соңында жаңа Америка Құрама Штаттары легионының басшылығын қабылдады және бір жыл бойы құрылыс, жаттығу және жарақтармен айналысты. 1794 жылы Эри көлінің оңтүстік-батыс жағалауындағы (қазіргі Толедо, Огайо) Fallen Timbers шайқасында Уэйн өзінің легионымен шешуші жеңіске жетті. Содан кейін ол Майами астанасы Кекионгада Форт-Уэйн құрылысын бастады, бұл Үндістанның жүрегінде және британдықтардың көз алдында АҚШ егемендігінің символы болды. Жеңілген тайпалар 1795 жылы Гринвилл келісімінде қазіргі Огайоның көп бөлігін қоса алғанда, кең аумақты беруге мәжбүр болды. Сол жылы жасалған Жей келісімі АҚШ аумағындағы Ұлы көлдердегі британдық бекіністерін беруді қамтамасыз етті. Британдықтар 1812 жылғы соғыс кезінде осы жерді қысқа мерзімге қайтарып алды.
The Northwest Indian War (1785–1795), also known by other names, was an armed conflict for control of the Northwest Territory fought between the United States and a united group of Native American nations known today as the Northwestern Confederacy. The United States Army considers it the first of the American Indian Wars. Following centuries of conflict for control of this region, the land comprising the Northwest Territory was granted to the new United States by the Kingdom of Great Britain in article 2 of the Treaty of Paris, which ended the American Revolutionary War. The treaty used the Great Lakes as a border between British territory and the United States. This granted significant territory to the United States, initially known as the Ohio Country and the Illinois Country, which had previously been prohibited to new settlements. However, numerous Native American peoples inhabited this region, and the British maintained a military presence and continued policies that supported their Native allies. With the encroachment of European American settlers west of the Appalachian Mountains after the war, a Huron led confederacy formed in 1785 to resist the usurpation of Indian lands, declaring that lands north and west of the Ohio River were Indian territory. Four years after the start of the British supported Native American military campaign, the Constitution of the United States went into effect; George Washington was sworn in as president, which made him the commander in chief of U. S. military forces. Accordingly, Washington directed the United States Army to enforce U. S. sovereignty over the territory. The U. S. Army, consisting mostly of untrained recruits and volunteer militiamen, suffered a series of major defeats, including the Harmar campaign (1790) and St. Clair's defeat (1791), which are among the worst defeats ever suffered in the history of the U. S. Army. St. Clair's devastating loss destroyed most of the United States Army and left the United States vulnerable. The British refused to leave the ceded land and continued their influence in Native American politics. Washington was also under congressional investigation and was compelled to quickly raise a bigger army. He chose Revolutionary War veteran General Anthony Wayne to organize and train a proper fighting force. Wayne took command of the new Legion of the United States late in 1792 and spent a year building, training, and acquiring supplies. After a methodical campaign up the Great Miami and Maumee river valleys in western Ohio Country, Wayne led his Legion to a decisive victory at the Battle of Fallen Timbers near the southwestern shore of Lake Erie (near modern Toledo, Ohio) in 1794. Afterward, he went on to establish Fort Wayne at the Miami capital of Kekionga, the symbol of U. S. sovereignty in the heart of Indian Country and within sight of the British. The defeated tribes were forced to cede extensive territory, including much of present day Ohio, in the Treaty of Greenville in 1795. The Jay Treaty in the same year arranged for cessions of British Great Lakes outposts on the U. S. territory. The British would later retake this land briefly during the War of 1812.
Өмірбаян
Француз және үнді соғысында (1754–1760), Франция мен Ұлыбритания Ұлы көлдердің оңтүстігіндегі Огайо және Иллинойс елдері деп аталатын аймақты бақылау үшін күресті. Аймақтың жергілікті тайпалары соғыстың екі жағында да шайқасып, өздерінің экономикалық және саяси қажеттіліктеріне ең сәйкес келетін империялық билікпен одақтасты. 1763 жылғы Париж шартында Франция аймақты британдықтарға өткізді. Сол жылы жергілікті тайпалардың конфедерациясы британдықтарды қуу үшін Понтиак соғысын бастады. Одан әрі қақтығыстарды болдырмау үшін британдықтар 1763 жылғы Корольдік жарлығын шығарды, ол отарлаушылар мен жергілікті жерлер арасындағы шекараны белгіледі. 1768 жылы британдық шенеуніктер Огайо аймасының егемендігін талап еткен ирокездермен Форт-Стенвикс шартын жасасты. Шарты шекараны батысқа қарай жылжытып, Огайо өзенінің оңтүстігіндегі аумақты отарлауға ашты. Джордж Вашингтон сияқты отарлаушылар жер компанияларын құрып, жерді иеленсе, иммигранттар аймаққа ағыла бастады. Қазіргі Кентуккиді аңшылық алқабы ретінде пайдаланған жергілікті тайпалар (негізінен шауни және чероки) шарты туралы кеңес алған жоқ және ирокездердің жерді сатуға құқығы бар екенін жоққа шығарды. 1770-ші жылдардың басында шауни тайпасы отарлаушылыққа қарсы тұру үшін жаңа жергілікті конфедерация құруға тырысты, бірақ британдық шенеуніктер оларды оқшаулау үшін ирокездерді табысты пайдаланды. Нәтижесінде шауни тайпасы 1774 жылы Лорд Данмор соғысында аз ғана минго одақтастарымен шайқасып жеңіліске ұшырады және отарлар мен жергілікті жерлер арасындағы Огайо өзені шекарасына келісуге мәжбүр болды. Шекараны жақсырақ бақылау үшін 1774 жылы британдық парламент Квебек заңын қабылдады, ол бүкіл аймақты Квебек провинциясының құзырына қойды, отарлаушылардың жер талаптарын жойды. Бұл жерлерді иеленуге немесе қоныстандыруға үміттенген американдық отарлаушылар наразылық білдірді, бұл 1776 жылы Ұлыбританиядан тәуелсіздік жариялау шешіміне әкелді. Көптеген жергілікті тайпалар американдық қоныстанушыларды қуу үшін американдық төңкеріс соғысының батыс майданында британдықтармен одақтасты. 1783 жылғы Париж шартында, соғысты аяқтағаннан кейін Ұлыбритания аймақты АҚШ-қа өткізді, бірақ жергілікті тайпалардың жер құқықтары туралы ештеңе айтпады. Жергілікті тайпалар техникалық тұрғыдан АҚШ-пен соғыста болды, ал Ричард Батлер оларға британдықтардың "сіздерді тастап кетіп, бізге сіздердің еліңізді берді" деп мәлімдеді. Мохаук басшысы Джозеф Брант, революцияда британдық одақтас ретінде шайқасқан, "Англия индейлерді Конгреске сатқан" дегенді естігенде таң қалды. 1783 жылы ол "көбінесе тайпалық конфедерация" - Солтүстік-батыс конфедерациясын құруға жетекшілік етті. Уайандот қаласы Джункиндундехте (қазіргі Фримонт, Огайо) Брант жергілікті жерлердің барлық тайпаларға ортақ екенін және сондықтан конфедерацияның келісімінсіз ешқандай жерді беруге болмайтынын айтты. Конференцияға ирокездер, шауни, делаварлар (ленапилер), уайандоттар, үш от (оджибве, одава және потаватоми), сондай-ақ бірнеше чероки және криктер өкілдері қатысты. Келесі жылдары АҚШ штаттары аймақтағы өз талаптарын федералды үкіметке өткізді, ол Огайо өзенінің солтүстігіндегі жерлерді сату арқылы төңкерістен туған қарыздарды төлеуді жоспарлады. Американдық шенеуніктер жергілікті конфедерацияны мойындаудан бас тартып, оның орнына "бөліп билеу" саясатын ұстанды. Олар жергілікті тайпаларға олардың жерлері жаулап алынғанын хабарлады және американдықтар шарттарын диктаттайтын бірқатар келісімдер арқылы оны растауға тырысты. Кейбір жергілікті басшылар қысымға көніп, Стэнвикс фортында (1784), Макинтош фортында (1785) және Фини фортында (1786) жерді өткізді. Қатаң және әскериленген жергілікті тайпалар Огайо өзенінің солтүстігіндегі жерлерін қорғауға бейілді болды. Шауни және ленапи тайпалары соғысқа шақырып хабар жіберді.
Соғыстың барысы
Огайо өзені бойындағы бірнеше шабуылдар мен қарсы шабуылдардан кейін, 1786 жылы Кентукки милициясы Революциялық соғыс аяқталғаннан бергі алғашқы маңызды шекаралық әскери операциясын бастады. Генералдар Джордж Роджерс Кларк пен Бенджамин Логан туысқандардың жеріне екі бағыттан шабуыл жасады. Қыркүйек айында Кларк 1200 милицияшыны Уабаш өзені бойымен солтүстікке жетектеді. Логистикалық қиындықтар, бүлік және дезертирлік салдарынан Кларк ештеңеге қол жеткізбей қайтып келді. Қазан айында Логан 790 Кентукки милицияшысын Мад өзені бойындағы шауни қалаларына бастап барды. Қалаларда негізінен соғыспайтын адамдар тұрды, себебі жауынгерлер қысқы аң ауына тараған еді. Логанның әскері қалаларды және азық-түлік қорын өртеп, көптеген туысқандарды өлтіріп, тұтқынға алды. Форт-Финни шартына қол қойған шаунидің қарт басшысы Молунта Логанның әскерінен бірінің қолынан қаза тапты. Шауни қалалары қиратылғаннан кейін, майамилер босқындарды Уабаш өзені бойына қоныстануға шақырды. Майами астанасы Кекионганың маңындағы қалаларда Солтүстік-Батыс конфедерациясының ең белсенді мүшелері көптеп қоныстанды. Конфедерацияның келесі отырысы шауни қалаларында өтуі тиіс еді, бірақ олардың қирауынан кейін орын Детройт өзені бойындағы Браунстаунның вайандот ауылына көшірілді. Жозеф Брант майами және Уабаш конфедерациясының басқа мүшелері қатысқан жиынға сөз сөйледі. 1786 жылдың 18 желтоқсанында конфедерация, өзін "Біріккен Үндістан Ұлттары" деп атап, АҚШ Конфедерациясы Конгресіне соңғы шарттарды жарамсыз деп жариялаған хат жіберді, себебі олар бүкіл конфедерациямен келісілмеген. Олар 1787 жылдың көктемінде жаңа шарт конференциясын өткізуді талап етті. Осы уақытқа дейін туысқандар өз халқын Огайо өзенінің өзінің жағында ұстауға кеңес берді. 1787 жылдың шілдесінде АҚШ Конфедерациясы Конгресі Огайо өзенінің солтүстігінде Солтүстік-Батыс аумағын құрды, бұл аймақтың кең ауқымды, ұйымдастырылған американдық қоныстануын дайындады. Артур Сент-Клэр аумақтық губернатор болып тағайындалды және өзеннің солтүстігіндегі алғашқы американдық қоныс Мариеттаға көшіп барды. Ол бұрынғы шарттар бойынша берілген жерлерді бермей, жаңа шарттар жасауға, мүмкін болса, көбірек жер алуға және туысқандар конфедерациясын әлсіретуге міндеттелді. 1788 жылы Сент-Клэр туысқандарды бейтарап орынның орнына Мариетта маңындағы Форт-Хармарға шақырды. Брант Сент-Клэрге хабар жіберіп, ол жаңа шекараны қабылдап, Маскингем өзенінің батысындағы жерлерді туысқандардың жері ретінде сақтап қалуын сұрады. Сент-Клэр бұл идеяны қабылдамағандықтан, Брант келіссөздерді бойкоттап, басқаларға да солай етуді ұсынды. Солтүстік-Батыс конфедерациясы терең даулы болды. Америкалықтарға жақын тұратындар келісімге келді. Ал одан әрі - майами, ленапи және шаунилер Кекионга маңында Огайо өзенінің шекарасын талап етті. 1789 жылдың қаңтар айында көбінесе кішігірім басшылар тобы Форт-Хармар шартына қол қойды, бұл тек бұрынғы, даулы шарттардың шарттарын растады. "Мен олардың жалпы конфедерациясы толығымен бұзылғанына сенімдімін", - деп жазды Сент-Клэр. Конфедерацияны бұзудың орнына, Сент-Клэр келісімге келуге дайын болған туысқандарды беделсіз қылды және белсенділердің ықпалын күшейтті. Форт-Хармар шартынан кейін туысқандар мен қоныс аударушылар арасындағы зорлық-зомбылық күшейді. Огайо өзенінде туысқандар қайықтарға шабуыл жасап, Кентуккиге шабуыл жасады, иммигранттардың ағынын тоқтату үшін ондағы қоныс аударушыларды өлтірді, тұтқынға алды және азаптап жатты. Американдықтар қарсы шабуылдармен жауап берді, мысалы майор Джон Хардин бастаған, ол 1789 жылдың тамызында 220 Кентукки милицияшысын Уабаш аймағына бастап барды, онда олар әйелдер мен балаларды қоса алғанда сегіз шауниді өлтірді. 1790 жылы Жорж Вашингтон, жақында АҚШ-тың бірінші президенті болып сайланған, және соғыс министрі Генри Нокс Солтүстік-Батыс аумағын американдықтардың басып алуы үшін туысқандар конфедерациясына шабуыл жасауға шешім қабылдады. Көптеген американдықтар кәсіби "тұрақты армия" идеясына сенбейтіндіктен, Конгресс АҚШ армиясын кішігірім етіп сақтады және қорғаныс үшін штаттық милицияларға сүйенді. 1790 жылы Конгресс армияның жалғыз полкін, Бірінші американдық полкті 700-ден 1216 адамға дейін кеңейтті. Соғыс уақытында американдықтар жалпы басқаруды АҚШ армиясының офицерімен бірге милицияшылар мен кәсіби әскерлердің біріктірілген операцияларын пайдаланды.
1790 ж. Хармар жорығы
20 сәуірде 1790 жылы Бірінші американдық полк алғашқы шабуылына қатысты. Бұл шабуылға генерал Джозиа Хармар Кентукки генерал Чарльз Скоттпен бірігіп, шаунилердің Чалаугата ауылына шабуыл жасады. Келесі айда жергілікті тұрғындар Лимстоун (қазіргі Мейсвилл, Кентукки) маңындағы қоныс тұрғындарына шабуыл жасап, 5 қоныс тұрғынын өлтіріп, 8-ін жоғалтты. Сол күзде АҚШ Мауми өзені бойындағы жергілікті тұрғындарға қарсы ірі шабуыл ұйымдастырды. Бұл жазалау экспедициясын генерал Хармар басқарды, оның міндеті – Кекионга және айналасындағы елді мекендерді жою, оған қарсылық көрсеткен жергілікті тұрғындарды өлтіру болды. Оның әскері, 1100 милиция және 320 қатарлы әскерден тұрады, 30 қыркүйекте Огайо өзеніндегі Форт-Вашингтоннан аттанды. Майор Жан Франсуа Хамтрамк басқаратын диверсиялық күш Винсенстен шабуыл жасады, бірақ Хармармен қосылмас бұрын кері қайтты. Жергілікті тұрғындар Хармардың солтүстіске қарай баяу жылжуын қадағалады. Жергілікті тұрғындар жылдық қысқы аң ауына тарады, бірақ шаунилердің бас әскери басшысы Көк Жақа және оның Майамидегі әріптесі Кішкентай Торбаша, жауынгерлерді қайта топтастыруға шақырып, елшілер жіберді. Олар 600-ға жуық адамды жинап, Хармар әскеріне қарсы шықты. Бұл олардың көпшілігі бұрын-соңды көрмеген ең үлкен әскерге қарсы тұру үшін жеткіліксіз болды, сондықтан олар 14 қазанда елді мекендерден бейбіт тұрғындарды көшіріп, соққы беру мүмкіндігін күтті. Джон Хардин басқаратын Хармардың алдын ала жасағы 15 қазанда Кекионгаға жетті және келесі бірнеше күнді жергілікті елді мекендерді тонап, өртеп, егістіктерді жойды. 19 қазанда Хардин 180 адаммен жақын маңдағы жергілікті соғыс отрядын табу үшін барлау миссиясына шықты. Кекионгадан 16 мильдей жерде Хардиннің шашыраған әскеріне 150 шауни және потаватоми жауынгері шабуыл жасап, жорыққа ұшырды. Көп ұзамай жергілікті тұрғындар Одава, Сак және Түлкілерден қосымша күш алды. 21 қазанда Хармар өзінің мақсаты – елді мекендерді жою орындалғанын және армия Форт-Вашингтонға қайта оралатынын мәлімдеді. Экспедиция Майамидің бес елді мекенін және олардың 20 мың бушель жүгерісін жойды. Конфедерация басшыларының көпшілігі АҚШ-қа бейбітшілік шарттарын ұсынуды қарастырды, бірақ Уилкинсонның шабуылы туралы хабар алғаннан кейін соғысқа дайындалды. Осылайша Уилкинсонның шабуылы күтілмеген салдарға әкелді. Сентябрь айында Сент-Клэрдің әскері Ұлы Майамидегі Форт-Вашингтоннан солтүстікке қарай жиырма үш миль қашықтықтағы жабдықтау қоймасын, Гамильтон фортын салған. Армия 4 қазанда 2300 адаммен Форт-Гамильтоннан аттанды. Қазанның ортасында олар екінші қойманы, Форт Джефферсонды салу үшін тоқтап тұрды. Кекионгаға қарай баяу жылжу кезінде экспедиция азық-түлік тапшылығына, моральдық құлдырауға және дезертирлерге тап болды. 31 қазанда Сент-Клэр бірінші жаяу әскер полкін оңтүстікке жіберіп, жабдықтау колоннасын дезертирлердің тонауына жол бермеді, осылайша әскерін 300 ең жақсы әскерінен айырып, оған 1400 адам қалдырды, соның ішінде жауынгер емес адамдар да болды. 3 қарашада Сент-Клэр әскері Уэбаш өзенінің жағасында, қазіргі Форт-Рекувериге (Огайо штаты) жақын жерде орналасты. 4 қарашаның таңында Кішкентай Торбаша мен Көк Жақа басқарған 1000-нан астам жауынгерден тұратын жергілікті күш күтпеген шабуыл жасады. Олардың алғашқы нысанасы өзеннің солтүстік жағында орналасқан милиция болды. Милиция үрейленіп, өзеннің арғы жағына кері шегініп, американдық лагерьде шатастық тудырды. Американдықтар қоршауға алынды, олар қорғаныс ұйымдастыруға тырысты, бірақ жергілікті тұрғындар офицерлер мен артиллериялықтарды нысанаға алып, жасырын жерден атуы қиындық тудырды. Полковник-лейтенант Уильям Дарк штыкпен шабуыл жасап, жергілікті тұрғындарға американдық лагерьге кіруге уақытша мүмкіндік жасады. Үш сағатқа созылған шайқастан кейін Сент-Клэр көптеген жарақат алғандарды және әскердің жабдықтарының көп бөлігін тастап, кері шегінуге бұйрық берді. Жарақат алғандардың арасында Сент-Клэрдің екінші қолбасшысы, генерал-майор Ричард Батлер болды, ол шайқастан кейін жергілікті тұрғындар тарапынан өлтірілді. Форт Джефферсон американдықтардың шегінуіне баспана бола алмайтындықтан, көпшілігі Форт Вашингтонға дейін қашып кетті. Бұл шайқаста жергілікті тұрғындар күшті жеңіске жетті. Американдықтар 630 сарбаздың қаза болғанын және 250-ге жуық адамның жарақат алғанын хабарлады; тағы 30 лагерь серкесі, көбінесе әйелдер, де қаза болды. Жергілікті тұрғындардың шығыны салыстырмалы түрде аз болды, 21 адам қаза тауып, 40 адам жарақат алды. Тарихшы Колин Каллоуэй бұл «жергілікті американдықтардың жеңген ең үлкен жеңісі және Америка Құрама Штаттарының бастан кешкен ең үлкен әскери апат» екенін айтады. Егістіктері жойылғаннан кейін азық-түлік тапшылығына тап болған жергілікті тұрғындар қыс кіргенге дейін аң аулауға тарады. Кішкентай Торбаша мен Көк Жақа американдық шабуылдарға осал болып көрінген Кекионганы тастап, Мауми және Оглаиз өзендерінің қосылған жеріне, бас шауни вождірі Кекевепелетидің бұрыннан орналасқан елді мекендеріне көшуге шешім қабылдады. Бұл көшуге британдық үнді агенті Александр Макки қолдау көрсетті, өйткені жаңа елді мекендер британдықтардың Детройтте ұсынып отырған саудасы мен әскери қолдауына жақын болар еді. «Глаиз» деп белгілі болған бұл елді мекендер соғысқа дейін жергілікті конфедерацияның штаб-пәтеріне айналды.
1792 жыл
Сент-Клэрдің жеңілісінен кейін АҚШ Конгресі оқиғаны тергеуді бастады. Сент-Клэр аумақтық губернатор болып қалғанмен, әскери лауазымынан кетуге мәжбүр болды. Президент Вашингтон Конгреске британдықтар қолдаған Солтүстік-Батыс Конфедерациясын жеңіп, елдің шекарасын қорғайтын армия құруға шақырды. 1792 жылдың наурыз айында Конгресс армия санын 5000-нан астам адамға дейін ұлғайту туралы заң қабылдады. Жаңа қолбасшы ретінде генерал-майор "Жабайы" Энтони Уэйн тағайындалды. Конгресс сондай-ақ президентке бұрын штаттар бақылауында болған милицияны шақыруға құқық беретін екі заңды қабылдады. Америка армиясы дайындалып жатқанда Вашингтон мен Нокс дипломатиялық әрекеттерге кірісіп, соғысқа қарсы американдықтарды уақытша тыныштандыруға және оларды қанағаттандыруға тырысты. 1792 жылдың наурыз айында елу ирокез басшысы Филадельфияда АҚШ өкілдерімен кездесіп, Солтүстік-Батыс Конфедерациясының келесі кеңесіне қатысып, АҚШ-тың бейбіт талаптарын ұсынуларын сұрады. АҚШ сондай-ақ Солтүстік-Батыс Конфедерациясына тікелей үндеуге тырысты, бірақ бұл қиын болды, себебі американдықтар Огайо өзенінің солтүстігіндегі бекіністерін басып алып тұрды. 1792 жылдың наурыз айында Уилкинсон Форт-Сент-Клэрді салған, ол Форт-Гамильтон мен Джефферсон арасындағы байланыс пен жабдықтауды жақсартуға арналған еді. Келесі айда Нокс бұрынғы науқандардың қатысушылары болған Джон Хардин мен майор Александр Трумэн сияқты елшілерді жергілікті тайпаларға жіберді. Екеуі де өлтіріліп, бас терілері алынды. Маусым айында шамамен 50 жауынгер Форт-Джефферсонға шабуыл жасап, он бес сарбазды өлтіріп, тұтқынға алды. Осы кезде Кентукки штат ретінде одаққа ресми түрде қабылданды. Мариеттаның құрылысын басқарған Руфус Путнам бригадир-генерал болып тағайындалды және Солтүстік-Батыс Конфедерациясымен бітімге келуді ұйымдастыру міндеті берілді. Алдыңғы елшілердің өлтірілуінен алаңдаған ол Винсенске барып, 1792 жылдың қыркүйегінде Төменгі Уабаш өзенінің тайпаларымен келісімге келді. Нокс бұл келісім Конфедерацияны 800 жауынгерге дейін әлсіретеді деп сенді, бірақ шындығында қол қойғандар Конфедерацияның белсенді мүшелері болған жоқ. Дегенмен, АҚШ Сенаты келісімді қабылдамады, өйткені тек АҚШ ғана жергілікті жерлерді сатып алуға құқылы екені нақты көрсетілмеген еді. 1792 жылдың қыркүйек айының соңында жергілікті тайпалардың өкілдерімен Глейзде кеңес өтті, онда шамамен 3600 жауынгер қатысты. Ирокездердің делегаттары, соның ішінде Қызыл Жақет, АҚШ-тың бейбіт ұсынысын ұсынды. Қызыл Жақет Конфедерацияға Мускингем өзенін АҚШ пен жергілікті аумақ арасындағы шекара ретінде қабылдауға кеңес берді. Шоуни тайпасының сөйлеушісі Қызыл Полюс Конфедерация атынан сөз сөйледі. Қызыл Полюс ирокездерді американдықтармен жеке кездесіп, одан әрі жер беру туралы талқылағаны үшін айыптады. "Бізге американдықтардан өтемақының қажеті жоқ", - деді Қызыл Полюс. "Біз өзіміздің жерімізді қайтаруды қалаймыз". Ұзақ пікірталасқаннан кейін кеңес Қызыл Полюс ұсынған ұстанымды қолдады: Огайо өзені ғана қанағаттанарлық шекара болып табылады және өзеннің солтүстігіндегі американдық бекіністер жойылған болуы керек. Сондай-ақ, кеңес 1793 жылы американдықтармен кездесуге келісті. Қараша айында Қызыл Жақет кеңес шешімін американдық лауазымды тұлғаға жеткізген кезде, Огайо өзенінің шекарасы және бекіністерді жою туралы Конфедерация талаптарын айтпады. Нәтижесінде американдықтар Конфедерация АҚШ шарттарын қабылдауға дайын деген жаңылыс пікірге келді. Нокс 1793 жылғы кеңеске келісім комиссияларын жіберуге және сол уақытқа дейін барлық шабуылдау операцияларын тоқтатуға келісті, бұл 1793 жылы келесі американдық шабуылды бастауды үміттенген генерал Уэйнды ашуландырды. Глейз кездесуінен кейін Қызыл Полюс оңтүстікке кең сапар жасады, бұл Чикамауга черокилері мен криктерді Конфедерацияға қосуға бағытталған, бірақ сәтсіз аяқталған әрекет болды. Осы арада 6 қарашада Кішкентай Торна және 200-ге жуық майами және шоунилер Форт-Сент-Клэр маңындағы жабдықтау колоннасына шабуыл жасап, алты американдық сарбазды өлтірді және форттарды жабдықтау үшін қажетті аттардан айырды. "Дұшпан шабуылға шығуға еркіндік алғанда, біздің қолымыз байланып қалу - өте жағымсыз және қорлаушы жағдай", - деп жазды Уэйн Нокске.
1793 жыл
Генерал Уэйн бейбіт келіссөздердің нәтижесін күтіп тұрғанда, Питтсбургке жақын Огайо өзенінің бойындағы лагерьге, Легионвиллге, өзінің армиясын дайындады. Уэйн бұрынғы экспедициялар тәртіпсіздікке ұшыраған деп есептеген, сондықтан ол әскерлерін мұқият оқытты, тәртіп бұзған сарбаздарды жазалап, дезертирлерді дарға асты. 1793 жылдың 5 мамырында Легион Форт-Вашингтонның маңында орналасқан лагерьге көшірілді, онда Уэйн өзінің шабуылдауын бастау туралы хабарды күтті. Мамыр айының ортасында Бенджамин Линкольн, Беверли Рэндольф және Тимоти Пикеринг – жергілікті конфедерациямен кездесуге тағайындалған АҚШ комиссарлары – Онтарио көлінің батыс шетіндегі Ниагара фортына келді. Олар Ұлы көлдер арқылы Джон Хардин мен Александр Трумэннің тағдырына ұшырамай қалу үшін сапар шегеді. Ниагара британдықтардың 1783 жылғы Париж шартына қарсы тұрып әлі де басып алған бекіністерінің бірі болды, бірақ Жоғарғы Канаданың британдық лейтенант-губернаторы Джон Грейвс Симко комиссарларды өз резиденциясында орналастырды. Симконың мейірімділігіне қарамастан, ол америкалықтардың жергілікті тұрғындар арасындағы ықпалын төмендету үшін жұмыс істеді. Соңғы тума жерлер жеңістерінен кейін ол Ұлыбритания АҚШ пен Канада арасындағы тума жерлер буферлік мемлекет құруды қолдайтынына үміттенді, бұл идеяға американдықтар қарсы болды. 1793 жылы Еуропада Франция мен Ұлыбритания арасында соғыс басталғанда, Симко қиындыққа тап болды. Ол Франциямен соғыста тағы бір майдан ашудан аулақ болу үшін АҚШ-пен татулықты сақтау керек болды, сонымен бірге америкалықтарға қарсы Жоғарғы Канаданы қорғауға көмектесу қажет болған жағдайда, жергілікті тұрғындар арасында британдық ықпалды сақтап қалу керек болды. Ниагарада АҚШ комиссарларына Брант бастаған жергілікті делегация келді. Брант Солтүстік-Батыс Конфедерациясының негізгі ұйымдастырушыларының бірі болғанымен, америкалықтармен келіссөз жүргізуге дайын болғандықтан және ирокездер соғысқа қатыспағандықтан, оған күдікпен қарады. Дегенмен, Брант делегация атынан сөйлеп, комиссарлардың жаңа шекара сызығын құруға уәкілеттік берілгенін сұрады және Уэйннің әскері неге соғысқа дайындалып жатқанын сұрады. Комиссия мүшелері Брантқа шекараны келіссөздер жүргізу үшін өкілеттік берілгенін және жаулық іс-әрекеттер ресми түрде тоқтатылғанын айтты. Брант Маумиге оралып, конфедерацияға хабар берді, және оның кейбір жақтастары болса да, Огайо өзенінің шекарасында талап етпегені үшін айыпталды. Депутаттармен кездесу үшін жаңа делегация (Брантсыз) Детройт өзеніне жіберілді. Бұл екінші кездесу 30 шілдеде Амхерстбургке жақын жердегі британдық үнді агенті Мэтью Эллиоттың қонысында өтті. Уайандоттардың басшысы Карри Оуво (Со Ваг да Вунк) конфедерация атынан сөйледі, оған Бакконгахела (Ленапе) мен Кекевепелети қатысты. Конфедерация өзінің ультиматумын ұсынды: Огайо өзені - жалғыз қолайлы шекара, ал өзеннің солтүстігіндегі форттар мен қоныстар жойылуы керек. Комиссия мүшелері Огайоның солтүстігіндегі жерлер сатылып, америкалықтар қоныстанғандықтан, оларды қайтаруға болмайды деп жауап берді. Жергілікті делегаттар кеңеспен кеңесу үшін Маумиге оралды. Брант тағы да келісімге келді, бірақ ол Александр Маккидің қолдауына ие болған жанжалшылдарға ұтылып қалды. 13 тамызда конфедерация АҚШ комиссарларына Ирокездерден басқа барлық халықтардың өкілдері қол қойған жазбаша декларацияны жіберді. Сугденнің (2000) айтуынша, бұл құжат "асқақ, жеңімпаз халықтардың өз тәуелсіздіктерін мен егемендіктерін нығайтып, оларды иеліктен айырып, басын түсіретіндердің талап-тілектерін жоққа шығаратын, ашық әрі адал пікірлерін білдірген" еді. Конфедерация шешім ұсынды: АҚШ жер сатып алуға және соғысқа жұмсалатын ақшаны пайдаланып, Огайо өзенінің оңтүстігіне қоныс аудару үшін қоныс аударушыларға ақы төлеуі керек. Бұл шарттар американдықтарға қолайсыз болды, ал комиссарлар "әңгімелесу аяқталды" деп жауап берді. Маумиге қайтып оралғанда Брант ирокездер енді Конфедерацияға соғыста көмектесе алмайтынын және ирокездер енді "біздің халқымызды американдықтардың арасынан алып тастауы керектігін" қатты жариялады. Келіссөздердің сәтсіз аяқталғанын білген Уэйн 2600 адаммен 13 қазанда Форт-Джефферсонға жетеді. 17 қазанда Одаваның Little Otter командасындағы әскери тобы Форт Джефферсонның оңтүстігінде жеткізілім конвойына шабуыл жасап, он бес адамды өлтіріп, он адамды тұтқынға алды. Уэйн өзінің жабдықтау желісін күзету үшін көбірек әскерді пайдалануға мәжбүр болды. Осы қиындықтарды ескере отырып, Уэйн ірі әрекеттерді тоқтатуға және Форт Джефферсонның солтүстігінде Форт Гринвиллді салуға шешім қабылдады. "Жабайылар немен айналысып жатыр және олар қайда барғанын анықтай алмаймын", - деп қараша айында Ноксқа жазды. Жергілікті тұрғындар да өздерінің логистикалық қиындықтарына тап болды, көптеген жауынгерлер қысқы аңға тарады. Легион Форт Гринвиллде қыстады, бірақ 23 желтоқсанда Уэйн шамамен 300 адамнан тұратын отрядты Сент-Клердің жеңіліске ұшыраған жеріне жетектеді. Сонда олардың әскері Форт Рекавериді салды, шайқас алаңында әлі де жатқан американдықтардың денелерін жерледі және 1791 жылы жоғалған үш зеңбіректі қалпына келтірді.
1794 жыл
1794 жылдың қаңтар айында конфедерация америкалықтар ұстап тұрған екі ленапе әйелін босату үшін Форт Гринвиллге делегация жіберді. Бір ленапе басшысы Уэйннен бейбіт келіссөздер жүргізуге дайын екенін сұрады. Уэйн, егер жергілікті тұрғындар соғыс жасаушы топтарын кері шақырып, келесі отыз күн ішінде барлық американдық тұтқындарды босатса ғана келіссөздерге баратынын айтты. Глайз маңында конфедерацияның рұқсатынсыз келіссөздер басталғанына таңырған жауынгерлік көшбасшылар бұл ұсынысты талқылады. Жауынгерлік көшбасшылар басымдық алып, мәселе тоқтатылды. 1794 жылдың ақпан айында Лорд Дорчестер Квебектегі ирокез делегациясына Ұлыбританияның осы жыл ішінде АҚШ-пен соғысқа қақтығысуы мүмкін екенін және америкалықтардан жоғалған жерлер қайтарылатынын мәлімдеді. Дорчестер Симкоға Детройтты америкалықтардың шабуылынан қорғау үшін Мауми өзенінде бекініс салуды бұйырды. Сәуірде Симко Майами бекінісін салып, 120 әскер мен артиллерия бөлімімен гарнизон құрды. Дорчестердің сөздері мен іс-әрекеттері АҚШ-та алағай туғызды; америкалықтар өздерінің аумағы деп есептейтін Майами бекінісін салу агрессиялық акті деп қарастырылды. Мамыр айында бас судья Джон Джей дағдарысты шешу үшін Англияға келіссөздер жүргізуге жіберілді. Британдықтардың әрекеттеріне ынталанған жергілікті конфедерация қосымша жауынгерлер жинау үшін елшілерді жіберді.
Форт-Рекуардың шайқасы
Гринвилл фортында Уэйн жабдықтау мәселелеріне байланысты кешікті, бірақ Майами фортының салынысы оны жоспарын үдетуге мәжбүр етті. Ол операцияны бастауға асығып, Кентукки милициясының күшін күтіп отырды. Маусымның соңында Уэйнге оңтүстіктен шамамен 100 Чикаса және Чокто тайпасынан келгендер қосылды, олар Солтүстік-Батыс Конфедерациясындағы дәстүрлі жауларына қарсы күресу үшін келген. 27 маусымда Уильям Уэллс басқарған қырық бес Чокто және он барлаушы Глейзден келе жатқан үлкен топтағы тайпа өкілдерімен шайқасты. Уэллс Уэйнге Форт-Рекувериге жақын уақытта шабуыл болуы мүмкін екенін хабарлады. Форт-Рекувериге қарай бет алған тайпа әскері 1200 жауынгерден тұрды, бұл конфедерацияның бұрынғыдан әлдеқайда ірі күші болатын. Америкалықтардан өзгеше, тайпаларда жалпы қолбасшы болған жоқ. Оның орнына, әскери шешімдер басшылар мен жауынгерлер кеңесінде қабылданатын. "Көк Жакет" кеңеске Форт-Рекувери мен Гринвиллді айналып өтіп, американдық жабдықтау жолдарына шабуыл жасап, Уэйннің легионын бөліп тастауды ұсынды. Жақында келген Үш Ошақтың басшылары, олардың жауынгерлері армияның көп бөлігін құраған, Форт-Рекувери маңындағы керуенге шабуыл жасауды жақтады. Олар кеңесте жеңіске жетті, сол себепті 30 маусымда жауынгерлер керуенге шабуыл жасап, содан кейін фортқа ұмтылды, бірақ американдық мылтықтар мен артиллерия отынан кері шегінді. Шабуылдың сәтсіз аяқталуы Үш Ошақтың өкілдерін көңілсіздікке түсірді, олар шауни тайпасын жеткіліксіз қолдау көрсеткендігі үшін айыптады. Олар үйлеріне қайтып, Көк Жакеттің әскерінің жартысынан айырды, олар Глейзге қайтып оралды. Шайқастан кейін Кішкентай Есік пен Тархе (Уайндот) бұрынғыдай, британдықтардан қолдау сұрау үшін Детройтке сапар шекті, бірақ командир, подполковник Ричард Г. Ингленд, тайпа өкілдеріне бұйрықсыз американдықтармен соғыса алмайтынын мәлімдеді.
Құлаған ағаштардың шайқасы
20 тамызда таңертең Легион лагерін жинап, қазіргі Толедо, Огайо қаласының жанындағы Моми өзеніне қарай жорыққа шықты, онда Конфедерация шабуылға дайындалған еді. Легионның құрамында шамамен 3000 сарбаз бен ополчення болды, көптеген сарбаздар жабдықтау керуендерін және бекіністерді қорғады. Көк Жакет бір кезде торнадо жүздеген ағаштарды құлатқан, табиғи қорғаныс кедергісін құратын жерді таңдады. Ол мұнда 1500 шамасындағы жауынгерден тұратын конфедерация күштерін орналастырды: Көк Жакеттің шаунилері, Буконгахела басқарған делаверлер, Кішкентай Тас Бақа басқарған майамилер, Тархе мен Раундхед басқарған вайандоттар, минголар, мохоктердің шағын отряды және Уильям Колдуэлл басқаратын, үндістерге ұқсатып киінген канадалық милицияның британдық ротасы. Кішкентай Сусар мен Эгушава басқарған одава және потаватоми орталық бөлігін басып алып, Легионның барлаушыларына шабуыл жасады. Легион колонналарының алдыңғы қатарлары бастапқыда үндістердің қуып жетерін көріп, ыдырады. Уэйн дереу өз резервін олардың ілгерілеуін тоқтату үшін орталыққа жіберді және жаяу әскерін екі қанатқа бөлді, оң қанатын Уилкинсон, ал екіншісін Хамтрамк басқарды. Легионның кавалериясы Моми өзенінің оң жағын қамтамасыз етті. Генерал Скотт ашық сол қанатын күзету үшін атты әскер бригадасын берді, ал Кентукки ополченнясының қалған бөлігі резервке кірді. Сол қыста Уэйн өзінің қорғаныс бекіністерін Сент-Мэрис, Форт-Лорами және Форт-Пиква қамалдарымен нығайтты.
Гринвилл және Джей келісімдері
Fallen Timbers шайқасынан кейін бірнеше ай ішінде АҚШ пен Ұлыбритания Джей келісімін жасасты, ол британдықтардың Ұлы көлдердегі бекіністерінен шығуын талап етті, сонымен қатар Кариб теңізіндегі кейбір британдық аумақтарды американдық сауда үшін ашты. Келісімде АҚШ немесе Ұлыбританияның бақылауындағы аумақтарда тұратын үндістер үшін еркін сауда және еркін қозғалыс ережелері де жазылды. Джей келісімі 1795 жылы АҚШ Сенаты тарапынан ратификацияланды. Гринвилл келісімі шебі солтүстік-батыс үнді тайпаларын Оңтүстік және Шығыс Огайоны, сондай-ақ Иллинойс аймағындағы бекіністер мен елді мекендер маңындағы түрлі жерлерді беруге мәжбүр етті; Ескі Солтүстік-Батыста билеуші күш ретінде Ұлыбритания емес, АҚШ-ты мойындауға; және барлық американдық тұтқындар қайтарылғанға дейін он бас басшыны кепіл ретінде беруге міндеттіді. Майами тайпасы да Кекионга портына жеке бақылауын жоғалтты, себебі Конгресс қабылдаған Солтүстік-Батыс жарлығы аймақтағы маңызды порттарды тегін пайдалануға кепілдік берді.
Салдары
Форт Лернольт пен Форт Майамиді британдықтар 1796 жылы Джей шартының шарты ретінде тастап кетті. Детройтті басып алуға екі онжылдық күш салып келгеннен кейін, полковник Хамтрамк басқаратын АҚШ әскерлері келесі күні Форт Лернольтты басып алды. АҚШ Форт Лернольтты Форт Детройт деп атады және 1799 жылы Форт Майамиді тастап кетті. 1812 жылғы соғыс кезінде британдықтар Форт Детройт пен Форт Майамиді қайта басып алды. Американдық әскерлер оған жақындағанда Форт Детройт бір жылдан кейін тасталды, ал Форт Майами 1814 жылы тасталып, кейіннен бұзылды. 1796 жылдан кейін АҚШ-тың батыс форттарының көпшілігі де тасталды; соңғысы болған Форт Вашингтон 1804 жылы Цинциннатидегі өсіп келе жатқан елді мекенге орын ашу үшін Огайо өзенінен Кентуккиге көшірілді және Ньюпорт казармаларына айналды. Генерал Уэйн Солтүстік-Батыс аймағындағы британдық бекеттердің тапсырылуын қадағалады және өз легионының жеңісін қамтамасыз ету үшін жеке Кекионгадағы Форт-Уэйннің құрылыс орнын таңдады. Уэйн Гринвилл шарты ратификацияланғаннан кейін бір жыл өткен соң, 1796 жылдың 15 желтоқсанында Детройттегі әскери бекетінен Пенсильванияға қайтып келе жатып қайтыс болды. Уэйннің оң қолбасшысы генерал Уилкинсон АҚШ әскерлерінің жаңа қолбасшысы болып тағайындалды. Кейіннен Уилкинсон наурыз барысында Уэйнге қарсы іс-әрекеттер жасауға тырысқаны белгілі болды, ол азаматтық басшыларға және анонимді түрде жергілікті газеттерге жағымсыз хаттар жазды. Уилкинсон сол кезде испан тыңшысы болған. Уилкинсон Уэйнды өлтірген деген күдік туды, бірақ бұл ешқашан дәлелденбеді. Соғыс аяқталғаннан кейін көптеген АҚШ қоныс аударушылары Солтүстік-Батыс аймағына көшіп келді. Көптеген адамдар туысқан тайпаларымен адал емес жер мәмілелерін жасады, бұл генерал Уилкинсонды 1796 жылғы жарлықта оларды жарамсыз деп жариялауға мәжбүр етті. Гринвилл шартынан бес жыл өткен соң Огайо штаты Солтүстік-Батыс аймағынан бөлініп, форттардың алға жылжу сызығы мен Гринвилл шартының сызығына жақын орналасты. Осы шекарадан батысқа қарайғы аумақ Индиана аймағы деп аталды. 1803 жылдың ақпанында Огайо штаты Одаққа қабылданды.
Мұра
Президент Томас Джефферсон ассимиляция және аралас некелер арқылы үндістерді қоғамға сіңіруді үміттенеді, бірақ жерді тартып алу мен қарыздарды үнді басшыларын мойынсұндыру жолы ретінде қолдады. Территориялық губернатор Уильям Генри Харрисон үнді жерлерін иелену үшін агрессивті науқан бастады. Жаңа қоныс аударушылардың қолынан үндістер ауруларға, қарыздарға, маскүнемдікке және жыныстық зорлық-зомбылыққа ұшырады. 1805 жылы Тенскватау Америка Құрама Штаттарының саясатын қабылдамаған дәстүрлі қозғалысты бастады. Оның ізбасарлары Индиана территориясындағы Пророчестаунға қоныстанды, бұл Текумсе соғысына және 1812 жылғы соғыстың Солтүстік-Батыс майданына әкелді. Америка Құрама Штаттарының қоныстануы жалғасты, бұл 1830 жылдары Солтүстік-Батыс территориясындағы үндістерді көшіру мен қақтығыстарды күшейте түсті. Олардың ішінде Қара Шоқпар соғысы және Потаватоми өлім жолы бар. Висконсин, Солтүстік-Батыс территориясында толығымен орналасқан соңғы штат, 1848 жылы одаққа қабылданды. 1830 жылдары арзан жер сатып алып, ақ түсті қоныс аударушыларға сату АҚШ-тың ұлттық қарызын өтеудің маңызды тәсілі болды. Өлер алдында Кішкентай Торғай: "Гринвилл келісімінен кейін соғыстағы жылдары жоғалтқандардан гөрі көбіміз қайтыс болдық" деп айтты. Журналға үлескерлер Геноцидтік зерттеулер Солтүстік-Батыс территориясындағы АҚШ-тың науқандарын геноцидке ұмтылу деп сипаттайды, соғыс министрі Генри Нокстың шоуни, чероки және вабаш тайпаларын "бандиттер" деп атағанын және "мүмкін болса, аталған бандиттерді жою" туралы бұйрықтарды келтіреді. Олар Нокс пен басқа да американдық шенеуніктердің басты мақсаты - үндістерді аймақтан шығарып, олардың жерлерін ақ адамдарға беру болғанын айтады. Кеңесшілерге қарсы болашақ қозғалыстар Солтүстік-Батыс Конфедерациясының көлемі мен мүмкіндіктеріне тең келетін одақ құра алмады. Автор Уайли Сворд 19 ғасырдағы американдық үнді соғыстарына көбірек назар аударылғанын, бірақ олардың тағдыры 1790 жылдардағы соғыстар кезінде шешілгенін жазады. XIX ғасырдағы американдық тарихшылар бұл соғысты елемеді, өйткені ол олардың патриоттық көзқарасына сәйкес келмеді. Сондықтан, бұл соғыстың стандартты атауы немесе басталу күні жоқ. Хоглендтің (2017) сөзіне сүйенсек, "АҚШ-тың әскері құрылған алғашқы соғысқа ешқашан атау берілмейтін болады". 1914 жылы жарық көрген бір басылым 1790-1795 жылдар аралығындағы қақтығысты "Огайо штатының Солтүстік-Батыс үнді соғыстары" деп атады, бірақ 1811 жылғы Типпекано шайқасын "Индиана штатының Солтүстік-Батыс үнді соғысы" деп атады. 1964 жылы жазылған жиі сілтеме жасалатын докторлық диссертация оны "Солтүстік-Батыс үнді соғысы, 1784–1795" деп атайды. Бұл кезеңдегі басқа басылымдарда ол "Кішкентай Торғай соғысы" деп белгілі болды. Соғыстың алғашқы зерттемесінде Сворд (1985) оны "1790–1795 жылдардағы АҚШ-тың үнді соғысы" деп атайды. Сугден (2000) ертерек басталу күнін көрсетеді, "1786–1795 жылдардағы үнді соғысы" деп атап. 2001 жылғы зерттеу қақтығысты "Майами Конфедерациясы соғысы" деп атауды ұсынады, бірақ Грениер (2005) келіспейді, өйткені соғыста Огайоның үнді тайпалары қатысты, және "Огайоның 1790–1795 жылдардағы үнді соғысы" деп атауды ұсынады, бірақ тарихшылар оны "Солтүстік-Батыс үнді соғысы" деп атағанын мойындайды. Американдық революциядан кейін барлық активті бөлімшелер (бір далалық артиллерия ротасынан басқа) таратылғандықтан, Солтүстік-Батыс үнді соғысы АҚШ армиясының тарихындағы ең ерте науқандардың бірі болып саналады. Бұл туралы "Үнді соғыстары" акциясы туралы хабарламада айтылған.
Негізгі сандар
Солтүстік-Батыс үнді соғысының бірнеше ардагерлері кейінгі қажырлы еңбектерімен белгілі, олардың ішінде Уильям Генри Харрисон, Уильям Кларк және Мериуэтер Льюис, сондай-ақ Текумсе. Соғыстың екі тарапында да шайқасқан Уильям Уэллс кейін Форт-Дирборн шайқасында қаза болды.
Біріккен Үндістан Ұлттары
Кішкентай Торба – Майами тайпасының сагаморесі (басшысы) және Конфедерациядағы белгілі соғыс жетекшісі. Көк Жакет – Шоуни тайпасының басты әскери басшысы және Конфедерацияның негізгі соғыс басшысы. Эгушава – Оттава тайпасының басшысы және Конфедерациядағы ықпалды көшбасшы. Буконгахела – Америка Құрама Штаттарына қарсылық көрсеткен және Көк Жакетпен тығыз байланыста болған Ленапе (Делавэр) тайпасының басшысы. Раундхед (немесе Стайегта) – Вайандот тайпасының американдық үнді басшысы, Fallen Timbers шайқасында болған. Джозеф Брант – Солтүстік-Батыс Конфедерациясын құруға көмектескен Мохаук тайпасының көрнекті көшбасшысы.