Кіріспе

Америкалық инвестор, хедж-фонд менеджері және әлеуметтанушы Альфред Уинслоу Джонс (9 қыркүйек 1900 – 2 маусым 1989) – американдық инвестор, хедж-фонд менеджері және әлеуметтанушы. Ол заманауи хедж-фондты алғаш рет құрғандықтан, "хедж-фонд индустриясының әкесі" деп кеңінен танылады.

Ерте өмір және білім

Джонс Австралияның Мельбурн қаласында, Артур Уинслоу Джонстың (General Electric компаниясының бас директоры) және оның әйелі Элизабет Хантингтонның ұлы болып дүниеге келді. Ол отбасымен бірге 4 жасында АҚШ-қа көшіп келді, Нью-Йорк штатының Шенеқтади қаласында өсті. 1923 жылы Гарвард университетін бітірді және әлемді аралаған жүк кемесінде кезекші болып жұмыс істегеннен кейін Сыртқы істер қызметіне қабылданды. 1930 жылдардың басында Гитлер билікке келген кезде ол Берлиндегі АҚШ елшілігінде вице-консул қызметін атқарды. 1932 жылы ол неміс суретшісі Джозеф Блоктың қызы, неміс банкирі Джозеф Мендельсонның туысы Анна Луиза Хаузерге (1896–1982) бір жылға жуық үйленді. 1936 жылы Мэри Картерге үйленді, олармен бірге Испаниядағы азамат соғысы кезінде квакерлерге гуманитарлық көмек туралы баяндамалар жасады. 1941 жылы Колумбия университетінде социология ғылымы бойынша докторлық диссертациясын қорғады. Содан кейін ол «Өмір, бостандық және мүлік» атты докторлық диссертациясын аяқтады, ол Огайо штатының Акрон қаласындағы мүлікке қатысты көзқарастарды зерттейді. Себастьян Маллаби өзінің 2010 жылғы «Бодан көп ақша: Хедж-фондтар және жаңа элитаның қалыптасуы» атты кітабында Джонсты «білімді денди, бір кезде марксист болған, жазушы Дороти Паркермен бірге Испания азамат соғысының майданына барған» деп сипаттады. Олар Эрнест Хемингуэймен бірге шотланд вискиінің бір бөтелкесін ішкен.

Академиялық мансап

1940 жылдары Джонс Fortune журналында жұмыс істеді және Атлантика конвойлері, фермерлік кооперативтер және ұлдар дайындалатын мектептер сияқты қаржы емес тақырыптарда мақалалар жазды. 1949 жылдың наурыз айында Джонс "Болжамдаудағы әуесқойлықтар" атты мақала үшін нарықты талдаудың техникалық әдістерін зерттеді, онда қор нарығының жаңа тобындағы уақытты бақылаушылар және олардың нарықты болжау үшін қолданған тәсілдері туралы мәлімет берілді. Ол осы "техниктердің" онға жуығын зерттеді, олардың тәсілдері көлем/баға қатынастарынан бастап, тақ санының статистикасына дейін, тіпті Гарвард-Йейл футбол матчының нәтижесіне дейін жетеді. "Болжамдаудағы әуесқойлықтар" мақаласында Джонс әрбір тәсілді кейде қатал, кейде жағымды бағалады. Мысалы, Джонс бір талдау туралы: «Нарық тенденциясы жүз реттен 62,5 рет сәтті болды және 37,5 рет кері қайтты. Мұндай нәтижеге тиіс болу ықтималдығы тиынды лақтыру сериясында өте төмен» деп түсіндірді. Джонс «әділ ойыннан» гөрі жақсы нәтиже беретін тәсілдерді іздеді. Ол кейбір тәсілдерге нарықтың өзгеруі, ал кейбіреулеріне жоғары құбылмалылық ортасы, ал тағы басқаларына несие нарықтарының жақсаруы қажеттілігін атап өтті. Ол портфель құруға факторлық тәсіл деп есептелетін жолға қарай өзінің жолын табуға кірісті. Джонстың Николас Молодовскийдің жұмысына жасаған түсініктемелері оның осы жұмысты жоғары бағалайтынын көрсетті. Молодовский туралы бір бөлімінде ол: «Осындай жақсы бақыланатын тәжірибелік жұмыс маңызды және әдістер одан әрі дамыған сайын дәлдігі артады» деді. Ол жеке акциялардың тәуекел салмағын анықтауға, сондай-ақ акцияның негізгі құнынан қаншалықты алшақтағанын сандық түрде өлшеуге ұсыныс жасады. Осы зерттеулер оған өзінің күшімен инвестициялауға тырысу идеясын берді. Fortune журналының мақаласы басылымға берілгенге екі ай қалғанда Джонс осы жаңа инвестициялау стилін пайдаланатын A. W. Jones & Co. инвестициялық серіктестігін құрды. Ол 100 000 доллар жинады, оның 40 000 доллары өзінің қаражаты болды. Бірінші жылы серіктестіктің капиталынан түскен пайдасы өте жақсы 17,3 пайызды құрады.

"Хедж-фонд"

Джонс "хедж-фонд" терминін ойлап тапқан және 1949 жылы алғашқы хедж-фонд құрылымын жасаған. Джонс өзінің қорын "хеджирленген" деп атады, бұл термин сол кезде Уолл-стритте қаржы нарықтарындағы өзгерістерге байланысты инвестициялық тәуекелді басқаруды сипаттау үшін жиі қолданылды. Джонс екі спекулятивті құралды біріктіріп, консервативті инвестициялық схема деп санайтын жүйені құрды. Ол акцияларды көбірек сатып алу үшін кредиттен пайдаланды және нарықтық тәуекелді азайту үшін қысқа сатуды қолданды. Сатып алынған акциялардың саны сатылған акциялардың санымен тең болды, сондықтан нарықтың өсуі немесе төмендеуі портфельде теңестірілді. Осылайша, портфельдің құны нарықтың бағытына емес, менеджердің сатып алу және сату үшін дұрыс акцияларды таңдауына байланысты болды. Қор 1940 жылғы Инвестициялық компаниялар туралы заңның талаптарынан қашу үшін шектеулі серіктестікте 99 инвестормен ғана шектелді. Джонс Финикиялық кеме капитандығын еске түсіріп, табыстың 20 пайызын өтемақы ретінде алуға шешім қабылдады. Ол пайда таппаса, ешқандай төлем алмады. Бұл элементтер – серіктестік құрылымы, онда жалпы серіктес/қор менеджеріне пайданың белгілі бір пайызы сыйақы ретінде төленеді, инвесторлар ретінде шектеулі серіктестердің шағын саны және ұзақ және қысқа позициялардың алуан түрлілігі – бүгінгі хедж-фондтардың негізгі құрамдас бөліктері. Джонс жасаған құрылымды Уоррен Баффетт және Бартон Биггс сияқты бірнеше инвесторлар қабылдағанмен, Джонс және оның құрылымы 1966 жылға дейін кеңінен танылмады. Сол жылы Кэрол Лумис "Джонспен ешкім деңгейлес емес" деген мақала жазды. Fortune журналында жарияланған Лумистің мақаласы Джонсты және оның тәсілін мақтап, А. У. Джонс & Co. компаниясының нәтижелерін былай қорытындылады: "Қазіргі таңдағы инвесторлардың ақшасын басқарудағы ең жақсы кәсіби менеджер – су жұмбағынан сирек суреттелген Альфред Уинслоу Джонс есімді тыныш сөйлейтін адам". Джонстың қорын сипаттау үшін "хедж-фонд" терминін қолданған мақала, оның хедж-фондының басқару үшін алынатын сыйақыға қарамастан, алдыңғы бес жылда ең жақсы өзара қорды 44 пайызға басып өткенін көрсетті. 10 жылдық көрсеткіш бойынша Джонстың хедж-фонды ең жақсы көрсеткішті көрсеткен Dreyfus Fund қорын 87 пайызға жеңіп шықты. Бұл хедж-фондтарға қызығушылықтың күшеюіне әкелді және келесі үш жылдың ішінде кем дегенде 130 хедж-фонд құрылды, оның ішінде Джордж Соростың Quantum Fund және Майкл Штайнхардттың Steinhardt Partners қорлары бар. Альфред Джонстың инвесторлары 34 жылдың ішінде тек 3 рет ғана ақша жоғалтты. Ал S&P500 индексі осы кезеңде 9 рет төмендеді. Джонстың ең нашар жылы 1970 жылдың 31 мамырында аяқталған қаржы жылы болды, ол 35,3% жоғалтты (сол кезеңде S&P 23,4% жоғалтты). Джонстың портфель менеджерлерінің бірі Алекс Портер олардың нарыққа қатысуының агрессивті болғанын, шамамен 120% дейін жететінін растады. Керісінше, Джонс 1973-1974 жылдардағы нарық құлдырауы кезінде консервативті әрекет еткендіктен салыстырмалы түрде жақсы нәтижелер көрсетті. 1984 жылы Джонс өзінің қорын қорлар қорына айналдырып, оның капиталын басқа хедж-фондтарға, әр түрлі салалар мен инвестициялық стильдерге инвестициялады. Ол біртіндеп кеңсесінен алыстап, уақытын Бейбітшілік корпусына арнады және тіпті "кері Бейбітшілік корпусын" құруға тырысты, онда көмек алған елдер өз еріктілерін АҚШ-қа жіберіп, сол елдің кедейлерімен жұмыс істеуге жіберді, бұл дамып келе жатқан елдерде кемсіздік сезімін тудырмау үшін жасалған "хедж" болды.

Мұрасы мен марапаттары

2008 жылы ол Брюс Ковнер, Дэвид Свенсен, Джордж Сорос, Джек Нэш, Джеймс Симонс, Джулиан Роберстон, Кеннет Гриффин, Леон Леви, Луис Бэкон, Майкл Стейнхардт, Пол Тюдор Джонс, Сет Кларман және Стивен А. Коэнмен бірге Institutional Investors Alpha журналының қор менеджерлерінің даңқ залына енгізілді.