Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
17 ғасырдың аяғында Нью-Йорктегі көтеріліс
Uprising in late 17th century colonial New York
Лейслер көтерілісі – 17 ғасырдың аяғындағы колониялық Нью-Йоркте болған көтеріліс. Неміс-американдық саудагер және милиция капитаны Джейкоб Лейслер колонияның оңтүстік бөлігін басып алып, 1689 жылдан 1691 жылға дейін оны басқарды. Көтеріліс Англияның Даңқты революциясынан және 1689 жылғы Бостон көтерілісінен кейін, Нью-Йорк кірген Жаңа Англия доминионында болды. Көтеріліс колониялықтардың құлатылған король Яков II-нің саясатына деген наразылығын көрсетті. Корольдік билік 1691 жылға дейін қалпына келтірілмеді, сол кезде ағылшын әскерлері мен жаңа губернатор Нью-Йоркке жіберілді. Лейслер осы күштермен тұтқындалды, оған мемлекетке опасыздық жасады деген айып тағылды. Ол өлім жазасына кесілді, көтеріліс колонияны екі қарсыласатын топқа – Лейслерді шейіт санаған Лейслершілдерге, олар көбінесе британдық вигтермен жандасты, және оларға қарсы, британдық торилермен жандасқан оппозицияға – күшті бөліп тастады.
Leisler's Rebellion was an uprising in late 17th century colonial New York in which German American merchant and militia captain Jacob Leisler seized control of the southern portion of the colony and ruled it from 1689 to 1691. The uprising took place in the aftermath of England's Glorious Revolution and the 1689 Boston revolt in the Dominion of New England, which had included New York. The rebellion reflected colonial resentment against the policies of deposed King James II. Royal authority was not restored until 1691, when English troops and a new governor were sent to New York. Leisler was arrested by these forces, who tried and convicted him of treason. He was executed, with the revolt leaving the colony polarized, bitterly split into two rival factions, pro Leislerites, who regarded him as a martyr, and who aligned generally with the British Whig party, and antis, who aligned generally with the British Tories.
Өмірбаян
1664 жылы ағылшын әскерлері Жаңа Нидерландыны басып алды, ал король Карл II бұл аумақты ағасы Джеймске, содан кейін Йорк герцогына, қалағанынша билік етуге берді. Джеймс Шығыс және Батыс Джерсиді басқа меншік иелеріне бөліп, күшті губернатор мен кеңеспен, бірақ сайланған заң шығарушы органсыз, негізінен автократиялық үкімет құрды. 1685 жылы Джеймс ағасының орнын басып, келесі жылы Жаңа Англия доминионын құрды. 1688 жылы мамыр айында ол Нью-Йорк пен Джерсиді доминионға қосты. Сол жазда Нью-Йоркке келген губернатор сэр Эдмунд Андрос өзінің билігін орнатып, Англия армиясының капитаны Фрэнсис Николсонды сол колонияларды басқаруға губернатордың орынбасары етіп тағайындады. Николсонға жергілікті кеңес көмек көрсетті, бірақ заң шығарушы жиналыс болмады. Көптеген нью-йорктықтар оны "ежелгі құқықтарымызды өрескел түрде бұзған" патшалық губернаторлар қатарында келесісі ретінде қарастырды. Ол өз әрекеттерін "колонистер жеңілген халық, сондықтан олар ағылшындар сияқты құқықтар мен жеңілдіктерді талап ете алмайды" деп түсіндірді. 1688 жылдың соңында Даңқты революция католик Джеймсті тақтан түсіріп, оның орнына протестант Уильям III мен Мэри II келді. Андростың билігі өте жағымсыз болды, әсіресе Жаңа Англияда, ал Массачусетс штатындағы қарсыластары патшалық биліктің өзгеруін саяси үлкен пайдаға айналдырып, көтеріліс ұйымдастырды. 1689 жылы 18 сәуірде Бостонда бұрынғы Массачусетс саяси қайраткерлері бастаған наразылар тобы құрылды және олар Андросты және басқа да доминион шенеуніктерін тұтқындады. Бұл оқиғалар тізбегіне әкелді, нәтижесінде Массачусетс және басқа Жаңа Англия колониялары өздерінің доминионға дейінгі үкіметтерін жылдам қалпына келтірді.
English forces took control of New Netherland in 1664 and King Charles II gave the territory to his brother James, then Duke of York, to rule as he pleased. James partitioned off East and West Jersey to other proprietors and established an essentially autocratic government with a strong governor and council but no elected legislature. James succeeded his brother to the throne in 1685 and established the Dominion of New England the following year. In May 1688, he added New York and the Jerseys to the dominion. Its governor Sir Edmund Andros came to New York that summer to establish his authority and install Francis Nicholson, a captain in the English Army, to administer those colonies as his lieutenant governor. Nicholson was assisted by a local council but no legislative assembly. He was seen by many New Yorkers as the next in a line of royal governors who "had in a most arbitrary way subverted our ancient privileges". Nicholson justified his actions by stating that the colonists were "a conquered people, and therefore could not so much [as] claim rights and priviledges as Englishmen". In late 1688, the Glorious Revolution deposed the Catholic James and replaced him with the Protestant William III and Mary II. The rule of Andros was highly unpopular, especially in New England, and his opponents in Massachusetts used the change of royal power for their political benefit by organizing an uprising. On April 18, 1689, a mob formed in Boston led by former Massachusetts political figures, and they arrested Andros and other dominion officials. This led to a cascade of events in which Massachusetts and the other New England colonies rapidly restored their pre dominion governments.
Жағдайдың шиеленісуі
Вице-губернатор Николсон Бостондағы көтеріліс туралы 26 сәуірде хабардар болды. Нью-Йоркте бүлік шығуы мүмкін деген қорқыныштан, Англиядағы саяси дүрбелең туралы жариялауға бармады. Бостон туралы білген соң Лонг-Айлендтегі саясатшылар мен әскери жетекшілер белсендірек болды, ал мамырдың ортасына қарай доминион шенеуніктері бірнеше қалалардан қуылды. Сонымен қатар, Николсон Францияның Англияға соғыс жариялағанын естіді, бұл Нью-Йорк солтүстік шекарасына франко-үнді шабуылдарының қаупін әкелді. Ол сонымен қатар әскердің жетіспеушілігіне тап болды, өйткені Нью-Йорк гарнизонының көп бөлігі Андрос тарапынан Мэндегі үндістердің қимылдарымен күресу үшін жіберілген еді. Ол өз әскерлерінің көп бөлігін популисттердің ықпалына түсіріп, Нью-Йоркте католик үкімдігін орнатуға тырысып жатыр деген сенімге келтірді. Үнді шабуылдары туралы тараған қауесеттерге байланысты халқының алаңдауын басуға тырысып, Манхэттен аралындағы Форт-Джеймс гарнизонына қосылуға шақырды. Нью-Йорк қорғанысы нашар күйде болды, Николсонның кеңесі оларды жақсарту үшін импорттық баждар енгізуге дауыс берді. Бұл шешім дереу қарсылыққа ұшырады, көптеген саудагерлер баж төлеуден бас тартты. Олардың арасында неміс тегіндес, кальвинист саудагер және милиция капитаны Якоб Лейслер ерекше көзге түсті. Лейслер доминион режимін қатысты сынға алды, оны провинцияға паптық билікті таңу әрекеті деп қарады және Николсонның әскерлерін ықпалынан шығаруға қатысқан болуы мүмкін. 22 мамырда Николсонның кеңесіне милиция өкілдері қала қорғанысын жылдам жақсарту және форттағы оқ-дәрі қоймасына қол жеткізуді талап етіп өтініш жасады. Бұл талап қабылданбады, бұл қалада оқ-дәрі жетіспейтініне алаңдаушылықты күшейтті. Бұл алаңдаушылық қала басшылары қосымша жабдықтарды іздеу үшін қала бойынша іздестіру бастағанда одан әрі ушықты.
Lieutenant Governor Nicholson learned of the uprising in Boston by April 26. He took no steps to announce news of it or of the political upheaval in England for fear of raising prospects of rebellion in New York. Politicians and militia leaders became more assertive on Long Island when they learned of Boston, and dominion officials were ousted from a number of communities by mid May. At the same time, Nicholson learned that France had declared war on England, bringing the threat of Franco Indian attacks on New York's northern frontier. He was also short of troops, since most of the New York garrison had been sent by Andros to deal with Indian activity in Maine. He found that his regulars had also been swayed by populists into believing that he was attempting to impose Catholic rule on New York. He attempted to mollify panicked citizenry over rumored Indian raids by inviting the militia to join the army garrison at Fort James on Manhattan island. New York's defenses were in poor condition, and Nicholson's council voted to impose import duties to improve them. This action was met with immediate resistance, with a number of merchants refusing to pay the duty. One in particular was Jacob Leisler, a German born Calvinist merchant and militia captain. Leisler was a vocal opponent of the dominion regime, which he saw as an attempt to impose popery on the province, and he may have played a role in subverting Nicholson's regulars. On May 22, Nicholson's council was petitioned by the militia, who sought more rapid improvement to the city's defenses and also wanted access to the powder magazine in the fort. This latter request was denied, heightening concerns that the city had inadequate powder supplies. This concern was further exacerbated when city leaders began hunting through the city for additional supplies.
Көтеріліс
1689 жылғы 30 мамырда Николсон милиция офицеріне өршіл сөз айтты, бұл оқиға ашық көтеріліске ұласты. Ол офицерге: «Мен сенің бұйрығыңды орындағанша, қаланың өртеніп жатқанын көруім жақсы» деді. Қалада Николсон қаланы өртеп жіберуге дайын екендігі туралы әңгіме тарады. Содан ол офицерді шақырып, лауазымынан бас тартуын талап етті. Авраам де Пейстер офицердің жоғары бастығы және қаланың ең бай адамдарының бірі болды. Ол Николсонмен қатысты дауға түсті, содан кейін де Пейстер мен оның інісі Йоханнис, сондай-ақ милиция капитаны, кеңес палатасынан ашуланып шығып кетті. Милиция шақырылып, Форт-Джеймске көптеп жиналды және оны басып алды. Бір офицер оқ-дәрі қоймасының кілттерін талап ету үшін кеңеске жіберілді, Николсон соңғы кезде «қан төгілу мен одан артық зиянды болдырмау үшін» кілттерді тапсырды. Келесі күні милиция офицерлерінің кеңесі Якоб Лейслерден қала милициясына басшылық етуді сұрады. Ол осылай жасады, және көтерілісшілер жаңа монархтардың атынан, тиісті өкілетті губернатор жіберілгенше, фортты ұстап тұратындарын жариялады. Лейслердің милиция көтерілісіндегі нақты рөлі белгісіз, бірақ бірнеше деректер оның қатысқандығына нұсқайды. Ол милиция капитаны Чарльз Лодевикпен бірге 22 мамырда петицияны ұсынды. Оның офицерлерінің бірі Жост Столл милицияны Форт-Джеймс қақпаларына бастап келді, ал тағы бір офицері оқ-дәрі қоймасының кілттерін талап етті. Алайда, Николсон кетіп бара жатып жинаған ешбір куәлік Лейслерді тікелей көшбасшы ретінде көрсетпеді.
Nicholson made an intemperate remark to a militia officer on May 30, 1689, and the incident flared into open rebellion. Nicholson was well known for his temper, and he told the officer, "I rather would see the Towne on fire than to be commanded by you". Rumors flew around the town that Nicholson was prepared to burn it down. He summoned the officer and demanded that he surrender his commission. Abraham de Peyster was the officer's commander and one of the wealthiest men in the city, and he engaged in a heated argument with Nicholson, after which de Peyster and his brother Johannis, also a militia captain, stormed out of the council chamber. The militia was called out and descended en masse to Fort James, which they occupied. An officer was sent to the council to demand the keys to the powder magazine, which Nicholson eventually surrendered to "hinder and prevent bloodshed and further mischiefe". The following day, a council of militia officers called on Jacob Leisler to take command of the city militia. He did so, and the rebels issued a declaration that they would hold the fort on behalf of the new monarchs until they sent a properly accredited governor. Leisler's exact role in the militia uprising is unknown, but a number of observations point to his involvement. He and militia captain Charles Lodewick presented the petition on May 22. Jost Stoll, one of his officers, led the militia to the gates of Fort James, and another of his officers delivered the demand for the keys to the powder magazine. However, none of the depositions which Nicholson collected prior to his departure directly implicates Leisler as a ringleader.
Leisler басқаруды қолға алады
Осы кезде отаршылдар фортты бақылап, арқылы портты бақылау мүмкіндігіне ие болды. Кемелер портқа келгенде, жолаушылар мен капитанды тікелей фортқа жеткізіп, Николсон мен оның кеңесіне сыртқы байланысты үзіп тастады. 6 маусымда Николсон Англияға кететін шешім қабылдады және ондағы сот ісі үшін куәліктерді жинауға кірісті. 10 маусымда ол қаладан Джерси жағалауына аттанды, онда Томас Донганмен кездесуді күтті, ол да жақын арада Англияға келеді деп болжанып отырды. Лейслердің провинцияны бақылауы бастапқыда шектеулі болды. Оның кеңесшілері голландтық меценаттар Николас Байярд, Стефанус ван Кортландт және Фредерик Филипс еді, олар әлі де қалада болды. Олар оның билігін мойындамады, сондай-ақ қаланың азаматтық басқаруы да, мэр ван Кортландтпен бірге мойындамады. Коннектикут штатының Хартфорд қаласында Уильям мен Мэри туралы жарлық жарияланды, ал Нью-Йорктегі даудың екі тарапы да жарлықтың көшірмесін әкелген елшіге кездесу үшін асықты. Лейслердің агенттері бұл жарыста жеңіске жетті, ал Лейслер 22 маусымда жарлықты жариялады. Екі күннен кейін ван Кортландт Уильям мен Мэридің Андросқа дайындаған ресми хабарламаның көшірмесін алды. Бұл құжаттың жеткізілуі Массачусетс агенттерінің Лондондағы тілегімен кейінге шегерілді. Онда басқаша ескертуге дейін барлық католик емес лауазымды тұлғалар сақталатыны және Николсонның болмауында кеңестің билігі заңды деп жарияланды. Осы құжатқа сәйкес ван Кортландт католик кеден инспекторын қызметтен босатып, оның орнына Баярдты және кеден ісін қадағалау үшін басқаларды тағайындады. Лейслер осы билік көрсетуіне қарсылық білдіріп, ополчение жасағымен кеден үйіне шабуыл жасады. Екі тараптан алынған мәліметтерге сәйкес, жақын арада тәртіпсіздіктер болды, ал Баярд көтерілісшілерден өлтіруден қиындықпен құтылғанын мәлімдеді. Баярд содан кейін Олбаниге қашып кетті, ал бірнеше күннен кейін ван Кортландт оның ізінен ерді. Филипс саяси өмірден шығып, Лейслерді қаланы тиімді басқаруға қалдырды. 26 маусымда Нью-Йорк пен Шығыс Джерсиден келген делегаттардан тұратын конвент, істерді қадағалау үшін қауіпсіздік комитетін құрды. Бұл комитет Лейслердің кейінгі үкіметінің ядросына айналды. Олар Лейслерді провинцияның бас қолбасшысы етіп тағайындады "Патшалардың бұйрықтары келгенше". Шілде және тамыз айларында оның таңдаған ополчение жасағы қаланың іс жүзіндегі бақылауын жүзеге асырды, бұл Николсон фортта сақтаған провинциялық қаражат есебінен қаржыландырылды. Оған Коннектикуттан келген адал шенеуніктер көмектесті, олар фортты ұстауға көмектесу үшін ополчение жасағын жіберді. Николсонның тұрақты әскерлері 1 тамызда ресми түрде таратылды, бұл Франция мен Англияның соғыс жариялаған уақытына сәйкес келді. Лейслер 15 тамызда Жост Столл мен Мэтью Кларксонды Лондондағы үкіметтегі өзінің беделін нығайту үшін Англияға жіберді. Олар Николсонның Нью-Йорк халқына қарсы сөз байласып отырғанын және Лейслердің "құтпанды" билігіне қарсы әрекеттерін ақтауға арналған құжаттарды алып жүрді. Агенттерге провинция үшін жаңа жарлық сұрау және біріккен колониялар отандық көмексіз Жаңа Францияны жеңе алатынын мәлімдеу тапсырылды. Ол жаңа жарлыққа демократиялық өкілдікті қосу туралы нақты талаптар қоймады. Қазан айында өткен сайлауда Лейслердің қауіпсіздік комитеті ван Кортландты қызметтен ресми түрде шеттетуге бұйрық берді, бұл Лейслердің Нью-Йорктегі билігін бекітті, бірақ Олбани аймағын қоспағанда. Баярдтың сөзіне сүйенсек, Нью-Йорк қаласындағы сайлауға қатысу өте төмен болды, бар болғаны 100-ге жуық сайлаушы қатысты. Кеңесшілер Баярд пен Филипс 20 қазанда Лейслердің билігін заңсыз деп жариялап, басқа ополчение командирлеріне оны қолдауды тоқтатуды бұйырды. Бұл жарлық ешқандай әсер етпеді.
At this point, the militia controlled the fort which gave them control over the harbor. When ships arrived in the harbor, they brought passengers and captains directly to the fort, cutting off outside communications to Nicholson and his council. On June 6, Nicholson decided to leave for England and began gathering depositions for use in proceedings there. He left the city on June 10 for the Jersey shore where he hoped to join Thomas Dongan, who was expected to sail for England soon thereafter. Leisler's control of the province was limited at first. His councilors were Dutch patroons Nicholas Bayard, Stephanus van Cortlandt, and Frederick Philipse, and they were still in the city. They did not recognize his authority, nor did the city's civil administration, with van Cortlandt as mayor. A proclamation was made in Hartford, Connecticut, concerning William and Mary, and both sides of the controversy in New York raced to meet the messenger bringing copies of the proclamation. Leisler's agents won the race, and Leisler published the proclamation on June 22. Two days later, van Cortlandt received a copy of the official notice that William and Mary had prepared for Andros. The transmission of this document had been delayed at the behest of Massachusetts agents in London. It specifically retained all non Catholic officeholders until further notice, and technically legitimized the rule of the council in Nicholson's absence. In accordance with this document, van Cortlandt fired the customs collector, who was Catholic, and replaced him with Bayard and others to oversee customs activities. Leisler objected to this assertion of power and descended on the customs house with a troop of militia. Accounts left by both sides of the dispute state that there was a near riot, and Bayard claimed to barely escape being killed by a mob. Bayard then fled to Albany, followed by van Cortlandt a few days later. Philipse withdrew from political life, leaving Leisler in effective control of the city. On June 26, a convention composed of delegates from a number of communities from lower New York and East Jersey established a committee of safety to oversee affairs. This committee essentially became the nucleus of Leisler's later government. They chose Leisler to be the province's commander in chief "till orders shall come from their Majesties." Through July and August, his hand picked militia exercised de facto control over the city, financed by provincial funds which Nicholson had deposited in the fort. He was assisted by sympathetic officials from Connecticut who sent a troop of militia to assist in holding the fort. Nicholson's company of regulars was formally disbanded on August 1, about the same time that formal word arrived that France and England were at war. Leisler dispatched Jost Stoll and Matthew Clarkson to England on August 15 to bolster his position with the government in London. They carried documents intended to support accusations that Nicholson had been conspiring against the people of New York and to justify the propriety of Leisler's actions against his "oppressive" rule. The agents were instructed to request a new charter for the province and to claim that the united colonies could defeat New France without assistance from the home country. He made no specific requests that the new charter include any sort of democratic representation. An election ordered Leisler's committee of safety formally to turn van Cortlandt out of office in October, consolidating Leisler's command over New York except the Albany area. According to Bayard, the turnout in New York City was extremely low, with barely 100 voters participating. Councilors Bayard and Philipse issued a proclamation on October 20 calling Leisler's rule illegal, and ordered other militia commanders to stop supporting him. The proclamation had no effect.
Албаниядағы қарсылық
Лейслердің қарсыластары Олбани және оның төңірегін бақылауға алды. 1 шілдеде олар Вильгельм мен Мэриді ресми түрде жариялады, ал 1 тамызда билік жүргізу үшін конвент құрды. Конвентке жергілікті жасақтардың басшылары, Олбани қаласының әкелері, Гудзон өзені аңғарындағы бай жер иелері кірді, және ол провинцияда Лейслерге қарсы қызметтің ядросына айналды. Конвент Лейслер Вильгельм мен Мэриден тапсырыс ұсынбаса, оның билігін мойындаудан бас тартты. Албанидегі жағдай қыркүйек айында жергілікті үндістер француз Канадасынан жақын арада шабуыл болатыны туралы қауесет таратып, шиеленісті күшейтті. Лейслер Гудзон өзені бойымен әскери жабдықтың тасымалдануын тоқтатты, сондықтан Албани шенеуніктері оған көмек сұрады. Ол өзінің жақын кеңесшісі және болашақ күйеу баласы Жақып Милборнды қараша айында Албаниді әскери бақылауға алу үшін жасақпен жіберді. Бірақ конвент Милборн қолдау үшін қойған талаптарға келіспеді, оған қала мен Фредерик бекінісіне кіруге рұқсат берілмеді. Бір ирокез әйелі оған Албани маңындағы үндістердің көп тобы оны Албанидегі достарына қауіп деп қарастыратынын және ол аймақты әскери бақылауға алмақ болса, оларға қарсы шығатынын ескертті. Милборн Нью-Йоркке қайтып келді. Конвент сондай-ақ көршілес колониялардан әскери көмек сұрады, Коннектикут штаттық 80 әскери қызметкерді қараша айының соңында Албаниге жіберді. Лейслер 1690 жылдың басында Албаниді бақылауға алды. Ол 1690 жылдың қаңтарында Шенеқтадиде сайлау шақырып, көршілес қауымдарды бөліп-жаруға тырысты. Ақпан айының басында, король Вильгельм соғысы кезінде, Шенеқтадиге француз және үнді шабуылшылары шабуыл жасады, бұл Албани конвентінің әлсіздігін көрсетті. Екі тарап та Шенеқтадиді қорғауға тырысқандағы сәтсіздік үшін бірін-бірін айыптады, бірақ Лейслер осы жағдайды өз пайдасына қолданды. Ол Коннектикутты әскерін кері шақыруға көндірді және солтүстікке өз жасағын жіберіп, аймақты бақылауға алды. Конвент сырттан қолдау алмағандықтан, мойындады.
Leisler's opponents had assumed control of Albany and the immediate area. On July 1, they formally proclaimed William and Mary and, on August 1, established a convention to rule. The convention included local militia leaders and the city fathers of Albany, wealthy landowners from the Hudson River valley, and it became the nucleus of anti Leisler activities in the province. The convention categorically refused to recognize Leisler's rule unless he presented a commission from William and Mary. Albany's situation became tense in September when local Indians brought rumors of an imminent attack from French Canada. Leisler was interdicting movement of military supplies up the Hudson, so Albany officials ended up making an appeal to him. He responded by sending Jacob Milborne, a close advisor and future son in law, with a militia troop to take military control of Albany in November. However, the convention objected to the terms that Milborne demanded in exchange for his support, and he was refused entry to the city and Fort Frederick. He was warned by an Iroquois woman that a large body of Indians near Albany saw him as a threat to their friends in Albany and would react if he attempted to assert military control over the area. Milborne returned to New York City. The convention also appealed to the neighboring colonies for military assistance, which Connecticut answered by sending 80 militiamen to Albany in late November. Leisler finally gained control over Albany early in 1690. He called for elections at Schenectady in January 1690, in a move calculated to divide neighboring communities. In early February, during King William's War, Schenectady was attacked by French and Indian raiders, exposing the weakness of the Albany Convention's position. Each side blamed the other for the failure to defend Schenectady, but Leisler was able to capitalize on the situation. He convinced Connecticut to withdraw its militia and sent his own militia north to take control of the area. The convention capitulated, lacking any significant outside support.
Лейслер ережесі
1689 жылдың желтоқсанында Уильям мен Мэриден Николсонға немесе «оның болмаған жағдайында, сол уақытта Нью-Йорк провинциясындағы бейбітшілікті сақтауға және заңдарды басқаруға уақытша тағайындалған адамдарға» хат келді. Ол «аталған провинцияны басқару құқығын өзіне жүктеуге» шақырылды. Хабаршы бұл хабарды ван Кортланд пен Филипске жеткізуге тырысты, бірақ Лейслердің жасағы оны ұстап алды. Лейслер бұл құжатты өзінің билігінің заңдылығын дәлелдеу үшін пайдаланды, өзін «лейтенант-губернатор» деп атады және қауіпсіздік комитетінің орнына губернатор кеңесін құрды. Содан кейін Лейслер салықтар мен кедендік баждарды жинауға кірісті. Ол ішінара сәтті болды, бірақ өзінің билігіне қарсы шыққан шенеуніктерден айтарлықтай қарсылыққа тап болды. Бірқатар адамдар тұтқындалды, ал оның нұсқауларын орындаудан бас тартқандардың көпшілігі қызметтен алынды. 1690 жылдың сәуір айына қарай, Нью-Йорктегі барлық қалаларда Лейслер тағайындаған лауазымды тұлғалар болды. Бұл тағайындалған шенеуніктер Нью-Йорк қоғамының әртүрлі топтарын ұсынып, көрнекті голланд және ағылшын тұрғындарының ішінде болды. Дегенмен, оның саясатына қарсылық жалғасты, және 6 маусымда шағын наразылық топтары оған шабуыл жасады, саяси тұтқындарды босатуды талап етті және ол енгізген салықтарды төлеуден бас тартты. 1690 жылдың қазан айында голланд Гарлемінен протестант ағылшын Квинс округіне және Олбаниге дейін әртүрлі қалалар оның билігіне наразылық білдірді. Лейслердің 1690 жылғы басты қызметі – Жаңа Францияға қарсы әскери жорықты ұйымдастыру болды. Бұл идея алғаш рет мамыр айында көршілес колониялардың өкілдерімен болған кездесуде пішіндік көрініс алды. Нью-Йорк әскерін жабдықтау үшін ол саудагерлерге өз тауарларын ұсынуға бұйрық берді және олар бас тартқан жағдайда олардың қоймаларына күшпен кірді. Ол осы іс-әрекеттердің есебін мұқият жүргізді және көптеген саудагерлерге ақысын қайтарды. Коннектикут шенеуніктері Лейслер таңдаған қолбасшы Джейкоб Милборнға қолбасшылық беруден бас тартты, өйткені олардың өз қолбасшыларының тәжірибесі зор болды. Лейслер Фитц Джон Уинтропты таңдауға келісті. Әскери жорық аурулар мен көлік және жабдықтау қиындықтарынан толық сәтсіздікке ұшырады. Алайда, Уинтроп 1690 жылдың ақпан айында Шенеқтадиге жасалған шабуылға белгілі бір дәрежеде қайтарым жасады, солтүстікке шағын отрядты жіберіп, Квебек штатындағы Ла-Прейриге шабуыл жасады. Лейслер Уинтропты жорықтың сәтсіздігіне кінәлады (оны тудырған көптеген себептер болды) және оны қысқа мерзімге қамауға алды, бұл Коннектикут губернаторы Роберт Триттің наразылығын тудырды.
A letter arrived in December 1689 from William and Mary addressed to Nicholson or "in his absence to such as for the time being take care for preserving the peace and administering the laws in our said Province of New York". The recipient was instructed to "take upon you the government of the said province". The messenger apparently sought to deliver the message to van Cortlandt and Philipse, but Leisler's militia had him seized. Leisler used this document to claim legitimacy for his governance, began styling himself "lieutenant governor", and established a governor's council to replace the committee of safety. Leisler then began attempting to collect taxes and customs duties. He was in part successful, although he met with significant resistance from officials opposed to his rule. Some were arrested, and most of those who refused to act on his instructions were replaced. By April 1690, virtually every community in New York had officials appointed by Leisler in some of its posts. These appointed officials represented a cross section of New York society and included prominent Dutch and English residents. However, resistance continued to his policies, and he was attacked by a small mob on June 6 who demanded the release of political prisoners and refused to pay taxes which he had imposed. In October 1690, diverse communities protested his rule, from Dutch Harlem to Protestant English Queens County to Albany. Leisler's principal activity in 1690 was the organization of an expedition against New France. This idea first began to take shape in a meeting in May with representatives from the neighboring colonies. To provide for New York's troops, he ordered merchants to offer up their goods and broke into their storehouses if they did not. He kept a fairly careful account of these activities, and many merchants were later repaid. Connecticut officials were unwilling to grant command to Jacob Milborne, Leisler's choice of commander, citing the experience of their own commanders. Leisler acquiesced to their choice of Fitz John Winthrop. The expedition was a complete failure, dissolving amidst disease and difficulties in transport and supply. However, Winthrop did avenge the Schenectady massacre of February 1690, to some extent, by sending a small party north to raid La Prairie, Quebec. Leisler blamed Winthrop for the failure (for which there were numerous causes) and briefly arrested him, eliciting protests from Connecticut Governor Robert Treat.
Патшалық жауап
Король Вильгельм III 1690 жылдың соңында полковник Генри Слаугерді провинциялық губернатор етіп тағайындады, бірақ түрлі мәселелер Слаугердің Англиядан аттануын кешіктірді. Оның кемесі нашар ауа райынан тағы да кешікті, ал оның лейтенант-губернаторы майор Ричард Ингольдесбиді алып жүрген кеме 1691 жылдың қаңтарында бірінші болып жетті. Ингольдесбиде ресми құжаттар болмады (олар Слаугердің кемесінде еді), бірақ ол Лейслерден үкіметті және Форт-Джеймсті өзіне беруді талап етті. Лейслер тарапынан алты апта бойы жанкешті қарсылық көрсетілді, ал Ингольдесби тарапынан қатал, билеушілік мінез-құлық байқалды. Қала бірнеше жүз Лейслердің жақтастары бекіністі басып алған қарулы лагерлерге бөлінді. Ингольдесбиге ескі үстемдік кеңесінің мүшелері қолдау көрсетті. Наурыздың ортасына қарай Ингольдесби фортты қоршап алып, күшпен басып алумен қорқыта бастады. Лейслер кейде күдікті қозғалыстарға форттың пушкаларын оқтап жіберетін, бірақ бұл отаршылдықтың бірнешеуін ғана өлтіруге жеткізді. Слаугер осы шиеленіс ортасында Нью-Йоркке келді және 19 наурызда өзінің тағайындамасын жариялап, Лейслерден фортты тапсыруды талап етті. Лейслер Слаугердің шын мәнінде тағайындалған адам екеніне көз жеткізбеді, бірақ Йост Столл Лондонға барып, Слаугердің заңды екеніне оны көндірді. Сосын Лейслер Слаугермен келіссөздер жүргізу үшін елшілерді жіберді, бірақ ол өзінің поддандыларымен келіссөздер жүргізбейтінін және оларды қамап тастағанын мәлімдеді. Лейслер Слаугердің талаптарын бірнеше рет қабылдамады, бірақ соңында, мүмкін қазір наразылық білдіріп тұрған гарнизонының ықпалымен, берілуге көнді. Слаугер Лейслерді және тағы он адамды мемлекетке қарсы қылмыс жасады деген айыппен тұтқындап, олар жаңа ғана басып алған фортта қамап қойды.
King William III commissioned Colonel Henry Sloughter to be provincial governor in late 1690, but a variety of issues delayed Sloughter's departure from England. His ship was then further delayed by bad weather, and the ship carrying his lieutenant governor Major Richard Ingoldesby was first to arrive in January 1691. Ingoldesby lacked official documents (which were on Sloughter's ship), but he insisted that Leisler surrender the government and Fort James to him. There was minor skirmishing during six weeks of stubborn resistance on the part of Leisler and stubborn imperious behavior on the part of Ingoldesby, and the city was split into armed camps with several hundred Leisler supporters occupying the fort. Ingoldesby was supported in his efforts by members of the old dominion council. By mid March, Ingoldesby had surrounded the fort and was threatening to take it by storm. Leisler occasionally had the fort's guns fired at suspicious movements, but these only succeeded in killing a few colonists. Sloughter arrived in New York amid this tension and proclaimed his commission on March 19, demanding that Leisler surrender the fort. Leisler was not certain that Sloughter was in fact the person appointed, but Jost Stoll had been to London and was able to convince him that Sloughter was legitimate. Leisler then sent emissaries out to negotiate with Sloughter, but he stated that he did not negotiate with his subjects and had them arrested. Leisler repeatedly rebuffed Sloughter's demands, but he was eventually convinced to surrender, probably by his now restive garrison. Sloughter had Leisler and ten others arrested on charges of treason and imprisoned in the fort which they had just been occupying.
Атқару
Слаутер Лейслер мен басқа да айыпталушылардың ісін қарау үшін арнайы Ойер және Терминер сотын құрды. Бірқатар адамдар қудаланбады, оның ішінде бастапқы милициялық әрекеттердің көшбасшылары Абрахам Де Пейстер мен Чарльз Лодевик. Судьялар алқасына Ричард Инголдсби сияқты Лейслерге қарсы күштердің өкілдері көптеп кірді, ал төрағалықты бұрынғы доминион шенеунігі Джозеф Дадли жүргізді. Лейслер бұл сотта 31 наурызда жауап берді. Оған тағылған басты айып – Инголдсбидің билікті басып алу әрекетіне қарсылық көрсетуімен байланысты болды. Лейслер мен оның күйеу баласы Джейкоб Милборн соттың заңдылығын мойындаудан бас тартып, қорғаныс білдірмеді. Лейслер адвокат сұрады және оған рұқсат берілді, бірақ ағылшын заңында мұндай талап болмаған. Басқа айыпталушылардың көпшілігі соттың заңдылығын мойындап, кінәсін жоққа шығарды. 1 сәуірде Лейслер өзінің билігі кезінде болған бір оқиға үшін кісі өлтіруде айыпталды. 9 сәуірде Слаутер жаңа отарлық жиналысты шақырды. 17 сәуірде Лейслердің үкіметі мен әрекеттерін айыптау туралы заң қабылданды, Лейслердің жақтастары жиналысты бақылауға тырысқанына қарамастан, тіпті оны 1690 жылғы Шенектадидегі қырғынға кінәлі деп таныды. Лейслер мен Милборн 17 сәуірде сотталды және оларға «аспа, сүйреп, төртке бөліп, мүлкін тәркілеу» жазасы берілді. Өлім жазасын орындау күні белгіленбеді. Бұл мәселе мамырдың ортасына дейін тоқтап тұрды. Мамырдың басына қарай сот 32 істі қарады, сегіз адамды (оның ішінде Лейслер мен Милборнды) өлім жазасына кесті, ал қалғандарын ақтады немесе кешірді. Бірақ партизандық күштер әрекетін жалғастырды. Лейслерге қарсы күштер оның өлімін талап етті, сәуірдің соңында Стейтен аралында Лейслердің жақтастарынан туды деген пікірлер тарады. Алайда Слаутер патшаның қалауы белгілі болғанша өлім жазасын тоқтату қажет деп ойлады. 7 мамырда ол патшаға және Сауда кеңесіне жағдайды сипаттап, сот хаттамаларын қоса отырып есептер жіберді. Патшаға жолданған хатта Лейслер өте жағымсыз бейнеленді, ал екі есепте де өлім жазасы туралы ештеңе айтылмады. 14 мамырда сот Лейслер мен Милборнды Англияға апелляция үшін жіберуден бас тартты, ал Слаугердің кеңесінде Лейслерге қарсы адамдар басымдық танытты, олар оларды өлімге кесуге шақырды. Ол келісіп, сол күні кешке өлім жазасына қол қойды. Николас Байярд және басқалар Слаугер сол кезде мас болған (немесе кем дегенде алкогольдің күшті әсеріне түскен) деп мәлімдеді, сондай-ақ оған пара берілген деген де қаңқулар тарады. 16 мамырда Лейслер мен Милборн асылып өлтірілді. Лейслер ұзақ сөйлегені айтылады, ол «протестанттық мүдделердің даңқы үшін, қазіргі үкіметтің құрылуы үшін» және провинцияны сыртқы күштерден қорғау үшін әрекет еткенін мәлімдеді. Екеуінің де денелері ағашқа ілініп тұрған жердің астына жерленді, ал олардың мүліктері аттанер арқылы тәркіленді. 19 мамырда губернатор Слаутер 20 шақты адамды қоспағанда, барлығына рақымшылық жариялады.
Sloughter established a special Court of Oyer and Terminer to hear the trials of Leisler and other defendants. Some individuals were not charged, including Abraham De Peyster and Charles Lodewick, the apparent ringleaders of the initial militia action. The panel of judges included a significant number of anti Leislerians, including Richard Ingoldesby, and was presided over by former dominion official Joseph Dudley. Leisler was arraigned by this court on March 31. The main charge against him concerned the militant resistance to Ingoldesby's attempts to take control. Leisler and his son in law Jacob Milborne both refused to acknowledge the legitimacy of the court, and did not enter pleas. Leisler asked for and was granted counsel, even though English law did not mandate it. Most of the other defendants acknowledged the court's legitimacy and pleaded not guilty. On April 1, Leisler was arraigned on a count of murder over an incident that had taken place during his rule. On April 9, Sloughter convened a new colonial assembly. It passed a bill on April 17 condemning Leisler's government and activities, despite attempts by pro Leislerians to control the body, and even blamed him for the 1690 Schenectady massacre. Leisler and Milborne were convicted on April 17, after repeated attempts by the court to get them to enter pleas, and they were sentenced to be "hanged, drawn and quartered, and their estates confiscated." No execution was scheduled. There matters stood until mid May. By early May, the court had heard 32 cases, convicted and sentenced eight men to death (including Leisler and Milborne), and either acquitted or pardoned the rest. Partisan forces, however, continued to be active. Anti Leisler forces agitated for his execution, and there were riots on Staten Island in late April, supposedly instigated by Leisler supporters. Sloughter, however, believed that the executions should be stayed until the king's will could be known. On May 7, he sent reports to the king and the Lords of Trade describing the situation and including the trial transcripts. The letter to the king painted Leisler in an extremely negative light, and neither report mentioned the death sentence. On May 14, the court refused to transport Leisler and Milborne to England for appeal, and Sloughter's council was dominated by anti Leislerians who urged him to execute the two men. He acquiesced and signed the death warrants that evening. Nicholas Bayard and others claim that Sloughter was drunk at the time (or at least strongly under the influence of alcohol), and accusations circulated afterward that he had been bribed. On May 16, Leisler and Milborne were executed by hanging. Leisler is reported to have made a long speech, claiming that he acted "for the glory of the Protestant interest, the establishment of the present government", and to protect the province from outside forces. The remains of the two men were buried beneath the gallows, and their estates were seized by attainder. On May 19, Governor Sloughter issued a proclamation of amnesty for all except about 20 named individuals.
Салдары
Атқарушылық Лейслер мен Милборннан шейіттер жасады және Лейслершіл және оған қарсы топтар арасындағы терең дауды азайтуға ештеңе жасамады. Оның қолдаушылары Лондонға өкілдерін жіберіп, кейін оның ұлы Джейкобпен қосылып, үкіметке шаралар қабылдау үшін петиция жіберді. 1692 жылдың қаңтар айында олардың петициясын король тыңдады, ал Сауда кеңесі сәуір айында сотталғандарға кешірім беруді ұсынды. 1692 жылдың сәуір айында патшайым Мэри келесі губернатор Бенджамин Флетчерге қалған алты тұтқынға кешірім беруді бұйырды. Губернатор Слаугердің 1691 жылдың 23 шілдесінде күрт қайтысы кейбір орталарда улану күдігін тудырды, бірақ сараптама оның пневмониядан қайтыс болғанын көрсетті. Ол өзінің айналасындағы күштердің өкім шығаруға «мәжбүрлегенін» жазған хат қалдырды. Оның басқа да әрекеттері де пікірталас тудырды. Ингольдесби оның өлімінен кейін үкіметтің бағын өзіне алды және оны әскерге төлеуге арналған 1100 фунт стерлингті ұрлады деп айыптады, сондай-ақ оның кеңседе болған кезінде тұтқындалған және аукционда сатылған жүлделік кемені тартып алып, оны екінші рет сатқаны айтылды. Лейслердің бір қолдаушысы Англияға жолда Бостонда тоқтады және Массачусетс шығанағының жаңа губернаторы сэр Уильям Фипстен қолдау алды. Кейін Лондондағы Массачусетс агенттері Лейслердің мұрагерлері үшін айыптауды жою және отбасылық мүлікті қайтару үшін жұмыс істеді. 1695 жылы Массачусетс қолдаушылары сэр Генри Ашуртс және сэр Константин Генри Фипстің көмегімен Парламентке заң жобасы енгізілді. Заң жобасы Лордтар палатасында жылдам қабылданды, бірақ Лейслерге қарсы агенттер оны төменгі палатадағы комиссияға жіберуге қол жеткізді. Ол кең ауқымды тыңдаулардан кейін қабылданды, онда Джозеф Дадли Лейслердің шетелдік болғандықтан билікті дұрыс пайдаланбағанын айыптап, өз әрекеттерін қорғады. Келесі күні корольдің келісімі алынды. Алайда Лейслердің мұрагерлері 1698 жылға дейін өздеріне тиістісін алмады. Сол жылы Белломонт графы келді, ол 1695 жылы Нью-Йорк губернаторы болып тағайындалды және парламенттік пікірталста Лейслердің жақтасы болды. Ол 1701 жылы лауазымында қайтыс болды, бірақ өкіметтік кезеңінде Лейслершілдерді үкіметтегі маңызды лауазымдарға орналастырды. Ол отбасылық иелікті қалпына келтіруді қадағалады және Лейслер мен Милборнның денелерін Голланд реформаттық шіркеуінің ауласына қайта жерледі. Лейслершіл және оған қарсы топтар провинциялық деңгейде губернатор Роберт Хантер 1710 жылы келгенге дейін дауласып тұрды. Уақыт өте келе Лейслершілдер ағылшын виг фракциясымен, ал Лейслерге қарсылар ағылшын торилерімен байланысуға бейімделді. Хантер Лейслершілдерді жақтаған виг болды, бірақ ол топтар арасындағы ашуды басуға қол жеткізді.
The execution made martyrs of Leisler and Milborne and did nothing to lessen the deep divisions between pro and anti Leislerian factions. His supporters sent agents to London, eventually joined by his son Jacob, to petition the government for redress. In January 1692, their petition was heard by the King, and the Lords of Trade recommended pardons for the convicted in April. On , Queen Mary instructed incoming governor Benjamin Fletcher to pardon the six remaining prisoners. Governor Sloughter's sudden death on July 23, 1691, was viewed in some circles with suspicion that he had been poisoned, although the autopsy indicated that the cause was pneumonia. He left behind a letter in which he claimed to have been "constrained" by the forces around him to order the execution. Other acts during his tenure also sparked comment. Ingoldesby took the reins of government after his death and accused him of pocketing £1,100 intended to pay the troops, and he was said to have seized a prize ship that had been captured and sold at auction during his time in office, and then sold it a second time. One of Leisler's supporters had stopped in Boston while en route to England and was offered support by Sir William Phips, the new governor of the Province of Massachusetts Bay. Massachusetts agents in London then worked on behalf of Leisler's heirs to have the attainder reversed and the family properties restored. A bill was introduced into Parliament to do so in 1695, with the assistance of Massachusetts supporters Sir Henry Ashurts and Sir Constantine Henry Phipps. The bill quickly passed in the House of Lords, although anti Leislerian agents succeeded in having it sent to committee in the lower chamber. It was finally passed on , after extensive hearings in which Joseph Dudley defended his actions by accusing Leisler of improperly seizing power because he was a foreigner. It received the royal assent the next day. However, it was not until 1698 that Leisler's heirs finally received their due. The Earl of Bellomont arrived that year, commissioned as New York's governor in 1695 and an outspoken supporter of Leisler in the parliamentary debate. He died in office in 1701, but during his tenure he placed pro Leislerians in key positions in his government. He oversaw the restoration of the family estate, and had the bodies of Leisler and Milborne properly reburied in the yard of the Dutch Reform Church. Pro and anti Leisler factions remained in contention at the provincial level until the arrival of Governor Robert Hunter in 1710. Over time, the Leislerians tended to associate with the English Whig faction, and the anti Leislerians with the English Tories. Hunter was a Whig who generally favored the Leislerians, but he was able to calm the bitterness that existed between the factions.
Маңыздылығы
Кейбір тарихшылар, соның ішінде американдық тарихшы К. Уотерман, бұл көтерілісті негізінен голландиялықтардың ағылшын билігіне қарсы күресі деп қарастырады. Дегенмен, Лейслер голландиялық реформаторлық шіркеудің қолдауын ала алмады. Лейслер, неміс реформаторлық пастырдың ұлы, халық арасындағы католиктерге қарсы кең таралған сезімді пайдаланды және негізінен шеберлер мен шағын саудагерлермен қолдау тапты, олар патрондар сияқты бай саудагерлердің үстемдігіне қарсы болды. Лейслер көтерілісі сол дәуірдегі басқа көтерілістермен ұқсас үлгіде болды: 1676 жылғы Бекон көтерілісі, 1689 жылғы Бостон көтерілісі, Нью-Гэмпширдегі 1683 жылғы Гоув көтерілісінің сәтсіз аяқталуы, 1677 жылғы Солтүстік Каролинадағы Калпепер көтерілісі және 1689 жылы Мэрилендте католиктер басымдығындағы үкіметке қарсы протестанттардың көтерілісі.
Some historians, including the American historian K. Waterman, see the rebellion primarily as a Dutch revolt against English authority. However, Leisler failed to win the backing of the Dutch Reformed Church. Leisler, the son of a German Reformed minister, exploited popular anti Catholic sentiment and was primarily supported by artisans and small traders who opposed the dominion of wealthy merchants such as the patroons. Leisler's Rebellion follows a pattern, however, with other rebellions in the same period: Bacon's Rebellion in 1676, the 1689 Boston revolt that deposed Andros, 1683's failed Gove's Rebellion in New Hampshire, Culpeper's Rebellion in North Carolina in 1677, and the Protestant Rebellion against the Catholic dominated government in Maryland in 1689.