Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Discreet Music – Брайан Иноның төртінші студиялық альбомы және оның толық атымен шыққан тұңғышы («Эно» деген атаудың орнына). Альбом – минималистік туынды, атаулы А жағында синтезатор мен таспалық кешігу эффектісі қолданылған 30 минуттық музыкалық шығарма бар. B жағында Джохан Пахельбелдің D мажордағы «Канон» туындысының үш вариациясы ұсынылған, оны Cockpit Ensemble орындап, Гавин Брайарс дирижерлік еткен. Роберт Фриппен бұрынғы ынтымақтастығында және «Жасыл әлем» (1975) альбомындағы бірнеше шығармаларда ұқсас идеялар кездессе де, Discreet Music Иноның 1978 жылғы «Ambient 1: Music for Airports» альбомымен кейіннен қалыптастыратын амбиент эстетикасына қарай айқын қадам жасады. Бұл музыканың тікелей назарды өзіне аудармауы, керісінше, бөлменің атмосферасына сіңіп кетуі мағынасын білдіреді. Сатидің «дастарқандағы пышақ-шанышқының дыбысымен үйлесетін» музыка туралы ойынша, Discreet Music әртүрлі немесе кез келген жағдайдың сырлы фонында ойнап, онымен біте қалу үшін жасалған. Ол кеткеннен кейін, Discreet Music альбомының сыртқы жазбаларында айтылғандай, Ино арфа альбомын байқаусыз, иесіз қалдырып қойған, бұл «маған музыканы ортаның бір бөлігі ретінде естудің жаңа тәсілін ұсынды». Ино 2011 жылғы сұхбатта оқиғаның тағы бір нұсқасын айтты: «[Найлон] пластинканы қойып, кетіп қалды. Пластинка тым үнсіз болды, бірақ мен оны көтере алмадым, сыртта жаңбыр жауып тұрды. Мен кенеттен кеңістігіңізге енбейтін, бірақ сіздің өзіңіздің бөлігі болуға болатын пейзаж құру туралы ойға келдім». Бұл альбом – генеративті композициядағы тәжірибе де. Оның мақсаты – шектеулі жоспарлау мен араласу арқылы музыка жасаудың әртүрлі жолдарын зерттеу. Николь В. Гагне бұл альбомды «таспалық кешігу эффектісі мен синтезаторды қолданатын минималистік туынды» деп сипаттап, оның Иноның амбиент музыкасындағы одан әрі тәжірибелеріне жол ашқанын айтты. 1979 жылы Лестер Бангспен сұхбаттасқанда, Ино Discreet Music-ті өзінің ең табысты жазбасы деп атады, оның «өте оңай, өте жылдам, өте арзан жасалғанын, ешқандай қиындықсыз немесе қайғысыз болғанын және маған әлі де ұнайтынын» түсіндірді.
Discreet Music is the fourth studio album by Brian Eno, and the first released under his full name (as opposed to simply "Eno"). The album is a minimalist work, with the titular A side consisting of one 30 minute piece featuring synthesizer and tape delay. The B side features three variations on Canon in D Major by Johann Pachelbel, performed by the Cockpit Ensemble and conducted by Gavin Bryars. While his earlier collaborations with Robert Fripp and several selections from Another Green World (1975) feature similar ideas, Discreet Music marked a clear step toward the ambient aesthetic Eno would later codify with 1978's Ambient 1: Music for Airports. This means music that is intended to blend into the ambient atmosphere of the room rather than be directly focused upon. Like Satie's notion of music that could "mingle with the sound of the knives and forks at dinner", Discreet Music was created to play in, and blend with, the subtle background audio of various, or any given, situation. After she left, according to the Discreet Music liner notes, Eno inadvertently played the harp album almost inaudibly, which "presented what was for me a new way of hearing music — as part of the ambience of the environment". Eno related another version in a 2011 interview: "[Nylon] put a record on and then left. The record was much too quiet but I couldn't reach to turn it up and it was raining outside I suddenly thought of this idea of making music that didn't impose itself on your space but created a sort of landscape you could belong to". This album is also an experiment in generative composition. His intention was to explore multiple ways to create music with limited planning or intervention. Nicole V. Gagné described the album as "a minimalist work using tape delay and synthesizer" that would lead to Eno's further experiments in ambient music. In a 1979 interview with Lester Bangs, Eno called Discreet Music the most successful of his recordings, explaining that it "was done very, very easily, very quickly, very cheaply, with no pain or anguish over anything, and I still like it."