Брэдфорд Буллс: Тарихы мен жетістіктері

Кіріспе

Англиялық регби лигасының футбол клубы

Брэдфорд Буллс – Англияның Батыс Йоркшир графтығындағы Брэдфорд қаласында орналасқан кәсіби регби лигасы клубы. Олар Британдық регби лигасының екінші деңгейі – Чемпионатта өнер көрсетеді. Клуб алты рет Лига Чемпионатын, бес рет Челлендж Кубогын және үш рет Әлемдік клубтар чемпионатының жүлдесін жеңіп алды. Клуб бастапқыда «Брэдфорд Нортерн» деп құрылған, бірақ 1996 жылы «Брэдфорд Буллс» деп қайта аталды. Брэдфордтың басты қарсыластары – Лидс, Галифакс және Хаддерсфилд. Олар өз тарихының көп бөлігін «Одсал» стадионында өткізді, ал дәстүрлі формаларының түстері – қызыл, қара және қара шевронды ақ түс.

18631907: Брэдфорд футбол клубы

Брэдфорд футбол клубы 1863 жылы құрылды және регби ойнады, кейін Регби футбол одағына қосылды. Бастапқыда клуб Хортон Крикет алаңында ойнады, бірақ алаңның зақымдануына байланысты клубты тастап кетуді сұрады. Содан кейін олар Лейстеридж-Лейнге, кейіннен Маннингхемдегі Норт-Парк-роудқа көшіп барды. Олар көшпелі өмір сүруді жалғастырды, содан кейін Пил Паркке, содан кейін Гирлингтон мен Апперли көпіріне барды. 1879 жылы Брэдфорд футбол клубы мен Брэдфорд крикет клубы Парк-авенюді сатып алды, нәтижесінде клуб "Брэдфорд крикет, спорт және футбол клубы" аталды. Клубтың штаб-пәтері Талбот Дарли көшесінде, кейіннен Александра, Грейт Хортон жолында орналасты. Клуб 1884 жылы Йоркшир кубогын жеңіп, алғашқы маңызды жетістігіне қол жеткізді. 1890–91 маусымнан кейін Брэдфорд, сондай-ақ Йоркширдің басқа аға клубтары – Батли, Бригхаус, Дьюсбери, Галифакс, Хаддерсфилд, Халл, Хунслет, Лидс, Ливерседж, Маннингхем және Уэйкфилд 1891 жылы Ланкаширде өткен ұқсас жарыс үлгісінде өздерінің округтік лигасына қол жеткізуді шешті. Клубтар лиганың толық бақылауын қалаған, бірақ Йоркшир регби футбол одағы жарысты санкцияламады, себебі бұл регби футболының бақылауын аға клубтарға беруді білдіретін еді. 1895 жылы, қаланың көршілері Маннингхем Ф.К. клубымен бірге, Брэдфорд Регби футбол одағынан бөлініп шыққан 22 клубтың қатарында болды. Бұл Хаддерсфилдтегі Джордж қонақ үйінде өткен тарихи кездесуден кейін, ойыншыларға "үзілген уақыт" төлемдеріне байланысты туындаған дауға жауап ретінде болды. Осы 22 клуб Солтүстік регби футбол одағын (кейін Регби футбол лигасы) құрды, соның нәтижесінде регби лигасының футболы дүниеге келді. Брэдфорд жаңа жарыста бірқатар жетістіктерге қол жеткізді. 1903–04 жылғы Солтүстік регби футбол одағының маусымында команда Сальфордпен лиганың жоғарғы жағында тең ұпай жинады, содан кейін ойналған плей-оффта 5–0 есебімен жеңіске жетті. 1905–06 жылдары Брэдфорд Салфордты 5–0 есебімен жеңіп, Челлендж кубогын иеленді және Чемпионатта екінші орынды алды. 1906–07 жылдары Брэдфорд 8–5 есебімен "Халл Кингстон Роверс" командасына қарсы Йоркшир графтығының кубогын жеңіп алды. Осы кезеңде Маннингхем Ф.К. қаржылық қиындықтарға тап болды және жазғы садақ ату жарысы олардың өмір сүруін қамтамасыз ету үшін жеткілікті қаражат жинаса да, клуб мүшелері кодты өзгертіп, футбол ойнауға көндірілді. Маннингхем 1903 жылы Футбол лигасына қабыл алынды, бұл регбиге үстемдік еткен аймақта футболды дамыту мақсатында жасалды, және жаңадан аталған Брэдфорд Сити А.Ф.К. футбол ойынын ойнамай-ақ, толық командасы немесе тіпті алаңға кепілдік бере алмай, Екінші дивизионның толық құрамына сайланды. Брэдфорд Ситидің құрылуы Парк-авенюде де футбол қауымдастығын құруға себеп болды. Бұл алаңда 1880 жылдары Блэкберн Роверс және Блэкберн Олимпик Ф.К. арасындағы матч сияқты бірнеше футбол матчтары өткізілді. 1895 жылы Брэдфорд командасы 3000 көрерменнің алдында Манчестердегі Мосс Сайд командасын 4–1 есебімен жеңді. Брэдфорд Ситидегі өзгерістерден кейін 1907 жылдың 15 сәуірінде регби клубының болашағын шешу үшін Брэдфорд ФК мүшелерінің жиналысы шақырылды. Бастапқы дауыс беру регби лигасының құрамында қалуға басымдық бергендей болды, бірақ пікір регби одағына қарай өзгерді және төраға Бриггс өзінің ықпалын пайдаланып, комитетті футболға көшу туралы ұсынысты қолдауға итермеледі. Кейде "Ұлы сатқындық" деп аталатын бұл әрекет Брэдфорд ФК-нің Брэдфорд Парк Авеню Ассоциациясы Футбол Клубына айналуына әкелді. Азшылық фракция бөлініп, Солтүстік одақта ойынды жалғастыру үшін жаңа клуб құруға шешім қабылдады, оған "Брэдфорд Нортерн" деп ат қойылды, ол 1907–08 жылғы Солтүстік регби футбол одағының маусымында Брэдфорд ФК орнын сұрады және алды. Брэдфорд Нортерннің алғашқы үйі қаланың оңтүстігіндегі Дадли Хиллдегі Гринфилд Атлетик алаңы болды. Олар Гринфилд қонақ үйінде орналасты.

The original Bradford Football Club was formed in 1863 and played rugby football, subsequently joining the Rugby Football Union. Initially the club played at Horton Cricket Ground, All Saints Road but were asked to leave because of damage to the pitch. They then moved to Laisteridge Lane and later North Park Road in Manningham. A nomadic existence continued as they then went on to Peel Park, then Girlington and Apperley Bridge. Bradford Football Club and Bradford Cricket Club bought Park Avenue in 1879 and this resulted in the club becoming "Bradford Cricket, Athletic and Football Club". The club's headquarters were at the Talbot Darley Street, and later The Alexandra, Great Horton Road. The club achieved its first major success by winning the Yorkshire Cup in 1884. After the 1890–91 season, Bradford along with other Yorkshire Senior clubs Batley, Brighouse, Dewsbury, Halifax, Huddersfield, Hull, Hunslet, Leeds, Liversedge, Manningham and Wakefield decided that they wanted their own county league starting in 1891 along the lines of a similar competition that had been played in Lancashire. The clubs wanted full control of the league but the Yorkshire Rugby Football Union would not sanction the competition as it meant giving up control of rugby football to the senior clubs. In 1895, along with cross town neighbours Manningham F. C., Bradford was among 22 clubs to secede from the Rugby Football Union after the historic meeting at the George Hotel in Huddersfield in response to a dispute over "broken time" payments to players who were thus part time professionals. These 22 clubs formed the Northern Rugby Football Union (which eventually became the Rugby Football League) and rugby league football was born. Bradford enjoyed some success in the new competition. In the 1903–04 Northern Rugby Football Union season, the team finished level on points with Salford at the top of the league and then won the resulting play off 5–0. In 1905–06, Bradford beat Salford 5–0 to win the Challenge Cup and were runners up in the Championship. In 1906–07, Bradford won the Yorkshire County Cup 8–5 against Hull Kingston Rovers. During this time Manningham F. C. had run into financial difficulties and, despite a summer archery contest that generated enough money to ensure their survival, its members were persuaded to swap codes and play association football instead. Manningham was invited to join the Football League in 1903, in an attempt to promote football in a rugby dominated region, and the newly renamed Bradford City A. F. C. was voted into full membership of the Second Division without having played a game of football, having a complete team or even being able to guarantee a ground. The creation of Bradford City led to demands for association football at Park Avenue too. The ground had already hosted some football matches including one in the 1880s between Blackburn Rovers and Blackburn Olympic F. C. In 1895, a Bradford side had beaten a team from Moss Side, Manchester, by 4–1 in front of 3,000 spectators. Following the change at Bradford City, a meeting was called of the Bradford FC members on 15 April 1907 to decide the rugby club's future. An initial vote appeared to favour continuing in rugby league, but then opinion shifted towards rugby union and the chairman, Mr Briggs, used his influence to swing the committee behind the proposed move to association football. This act, sometimes referred to as "The Great Betrayal", led to Bradford FC becoming the Bradford Park Avenue Association Football Club. The minority faction decided to split and form a new club to continue playing in the Northern Union, appropriately called "Bradford Northern", which applied for and was granted Bradford FC's place in the 1907–08 Northern Rugby Football Union season. Bradford Northern's first home ground was the Greenfield Athletic Ground in Dudley Hill, to the south of the city. They based themselves at the Greenfield Hotel.

1907-1963 жж: Брэдфорд Солтүстік

Норрн клубы 1908 жылы Берч-Лейнге көшті. 1927 жылы Брэдфорд кеңесі клубқа Рули Лейн мен Мейо авеню арасында жаңа стадион үшін жер ұсынды. Бірақ NRFU бұл жердің тым кішкентай екенін айтты, сондықтан клуб іздеуін жалғастырды. Одсалға көшкенге дейін Брэдфорд Норрн Дудли Хиллдегі Гринфилд Атлетик Граундында және Боулинг Олд Лейн крикет алаңының бөлігі болған Бирч Лейнде орналасқан болатын. Кейде үлкен матчтарға Бирч Лейндегі сыйымдылық жеткіліксіз болғандықтан, олар Вэлли Парадты жалдауға мәжбүр болды. 1933 жылдың 20 маусымында Брэдфорд Норрн Брэдфорд кеңесімен бұрынғы карьерді Одсал Топтағы қоқыс полигоны ретінде пайдалануға арналған он жылдық келісімге келді. Ол Уэмблиден тыс ең үлкен стадионға айналды. Брэдфорд Норрн командасы алғашқы ойынын 1934 жылдың 1 қыркүйегінде өткізді. 1940 жылдары Брэдфорд көптеген кубоктарды жеңіп, табысқа жетті: 1940–41, 1942–43, 1944–45, 1945–46, 1948–49 және 1949–50 жылдары Йоркшир кубогы; 1943–44, 1946–47 және 1948–49 жылдары Челлендж кубогы. Чемпионатта Брэдфорд соғыстан бұрын да, соғыстан кейін де жеңіске жету қиын болды, бірақ 1942–43 және 1947–48 жылдары күміс жүлдегер атанды. 1945 жылдың 3 қарашасында Брэдфорд Норрн Йоркшир кубогының финалында Хэлифакста Уэйкфилд Тринитимен кездесті. Уэйкфилд матчты фаворит ретінде бастады, олар маусымдағы он үш матчтың тек біреуінде ғана жеңіліске ұшырады. Бірақ Брэдфорд 5:2 есебімен жеңіске жетті, Франк Уиткомб есеп ашты, ал Джордж Кармайкл голды соқты және алты маусым ішінде төртінші рет Йоркшир кубогын жеңіп алды. 1947 жылы Брэдфорд Уэмблидегі Челлендж кубогының финалында Лидсті 8:4 есебімен жеңді. 1947–48 жылғы Челлендж кубогының финалы ерекше болды, өйткені бұл регби лигасының бірінші матчына қатысқан биліктегі монарх, король Георг VI, жүлде табыстады. Бұл сондай-ақ, Мидлендс аймағына көрсетілген алғашқы регби лигасының матчы болды. Брэдфорд Уиганға 8:3 есебімен ұтылып, Франк Уиткомб Лэнс Тодд кубогын жеңген алғашқы ойыншы атанды. 1949 жылғы Челлендж кубогының финалы алғаш рет толық сатылып кетті, 95,050 көрермен Брэдфордтың Галифаксты жеңгенін көрді. 1951–52 жылдары Брэдфорд лигада екінші орынды иеленді, бірақ Англияның солтүстігінде кез-келген кодтағы алғашқы жарықтандырылған футбол матчында Жаңа Зеландияны жеңді. 1953 жылы 69,429 адам Брэдфордтың Хаддерсфилдпен Челлендж кубогының үшінші турында ойнағанын көрді. Бұл Брэдфордтың ең көп көрермен жинаған матчы болды. Сонымен қатар, олар Йоркшир кубогының финалында Халлға қарсы 7:2 есебімен жеңіске жетті. Брэдфорд пен Ли 1954 жылдың желтоқсан айында жексенбіде матч өткізген алғашқы регби лигасы клубтары болды, бірақ жексенбіліктерге қарсылық көрсетті. Брэдфордтың қолдауы 1963 жылғы маусымда күрт төмендеді, Барроуға қарсы матчқа рекордтық төмен 324 адам келді. Клуб 1963 жылдың 10 желтоқсанында 13 матч өткізіп, 1-ін жеңіп, 12-сінде жеңіліске ұшырап, 109 ұпай жинап, 284 ұпай жіберіп, жұмысын тоқтатты. Нәтижелер жарамсыз деп танылды және 1963–64 жылғы маусымның тізімінен алынып тасталды.

Northern moved to Birch Lane in 1908. Bradford council offered the club a site for a new stadium between Rooley Lane and Mayo Avenue in 1927. However the NRFU said the site was too small and the club kept on looking. Before moving to Odsal, Bradford Northern had had two other homes at Greenfield Athletic Ground in Dudley Hill and at Birch Lane which was part of the Bowling Old Lane cricket ground, although at times they also had to hire Valley Parade as the capacity at Birch Lane was insufficient for large matches. On 20 June 1933 Bradford Northern signed a ten year lease with Bradford council for a former quarry being used as a waste dump at Odsal Top. It was turned into the biggest stadium outside Wembley. The Bradford Northern team played its first match there on 1 September 1934. Success came to Bradford in the 1940s with a number of cup wins: the Yorkshire cup in 1940–41, 1942–43, 1944–45, 1945–46, 1948–49 and 1949–50; and the Challenge Cup 1943–44, 1946–47 and 1948–49. In the Championship Bradford found it difficult to win either before the war or after despite being runners up in 1942–43 and 1947–48. On Saturday 3 November 1945, Bradford Northern met Wakefield Trinity in the final of the Yorkshire Cup held at Thrum Hall, Halifax. Wakefield began the match as favourites, they had lost only one of thirteen matches thus far in the season. However, Bradford won 5–2 Frank Whitcombe scoring the try converted by George Carmichael and lifted the Yorkshire Cup for the fourth time in six seasons. Bradford defeated Leeds 8–4 to win the Challenge Cup Final at Wembley in 1947. The 1947–48 Challenge Cup final was notable as it was the first rugby league match to be attended by the reigning monarch, King George VI, who presented the trophy. It was also the first televised rugby league match as it was broadcast to the Midlands. Bradford lost 8–3 to Wigan and Frank Whitcombe became the first player to win the Lance Todd trophy on the losing side. The 1949 Challenge Cup final was sold out for the first time as 95,050 spectators saw Bradford beat Halifax. In 1951–52 Bradford were runners up in the league but beat New Zealand at Odsal in the first floodlit football match of any code in the North of England. In 1953, a crowd of 69,429 watched Bradford play Huddersfield in the Challenge Cup's third round. This was Bradford's highest ever attendance. They also won the Yorkshire Cup final 7–2 against Hull. Bradford and Leigh were the first rugby league clubs to stage matches on a Sunday in December 1954, although there was opposition from the Sunday Observance lobby. Bradford's support declined rapidly in the 1963 season, attracting a record low crowd of 324 against Barrow. The club went out of business on 10 December 1963, having played just 13 matches; winning 1 and losing 12, scoring 109 points and conceding 284, the results were declared null and void, and expunged from the 1963–64 season's records.

1964-1995: Үшінші клуб

1964 жылғы 14 сәуірде өткен жиынға 1500 адам қатысып, жаңа клуб құру мәселесін талқылады. Бұл мәселеде бұрынғы ойыншылар Джо Филлипс және Тревор Фостер де болды. 1964 жылғы 20 шілдеде Bradford Northern (1964) Ltd құрылды. Клубтың жаңа құрамы шамамен 15 000 фунт стерлингке құрылды және оның бапкері Джек Уилкинсон болды. 1964 жылғы 22 тамызда реформаланған клубтың алғашқы матчында қарсылас Hull Kingston Rovers болды, ал 14 500 көрермен қолдауын білдірді. Одсал стадионы 1957 жылдан бері Bradford Northern матчы үшін 10 000-нан астам көрерменді алғаш рет қабылдады. Реформаланған клуб 1965–66 жылдары Йоркшир графтығы кубогының финалында Hunslet командасын 17–8 есебімен жеңіп, алғашқы кубогын жеңіп алды. 1972–73 жылдары Брэдфорд Challenge Cup финалында Featherstone Rovers командасына 33–14 есебімен жеңіліп қалды. 1973–74 жылдары Брэдфорд Екінші дивизион чемпионатын жеңіп, Бірінші дивизионға қайта оралды. Осы маусымда Кит Мамби дебют жасады, 16 жасында Брэдфордтың ең жас ойыншысы атанды, Doncaster командасына қарсы матчта 12 гол соқты және бір ойын жасады. Ол клуб үшін 576 матч өткізді. 1974–75 жылдары Брэдфорд Widnes командасына қарсы 3–2 есебімен Regal Trophy турнирін жеңіп алды. Питер Фокс 1977–78 жылдары алғаш рет Брэдфордтың бапкері болды. Брэдфорд Премьершип финалында Widnes командасын 17–8 есебімен жеңіп, Чемпионатта екінші орын алды. 1978–79 жылдары Брэдфорд тағы бір Премьершип финалына өтті, бірақ бұл жолы Leeds командасына 24–2 есебімен жеңіліп қалды. Бір жылдан кейін Брэдфорд Чемпионат және Regal Trophy турнирін жеңіп алды, ал Питер Фокс «Жыл бапкері» сыйлығын жеңіп алды. 1980–81 жылдары клуб екі жыл қатарынан чемпион атанды. 1981–82 жылдары Брэдфорд Йоркшир кубогының финалында Castleford командасына 10–5 есебімен жеңіліп, 1982–83 жылдары тағы да жеңіліске ұшырады, бұл жолы Hull F.C. командасына қарсы 18–7 есебімен. Кит Мамби Бірінші дивизионның «Жыл ойыншысы» сыйлығын жеңіп алды, ал Брайан Нобл «Жас ойыншы» сыйлығын жеңіп алды. 1985 жылы Эллери Хэнли Northern командасын тастап, Уиганға рекордтық трансферлік келісім бойынша қосылды, оның құны 80 000 фунт стерлинг және Стив Донлан мен Фил Фордты қамтитын ойыншылардың айырбасы болды. 1987 жылдың қарашасына қарай Брэдфордтың ақша ағынымен проблемалары туды және жергілікті кеңес қаржылық көмек көрсетуден бас тартты, бірақ клубтың қаржысын басқару үшін арнайы комитет тағайындады. 1987 жылдың желтоқсанында ақша табу үшін Брэдфорд 22 ойыншыны 210 000 фунт стерлингке және Фил Фордты 120 000 фунт стерлингке сатуға шығарды. 1987–88 жылдары Брэдфорд Йоркшир кубогының финалында Castleford командасына қарсы 11–2 есебімен жеңіске жетті, ал алдыңғы матч 12–12 есебімен тең аяқталған еді. Рон Уилли 1989–90 жылдары Брэдфорд Норрн клубын қысқа ғана уақытқа баптап, оларды Премьершип финалына және Йоркшир кубогының финалында 20–14 есебімен Featherstone Rovers командасын жеңген кезде табысқа жеткізді. Дэвид Хоббс 1990 жылы Northern клубының бапкері болды, бірақ 1994 жылы Wakefield Trinity клубына кетті. Брэдфорд 1990–91 жылдары Warrington командасына қарсы Regal Trophy турнирінде 12–2 есебімен жеңіліп қалды. Питер Фокс 1991 жылы екінші рет Брэдфордтың бапкері болды, ал 1993–94 жылдары Брэдфорд Уиганнан кейін ұпай айырмашылығы бойынша екінші орын алды. Фокс 1995 жылы клубтан кетті.

A meeting on 14 April 1964 saw 1,500 people turn out to discuss the formation of a new club, and those present promised a £1000 to help get plans for the new organisation underway. Amongst those who led proceedings were former players Joe Phillips and Trevor Foster. On 20 July 1964, Bradford Northern (1964) Ltd came into existence. The club's new side had been built for around £15,000 and had Jack Wilkinson as coach. On 22 August 1964, Hull Kingston Rovers provided the opposition in the reformed club's first match and 14,500 spectators turned out to show their support, as Odsal hosted its first 10,000 plus gate for a Bradford Northern match since 1957. The reformed club won its first cup in 1965–66 by beating Hunslet 17–8 in the final of the Yorkshire County Cup. In 1972–73 Bradford lost the Challenge Cup final against Featherstone Rovers 33–14. In 1973–74 Bradford won the Second Division Championship and were promoted back to the First Division. During this season Keith Mumby made his début, becoming the Bradford's youngest player at only 16 years of age, kicking 12 goals and scoring a try in the match against Doncaster. He went on to make a record 576 appearances for the club. In 1974–75 Bradford won the Regal Trophy 3–2 against Widnes. Peter Fox joined Bradford as coach for the first time in 1977–78. Bradford won the Premiership final 17–8 against Widnes and were also Championship runners up. In 1978–79 Bradford appeared in another Premiership final this time losing 24–2 to Leeds. A year later Bradford won the Championship and Regal Trophy, Peter Fox winning the award for Coach of the Year. In 1980–81 the club made it back to back championships. In 1981–82, Bradford lost the Yorkshire Cup final 10–5 against Castleford and lost again in 1982–83, this time 18–7 against Hull F. C. Keith Mumby won the award for First Division Player of the Year while Brian Noble won the Young Player award. In 1985, Ellery Hanley left Northern to join Wigan for a then record transfer deal, worth £80,000 and a player exchange involving Steve Donlan and Phil Ford. By November 1987, Bradford had cash flow problems and the local council refused to help financially, but appointed a special committee to administer the clubs' finances. In December 1987, desperate for cash, Bradford transfer listed 22 players for a total of £210,000 plus Phil Ford for £120,000. In 1987–88 Bradford won the Yorkshire Cup final replay against Castleford 11–2 after drawing 12–12. Ron Willey coached Bradford Northern for a short stint in 1989–90 and led them to the Premiership final and success in the Yorkshire Cup final when they beat Featherstone Rovers 20–14. David Hobbs became coach at Northern in 1990 until he left for Wakefield Trinity in 1994. Bradford lost the Regal Trophy against Warrington 12–2 in 1990–91. Peter Fox returned to Bradford for a second spell as coach in 1991, and in 1993–94, Bradford finished as runners up behind Wigan on points difference. Fox left the club in 1995.

1996-2011: Алтын дәуір

1996 жылы ағылшын регби лигасының бірінші дивизионы қысқы маусымнан жазғы маусымға көшті және тұңғыш Суперлига маусымын өткізді. Брэдфорд «Northern» деген атауын алып тастап, «Bradford Bulls» атанды. Мэтью Эллиот 1996 жылы бас бапкер болып тағайындалды. «Буллс» өздерінің алғашқы маусымында-ақ Суперлига чемпионы атанды. Эллиот «Брэдфорд Буллз» командасын 1999 жылғы Суперлиганың финалына дейін жеткізді, ал 2000 жылы «Буллс» 51 жылдан кейін алғаш рет Челлендж кубогын жеңіп алды, Эдинбургтағы ойында «Лидс» командасын ұтты. Брайан Нобл 2000 жылдың қарашасында «Брэдфордтың» бас бапкері болып тағайындалды. Нобл «Брэдфорд Буллз» командасын 2001 жылғы Суперлиганың финалына алып барды, онда олар «Уиган Уорриорз» командасын жеңді. Суперлига VI чемпионы ретінде «Буллс» 2001 жылғы NRL жеңімпазы «Ньюкасл Найтс» командасымен 2002 жылғы Әлемдік клубтық кубок үшін күресті. Нобл бұл ойында «Брэдфордтың» жеңісіне жетекшілік етті. Ол «Буллс» командасын 2002 жылғы Суперлиганың финалына алып барды, бірақ олар «Сент-Хеленс» командасына есе жіберді. 2006 жылдың 20 сәуірінде Стив Макнамара Брайан Ноблдың «Уиганға» кеткенінен кейін «Брэдфордтың» бас бапкері болып тағайындалды. Ол сол кезде Ұлыбританиядағы ең жас бапкер болатын. Бірінші маусымында ол «Брэдфордты» Суперлига плей-оффына шығарды, бірақ клубты «Халл» командасы финалдық кезеңде жеңіп алды.

Қатарынан сегізінші жеңіліске ұшырағаннан кейін, «Буллс» Суперлигадағы ең нашар көрсеткішті көрсетті, және Макнамарамен жасалған келісім 2010 жылдың 13 шілдесінде таратылды. Ли Сент-Илэр 2010 жылғы маусымның қалған бөлігінде бапкерлік қызметін атқарды. Мик Поттер 2011 жылы бапкер болды. 2012 жылы клуб банкротқа ұшырағанына қарамастан, команда Суперлиганың жартылай финалына өтуге жақын болды, себебі Поттер жалақысыз бапкер ретінде қызметін жалғастырды.

20172019: Төртінші клуб

2017 жылдың қаңтар айында «Буллс» клубы таратылғаннан кейін, Регби футбол лигасы Брэдфорд қаласында жаңа клуб құруға ниет білдіргендерден ұсыныстар қабылдады. Бұл клубқа 2017 жылғы Чемпионатта «Буллс» клубының орнын алуға рұқсат берілді, бірақ 12 ұпайлық айыппен бастады. RFL жаңа клубқа өтінім берушілерге қатысты талаптар жиынтығын белгіледі, нәтижесінде 12 қызығушылық таныстырылды, оның төртеуі RFL-ге ресми ұсыныстар түрінде ұсынылды. 13 қаңтарда RFL жаңа клубты басқаруға консорциум таңдалғанын және оларға бұл туралы хабарланғанын мәлімдеді. Жаңа иеленуші 17 қаңтарда Жаңа Зеландия Регби лигасының бұрынғы төрағасы Эндрю Чалмерс екені жарияланды. Бұрынғы ойыншы және жаттықтырушы Грэм Лоу тағы да қатысты. Клубтың бас компаниясы «Брэдфорд Буллс 2017 Лимитед» атауымен Компаниялар тізілімінде тіркелді, ал команда «Брэдфорд Буллс» деген атауын сақтап, клуб түстері, стадион және 2016 жылғы құрамнан бірнеше ойыншыны ұстап қалды. 20 қаңтарда Джефф Тоуви бас жаттықтырушы, Леон Прайс капитан болып тағайындалды. Бірақ, оның құжаттарын рәсімдеудегі кешігу Тоувидің міндетін орындауына кедерес келтірді, соның салдарынан Лей Беатти уақытша бас жаттықтырушы болып тағайындалды. 2018 жылғы маусымды бастамас бұрын, «Буллс» клубы тәжірибелі Джон Кирді бас жаттықтырушы етіп тағайындады, және оның жетекшілігімен Чемпионатқа жол пулы алды.

2019 қазіргі уақыт: Дьюсбериге көшіп, Одсалға оралды

2019 жылдың тамызында «Буллс» клубының төрағасы Эндрю Чалмерс клубтың енді «Одсал» стадионында ойнауға шамасы келмейтінін және балама нұсқалар – «Вэлли Параде» және «Хорсфолл» стадиондары тым қымбат деп табылғаннан кейін екі жылға «Дьюсбери» стадионына көшетінін хабарлады. 2019 жылдың 1 қыркүйегінде «Брэдфорд Буллз» командасы келесі бір жарым жылға «Одсал» стадионындағы соңғы ойынын өткізіп, команданың 85 жылдық үй стадионымен уақытша қоштасты. 2019 жылдың қарашасында Найджел Вуд, Марк Сойер және Эрик Перес клубтың меншігіне өтті, бірақ Перездің қатысуы тек уақытша болды, ол бірнеше айға уақытша төраға болып тағайындалды. «Буллс» 2021 жылдың мамырында «Одсалға» қайта оралды. 2022 жылғы RFL чемпионатында «Брэдфорд» турнир кестесінде көңілі толмаған 9-шы орынды иеленді.

1907-1933: Гринфилд және Бёрч Лэйн

Брэдфорд Норрн клубы бірнеше жерлерде ойнаған, оның ішінде Дадли Хиллдегі Гринфилд Атлетик Граунды және Бирч Лейндегі Боулинг Олд Лейн Крикет клубының алаңы. Алайда, 1920 жылдардың басына қарай Бирч Лейннің мүмкіндіктері шектеулі екені анық болды және «Норрн» жаңа үй іздеуге кірісті. Клубтың нашар қаржылық жағдайы Рули Лейннен тыс жерді дамыту немесе Гринфилдке қайта оралып, жаңарту мүмкіндігін пайдалануға кедергі келтірді, бірақ 1933 жылы Брэдфорд қалалық кеңесі Одсал Топтағы жерді өз үй алаңына айналдыру мүмкіндігін ұсынды.

Қалқасы

Суперлига дәуіріне дейін клуб «Брэдфорд Нортерн» деп белгілі болды және Брэдфорд қаласының елтаңбасындағыдай стильделген қабан басын пайдаланды. Клуб «Брэдфорд Буллз» деп қайта құрылғанда, гербі Чикаго Буллз гербіне ұқсас дизайнға өзгертілді.

Түстер

Брэдфордтың дәстүрлі ойын түстері – ақ фонда қызыл, ақ және қара түсті шеңберлер. Брэдфордтың үй формалары негізінен ақ түсті, қызыл, ақ және қара түсті шеңбер немесе "V" белгісімен. Сыртқы формалардың дизайны мен түстері әртүрлі болған, бірақ көбінесе дәстүрлі қызыл, ақ және қара түстер дизайнға енгізіледі.

Нысанды жеткізушілер мен өндірушілер

Жыл Жинақ өндірушісі Негізгі футболканың демеушісі 1980–1986 Umbro SGS Glazing 1986–1987 Wang Computers 1987–1992 Samuel Websters 1992–1995 Ellgreen Vaux Breweries 1996–1997 Mitre Compaq 1998 Asics 1999 Asics 2000 Joe Bloggs Clothing 2001 Skylark 2002 JCT600 2003 BULLSNET. COM 2004–2006 ISC 2007–2012 KooGa 2013–2016 ISC Provident Financial 2017 Utilita Energy 2018 Visionon. net 2019 Kappa Lowe 2020 Sedulo 2021– Steeden

Жарыстар

Брэдфордтың басты қарсыластары – Лидс Ринос, олармен көптеген финалда ойнаған, әсіресе Суперлиганың алғашқы жылдарында. Сонымен қатар, «Алтын дәуірде» екі рет қатарынан Челлендж кубогының финалында кездескен Сент-Хеленс та бар. Кейгли Кугарспен де шағын жергілікті бәсекелестік бар, бірақ ол бір жақты деп есептелді және әртүрлі дивизионда ойнағандықтан, бәсекелестік ойындар сирек болды. Halifax Panthers және Huddersfield Giants командаларымен де жергілікті бәсекелестік қалыптасқан. Лидс Риностан бір дивизион төменге түскендіктен, қазіргі кезде Халифакспен арадағы бәсекелестік олардың басты қарсыластығына айналды.