Уиган Уорриорз: Тарихы мен жетістіктері

Кіріспе

Ұлы Манчестердегі Уиган қаласында орналасқан ағылшын кәсіби регби лигасы клубы. Клуб британдық регби лигасы жүйесінің жоғарғы дивизионы – Суперлигада өнер көрсетеді және 1999 жылдан бері үй ойындарын DW стадионында өткізеді. «Уиган Уорриорз» клубы – Дүниежүзілік регби лигасы тарихындағы ең табысты клуб, барлығы 126 жүлдеге ие. 1872 жылы құрылған клуб Солтүстік Одақтың негізін қалаушы мүшесі болып табылады және 23 лига титулы, 20 Челлендж кубогы мен бес Әлемдік клуб чемпионатында жеңіс одісқан. «Уиганның» ең табысты кезеңі 1980-ші және 1990-шы жылдарда болды, осы кезеңде клуб жеті рет қатарынан лига чемпионы атағын жеңіп алды, сондай-ақ сегіз рет қатарынан Челлендж кубогының финалында жеңіске жетті.

18721902: ҰҚҚҚ құрылуы және негізі

21 қараша 1872 жылы Уиган футбол клубы Уиган крикет клубының мүшелері тарапынан Standishgate көшесіндегі Royal Hotel-де өткен жиын кезінде құрылды. Жиынға шамамен 50 мүше қатысып, көпшілігі крикет клубының мүшелері болды. Келесі комитет сайланды: Т. Р. Эллис, Х. В. Кирк, Дж. Сайерс, Э. Р. Уокер, Дж. Смит, Дж. Соутер, Х. Уолл және Р. Проктер. Уиган қаласының жақында сайланған әкімі, мырза Нейтан Эккерсли клуб президенті болып тағайындалды. Клубтың көптеген негізін қалаушы мүшелері жақсы жағдайда болды; кейбіреулері бизнес иелері болды немесе адвокаттар, судьялар және осы сияқты мамандық иелері еді. Уиган Ф. К. Folly Field-те, Upper Dicconson Street көшесіне жақын жерде ойнады және жақын маңдағы Dicconson Arms қонақ үйін штаб-пәтер ретінде пайдаланды. Алғашқы матч 30 қарашада өтті, мүшелер Folly Field-те жаттығу матчында бір-бірімен ойнады. Матчқа шамамен 2,000 көрермен келді. Бірқатар сынақ және жаттығу матчтарынан кейін, олар 1873 жылғы 18 қаңтарда алғашқы бәсекелестік матчын ойнау үшін Уоррингтонға сапар шекті. Ойын тең аяқталды. Клуб өзінің алғашқы маусымында алты матч өткізіп, үш жеңіс және үш тең нәтижеге қол жеткізді. Жеткілікті түрде тұрақты және сапалы ойыншыларды тарта алмауы 1876 жылы клубқа Upholland футбол клубының көптеген мүшелерінің қосылуына әкелді. Бұл ойыншылар құрамын айтарлықтай нығайтты. Клуб 1876 жылғы 20 қазанда атын өзгертті және қала сыртынан келген жаңа ойыншыларды көрсету үшін Уиган және округтік футбол клубы болып қайта аталды. Клуб Frog Lane көшесінен біршама алыс орналасқан Prescott Street-тегі Уиган крикет клубында өз үй матчтарын өткізді. Prescott Street-тегі алғашқы матч 1876 жылғы 25 қарашада Сент-Хеленске қарсы өтті, оны Уиган оңай жеңіп алды. Клуб 1877/78 маусымында барлық матчтарын өткізбеді. Клуб сол маусымдағы соңғы матчын 1877 жылғы 17 қарашада Ливерпуль Уондерерстерге қарсы өткізді. 1877 жылғы 23 қарашадан кейін клуб туралы ешқандай жазба қалмады, себебі клуб таратылды. 1879 жылғы 22 қыркүйекте клуб Dicconson Arms қонақ үйінде өткен жиында жаңа мүшелер тарапынан Уиган Уоспс футбол клубы болып қайта құрылды. Клубты қайта құрудың басты ұйымдастырушылары В. Л. Болдуин, Дж. Слевин, Дж. Андервуд, Джо Уордл және басқалар болды. М. Андервуд хатшы болып тағайындалды, ал М. Альфред Ходжкинсон қазынашы болып тағайындалды. Клубты қайта құруға қатысқан көптеген жаңа мүшелер бұрын "Hare & Hounds" жүгіру клубымен байланысты болған және клубты құрған крикетшілерге қарағанда жұмысшы табының өкілдері болды. Клуб Folly Field-ке қайта оралды және бірнеше жылдан кейін қала орталығында орналасқан Legs of Man қонақ үйін штаб-пәтер ретінде пайдаланбастан бұрын Dicconson Arms қонақ үйін қайтадан штаб-пәтер ретінде пайдаланды. 1881 жылы клуб өзінің бастапқы атын – Уиган футбол клубына қайта орнатты. Бұл туралы ұсыныс жасалған еді, бірақ клуб хатшысы Уильям Марсден Уиганды құрғандағыдай, жақын арада тағы бір футбол клубы құра ма, білу үшін Уиган крикет клубына хат жазғанда бұл шешім қабылданды. Крикетшілер енді клубпен байланыста емес еді, бірақ мырза Марсден олардың футболға қатысты ниеттерін сұрау әдептілік деп ойлады. Крикет клубының хатшысы Уиган Веспстің қайтадан Уиган футбол клубы болуының толық негізі бар екенін жауап берді, өйткені крикетшілер бұл атаумен тағы бір футбол клубын құруға немесе футболмен айналысуға ниеттенген жоқ және клуб сол кезде қаладағы жалғыз регби футбол клубы болып қалды. 1883 жылы Уиган өзінің алғашқы трофейін, Уиган Юнион Қайырымдылық Кубогын жеңіп алды. Клуб 1884 жылы Батыс Ланкашир және шекаралық қалалар одағының кубогын, 1885 жылы Уиган одағының қайырымдылық кубогын жеңіп алды. Клуб 1885 жылғы 26 қыркүйекте алғаш рет вишня және ақ түсті жейде киіп ойнады. 1888 жылы олар жаңа Зеландия маорилерін қабылдады. Осы кезеңде Уиганды бірнеше әйгілі ойыншылар өкілдік етті. Джеймс "Джим" Слевин, Нед Булоу, Уильям "Билли" Аткинсон және Джон "Джек" Андертон. Джим Слевин осы дәуірде Уиганның ең маңызды ойыншысы болды. Ол барлығы 290 матч өткізіп, 131 әрекет жасады және клубтың 8 трофейді жеңіп алуына қатысты. Виган, Ли және Салфорд жұмысшы кластың ойыншылары үшін орынсыз қиындықтарды болдырмау үшін бұзылған уақыт төлемдері қажет екенін дәлелдегеніне қарамастан, RFU-дың қатаң әуесқойлық кодексін бұзғаны үшін тоқтатылды. Клубтар Ланкашир лигасының ортақ төменгі жағына орналасты. Автоматты түрде жоғарылау және төмендеу кезінде олар дивизионды төмендетумен және қаржылық құлдыраумен кездесті. 1895 жылы Уиган Йоркшир мен Ланкаширдің басқа клубтарымен бірігіп, Солтүстік Одақты құрды, бұл ақыр соңында регби лигасының пайда болуына әкелді. Бұл Регби футбол одағынан бөлініп шығудың нәтижесі болды. Каунти Чемпионаты 1895 жылғы қазан айында енгізілді, Чешир Ланкаширді қабылдады. Қызыл Роза командасы Уиганнан үш ойыншыны қамтыды: Уинстэнли (қорғаушы) және Ансворт пен Браун (алға басушылар). 1896–97 жылдары Солтүстік Одақ командаларының саны артқандықтан Солтүстік Лигасы екі Каунти Аға лигасының пайдасына тоқтатылды. Маусымның екінші жартысында Солтүстік Одақ Кубогы (кейінірек Регби Лигасы Кубогы деп аталды) енгізілді. Уиган үшінінші кезеңге жетті, бірақ Сент-Хеленс тарапынан жеңіліске ұшырады. 1904 жылы он төрт клуб екі каунти лигасынан шығып, 1901–02 маусымы үшін жаңа Солтүстік Регби Лигасын құрды. Алайда, Уиган Ланкашир Аға Лигасында қалды. Уиган Спрингфилд Паркіне көшті, оны Уиган Юнайтед АФК-мен бөлісті және 1901 жылғы 14 қыркүйекте онда алғашқы матчын өткізді. 4,000 көрермен оларды Морекамбты 12–0 есебімен жеңгенін көрді. Осы маусымда Уиган Ланкашир Аға Лигасын жеңіп алды. Уиганның Спрингфилдтегі рекордтық көрермен саны 1902 жылғы 19 наурызда Виднеске қарсы өткен матчта 10,000 адамды құрады. Соңғы матч 1902 жылғы 28 сәуірде Уиган Ланкашир Аға Лигасының қалған командасын жеңгенде өтті. Маусым ішінде клубты шектеулі серіктестікке айналдыру мүмкіндігін талқылау үшін Уиган мүшелері тарапынан екі жиын өткізілді, бірақ бұл идея жүзеге аспады.

On 21 November 1872, Wigan Football Club was founded by members of Wigan Cricket Club following a meeting at the Royal Hotel, Standishgate. The meeting saw around 50 members enroll into the club most of whom were members of the cricket club. The following committee was selected: T. R. Ellis, H. V. Kyrke, J. Sayers, E. R. Walker, J. Smith, J. Souter, H. Wall and R. Procter. The recently re elected Mayor of Wigan Mr Nathan Eckersley was made club President. Many of the club's founding members were well to do; some owned businesses or were solicitors, magistrates and suchlike. Wigan F. C. played on Folly Field, near Upper Dicconson Street and used the nearby Dicconson Arms Hotel as a HQ. The first match took place on 30 November when members played against each other in a practice match at Folly Field the match attracted around 2,000 spectators. After a series of trial and practice matches, they travelled to Warrington to play their first competitive match on 18 January 1873. The game ended in a draw. The club played six games in its first season finishing with a record of three wins and three draws. An inability to recruit enough regular and quality players led to many members of Upholland Football Club joining the club in 1876. This was a significant boost to the playing ranks. The club changed its name on 20 October 1876 and became Wigan & District Football Club to represent the new influx of players which had joined from the outskirts of town. The club moved and played its home games at the Wigan Cricket Club at Prescott Street just off Frog Lane. The first game at Prescott Street was played against St. Helens on 25 November 1876 which Wigan won comfortably. The club did not fulfil all its fixtures in the 1877/78 season. The club played its last match that season against Liverpool Wanderers on 17 November 1877. There are no current records of the club after 23 November 1877 that year as the club disbanded. On 22 September 1879, the club was re formed as Wigan Wasps Football Club by new members at a meeting in the Dicconson Arms. The main instigators of the re formation of the club anew were W. L. Baldwin, J. Slevin, J. Underwood, Joe Wardle and others. Mr. Underwood was secretary and Mr. Alfred Hodgkinson was named as the treasurer. Many of the new members involved in the re establishment of the club had also been involved with the Hare & Hounds running club and were of a more working class background than the cricketers who had originally founded the club. The club moved back to Folly Field and used the Dicconson Arms Hotel as a HQ again before using the Legs of Man Hotel in the town centre as a HQ a few years later. In 1881 the club reverted to its original name of Wigan Football Club. It had been suggested that the club should do so but this was finally decided when Club Secretary William Marsden wrote to Wigan Cricket Club to see if they would be forming another football club in the near future as they had done when originally creating Wigan. The cricketers weren't involved with the club anymore but Mr Marsden felt it would be courtesy to ask what their intentions were in relation to football. The secretary of the cricket club wrote back saying it was completely justified for Wigan Wasps to become Wigan Football Club again as the cricketers had no intention of forming another football club with that name or being involved with football at all and as such the club remained the only rugby football club in town at that time. In 1883, Wigan won its first trophy, the Wigan Union Charity Cup. The club won the West Lancashire and Border Towns Union Cup in 1884 and the Wigan Union Charity Cup again in 1885. The club played in cherry and white jerseys for the first time on 26 September 1885. In 1888 they hosted the touring New Zealand Maoris. During this era Wigan were represented by some iconic players. James 'Jim' Slevin, Ned Bullough, William 'Billy' Atkinson and John 'Jack' Anderton. Jim Slevin arguably being the most important player for Wigan during this era. He made a total of 290 appearances, scoring 131 tries and was involved in the club winning 8 trophies. Wigan, Leigh and Salford were suspended by the RFU for breaking the strict amateur code despite their argument that broken time payments were necessary to avoid undue hardship for their working class players. The clubs were placed joint bottom of the Lancashire league. With automatic promotion and relegation, they faced dropping down a division, and potential financial ruin. In 1895 Wigan joined with other clubs from Yorkshire and Lancashire to found the Northern Union which led eventually to the sport of rugby league. This was a result of the breakaway from the Rugby Football Union. The County Championship was introduced in October 1895 with Cheshire entertaining Lancashire. The Red Rose side contained three players from Wigan: Winstanley (full back) and Unsworth and Brown (forwards). In 1896–97, due to the increased number of Northern Union teams the Northern League was abandoned in favour of two County Senior leagues. The second half of the season saw the introduction of the Northern Union Cup (later known as the Rugby League Cup). Wigan reached the third round before being knocked out by St. Helens. In 1904, fourteen clubs resigned from the two county leagues to form a new Northern Rugby League for season 1901–02. Wigan, however, remained in the Lancashire Senior Competition. Wigan became sub tenants of Springfield Park, which they shared with Wigan United AFC, playing their first game there on 14 September 1901. A crowd of 4,000 saw them beat Morecambe 12–0. During this season Wigan won the Lancashire Senior Competition. Wigan's record crowd at Springfield was 10,000 when they beat Widnes on 19 March 1902. The last game was on 28 April 1902 when Wigan beat the Rest of Lancashire Senior Competition. Two meetings were held by Wigan members during the season to discuss the possibility of turning the club into a Limited Company but the idea did not take off.

19021945: Орталық паркке және Соғыс уақытындағы төтенше лигаға көшіріңіз

1902 жылғы 6 қыркүйекте Уиган жаңа құрылған Бірінші дивизионның ашылу матчында алғаш рет «Централ Парк» стадионында ойнады. Шамамен 9 мың көрермен Уиганның «Батли» командасын 14:8 есебімен жеңгенін көрді. 1905–06 маусымда олар регби лигасындағы алғашқы кубоктарын, «Ланкашир округі кубогын» жеңіп алды. 1906 жылдан 1923 жылға дейін Уиган «Ланкашир лигасын» тағы жеті рет, ал «Ланкашир кубогын» тағы төрт рет жеңіп алды. Уиган «Ланкашир кубогының» алғашқы жеңімпазы атанды. 1907 жылғы 9 қарашада Уиган «Жаңа Зеландия» командасымен ойын өткізді және 30 мыңға жуық көрерменнің алдында 12:8 есебімен жеңіске жетті. Сол кезде «Солтүстік Одақ» деп белгілі болған Ұлыбритания құрамасы 1908 жылғы 25 қаңтарда «Жаңа Зеландияға» қарсы алғашқы тестілік матчын өткізді. Уиганнан Джеймс «Джим» Лейтам, Берт Дженкинс және Джон «Джонни» Томас команда құрамында болды, ал Лейтам бір ойынды ұтып алды. Дженкинс пен Томас 1908 жылғы 1 қаңтарда «Жаңа Зеландияға» қарсы Уэльстің алғашқы матчында ойнаған еді. 1911 жылғы 28 қазанда Уиган Англияға 1911–12 жылдары «Кенгурулер» турнесі кезінде келген «Австралазия» командасымен кездесу өткізді және жеңіске жетті. 1921 жылғы 12 мамырда Уиган шектеулі серіктестікке айналды. 1922 жылғы маусымда Джим Салливан 17 жасында «Кардифф RFC» клубынан Уиганға қосылды. Оның құны 750 фунт стерлинг болды, бұл 13 адамдық регби ойнамаған жасөспірім үшін өте үлкен трансферлік ақы еді (орташа жалақының өсуіне сүйенсек, 2015 жылы бұл шамамен 137 700 фунт стерлингке тең болар еді). Оның алғашқы ойыны 1921 жылғы 27 тамызда «Уиднес» командасына қарсы үйде өткізілді, онда ол 21:0 есебімен жеңіске жеткен матхта он ұпай жинады. Күтілгендей, Джим Салливан 1929 жылы «Дьюсбериге» қарсы өткен алғашқы «Challenge Cup» финалында үш минуттан кейін пенальти соғып, алғашқы ұпайларды соқты. Салливан 1932 жылы ойыншы-жаттықтырушы болды. Уиган 1923–24 маусымда «Challenge Cup» турнирін алғаш рет жеңіп алды, «Рочдейлде» «Олдхэм» командасын 21:4 есебімен жеңді. 1933 жылы Уэльс принці «Централ Паркке» келіп, регби лигасының матчын тамашалаған алғашқы патшалық тұлға болды. 1938 жылғы 25 қазанда австралиялық Гарри Сандерленд Уиганға «Централ Парктегі» хатшы-менеджер лауазымын атқару үшін келді. Келесі жылдың 28 қыркүйегінде Сандерлендтің шарты бұзылды және ол клубтан кетті. Екінші дүниежүзілік соғыстың басталуы «Регби футбол лигасының» чемпионатының өтуін тоқтатты, бірақ Уиган «Ланкашир соғыс лигасы» мен «Тездетілген соғыс лигасы» турнирлерінде ойнауын жалғастырды. Соғыс жылдарында клуб 1940–41 маусымда жеңіліссіз өтті, бірақ Чемпионат финалында жеңіліске ұшырады. Олар 1944 жылғы «Challenge Cup» финалында «Брэдфорд Нортхерн» командасына екі ойынның қорытындысы бойынша 8:3 есебімен жеңіліп қалды, бірақ Чемпионат финалында «Дьюсбериді» жеңіп, өтемақы алды.

On 6 September 1902, Wigan played at Central Park for the first time in the opening match of the newly formed First Division. An estimated crowd of 9,000 spectators saw Wigan beat Batley 14–8. In the 1905–06 season they won their first cup, in rugby league, the Lancashire County Cup. Between 1906 and 1923 Wigan won the Lancashire League another seven times and the Lancashire Cup another four times. Wigan were the first winners of the Lancashire cup. Wigan played New Zealand on 9 November 1907 and ran out winners by 12 points to 8 in front of a crowd of around 30,000. Great Britain, then known as the Northern Union, played their first ever test against New Zealand on 25 January 1908. James "Jim" Leytham, Bert Jenkins and John "Johnny" Thomas of Wigan were in the home side and Leytham scored a try. Jenkins and Thomas had previously played in the first Welsh game against New Zealand on 1 January 1908. On Saturday 28 October 1911, Wigan played a match against the Australasian team which visited England on the 1911–12 Kangaroo tour of Great Britain and won. On 12 May 1921, Wigan became a limited company. In June 1922 Jim Sullivan joined Wigan from Cardiff RFC when he was only 17. His cash value was put at £750, which was a staggering signing on fee for an adolescent who had not yet played 13 a side rugby (based on increases in average earnings, this would be approximately £137,700 in 2015). His first game was at home against Widnes on 27 August 1921, and he scored ten points in a 21–0 win. Almost inevitably, Jim Sullivan scored the first points in the first Challenge Cup Final to be played at Wembley Stadium, kicking a penalty after only three minutes of the inaugural Challenge Cup Final against Dewsbury in 1929 in which he led Wigan to a 13–2 victory. Sullivan became player coach in 1932. Wigan won their first Challenge Cup in the 1923–24 season when they beat Oldham 21–4 in Rochdale. In 1933 the Prince of Wales attended Central Park, becoming the first royal to watch a rugby league match. On 25 October 1938 Australian Harry Sunderland arrived in Wigan to take up the duties of Secretary Manager at Central Park. On 28 September the following year, Sunderland's contract was terminated and he and the club parted company. The outbreak of World War II disrupted the Rugby Football League Championship but Wigan continued to play in the Lancashire War League and the Emergency War League. During the war years the club went through the 1940–41 season unbeaten although they lost the Championship final. They lost the 1944 Challenge Cup Final over two games to Bradford Northern 8–3 but made up for it beating Dewsbury in the Championship Final.

1945-1980: Соғыстан кейінгі кезең

Джим Салливанның ойыншы ретіндегі соңғы матчы «Уиган» үшін 1946 жылғы 23 ақпанда «Маунт-Плезант», Бэтлиде өтті. Ол алты маусымға «Централ Паркте» бапкер болып қалды. 1948 жылы «Уиган» алғашқы телеарнада көрсетілген регби лигасы матчына қатысты, олардың «Брэдфорд Нортерн» клубымен өткен 8–3 есебімен «Чемпиондар кубогы» финалы Мидлендс аймағына трансляцияланды. Бұл регби лигасының алғашқы матчы болды, оған биліктегі монарх, король Георг VI қатысып, жүлде табыс етті. 1951 жылғы 27 қазанда 33 230 көрермен «Уиганның» «Стейшн-роудта», Суинтонда «Лей» клубын 14–6 есебімен «Ланкашир кубогы» финалында жеңгенін көрді. 1952 жылы «Уиган» алтыншы рет «Ланкашир кубогын» жеңіп алды. «Уиган» сондай-ақ алғашқы лига матчында көрсетілді, ол 1952 жылғы 12 қаңтарда «Централ Паркте» «Уэйкфилд Тринити» клубымен өтті. 1953 жылы «Уиган» Билли Бостонмен 150 фунт стерлингке келісімшарт жасасты. 8 000 жанкүйер Билли Бостонның «Уиган» командасы үшін дебютін көрді. Кейін ол «Уиганның» барлық уақыттағы ең табысты және танымал ойыншыларының біріне айналды. Эрик Эштон 1955 жылы 150 фунт стерлингке «Уиган» клубымен келісімшарт жасасты. «Уиган» Бостон / Эштон дәуірінде алты рет «Уэмблиге» барды және үш рет жеңіске жетті. 1959 жылғы 27 наурызда «Сент-Хеленс» клубының келуі «Централ Паркте» рекордтық 47 747 көрерменді жинады, бұл әлі күнге дейін Ланкаширдегі регби лигасының кез келген матчы үшін рекорд болып табылады. «Уиган» 19–14 есебімен ойынды жеңіп алды, «Сентс» клубының қайта оянуын тойтарды. Мик Салливан 1957 жылы 9 500 фунт стерлингке «Уиганға» көшті. Джо Иган бапкер ретінде «Уиганға» оралды және оның кезінде олар 1960 жылы «Чемпионаттың» плей-офф финалында «Уэйкфилд Тринитиді» 21–5 есебімен жеңіп, 1958, 1959 жылдары «Чемпиондар кубогын» жеңіп алды, тиісінше «Уоркингтон Таунға» қарсы 13–9 және «Халл Ф.К.» клубына қарсы 30–13 есебімен жеңіске жетті, бірақ 1961 жылы «Сент-Хеленске» 12–6 есебімен жеңіліп, ол оның басқарушылықтағы соңғы матчы болды. «Уиган» 1974 жылға дейін лига және кубок жарыстарында үнемі табысқа жетті, онда «Уиган» сегіз маусым бойы ешқандай лига немесе кубок жеңіп алмады. Эрик Эштон 1963 жылдан 1973 жылға дейін «Уиганды» баптап келді. 1966 жылы «Уиган» телекамераларды өз алаңынан шығарып тастады, олардың қатысуына әсер етеді деп сенді. Олар «Регби футбол лигасынан» 500 фунт стерлинг айыппұл алды. 1966 жылы «Ланкашир кубогы» финалында «Уиган» «Олдхэмді» 16–13 есебімен жеңді. Билли Бостон 1968 жылғы сәуір айының соңында «Уэйкфилд Тринитиге» қарсы соңғы матчын өткізді. «Уиган» 1972 жылғы қарашада клубтың жүз жылдық мерейтойын атап өтті, «Централ Паркте» Австралияға қарсы матч өткізді, 17 қарашада ойын 18–18 есебімен тең аяқталды. «Уиган» 1973 жылғы 13 қазанда Уоррингтондағы «Уилдерспулде» өткен «Ланкашир кубогы» финалында «Салфордты» 19–9 есебімен жеңді. Кубок иегерлері «Салфорд» финалға дейін тек бір матчта ғана жеңілген болатын, ол турнирді өткізген австралиялықтарға қарсы. Тед Тухи 1974 жылғы мамыр айында «Уиганның» бапкері болды, бірақ 1975 жылғы қаңтарда жұмыстан босатылды, бұл бапкерлердің алмастырылу алдында бір немесе екі маусымға созылатын үлгісін белгіледі. Жұлдызды бапкер Джо Коан 1976 жылғы қыркүйекте отставкаға кеткенге дейін басқаруды қолға алды, басқарма оның шешімін «қарсылықпен» қабылдады. Содан кейін Винс Каралиус билікті өз қолына алды, бірақ 1979 жылғы қыркүйекте жұмыстан босатылды, оның орнына Кел Кослетт келді.

Jim Sullivan's last game, as a player, for Wigan was at Mount Pleasant, Batley, on 23 February 1946. He remained at Central Park for another six seasons as coach. In 1948 Wigan took part in the first televised rugby league match when their 8–3 Challenge Cup Final victory over Bradford Northern was broadcast to the Midlands. In another first this was the first rugby league match to be attended by the reigning monarch, King George VI, who presented the trophy. On Saturday 27 October 1951, 33,230 spectators saw Wigan beat Leigh 14–6 in the final of the Lancashire Cup at Station Road, Swinton. In 1952 Wigan won their sixth consecutive Lancashire Cup. Wigan were also featured in the first league match to be broadcast, a clash with Wakefield Trinity at Central Park on 12 January 1952. In 1953 Wigan signed Billy Boston for £150. 8,000 fans saw Billy Boston début for Wigan in the 'A' team. He later became one of the most successful and famous Wigan players of all time. Eric Ashton signed for Wigan for £150 in 1955. Wigan went to Wembley six times in the Boston / Ashton era and won three times. The visit of St. Helens on 27 March 1959 produced Central Park's all time record attendance of 47,747 which is still a record for any rugby league game in Lancashire. Wigan went on to win the game 19–14 after holding off a Saints comeback. Mick Sullivan moved to Wigan for a then record £9,500 fee in 1957. Joe Egan returned to coach Wigan and during his time they won the Championship play off final in 1960 defeating Wakefield Trinity 21–5, the Challenge Cup in 1958, 1959, 13–9 against Workington Town and 30–13 against Hull F. C. respectively before losing in 12–6 to St. Helens in 1961 which was to be his last game in charge. Wigan continued to have regular success in both league and cup competitions until 1974 when Wigan went eight seasons without winning any leagues or cups. Eric Ashton coached Wigan from 1963 to 1973. In 1966, Wigan locked television cameras out of their ground in the belief that they affected attendances. They were fined £500 by the Rugby Football League. Wigan beat Oldham 16–13 in the 1966 Lancashire Cup Final. Billy Boston played his last match in the cherry and white, against Wakefield Trinity at the end of April 1968. Wigan celebrated the centenary year of the club in November 1972, with a match against Australia at Central Park, on Saturday 17 November, the result finished as an 18–18 draw. Wigan pulled off a surprise victory 19–9 over Salford in the Lancashire Cup Final which was played at Wilderspool, Warrington on Saturday 13 October 1973. Cup holders Salford had lost only one match prior to the final, against the touring Australians. Ted Toohey became coach of Wigan in May 1974 before being sacked in January 1975, this would set the pattern of coaches lasting one or two seasons before being replaced. Star coach, Joe Coan then took control until he resigned in September 1976, the board accepted his decision "with reluctance". Vince Karalius then took over but was sacked in September 1979, he was replaced by Kel Coslett.

1980-1996: төмендеу, одан кейінгі жоғарылау және ең сәтті кезең

1980 жылы «Уиган» тарихында алғаш рет жоғары лигадан төмендеді және Кослетттің орнына Джордж Фэрбэрн ойыншы-жаттықтырушы болды. Екінші дивизион маусымында олар дивизион бойынша рекордтық орташа көрерменділікті – 8 198 адамды тіркеді. «Уиган» келесі маусымда жоғары лигаға қайта оралды, бірақ Фэрбэрн 1981 жылдың мамырында «Халл Кингстон Роверс» клубына кетіп қалды. Морис Бамфорд 1982 жылдың мамырында жұмыстан босатылғанға дейін «Уиган» командасын жаттықтырды, ал оның орнына Алекс Мерфи келді. Морис Линдсей 1980-жылдардың басында директорлар Джек Робинсон, Том Ратбоун және бұрынғы ойыншы Джек Хилтонмен бірге «Уиганға» келді. «Уиган» лигада толық уақытты кәсіпқой болып жұмыс істейтін алғашқы командалардың бірі болды, бұл клубтың өркендеуіне әкелді. 1987 жылдың ақпан және қазан айлары аралығында жаңа жаттықтырушы, бұрынғы Жаңа Зеландия жаттықтырушысы Грэм Лоу басшылығымен «Уиган» рекордтық 29 ойынды қатарынан жеңіп алды: 20 Бірінші дивизион матчы, 3 Премьер-лига матчы, 4 Ланкашир кубогы матчы, 1 қайырымдылық қалқаны финалы, 1 Әлемдік клубтар чемпионатының финалы. «Уиган» «Манли Уорринга» (Австралия) клубын «Централ Паркте» 8–2 есебімен жеңді, көрермендер саны 36,895 адамды құрады (бірақ «Централ Паркте» болған көптеген жанкүйерлер қатысушылар саны 50 000-ға жақын болғанын айтады). Бұл 1978 жылғы «Кенгуру» турнесінен бері ағылшын клубының регби лигасында австралиялық команданы жеңген алғашқы реті болды. Лоу 1989 жылы кеткеннен кейін, австралиялық Джон Мони, «Параматта Илс» клубының бұрынғы чемпиондық жеңімпазы, «Централ Паркте» сәттілікті жалғастырды. 1988 жылдан 1995 жылға дейін «Уиган» 8 маусым қатарынан Челлендж кубогын жеңді, соның ішінде 1989 жылы «Сент-Хеленс» клубын 27–0 есебімен жеңді, бұл Вемблидегі Кубок финалында кез келген команданың алғаш рет ұпайсыз қалғаны болды; бұл кезең «Уиганның» ең сәтті кезеңі болды. Олар сондай-ақ 7 рет Чемпионатты, 4 рет Лига кубогын, 3 рет Премьершип Трофиін, 2 рет қайырымдылық қалқанын және 3 рет Әлемдік клубтар чемпионатын жеңіп алды. 1990 жылдың ақпан айында «Уиган» рекордтық 280 000 фунт стерлинг пайда тапқанын хабарлады, бірақ 1993 жылға қарай бұл 3 миллион фунт стерлинг айналымда 300 000 фунт стерлинг шығынға айналды, бұл 1991–92 жылдары «Централ Парктегі» клуб үйінің соңына салынған «Уитбред стендінің» құнымен байланысты болды, оның құны шамамен 1,3 миллион фунт стерлинг болды. 1994 жылдың наурызына қарай «Уиганның» жалақы қоры жылына 2 миллион фунт стерлингтен асты. Джон Дорахи 1993 жылғы маусымда жаттықтырушы болды. «Челлендж кубогына» және Регби футбол лигасының чемпионатына «Уиганды» жеткізгеніне қарамастан, Дорахи 1994 жылдың мамырында, клубтың Уэмблиден оралғаннан кейін бірнеше күн өткен соң жұмыстан босатылды. Клубтың мәлімдемесінде Дорахи «өрескел тәртіпсіздік» үшін жұмыстан босатылғаны айтылды. Грейм Уэст жаттықтырушы болып тағайындалды, өйткені жанкүйерлер оны осы лауазымға тағайындау үшін петиция жинады. Оның жаттықтырушы ретіндегі алғашқы айында, 1993–94 жылғы Регби футбол лигасы маусымының соңында Уэст «Каслфордқа» қарсы Бірінші дивизион Премьер-лигасы трофейін жеңіп алды, содан кейін командамен Брисбенге сапар шекті, оларды 1994 жылғы Әлемдік клубтар чемпионатында австралиялық чемпион «Брисбен Бронкос» клубына қарсы жеңіске жеткізді, көрермендер саны WCC рекордтық көрсеткіші – 54,220 адамды құрады. Бірінші толық маусымының соңында ол және команда Лига Чемпионатын, Челлендж кубогын, Регал Трофиін және Премьершипті жеңіп алды – барлық 4 трофейдің «үлкен дублеті». 1985 жылдан 1995 жылға дейін «Уиган» регби лигасында үстемдік танытса да, бұл клубтың осы жетістікті қол жеткізген жалғыз маусымы болды.

In 1980, Wigan were relegated from the top flight for the first time in their history and Coslett was replaced by George Fairbairn as player coach. During the second division season they recorded a record average attendance for the division of 8,198. Wigan won promotion back to the top flight the following season but Fairbairn lasted no longer than May 1981 before moving to Hull Kingston Rovers. Maurice Bamford took over as coach of Wigan before being sacked in May 1982 and was replaced by Alex Murphy. Maurice Lindsay came to Wigan in the early 1980s to join directors Jack Robinson, Tom Rathbone and ex player Jack Hilton. Wigan became one of the first teams to go full time professional in the league, this led to an upsurge in the fortunes of the club. Between February and October 1987, under new coach, former New Zealand coach Graham Lowe, Wigan won a record 29 games in a row as follows: 20 Division One matches, 3 Premiership Trophy matches, 4 Lancashire Cup matches, 1 Charity Shield final, 1 World Club Challenge Final. Wigan defeated Australian club Manly Warringah 8–2 in front of a crowd of 36,895 at Central Park for an unofficial World Club Championship (though many who were at Central Park still claim the attendance was closer to 50,000). It was the first time an English club side had beaten a team of Australians at rugby league since the 1978 Kangaroo tour. After Lowe left in 1989, Australian John Monie, a former premiership winning coach with the Parramatta Eels, continued the success at Central Park. From 1988 to 1995 Wigan won the Challenge Cup 8 seasons in a row including their 27–0 win over St Helens in 1989, the first time any team had been held scoreless in a Cup Final at Wembley; this period was Wigan's most successful period to date. They also won the Championship seven times, League Cup four times, Premiership Trophy three times, Charity Shield twice and three World Club Championships. In February 1990, Wigan announced a record £280,000 profit but by 1993 this had become a loss of £300,000 on a turnover of £3 million, in no small way to the cost of the Whitbread Stand that had been built at the clubhouse end of Central Park in 1991–92 at an estimated cost of £1.3 million. By March 1994 Wigan's wage bill topped £2 million a year. John Dorahy became coach for the 1993 season. Despite supervising Wigan through to the Challenge Cup and the Rugby Football League Championship, Dorahy was dismissed in May 1994, only days after the club's return from Wembley. In a statement by the club, Dorahy was said to have been sacked for "gross misconduct". Graeme West was appointed as coach, after fans petitioned for him to get the job. In his first month as coach, at the end of the 1993–94 Rugby Football League season West secured the First Division Premiership Trophy against Castleford, and then traveled with the team to Brisbane, guiding them in their 1994 World Club Challenge victory over Australian premiers, the Brisbane Broncos in front of a WCC record attendance of 54,220. At the end of his first full season, he and the team won the League Championship, Challenge Cup, Regal Trophy, and Premiership—the 'Grand Slam' of all 4 trophies. Even though Wigan dominated rugby league from 1985 to 1995, it was the only season the club achieved this feat.

1996 жылдан қазіргі уақытқа дейін: Жазғы регби

1996 жылы «Виган» клубы «Бат RFC» клубымен ерекше 2 матчтық серияда ойнады, бір ойын лига ережелері, екіншісі – одақ ережелері бойынша өтті. «Виган» лига ойынында 82:6 есебімен жеңіске жетті, бірақ кері матчта 44:19 есебімен жеңілді. 1996 жылдың шілдесінде Энди Фаррелл «Виган» клубының капитаны болып тағайындалды. 1997 жылдың ақпанында Грейм Уэсттің орнына «Виган Уорриорз» командасының бапкері болды. 1997 жылы клубтың атауы «Виган Уорриорз» болып өзгертілді. «Виганның» үстемдігіне жаңа лиганың толық кәсіби деңгейге көтерілуі және жалақы шегі мен 20/20 ережесінің енгізілуі қауіп төндірді. 1996 жылы «Сальфордқа», ал 1997 жылы «Сент-Хеленске» қарсы Челлендж кубогынан шығып, 1998 жылы соңғы рет «Уэмблиге» оралды. Лигада жеңіліске ұшырамаған және бапкер Джон Монидің «Вигандағы» екінші кезеңінде кубокқа ешқашан түспегендіктен, «Виган» «Шеффилд Иглзге» қарсы үлкен фавориттер саналды. Бірақ 1998 жылдың 2 мамырында «Бүркіттер» регби лигасының тарихында 17:8 есебімен ең үлкен сенсацияны жасады. «Виган» 1998 жылы Манчестердегі «Олд Траффордта» «Лидске» 10:4 есебімен жеңіп, Майор Премьершипті және бірінші Суперлиганың ірі финалын жеңді. 1999 жылдың қарашасында бапкер Энди Гудвей «Уиган» клубының төрағасы Морис Линдсейдің 15 жылдан бері алғаш рет «Уорриорз» клубының жеңімпаз атағын жеңе алмағанынан кейін жұмыстан босатылды. Дейв Уилан сатып алғаннан кейін «Уорриорз» және қаланың футбол командасы «Виган Атлетик» JJB стадионына көшіп барды. Регби лигасының «жолда» схемасының бір бөлігі ретінде «Виган» Тайнекаслде, Эдинбургте «Гейтсхед Тэндэрмен» кездесті. Морис Линдсей де директор ретінде оралды. 1999 жылдың 5 қыркүйегінде «Виганның» соңғы ойыны «Сентрал Паркте» қарсыластары «Сент-Хеленс» командасына қарсы өтті. «Виган» аңызы Эллери Хэнли «Сент-Хеленс» бапкері ретінде оралды, бірақ Джейсон Робинсонның виртуоздық әрекеті ойынды «Виган» 28:20 есебімен жеңді. Жаңа стадиондағы алғашқы ойын 1999 жылдың 19 қыркүйегінде «Каслфордқа» қарсы Суперлиганың плей-офф матчында жеңіліс болды. Фрэнк Эндакотт 1999 жылғы маусымнан кейін «Виганға» бас бапкер ретінде қосылды. 2000 жылы «Виган» Суперлиганың жоғарғы жағында аяқтады және екінші рет Ұлы финалға жетті, бірақ бұл жолы «Сент-Хеленске» 29:16 есебімен жеңілді. «Виган» келесі жылы тағы да финалға жетті, бірақ «Брэдфорд Буллзден» 37:4 есебімен жеңілді, бұл әлі күнге дейін Суперлиганың финалында ең үлкен жеңіске қол жеткізді. Сол жылы Энди Фаррелл 429 ұпаймен бір маусымдағы ұпайлардың жаңа клубтық рекордын орнатты. 2001 жылы Эндакотт жұмыстан шығарылды. 2002 жылы «Виган» 17-ші Челлендж кубогын жеңіп алды, ол Мюррейфилд стадионында 21:12 есебімен «Сент-Хеленсті» жеңді, бұған дейін кубок көтергеннен кейін 8 жыл өткен соң. Оның орнына көмекші бапкер Майк Грегори келді, команда жақсарып, «Брэдфорд Буллздан» 25:12 есебімен жеңілді. 2004 жылы Грегори «Виганды» Кардиффтегі Миллениум стадионында өткен Кубок финалына жеткізді, бірақ «Виган» «Сент-Хеленске» 32:16 есебімен жеңілді. Бұл Майк Грегоридің «Виганның» бас бапкері ретінде соңғы матчы болды. Ол Австралияда болған кезде жәндіктер тістегеннен кейін ауырған ауруына ем алу үшін Америка Құрама Штаттарына барды. Майкқа моторлы нейрон ауруы бар екені анықталды және ол «Виганның» бапкері болып қайта оралған жоқ. Денис Беттс «Виганның» бас бапкері болып, оны Иан Миллвард алмастырды. 2006 жыл «Виган» үшін қиын жыл болды, Иан Миллвардтың орнын маусымның басында Брайан Нобл алды. Клуб плей-оффтың сыртында 8-ші орынға ие болды. 2007 және 2009 жылдары «Виган» Кубогының жартылай финалына жетті, бірақ екі жағдайда да жеңілді. «Виган» онжылдықты 2007 жылы 6-шы, 2008 жылы 4-ші және 2009 жылы 6-шы орында аяқтады. 2007, 2008 және 2009 жылдары «Виган» сол маусымдардың әрқайсысында плей-оффтарда Final Eliminator-ға жетті, бірақ сол ойындарда жеңілді, яғни олар Ұлы финалға жетпеді. Брайан Ноблдің «Виган» бас бапкері лауазымы 2009 жылғы Суперлига маусымының соңында аяқталды. Майкл Магуайр 2010 жылғы маусым алдында жаңа бас бапкер болып тағайындалды. «Виган» жаңа маусымды «Крестоносцы» командасын 38:6 есебімен жеңіп бастады. «Виган» алғашқы 4 ойынды жеңіп, Суперлиганың бірінші орынды иеленді. «Виган» маусым бойы лиганың көшбасшысы болды. 2010 жылы «Виган» клубы 3 күміс бұйымды жеңіп алды. Карнеги 9-ы, Лиганың көшбасшы қалқаны және Суперлиганың ірі финалы. Бұл клубтың 12 жылдан бері «Сент-Хеленс» клубын 22:10 есебімен жеңіп алған алғашқы Гран-финалы болды. Сондай-ақ, клуб жыл сайынғы Man of Steel Award сыйлығын жеңіп алды, Сэм Томкинс жылдың жас ойыншысы атанды, Мичарл Магуайр жылдың бапкері атанды, Пат Ричардс Man of Steel сыйлығын жеңіп алды және клуб жылдың клубы сыйлығын жеңіп алды. 2011 жылдың 6 тамызында «Виган» «Сент-Хеленсті» 18:12 есебімен жеңіп, Челлендж кубогының финалына өтті. 2011 жылдың 27 тамызында «Виган» «Уэмбли стадионында» «Лидске» қарсы Челлендж кубогының финалын жеңіп алды. Финалдың есебі «Виган» 28:18 «Лидс». Матч «Виганның» 13 жылдан бері алғашқы рет «Уэмблиге» сапары болды. Майкл Магуайр Австралияға оралу үшін кетті және «Виганның» бұрынғы шабуылшысы Шон Уэйн 2012 жылғы маусымға бірінші команданың бапкері болып тағайындалды. Шон Уэйн алғашқы маусымында Лига көшбасшысы қалқанын жеңіп алды. 2013 жылы «Виган» Лига мен Кубокты қос жеңіске жеткізді. Біріншісі «Уэмблиде» «Халлға» 16:0 есебімен жеңіп, Челлендж кубогының финалын жеңіп алды. Бұл «Виганның» 30 Челлендж кубогының финалына қатысуын және олардың 19-ын жеңіп алуын қамтамасыз етті. Содан кейін Уэйн «Уэмблиде» «Уоррингтонды» 30:16 есебімен жеңіп, Суперлиганың Гран-финалына жеткізді. 2014 және 2015 жылдары «Сент-Хеленске» және «Лидс Райносқа» қарсы Гран-финалда жеңіліске ұшырағаннан кейін «Виган» 2016 жылы жарақаттардың көптеген жұлдыз ойыншыларын шығарып алып, тағы да Гран-финалға жетті. «Виган» 2013 жылғы бәсекелестігінің қайта матчында «Уоррингтон Вулвзді» 12:6 есебімен жеңіп, төртінші Суперлига чемпионатын жеңіп алды. «Виган» 2017 жылы NRL чемпиондары «Кронулла Шаркс» клубын 22:6 есебімен жеңіп, рекордтық төртінші рет әлем чемпионы атанды. «Виган» «Халл FC» клубына қарсы «Уэмблиде» жеңіліске ұшырады, бұл клубтың 31 Челлендж кубогының финалына қатысуын қамтамасыз етті. 2018 жыл «Виган» үшін жарқын жыл болды. Жыл «Халл F. C.» клубымен Австралияға сапармен басталды, ол Еуропадан тыс жерде өткен алғашқы Суперлига матчы болды. «Виган» «Сент Джордж Иллаварра Драгонс WIN Stadium» стадионында «Халл FC» клубын 24:10 есебімен жеңді. Супер 8 кезеңінде «Виган» бес ойынның жетісін жеңіп, «Сент-Хеленске» қарсы Good Friday жеңілісіне жауап ретінде «Totally Wicked Stadium» стадионында 30:10 есебімен жеңіске жетті. «Виган» және «Уоррингтон» 2018 жылғы Гран-финалға таласты, бұл клубтардың алты маусым ішінде Гран-финалда үшінші рет кездесуі болды. «Виган» сол түні 12:4 есебімен жеңіске жетті. Бұл клубтың бесінші Гран-финал жеңісі болды, клуб жеңіп алған лига чемпионаттарының жалпы саны 22-ге жетті. 2019 жылғы Суперлига маусымында «Виган» кестеде екінші орынды иеленді. Олар жартылай финалға жетті, бірақ «DW Stadium» стадионында «Сальфордқа» 28:4 есебімен күтпеген жеңіліске ұшырады. 2020 жылғы Суперлига маусымында «Виган» Лига көшбасшысы қалқанын жеңіп алды және «Сент-Хеленске» қарсы 2020 жылғы Суперлига Гран-финалына жетті. Финалда «Виган» мен «Сент-Хеленс» матч соңында 10 секунд қалғанда 4:4 есебімен тең болды, бірақ «Сент-Хеленс» ойыншысы Джек Уэлсби драматикалық соңғы әрекет жасап, матчты 8:4 есебімен жеңіп алды. 2021 жылғы Суперлига маусымында «Виган» қиын маусымды өткізді, кестеде 4-ші орынды иеленді. Маусым бойы клуб бес ойыннан жеңіліске ұшырады және Суперлига дәуірінде алғаш рет үйде «Лидске» қарсы ешқандай ұпай жинамады. Маусым соңына қарай бас бапкер Адриан Лам клубты тастап кететінін хабарлады. «Лидске» қарсы жою плей-оф матчында «Виган» үйде тағы да ешқандай ұпай жинамады, 8:0 есебімен жеңіліске ұшырады, бұл олардың маусымын аяқтады. 2022 жылдың 28 мамырында «Виган» «Тоттенхэм Хотспур стадионында» «Хаддерсфилдті» 16:14 есебімен жеңіп, 20-рет Челлендж кубогын жеңіп алды. «Виган» 2022 жылғы Суперлига маусымын екінші орында аяқтады...

Wigan played in a special 2 match challenge series against Bath RFC in 1996, with one game played under league rules, and the other under union rules. Wigan won the league game 82–6 at Maine Road, but lost the return union game 44–19 at Twickenham. In July 1996 Andy Farrell was named the Wigan club's captain. Eric Hughes became coach of Wigan Warriors, replacing Graeme West in February 1997 following an early exit from the Challenge Cup in 2 consecutive years. In 1997 the club was renamed as the Wigan Warriors. Wigan's dominance came under threat with the new league now fully professional and the introduction of the salary cap and the 20/20 rule. After going out of the Challenge Cup to Salford in 1996 and St Helens in 1997, they returned to Wembley for the final time in 1998. Still undefeated in the league and the fact coach John Monie—in his second spell at Wigan—had never lost a cup tie meant Wigan were huge favourites against the unfancied Sheffield Eagles. But on 2 May 1998 the Eagles would go down in rugby league history causing the biggest upset in the competition's history with a 17–8 win. Wigan won the Minor Premiership and the first Super League Grand Final in 1998 with a 10–4 victory over Leeds at Old Trafford, Manchester. In November 1999, coach Andy Goodway was sacked by Wigan chairman Maurice Lindsay after the Warriors' failure to win a trophy for the first time in 15 years. After a buy out by Dave Whelan, both the Warriors and the town's football team, Wigan Athletic, moved to the JJB Stadium. As part of the rugby league's "on the road" scheme Wigan met Gateshead Thunder at Tynecastle, Edinburgh. Maurice Lindsay also returned as director. On an emotional day of high drama Wigan's final game at Central Park was against arch rivals St Helens on Sunday 5 September 1999. Wigan legend Ellery Hanley returned as St Helens coach but a Jason Robinson virtuoso try meant the game was won by Wigan 28–20. The first game at the new stadium was a defeat in a Super League play off match against Castleford on 19 September 1999. Frank Endacott joined Wigan as head coach after the 1999 season and in 2000 Wigan finished top of the Super League and reached the Grand Final for the second time but this time lost to St Helens 29–16. Wigan reached the Grand Final again the year after but lost to Bradford Bulls 37–4 which is still the biggest winning margin in a Super League Grand Final. That year Andy Farrell also set a new club record for points in a season with 429. In 2001 Endacott was sacked. In 2002 Wigan won their 17th Challenge Cup when they beat St Helens 21–12 at Murrayfield Stadium, 8 years after previously lifting the cup. He was replaced by assistant coach Mike Gregory and the team improved and reached the Grand Final only to lose to Bradford Bulls 25–12. In 2004 Gregory guided Wigan to the Challenge Cup final at the Millennium Stadium in Cardiff but Wigan lost to St Helens 32–16. It was Mike Gregory's last match as head coach of Wigan, he travelled to the United States of America to get treatment for an illness that he contracted after an insect bite while in Australia. It was revealed that Mike had motor neurone disease and he did not return as Wigan coach. Denis Betts took over as Wigan Head Coach before being replaced by Ian Millward. 2006 was a tough year for Wigan and Ian Millward was replaced by Brian Noble early in the season. The club finished in 8th position just outside the play offs. In 2007 and 2009 Wigan made the Challenge Cup Semi Finals but were defeated on both occasions. Wigan ended the decade by finishing Suoer League in 6th position in 2007, 4th in 2008 and 6th in 2009. 2007, 2008 and 2009 saw Wigan reach the Final Eliminator in the play offs in each of those seasons but were beaten in those games which meant they did not make the Grand Final. Brian Noble's tenure as Wigan Head Coach came to an end at the close of the 2009 Super League Season. Michael Maguire was appointed as the new Head Coach ahead of the 2010 season. Wigan started the new season with a 38 to 6 win over the Crusaders. Wigan won their opening 4 games to take them to the top of the Super League table. Wigan remained top of the league throughout the season. During 2010 the Wigan club won 3 pieces of silverware. The Carnegie 9s, the League Leaders Shield and the Super League Grand Final. This was the club's first Grand Final win for twelve year beating St Helens 22–10. The club also swept the boards at the annual Man of Steel Award, with Sam Tomkins winning young player of the year, Micharl Maguire won the coach of the year award, Pat Richards won the Man of Steel award and the club won the club of the year award. On 6 August 2011, Wigan made it to the Challenge Cup final after beating St. Helens 18–12. On 27 August 2011, Wigan won the Challenge Cup final against Leeds at Wembley Stadium. The final score was Wigan 28–18 Leeds. The match was the first visit to Wembley for Wigan in 13 years. Michael Maguire left to return to Australia and Shaun Wane, the former Wigan forward was given the role of first team coach for the 2012 season. Wigan won the League Leaders Shield in his first season. In 2013, Wigan did the League and Cup Double. Firstly by winning the Challenge Cup Final in beating Hull 16–0 at Wembley. This saw Wigan extend their record to 30 Challenge Cup Finals, winning 19 of them. Wane then guided the team to the Grand Final by defeating Warrington 30–16 in the Super League Grand Final at Old Trafford. After Grand Final losses to St Helens in 2014 and Leeds Rhinos in 2015, Wigan reached the Grand Final again in 2016 despite injury problems ruling out several star players throughout the season. Wigan defeated the Warrington Wolves 12–6 in a hard fought rematch of their 2013 contest to win their fourth Super League championship. Wigan became World Champions for a record fourth time in 2017 as they defeated NRL champions Cronulla Sharks 22–6. Wigan lost at Wembley to Hull FC extending the club's record to 31 Challenge Cup Final appearances. 2018 was a bright year for Wigan. The year began with a trip to Australia in week 2 to play Hull F. C. in the first ever Super League game to be played outside of Europe. Wigan were victorious at St George Illawarra Dragons WIN Stadium, defeating Hull FC 24–10. The Super 8s stage of the season, Wigan won an unprecedented 7 out of 7 matches including revenge for the Good Friday defeat by soundly beating arch rivals St Helens 30–10 at the Totally Wicked Stadium. Wigan and Warrington contested the 2018 Grand Final which was the third time the clubs had met in the Grand Final in six seasons. Wigan prevailing 12–4 on the night. This was the club's fifth Grand Final win taking the overall total of League Championships the club has won to 22. In the 2019 Super League season, Wigan finished second on the table. They reached the semi final stage of the competition but suffered a shock defeat against Salford 28–4 at the DW Stadium. In the 2020 Super League season, Wigan won the League Leaders Shield and reached the 2020 Super League Grand Final against St Helens. In the final, Wigan and St Helens were tied at 4–4 with only ten seconds remaining in the match before St Helens player Jack Welsby scored a dramatic late try to win the match 8–4. In the 2021 Super League season, Wigan endured a difficult campaign finishing in 4th place on the table. Throughout the year, the club suffered a five game losing streak and were also kept scoreless at home by Leeds for the first time in the Super League era. Towards the end of the season, head coach Adrian Lam announced he would depart the club. In the elimination playoff against Leeds, Wigan were kept scoreless at home again losing 8–0 which also ended their season. On 28 May 2022, Wigan won the Challenge Cup for the 20th time defeating Huddersfield 16–14 at the Tottenham Hotspur Stadium. Wigan finished the 2022 Super League season in second place on the table and were favourites to reach the grand final. However, the club would suffer a shock 20–8 loss to Leeds in the semi final which denied them a place in the decider. On 14 October 2023, Wigan won the 2023 Super League Grand Final defeating the Catalans Dragons in a low scoring affair. It was the clubs 23rd championship. On 24 February 2024, Wigan won the 2024 World Club Challenge final defeating Penrith 16 12. It was Wigan's fifth triumph in the competitions history.

Түстер

Уиган командасы алғаш рет 1885 жылдың 19 қыркүйегінде Бьюриға қарсы матчта вишня мен ақ түсті жейде киіп ойнады. Клуб 1888 жылдың 22 желтоқсанына дейін түстерді нақты анықтамады, содан кейін Уиганның негізгі түстер ретінде осы түстерден бас тартқаны туралы ешқандай мәлімет жоқ. 1885 жылдың 19 қыркүйегінен бұрын және сол күнден 1888 жылдың 22 желтоқсанына дейін команда әртүрлі түсті жейделер кигені белгілі. Олардың арасында ақ шорт пен қара шұлықпен қара жейде, ақ жейде және қара шұлықпен шоколадты және коралл түсті жолақты жейде болды. Ақ Мальта кресі 1884-85 маусымының басында клуб жейдесіне қосылды, бірақ бұл элемент жейдеде қанша уақыт сақталғаны белгісіз. Ақ жейделер 1885 жылғы маусымда бірнеше рет киілді, сондай-ақ 1887 жылы кем дегенде бір рет киілді. Шоколадты және коралл түсті жолақты жейделер 1886-1887 жылдар маусымында қара шұлықпен киілді, бірақ киген шорттардың түсі белгісіз. Сондай-ақ, Уиганның сол жылы шоколадты және коралл түсті жейдеде қанша рет ойнағаны белгісіз. Вишня мен ақ түстер клубпен ең көп байланысты. 1888 жылдан бері үй жиынтықтары көбінесе вишня мен ақ түстерден тұрады, әртүрлі нұсқаларда, әдетте жолақтармен, бірақ әрқашан емес.

Қазіргі жиынтық

2024 жылғы маусымнан бастап команданың формасы мен жаттығу киімдерін Kappa компаниясы шығарады. Бұл, 2020 жылдан бастап 2023 жылғы маусым соңына дейін форма мен жаттығу киімдерін өндірген Hummel компаниясымен жасалған келісімшарттың аяқталуына байланысты. Басты жеңсоққы демеушісі – Open Exchange, олардың логотипі үй және сыртқы формалардың алдына орналастырылған.

1902 жылға дейін

Уиган футбол клубы Фолли Филдте, Жоғарғы Диконсон көшесінде ойнады. Клуб өзінің алғашқы матчын Фолли Филдте 1872 жылғы 30 қарашада өткізді және төрт жыл бойы сол жерде ойнады. Уиган футбол клубы Уиган және аудан футбол клубы болып қайта құрылды, ал жаңадан аталған Уиган және аудан футбол клубы Прескотт көшесінде («The West End Grounds») матчтарын өткізді. Клуб тарағанға дейін Прескотт көшесінде ойнады. Клубтың Уиган Уоспс футбол клубы ретінде қайта құрылуымен, клуб 1879 жылдан 1886 жылға дейін Фолли Филдке оралды, содан кейін матчтарын қайтадан Прескотт көшесіне көшірді. Уиган 1901 жылға дейін Прескотт көшесіндегі Уиган крикет клубында өз ойындарын өткізді, содан кейін Спрингфилд паркіне көшіп, оны қаланың футбол клубы Уиган Юнайтед А.Ф.К.пен бөлісті. Спрингфилд паркіндегі алғашқы регби матчы 1901 жылғы 14 қыркүйекте Уиган мен Морекамб арасында 4000 көрерменнің қатысуымен өтті. Алаңның рекордтық регби көрермендері 19 наурыз 1902 жылы Уиганның Виднес командасын жеңген кезде 10 000 адамды құрады. Қырық күннен кейін Уиган Спрингфилд паркіндегі соңғы ойынын өткізді, онда Ланкаширдің қалған командаларын жеңді.

19021999: Орталық парк

1902 жылы Виган өздері үшін арнайы салынған регби алаңына, «Орталық паркке» көшті. Виган «Орталық парк» алаңындағы алғашқы ойынын 1902 жылғы 6 қыркүйекте «Бэтли» командасына қарсы өткізді және 14:8 есебімен жеңіске жетті. Бұл аймақ бастапқыда «Орталық дала» деп аталатын шаруашылық жері болды, солтүстік және оңтүстік жағында (Хилтон көшесі және Колин көшесі) үйлер қатары салынған. 1990 жылдардың соңына қарай аймақ Дуглас өзеніне жақын орналасқандығынан және тікелей астындағы қолданыстан шыққан көмір шахталарынан зардап көре бастады, нәтижесінде алаңға әсер ететін дренаждық проблемалар туды. «Орталық парк» 1999 жылға дейін «Виган Регби Лигасының» үйі болды, содан кейін жаңа салынған «JJB» стадионына көшіп барды. «Орталық парк» алаңындағы соңғы матч 1999 жылғы 5 қыркүйекте «Сент-Хеленс» командасына қарсы өтті, онда «Виган» 18 179 жанкүйердің алдында 28:20 есебімен жеңіске жетті. «Виган» әлемдегі ең танымал регби лигасы клубтарының біріне айналғанда, «Орталық парк» та ең танымал алаңдардың біріне айналды. 1987 жылғы 7 қазанда «Виган» «Орталық парк» алаңында 1987 жылғы «Сидней» (Жаңа Оңтүстік Уэльс регби лигасы) чемпионы «Манли Уорринга» командасына қарсы өткен «Әлемдік клуб» кубогы үшін күресті жеңіп алды. 8:2 есебімен аяқталған, гол соқпаған ойын 36 895 көрерменнің алдында өтті, бірақ көптеген көрермендердің пікірінше, көрермендер саны шамамен 50 000-ға жуық болған. «Орталық парк» алаңындағы рекордтық көрермен саны 1959 жылғы 27 наурызда «Сент-Хеленс» командасына қарсы өткен матчта 47 747 адамды құрады.

1999 жылдан қазіргі уақытқа дейін: DW стадионы

2000 жылғы маусымның соңында «Уиган Уорриорс» жаңа салынған DW стадионына көшті, оны қазір «Уиган Атлетик» футбол клубымен бірлесіп пайдаланады. Стадионның иесі – Майк Дансон, ол клубтың 25% акционері. «Уорриорз» клубының алғашқы ойыны сол кездегі JJB стадионында «Каслфорд Тайгерз» клубына қарсы өткен Суперлига плей-офф матчы болды, онда «Уиган» 14:10 есебімен жеңілді. Бұрын «Уиган» Ореллдегі шағын «Эдж Холл-роуд» стадионында (қазір «Кооперативтік қоғамдық стадион» деп аталады) заманауи жаттығу кешеніне ие болған, онда негізгі команда, резервтік команда және академия командасы матчтар алдында және кейін дайындалып, жаттығып, қалпына келтірілген. Онда резервтік және академия командалары өз үй матчтарын өткізетін. Жақында бұл жер учаскесі «Уорриорз» командасының барлық операцияларын DW стадионының жанындағы, жаңадан жөнделген «Робин Парк Аренаға» көшіргеннен кейін салу үшін сатылды. Wigan Council-мен жасалған келісім бойынша, миллиондаған фунт стерлинг жұмсалып, жаңғырту жұмыстары жүргізілді, нәтижесінде регби лигасының ең жақсы жаттығу кешендерінің бірі құрылды, сонымен қатар жергілікті спорт клубтары мен жалпы халық үшін де әлемдік деңгейдегі жабдықтар сақталды. DW стадионының ресми сыйымдылығы 25 133 адамды құрайды. «Уорриорз» клубының DW стадионындағы рекордтық көрермен саны – 25 наурыз 2005 жылы «Сент-Хеленс» клубымен өткен матчта 25 004 адамды құрады.

Робин парк аренасы

Wigan клубының жаттығу алаңы – Robin Park Arena, ол DW стадионының қасында орналасқан.

Шығындар

Ойыншы Клуб Келісімшарт Күні Кай Пирс Пол Ньюкасл Найтс 2 жыл 2022 жылдың желтоқсаны Логан Астли Олдхэм Роугидс 2 жыл 2023 жылдың қазаны Кейд Каст Салфорд Қызыл Жын 1 жыл 2023 жылдың қазаны Иэн Торнли Уэйкфилд Тринити 2 жыл 2023 жылдың қазаны Киран Тайер Олдхэм Р. Л. Ф. К. 2023 жылдың қазаны Морган Смитхиз Канберра Рейдерс 3 жыл 2023 жылдың қазаны Сэм Пауэлл Уоррингтон Воулфс 2 жыл 2023 жылдың 10 қарашасы Джо Шоррокс Салфорд Қызыл Жын 3 жыл 2023 жылдың қарашасы Рамон Сильва Барроу Рейдерс 2024 жылдың қаңтары

Қазіргі жаттықтырушылар құрамы

Мэтт Пит қазіргі бас бапкер, ал бұрынғы «Уиган» ойыншылары Шон О’Лофлин мен Томми Лелуай оның көмекші бапкерлері болып жұмыс істейді.

Тренерлік тарихы

АтыКонтракт басталуыКонтракт аяқталуыҚызметтен кету себебіЖетістіктері*Мэтт Пит2021 қазан1 Чемпионат, 1 Челлендж Кубогы, 1 Лига көшбасшыларының қалқаны, 1 Әлемдік клуб кубогыЭдриан Лам2018 қазан2021 қазанКонтракт аяқталуымен кетті1 Лига көшбасшыларының қалқаныШон Уэйн2011 қазан2018 қазанШотландия Ұлттық рагби командасымен келісім (Жоғары өнімділік жаттықтырушысы ретінде)3 Чемпионат, 1 Әлемдік клуб кубогы, 1 Лига көшбасшыларының қалқаны, 2 Челлендж КубогыМайкл Магуайр2009 қазан2011 қазанSouth Sydney Rabbitohs командасымен келісім (Бас жаттықтырушы ретінде)1 Чемпионат, 1 Челлендж Кубогы, 1 Лига көшбасшыларының қалқаныБрайан Ноубл2006 сәуір2009 қазанКонтракт жаңартылмадыИан Милвард2005 мамыр2006 сәуірЖұмыстан босатылдыДенис Беттс2004 мамыр2005 мамырҚызметтен кеттіМайк Грегори2003 шілде2004 мамырАуру себебімен демалысқа шықтыСтюарт Рапер2001 мамыр2003 шілдеЖұмыстан босатылды1 Челлендж КубогыФрэнк Эндакотт1999 желтоқсан2001 мамырЖұмыстан босатылдыЭнди Гудвей1999 маусым1999 желтоқсанЖұмыстан босатылдыДжон Мони1997 қараша1999 маусымЖұмыстан босатылды1 ЧемпионатЭрик Хьюз1997 ақпан1997 қарашаЖұмыстан босатылдыГрэм Уэст1994 мамыр1997 ақпанЖұмыстан босатылды2 Чемпионат, 1 Челлендж Кубогы, 1 Әлемдік клуб кубогыДжон Дорахи1993 маусым1994 мамырЖұмыстан босатылды1 Чемпионат, 1 Челлендж КубогыДжон Мони1989 қыркүйек1993 мамырҚызметтен кетті4 Чемпионат, 4 Челлендж Кубогы, 1 Әлемдік клуб кубогыГрэм Лоу1986 тамыз1989 маусымManly Warringah Sea Eagles командасымен келісім (Бас жаттықтырушы ретінде)1 Чемпионат, 2 Челлендж Кубогы, 1 Әлемдік клуб кубогыКолин Кларк / Алан МакИннес1984 тамыз1986 мамырТараптардың өзара келісімімен кетті1 Челлендж КубогыАлекс Мёрфи1982 маусым1984 тамызЖұмыстан босатылдыМорис Бэмфорд1981 мамыр1982 мамырҚызметтен кеттіДжордж Фэрберн1980 сәуір1981 мамырСатылдыКел Кослетт1979 қазан1980 сәуірКетті – St. Helens командасын жаттықтыруға ниеттендіВинс Каралиус1976 қыркүйек1979 қыркүйекҚызметтен кеттіДжо Коан1975 қаңтар1976 қыркүйекҚызметтен кеттіТед Туи1974 мамыр1975 қаңтарУақытша жаттықтырушыГрэм Старки1973 маусым1974 мамырЖұмыстан босатылдыЭрик Эштон1963 қыркүйек1973 мамырҚызметтен кетті1 Челлендж КубогыГрифф Дженкинс1961 қазан1963 қыркүйекҚызметтен кеттіДжон "Джонни" Лауренсон1961 қыркүйек1961 қазанУақытша жаттықтырушыДжим Салливан1961 шілде1961 қыркүйекДенсаулық жағдайына байланыстыДжо Эган1956 тамыз1961 мамырҚызметтен кетті1 Чемпионат, 2 Челлендж КубогыЭдвард "Тед" Уорд1953 тамыз1956 соңыҚызметтен кеттіМорис Хьюз1952 тамыз1953 соңыЖұмыстан босатылдыДжим Салливан1932 қазан1952 соңыҚызметтен кетті5 Чемпионат, 2 Челлендж Кубогы

NameContract startedContract endedReason for leavingHonours*Matt PeetOctober 2021 1 Championship, 1 Challenge Cup, 1 League Leaders Shield, 1 World Club ChallengeAdrian LamOctober 2018October 2021Left at end of contract 1 League Leaders ShieldShaun WaneOctober 2011October 2018Signed by Scotland national rugby union team (as High Performance Coach)3 Championships, 1 World Club Challenge, 1 League Leaders Shield, 2Challenge CupMichael MaguireOctober 2009October 2011Signed by South Sydney Rabbitohs (as Head Coach)1 Championship, 1 Challenge Cup, 1 League Leaders' ShieldBrian NobleApril 2006October 2009Contract not renewedIan MillwardMay 2005April 2006SackedDenis BettsMay 2004May 2005ResignedMike GregoryJuly 2003May 2004Sick leaveStuart RaperMay 2001July 2003Sacked1 Challenge CupFrank EndacottDecember 1999May 2001SackedAndy GoodwayJune 1999December 1999SackedJohn MonieNovember 1997June 1999Sacked1 ChampionshipEric HughesFebruary 1997November 1997SackedGraeme WestMay 1994February 1997Sacked2 Championships, 1 Challenge Cup, 1 World Club ChallengeJohn DorahyJune 1993May 1994Sacked1 Championship, 1 Challenge CupJohn MonieSeptember 1989May 1993Resigned4 Championships, 4 Challenge Cups, 1 World Club ChallengeGraham LoweAugust 1986June 1989Signed by Manly Warringah Sea Eagles (as Head Coach)1 Championship, 2 Challenge Cups, 1 World Club ChallengeColin Clarke / Alan McInnesAugust 1984May 1986Left – mutual consent1 Challenge CupAlex MurphyJune 1982August 1984SackedMaurice BamfordMay 1981May 1982ResignedGeorge FairbairnApril 1980May 1981SoldKel CoslettOctober 1979April 1980Left wanted to coach St. HelensVince KaraliusSeptember 1976September 1979ResignedJoe CoanJanuary 1975September 1976ResignedTed TooheyMay 1974January 1975CaretakerGraham StarkeyJune 1973May 1974SackedEric AshtonSeptember 1963May 1973Resigned1 Challenge CupGriff JenkinsOctober 1961September 1963ResignedJohn "Johnny" LawrensonSeptember 1961October 1961CaretakerJim SullivanJuly 1961September 1961Ill HealthJoe EganAugust 1956May 1961Resigned 1 Championship, 2 Challenge CupsEdward "Ted" WardAugust 1953End of 1956ResignedMaurice HughesAugust 1952End of 1953SackedJim SullivanOctober 1932End of 1952Resigned5 Championships, 2 Challenge Cups

Ескерту: *тек Чемпионат, Челлендж Кубогы және Әлемдік клуб кубогының жетістіктері көрсетілген.

Команда

Би-Би-Си жылдың спорт командасы: 1994.

Қолдаушылар

Уиган – британдық регби лигасының ең жақсы қолдау табатын клубтарының бірі. 2006 жылғы маусымда команда құлдыраудан қорғануға тырысқанда, клубты қолдауға және жанкүйерлерге ынталы қолдау көрсетуге келгендер көбейді, олардың көпшілігі бұрын үнемі қатыспаған болуы мүмкін. 2007 жылы клубтың үйінді ойындарының орташа саны 16 016 адамды құрады. 2010 жылы Уиган Суперлигада ең жақсы қолдау табатын клуб ретінде ресми түрде мойындалды, оның орташа қатысуы ең жақын бәсекелес Лидс Риностан жоғары болды. Клуб енді 2010, 2011 және 2012 жылдардағы соңғы үш маусымда ең жақсы қолдау табатын клуб ретінде расталды. 2008 жылғы маусымда Уиган жанкүйерлеріне 18-нөмірлі жейде арналды, бұл практика әр маусымда жалғасып келеді. Джо Лайдон: «Бұл жақсы және жаман уақытта да адал жанкүйерлер өз командаларына ерекше қолдау көрсете алатындығын мойындайтын клубтар үшін жаңа тәжірибе. Бұл Уиган жанкүйерлері үшін ерекше маңызды». 2008 жылдың басынан бері Уиган жанкүйерлері «The Entertainer» әуенімен жиі ән шырқайды. Осы әннің басындағы бір жолы: «Біз әлемдегі ең ұлы клубпыз». Жақтаушылардың өздерінің жеке қолдау клубы – «The Riversiders» бар, олар ай сайын кездеседі және жиі кездесулерге бұрынғы және қазіргі ойыншылар, жаттықтырушылар құрамы және Регби футбол лигасының мүшелері сияқты арнайы қонақтар шақырылады. 2010 жылы бірнеше жақтаушылар үйдегі және сыртқы ойындардағы атмосфераны жақсарту үшін «Wigan Brigantes» тобын құрды, Brigantes – бұл рудың аты, ол Рим дәуірінен бұрын және солтүстік Англияның басқа да үлкен бөліктерін мекендеген. Топ DW стадионының Оңтүстік трибунасындағы тұғырға туларды орнатудан бастады, 2010 жылғы маусымның басында 12 тумен бастап, одан бері тұрақты өсті. Топтың баннерінде «Long After Tonight Is All Over» деген фраза жазылған, бұл Джимми Радклифтың әніне сілтеме, ол «Wigan Casino» клубының маңызды бөлігі болды, сонымен қатар қарсыластарына олардың қолдауы соңғы сигналдан кейін де жалғаса беретінін көрсету үшін жазылған. Бұл әсіресе 2011 жылғы маусымдағы Уиганның кейбір сыртқы ойындарында байқалды, онда олардың жанкүйерлері соңғы сигналдан кейін жарты сағаттан астам уақытқа дейін «Dale Cavese» әуенімен ән салды. Сондай-ақ, клубтың соңғы мәселелерін және сахна артындағы жұмыстарды талқылау үшін төраға Ян Ленаганмен және қазіргі бас жаттықтырушымен тұрақты түрде жанкүйерлер форумы өтеді. Осы уақытқа дейін барлық кездесулерге билеттер сатылып кетті. Уиган жанкүйерлері және жалпы Уиган халқы 1926 жылғы жалпы ереуілге сілтеме жасай отырып, «пирог жеушілер» немесе «пирогтар» деп аталады. Осы кезде Уиган шахтерлері «көңілсіз пирог» жеп, басқа қалалардағы шахтерлерге дейін ереуілге шыққаннан бұрын жұмысқа оралуға мәжбүр болды. Содан бері «пирог» сөзі «көңілсіздік» метафорасының орнына нағыз пирогты білдіреді.

Wigan is one of the most well supported British rugby league clubs. During the 2006 season, in which the team was struggling to avoid relegation, the attendances were increasing as fans came to support the club and offer vocal support, many of whom may have not attended on a regular basis previously. The club averaged 16,016 per home game in 2007. In 2010 Wigan were officially the best supported club in Super League with a higher average attendance than nearest rivals Leeds Rhinos. The club have now been confirmed as the best supported club for the last three seasons of 2010, 2011 and 2012. As a gesture of thanks, the 2008 season saw the Wigan fans have the squad number 18 dedicated to them, a practice which has since continued each season. Joe Lydon commented "This is a new practice for clubs who recognise the extra special support which loyal fans can provide to their team in both good and bad times. It is particularly apt for Wigan fans". From early 2008, the Wigan fans have often chanted to the tune of The Entertainer. One of the beginning lines of this particular chant is "We're the Greatest Club in the World". The fans have their own supporters club, The Riversiders, who meet monthly and often have special guests at the meetings including past and present players, coaching staff and members of the Rugby Football League. In 2010 some supporters set up a group to improve the atmosphere at both home and away games, known as the Wigan Brigantes, Brigantes being the name of the tribe that inhabited this and other large parts of northern England before and during the Roman era. The group started by erecting flags across the South Stand gantry at the DW Stadium, beginning with 12 at the start of the 2010 season and grew steadily from there. The group's banner had the phrase "Long After Tonight Is All Over" as a nod to the Jimmy Radcliffe song that was a staple of the Wigan Casino club during the Northern Soul era, and to show their rivals that their support would continue well after the final whistle had sounded. This was particularly true of some of Wigan's away games during the 2011 season where their fans often stayed well over half an hour after the final hooter singing to the tune of "Dale Cavese". There is also a regular fans' forum meeting with chairman Ian Lenagan and the current head coach to discuss the latest issues concerning the club and the work that is being done behind the scenes. So far every meeting has been a sell out. Wigan's fans and Wigan people in general are known as 'pie eaters' or 'pies' which is reference to the 1926 General Strike, when Wigan miners were forced to eat 'humble pie' and return to work before miners in other towns, even though they had been on strike before the other towns joined in. Since then the word 'pie' has come to mean the pastry rather than the metaphor 'Humble Pie'.

Сент-Хеленс

Клубтың ең күшті және ең қатал қарсыласы – Сент-Хеленс. Екі команда арасындағы ойындар дәстүрлі түрде Ұлы жұма күні, ал бұрынғы маусымдарда Бокс күні өткізіліп келеді. Бұл бәсекелестіктің тарихына байланысты клубтар көбінесе өшпес жаулар деп сипатталады. Екі клуб арасындағы матчтарда мақтану құқығы салмағы ауыр, ал екі клубтың жанкүйерлері арасындағы әзіл-қалжың әдеттегі жағдай. Бәсекелестік соншалықты қызу, екі команда арасындағы ойындар ресми түрде «Дерби» атағын алған екі спорттық шараның бірі болып саналады.

Лий леопардтары

Ли Леопардс клубының дәстүрлі қарсыласы болып табылады, себебі екеуі де Виган ауданында орналасқан. Сондықтан, екі клуб арасындағы матчтар жергілікті дербилерге жатады. Алайда, екі клубтың да әртүрлі жарыстарда жиі қатысуына байланысты олардың арасындағы бәсекелестік әлсіреген. Осы себепті, олар тұрақты түрде кездеспейді (Суперлига дәуірінде Уиган мен Ли тек бес маусымда, 2005, 2017, 2021, 2023 және 2024 жылдары Суперлигада бірге болды). 2023 жылғы маусымда екі клубтың да табысқа жеткеніне байланысты бәсекелестікке қызығушылық арта түсті, соның нәтижесінде бәсекелестік "Аудандық шайқас" деп аталып, кеңінен танылды.

Уоррингтон қасқырлары

Клубтың сәттілігінің қайта жандануы және Уоррингтон Вулвстің Суперлигадағы ең күшті командалардың бірі ретінде көзге көтерілуі нәтижесінде, клубтың олармен қарым-қатынасы шиеленісіп, қызықты бәсекелестікке ұласты.

Лидс бұқалары

Лидс Ринос командасымен бәсекелестік айқынрақ, себебі екі команда кездескенде әдетте маңызды мәселелер шешіледі. Екі команда да Суперлиганың алыптары деп есептеледі және Суперлига плей-оффында 11 рет кездесіп, жеке есепте Уиган 6:5 есебімен басымдық танытқан; сондай-ақ, екі команда да Челлендж кубогының финалында, жартылай финалында және ширек финалында өзара кездесіп, қашан да қызу бәсекеде болады. Лидс және Уиган 2000 жылдардың соңынан бастап 2010 жылдарға дейін Суперлигада үстемдік құрды, 2007 мен 2018 жылдар аралығында, 2014 жылдан басқа жыл сайын Суперлигада Лидс немесе Уиган жеңіске жетті (күдіреттісі, осы кезеңде Уиган мен Лидс тек 2015 жылы Ұлы финалда бір рет кездесті).

Қоғамда

Wigan клубтың "Wigan Warriors Community Foundation" қайырымдылық қоры арқылы 2009 жылдың 29 сәуірінде қайырымдылық мәртебесіне ие болғанын ресми веб-сайты арқылы растады. Wigan Warriors әуесқой регби лигасы футбол клубтарынан бастап мектептерге дейін кең ауқымды қоғамдық жұмыстарды жүзеге асырады, сондай-ақ жастар үшін өте табысты қоғамдық жаттығу лагерлерін ұйымдастырады. Қоғамдық жұмыстың бір бөлігі – бастауыш мектептерді аралап, жастарға арналған "Өмір сабақтары" атты арнайы бағдарламаны ұсыну. Бағдарлама географиялық принцип бойынша мектептер тобы арқылы іске асырылады, нәтижесінде әр мектеп алты апта бойы аптасына екі сағат регби лигасынан жаттықтыру алады. Бұдан өзге, әр мектепке қосымша үйірме құру және "Жауынгерлер таг фестиваліне" қатысу мүмкіндігі ұсынылады. Енді клуб Wigan Warriors Community Foundation арқылы одан да кең ауқымды қоғамдық бағдарламаны жүзеге асыра алады. Wigan елдегі Sport England-тың Clubmark Gold Award сыйлығын алған алғашқы клуб болды. 2009 жылдың 1 сәуірінен бастап қолжетімді болған алтын награда клубтың қамқорлық пен балалардың қауіпсіздігін қамтамасыз ету, жаттықтыру және жарыс, спорттағы әділеттілік пен этика, сондай-ақ клубты басқаруға деген міндеттемелерін көрсетеді. Алтын награда барлық салалардағы ең төменгі талаптарды ғана емес, одан да жоғары стандарттарды және қосымша критерийлерді де қанағаттандырады. Білім беру ұйымы ProCo-мен бірлесіп, Wigan қаласында жастарға мүмкіндік беру және стипендиялық және академиялық командаларға тұрақты база ұсыну үшін жұмысқа негізделген оқу академиясын құрды. Жұмыс академиясы клубтың бұрынғы үйінің құрметіне "Central Park" деп аталды, сонымен қатар білім беру ұйымына да сілтеме жасайды.