Ферромарганец: темір мен марганец қоспасы. Тот баспайтын болат өндірісінде қолданылады. Қасиеттері құрамына қарай өзгереді. 1200-1300°C балқу температурасы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Темір мен марганец қорытпасы
Alloy of manganese and iron
Ферромарганец – темір мен марганецтің кремний, көміртек, күкірт, азот және фосфор сияқты басқа элементтермен қорытпасы. Ферромарганецтің негізгі қолданылуы – әртүрлі болаттарға, мысалы, тот баспайтын болатқа марганец қосу үшін өңделген марганец көзі ретінде. 2010 жылы төмен көміртекті ферромарганец (яғни көміртегінің мөлшері 2%-дан кем қорытпалар) бойынша әлемдік өндіріс 1,5 мегатоннаға жетті.
Ferromanganese is an alloy of iron and manganese, with other elements such as silicon, carbon, sulfur, nitrogen and phosphorus. The primary use of ferromanganese is as a type of processed manganese source to add to different types of steel, such as stainless steel. Global production of low carbon ferromanganese (i. e. alloys with less than 2% carbon content) reached 1.5 megatons in 2010.
Физикалық және химиялық қасиеттері
Ферроманганецтің қасиеттері қорытпаның нақты түрі мен құрамына байланысты айтарлықтай өзгереді. Балқу температурасы әдетте 1200 °C (2192 °F) мен 1300 °C (2372 °F) аралығында болады. Қорытпаның тығыздығы қоспалардың түрлеріне шамалы тәуелді, бірақ әдетте шамамен .
The properties of ferromanganese vary considerably with the precise type and composition of the alloy. The melting point is generally between 1200 °C (2192 °F) and 1300 °C (2372 °F). The density of the alloy depend slightly on the types of impurities present, but is generally around .
Тарих
1856 жылы Роберт Форестер Мушет "бесемер процесімен өндірілген болаттың жоғары температурада иілу мен соғу кезіндегі төзімділігін арттыру үшін марганецті пайдаланды". 1860 жылы Генри Бессемер болат өндірісінде марганецті бақыланатын пропорцияда енгізу әдісі ретінде ферромарганецті пайдалануды ойлап тапты. Ұнтақталған темір оксиді мен марганец оксидін біріктірудің артықшылығы – біріктірілген қорыту температурасы таза марганец оксидіне қарағанда төмендеуі. 1872 жылы Ламберт фон Панц домен пешінде ферромарганец өндірді, оның құрамында бұрынғыдан әлдеқайда көп марганец болды (37%, бұрынғы 12% орнына). Бұл оның компаниясына халықаралық деңгейде танымалдылық әкелді, соның ішінде 1873 жылы Венада өткен Дүниежүзілік көрмеде алтын медаль және 1876 жылы Пенсильваниядағы 100 жылдық көрмеде марапаттау куәлігі. 1876 жылғы мақалада М.Ф. Готье магниттік оксидті илеуге дайындау үшін марганецті (сол кезде зеркаль темір түрінде) қосып, шлакпен тазарту қажеттігін түсіндірді.
In 1856, Robert Forester Mushet "used manganese to improve the ability of steel produced by the Bessemer process to withstand rolling and forging at elevated temperatures." In 1860, Henry Bessemer invented the use of ferromanganese as a method of introducing manganese in controlled proportions during the production of steel. The advantage of combining powdered iron oxide and manganese oxide together is the lower melting point of the combined alloy compared to pure manganese oxide. In 1872, Lambert von Pantz produced ferromanganese in a blast furnace, with significantly higher manganese content than was previously possible (37% instead of the previous 12%). This won his company international recognition, including a gold medal at the 1873 World Exposition in Vienna and a certificate of award at the 1876 Centennial Exposition in Pennsylvania. In an 1876 article, MF Gautier explained that the magnetic oxide needs to be slagged off by the addition of manganese (then in the form of spiegel iron) in order to befit it for rolling.