Кіріспе
Various Positions альбомы – Леонард Коэннің 1984 жылдың желтоқсанында (және 1985 жылдың ақпанында) жарық көрген жетінші студиялық альбомы. Бұл альбом оның заманауи дыбысқа бұрылуын және синтезаторларды пайдалануын (әсіресе, алғашқы тректе) көрсеткенімен қатар, бұрынғы «Recent Songs» (1979) альбомындағы Дженифер Уорнстың үйлесімді әндері мен қосымша вокалынан кейін, Уорнстың одан да маңызды үлесін танытты. Ол барлық тректерде Коэнмен бірдей вокалист ретінде көрсетілген.
Various Positions is the seventh studio album by Leonard Cohen, released in December 1984 (and February 1985). It marked not only his turn to a modern sound and use of synthesizers (particularly on the opening track), but also, after the harmonies and backing vocals from Jennifer Warnes on the previous Recent Songs (1979), an even greater contribution from Warnes, who is credited equally to Cohen as vocalist on all of the tracks.
Өмірбаян
Recent Songs жазғаннан кейін Коэн бес жыл бойы жаңадан жазба жасаған жоқ және 1984 жылы Book of Mercy шыққанға дейін ешқандай жаңа туынды жарияламады. 2001 жылы Mojos журналынан Sylvie Simmons осы белсенділіксіз кезең туралы сұрағанда, әнші: «Менің балаларым Францияның оңтүстігінде тұрды және мен оларды жиі көріп тұратынмын. Book of Mercy-дегі шығармалар пайда бола бастады және мен ақырында "Various Positions" альбомын жазып жүрдім», – деді. Коэн 1983 жылы "Мен – қонақүймін" атты телефильмге музыка жазып, сонда басты рөлді өзі ойнады, онда оның бірнеше әндері қолданылды. "Various Positions" альбомын Джон Лиссауэр продюсерлік етті, ол 1974 жылғы Коэннің "New Skin for the Old Ceremony" альбомының жайлы жағдайына жауапты болған. Бұрынғы жұмыстан кейін олар бірге жұмыс істемеген, тіпті сөйлеспеген, себебі Коэннің менеджері Марти Махат 1977 жылы "Death of a Ladies' Man" альбомын Филь Спектормен бірлесіп жасау үшін "Ребеккаға арналған әндер" жобасын тоқтатқан. Осы уақыт аралығында Лиссауэр Барбра Стрейзанд, Manhattan Transfer сынды әртістермен жұмыс істеді, сондай-ақ фильмдерге музыка жазды. Энтони Рейнольдстың 2010 жылғы "Леонард Коэн: Таңғажайып өмір" атты естелік кітабында айтылғандай, екеуі Нью-Йорктегі 44-ші көшедегі Royalton қонақүйінде кездесті, Коэн Лиссауэрге әндерін ойнап көрсетті, ал продюсер таң қалды: Лиссауэр тағы бір өзгеріске назар аударды – Коэннің дауысы шамамен бір кіші терцияға төмендеген. Кейінірек Коэн автор Пол Золлоға "Songwriters on Songwriting" кітабында: Синтезаторларды қолдану және Коэннің «жаңа дауысы» Коэннің шығармашылық стилі мен дыбысындағы жаңа кезеңнің басталуын білдірді.
Жазу
Альбом 1983 жылдың жазында Нью-Йорктегі Quadrasonic Sound студиясында жазылған. "Slow Train" тобының музыканттарының кішкентай құрамы Коэнге альбомда сүйемелдеді. 2000 жылы The Globe and Mail газетіне берген сұхбатында Коэн "Various Positions" альбомын өзінің жаңа қадамы ретінде атады: "Бұл менің сол істе не істеп жатқанымды, не жасап жатқанымды алғаш рет көріп, интуитивті түрде сезінуім болды. Ұзақ уақыт бойы туып келмегеннен кейін, бәрі бірден орнына келді. Кенеттен, мен жазған әндерімнің жеке-жеке емес екенін түсіндім – бірлік бар екенін сезіндім. "Various Positions" өзінің жеке өміріне, өзінің әңгімесіне ие болды. Барлығы да жоспарланғандай болды, бірден түсінікті болды. Бұл тіпті қатты қуанышқа толы болды, егер мұны түсіне алсаңыз. Бөлшектерді үйлесімді түрде біріктіру, сол процестің ішінде болу және білгенім, мен осыны істегеннен кейін, ол аяқталады және мен оны тастап, қайта әлемге оралуым керек еді. Альбомда Коэннің концерттік репертуарының ажырамас бөлігіне айналған екі ән бар: "Dance Me to the End of Love" және "Hallelujah". 2010 жылы продюсер Джон Лиссауэр Коэннің өмірбаяуын жазған Энтони Рейнольдсқа бұл әндердегі барабан трекінің ішіндегі Casio синтезаторынан алынғанын айтты: "Оның аудио шығысы болмағандықтан, оны микрофонға қосуға тура келді. Біз осы әнді нағыз барабандармен және перкуссиямен орындауға тырыстық, бірақ оған Casio-ның қарапайымдылығы ұнады және ол оған үйреніп қалды". Бұл Коэннің осы тректегі ән айтуындағы шағын кернеуді түсіндіреді; Casio-дағы тоналдықты өзгерту Коэн пайдаланғысы келген барабан үлгісін өзгертуді білдірмек (Коэннің көп жылдық концерттік ашылу әні төменгі тоналдықта орындалады). "Dance Me to the End of Love" махаббат туралы ән болғанымен, шын мәнінде Холокосттан шабыт алды. Сұхбатының бірінде Коэн ән туралы былай деді: "Suzanne" әнінен кейін "Hallelujah" әні, әрине, Коэннің ең танымал әні. Бастапқы нұсқасы 6/8 өлшемінде, ол вальс пен госпел музыкасын еске түсіреді. C мажор тоналысында жазылған аккордтық прогрессия әннің мәтінімен сәйкес келеді: "осылай жүреді, төртінші, бесінші, кіші құлау және үлкен көтерілу": C, F, G, A минор, F. Коэн осы мелодияға шамамен 80 түрлі өлең жазды, соның бірі Нью-Йорктегі Royalton қонақ үйінде болды, онда ол іш киіммен еденде отырып, басын еденге соғып жатты. Ән Киелі кітапқа көп сілтемелер жасайды, ең бастысы Судьялар кітабынан Самсон мен опасыз Далиланың ("ол сенің шашыңды кесті") және заңбұзушы Дәуіт патша мен Бат-Шебаның ("сен оның шатырында жуынғанын көрдің, айдағы сұлулығы сені құлатты") оқиғаларын еске түсіреді. 2009 жылы әннің үлкен табысы туралы сұраққа жауап берген Коэн CBC Radio-ның Q бағдарламасына: "Мен әннің қолданылуына қуандым. Әрине, оның шыққан альбомы – "Various Positions" – Sony компаниясы шығарғысы келмегендіктен, қызықты да күлкілі жағдайлар туды. Сондықтан менің жүрегімде аздап кек алу сезімі пайда болды. Мен бұл туралы қуандым, бірақ мен жақында "Watchmen" фильмінің шолуын оқып отырдым, онда рецензент: "Біз фильмдер мен телешоуларда "Hallelujah" әніне мораторий жасай аламыз ба?" деді. Мен де осылай ойлаймын. Менің ойымша, ән 1983 немесе 1984 жылы шықты, және оны Дилан ғана таныған сияқты. Ол концертте орындады. Басқа ешкім оны көп уақытқа дейін танымады деп ойлаймын". Ол әншінің бұрынғы LP-лерімен салыстырғанда, заманауи дыбысқа ие болғанымен, Columbia компаниясы оның коммерциялық сұранысы жоқ деп шешіп, АҚШ-та "Various Positions" альбомын шығармады. Коэн компания президенті Уолтер Йетниковтың оны Нью-Йорктегі кеңсесіне шақырып: "Леонард, біз сен кереметсің білеміз, бірақ сен жақсысың ба, жоқ па, білмейміз" деді. Коэн сонымен қатар Columbia компаниясының оны заманауи емес деп санағанын және Йетниковтың бұл қоспаны ұнатпағанын айтты. "Various Positions" альбомын ақырында тәуелсіз Passport Records лейблі сатып алды, ал альбом 1990 жылы Columbia компаниясы Коэннің дискографиясын компакт-дискіде шығарған кезде каталогқа енгізілді. 1995 жылы қайта жазылған CD шығарылды.
It was the first time I could really see and intuitively feel what it was I was doing, making or creating in that enterprise. After a long period of barrenness, it all just seemed to click. Suddenly, I knew these weren't discrete songs I was writing I could see – I could sense a unity. Various Positions had its own life, its own narrative. It was all laid out and all of a sudden it all made sense. It was almost painfully joyful, if that makes some sense. The pulling and the putting of the pieces together coherently, the being inside of that process and knowing, once I'd done that, it would be finished and I would have to leave it and go back to the world. The album contains two songs that would become live standards for Cohen: "Dance Me to the End of Love" and "Hallelujah". In 2010, producer John Lissauer revealed to Cohen biographer Anthony Reynolds that the drum track on the former is actually from the Casio keyboard the song had been composed on: "It didn't even have audio output so we had to mike it up. We tried to do that song with real drums and percussion but he liked the simplicity of the Casio and had become accustomed to it." This explains the slight strain in Cohen's singing on the track; changing the key on the Casio would have meant altering the drum pattern that Cohen wanted to use (The song, which would become Cohen's perennial show opener, is performed in a lower key live). Although structured as a love song, "Dance Me to the End of Love" was in fact inspired by the Holocaust. In an interview, Cohen said of the song:
Along with "Suzanne", "Hallelujah" is arguably Cohen's most famous song. The original version is in 6/8 time, which evokes both waltz and gospel music. Written in the key of C major, the chord progression matches lyrics from the song: "goes like this, the fourth, the fifth, the minor fall, and the major lift": C, F, G, A minor, F. Cohen wrote around 80 draft verses for the tune, with one writing session at the Royalton Hotel in New York where he was reduced to sitting on the floor in his underwear, banging his head on the floor. The song contains several biblical references, most notably evoking the stories of Samson and traitorous Delilah from the Book of Judges ("she cut your hair") as well as the adulterous King David and Bathsheba ("you saw her bathing on the roof, her beauty in the moonlight overthrew you"). Asked about the phenomenal success of the song in 2009, Cohen told the CBC Radio show Q:
I was happy that the song was being used. Of course, there was certain ironic and amusing sidebars because the record that it came from, which was called Various Positions, that record Sony wouldn't put out. They didn't think it was good enough So there was a mild sense of revenge that arose in my heart. I was happy about it but it's I was just reading a review of a movie called Watchmen that uses it, and the reviewer said, "Can we please have a moratorium on 'Hallelujah' in movies and television shows?" And I kind of feel the same way I think the song came out in '83 or '84, and the only person who seemed to recognize the song was Dylan. He was doing it in concert. Nobody else recognized the song till quite a long time later, I think. Although it featured a more contemporary sound for its time compared with the singer's previous LPs, Columbia did not think it was commercially viable and decided not to release Various Positions in the US. Cohen has said that Walter Yetnikoff, president of the company, called him to his office in New York City and said, "Look, Leonard; we know you're great, but we don't know if you're any good." Cohen has also stated that Columbia felt it wasn't contemporary and that Yetnikoff didn't like the mix. Various Positions was eventually picked up by the independent label Passport Records, and the album was finally included in the catalogue in 1990 when Columbia released the Cohen discography on compact disc. A remastered CD was issued in 1995.