Кіріс көздемейтін журнал қозғалысы: Үндістандағы үлгілер

Кіріспе

Жақсы пайда табу мақсаты жоқ журнал, Үндістандағы қозғалыс

Америка Құрама Штаттарында «кішкентай журнал» – бұл 1942 жылы ағылшын профессоры Фредерик Хоффман жүргізген зерттеуге сәйкес, «коммерциялық қажеттіліктерге байланысты ақша табуға ұмтылған мерзімді басылымдар мен баспаханалар қабылдамайтын көркем туындылардан тұратын» журнал жанры. Джордж Плимптон «кішкентай» деген сөздің кемсітуші мағынасына келіспесе де, «кішкентай журнал» деген атау мұндай журналдар үшін кеңінен қабылданды. Кішкентай журнал міндетті түрде әдеби журнал болып есептелмейді, себебі мұндай журналдардың көпшілігі әдеби сипатта, поэзия мен көркем әдебиетті қамтиды, бірақ олардың айтарлық бөлігі солай емес. Кейбіреулері өнердің барлық саласын қамтыса, ал басқалары – зиндерден (zine) өркендеген. Кішкентай журналдың дәстүрлі ерекшеліктері – форматы, екі түсті мұқабасы және жарты жылдық немесе тоқсан сайын жариялану кестесі. Осы себептерге байланысты Oxford American және Lindhurst Foundation’s Doubletake сияқты журналдар кішкентай журналдар қатарына жатпайды, олардың өлшемдері, күрделі төрт түсті мұқабалары және екі ай сайын жариялану кестесі бар. Ғалымдар Иан Моррис пен Джоан Диаздың пікірінше, «кішкентай журналдың» анықтамасының негізгі бөлігі – оның қарапайымдылығы. 1978 жылы TriQuarterly журналының редакторлары жасаған зерттеуде кішкентай журналдар «тәжірибеге жеңілдік пен өнерге пікір айтудан» басымдық беретіні және «олар мұны жасауға шамалары жетпейтіндіктен мұндай мүмкіндікке ие, әдетте олар ақша табуды күтпейді және күте алмайды» деп сипатталды. Хоффман оларды авангардты деп санады, ал Kenyon Review журналының редакторы Роби Макаоли мұндай журналдар «жалпы қабылданудан он жыл бұрын болуы керек» деген пікір білдірді. Эзра Паунд журналдың пайдаға қаншалықты мән берсе, негізгі оқырмандар үшін (әлі) қабылданатын жаңа нәрселерді тәжірибеге салуға соншалықты азырақ дайын екенін атап өтті. Университеттермен байланысты кішкентай журналдар бұл терминге толыққанды жатпайды деген пікір бар, бірақ көптеген ғалымдар олардың жанрдағы тәуелсіз журналдармен салыстырғанда ұқсас мақсаттары, форматтары мен мазмұны бар екенін айтады. Тарихи тұрғыдан алғанда, олар әлеуметтік мәселелерге, әдебиетке немесе сыни зерттеулерге арналған және әуесқойлармен редакцияланған.

In the United States, a little magazine is a magazine genre consisting of "artistic work which for reasons of commercial expediency is not acceptable to the money minded periodicals or presses", according to a 1942 study by Frederick J. Hoffman, a professor of English. While George Plimpton disagreed with the diminutive connotations of "little", the name "little magazine" is widely accepted for such magazines. A little magazine is not necessarily a literary magazine, because while the majority of such magazines are literary in nature, containing poetry and fiction, a significant proportion of such magazines are not. Some have encompassed the full range of the arts, and others have grown from zine roots. The traditional characteristics of a little magazine include a format, a two color cover, and a semi annual or quarterly publishing schedule. Literary magazines that do not qualify as little magazines for these reasons include Oxford American and the Lindhurst Foundation's Doubletake, measuring , having complex four color covers, and having bi monthly publishing schedules. "Integral to the definition of the little magazine", according to scholars Ian Morris and Joanne Diaz, is penury. A later 1978 study by the (then) editors of TriQuarterly magazine described little magazines as putting "experiment before ease, and art before comment" and noting that "[t]hey can afford to do so because they can barely afford to do anything; as a rule they do not, and cannot, expect to make money". Hoffman considered them to be avant garde, and editor of the Kenyon Review Robie Macauley opined that such magazines "ought to be ten years ahead of general acceptance". Ezra Pound observed that the more a magazine values profits, the less it is willing to experiment with things that are not (yet) acceptable to a mainstream readership. It has been argued that little magazines that are associated with universities are not truly encompassed by the term, but the majority view amongst scholars is that they have similar enough purposes, formats, and contents to unaffiliated magazines in the genre that they can be considered little magazines also. Historically, they were both devoted to social issues, literature, or critical inquiry, and edited by amateurs.

Басшылар

Кішкентай журнал редакторларын көбінесе ерекше және қалыпты жағдайға наразы деп сипаттауға болады. Журналдардың өзі, жалпы алғанда, бірақ бірнеше көзге түсетін ерекшеліктерден басқа, қысқа ғұмырлы болады және оларды құрған редакторларынан ұзақ өмір сүрмейді. Редакторлар журналдарын қаржыландыру үшін түрлі тапқыр, кейде алаяқтық тәсілдерге жүгінеді, көбінесе оларды өз қаражатынан қаржыландырады.

Тарих

Ең алғашқы маңызды мысалдар – Бостонда Ральф Уолдо Эмерсон мен Маргарет Фуллер редакциялаған «The Dial» (1840–44) журналы және Лондонда Артур Саймонс редакциялаған «The Savoy» (1896) журналы. Олардың мақсаты – викториялық материализмге қарсы шығу болды. ХХ ғасырда әлемдегі модернизм және постмодернизм сияқты авангардтық қозғалыстарды қалыптастырған ақындар үшін шағын журналдар маңызды рөл атқарды. Бастапқыда офсеттік баспа сияқты дәстүрлі әдістермен жарық көрген шағын журналдар, 1960 жылдары мимеографтың пайда болуымен «мимео революциясын» бастан өткерді, бұл журналдарды басып шығару шығындарын едәуір төмендетті. Мұның бір мысалы – Кейт Эббот. Ол Вашингтон штаты университетінде аспирант болып оқығанда «Blue Suede Shoes» журналын шығарды, университеттен мимеограф қағазын ұрлап, досынан мимеограф машинасы қарыздап алды. 1980 жылдары фотокөшіргіштер мимеографты ығыстырғанда ұқсас революция орын алды, бұл шығындарды одан да төмендетті. «Kinko’s» сияқты компаниялардың коммерциялық фотокөшіру қызметтерінің қолжетімділігі редакторлардың (немесе олардың достарының) мимеограф машинасына ие болу қажеттігін жойды. Сонымен қатар, университеттер демеушілік еткен журналдар көбейді, ал бірінші және екінші дүниежүзілік соғыстарға дейін тәуелсіз журналдар бұл салаға басымдық берген болатын. ХХ ғасырдың соңында Солтүстік Америкада мыңдаған шағын журналдар болды, олардың көпшілігі өздерін-өздері толыққанды қамтамасыз ете алмады және университеттердің, колледждердің және қорықтардың мемлекеттік немесе федералдық гранттарымен, сондай-ақ кейде жалақысыз жұмыс істейтін қызметкерлермен субсидияланды. Төмен бюджетті басылымдарға деген қажеттілік XXI ғасырдың басында шағын журналдарға онлайн революцияны әкелді. Олар алдымен блогтарды пайдаланды, содан кейін Twitter, Facebook және басқа да көптеген онлайн платформаларға тарады. Онлайн революция подкасттар мен аудиовизуалды контент сияқты жаңа форматтарда материалдарды ұсыну мүмкіндігін де арттырды, бұл тек қана баспа түрінде мүмкін емес еді.

The earliest significant examples are the transcendentalist publication The Dial (1840–44), edited by Ralph Waldo Emerson and Margaret Fuller, in Boston, and The Savoy (1896), edited by Arthur Symons, in London, which had as its agenda a revolt against Victorian materialism. Little magazines were significant for the poets who shaped the avant garde movements like Modernism and Post modernism across the world in the twentieth century. Originally printed with traditional methods such as offset printing, the publication of little magazines saw a "mimeo revolution" in the 1960s with the advent of the mimeograph, which significantly reduced magazine printing costs. An example of this that also illustrates the devious approach to financing is Keith Abbot. He published Blue Suede Shoes when he was a graduate student at Washington State University, stealing a box of mimeograph paper from the university and borrowing a mimeograph machine from a friend. In the 1980s a similar revolution occurred as the photocopier superseded the mimeograph, further reducing costs as the availability of commercial photocopying services by companies such as Kinko's obviated the need for editors (or their friends) to own a mimeograph machine. At the same time, university sponsored magazines became more prevalent, whereas unaffiliated magazines had dominated the genre before the World Wars. Thousands of little magazines existed across North America by the close of the 20th century, most not fully supporting themselves and subsidized by state or federal grants and endowments from universities, colleges, and foundations, sometimes with unpaid staff. The desire for low budget publications brought an on line revolution to little magazines at the turn of the 21st century. Firstly embracing blogs, they have diversified to Twitter, Facebook, and many other on line publication channels. The on line revolution also raised possibilities for content in the form of podcasts and audio visual content not possible in a purely printed format.

АҚШ-тың оңтүстігінде

АҚШ Оңтүстігінде соғыстан кейінгі шағын журналдар коммерциялық емес мақсаттарды көздеді, көбінесе оқырмандарына ақпарат беруге және оларға әсер етуге тырысты, пайда табу үшін саудаға шығарылмайтын, бұл олардың әуесқой редакторларына бөгде дағды болды. Ағылшыз тілі профессоры Бес Э. Старк Спанглер Оңтүстіктегі Екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі шағын журналдың төрт негізгі кезеңін анықтады. Азамат соғысынан кейін олар негізінен Оңтүстік тақырыптары мен Оңтүстік авторларының туындыларын қамтыды, 20 ғасырдың басында жас ғалымдардың Оңтүстік әдебиеті мен өміріне қатысты сынды көзқарастарына ауысты, 1920 жылдары модернизмнің пайда болуына дауыс болды, ал 1930 жылдары Оңтүстіктің болашақ экономикалық өркендеуі туралы пікірталасқа қатысып, аграризмді қолдады, олардың пікірінше "либералды" оңтүстіктермен қызу пікірталас жүргізді. Бірінші кезеңнің мысалдары, Азамат соғысынан кейін Оңтүстік әдебиеті жанрын екі онжылдық бойы тірі ұстауда маңызды рөл атқарды, оларға Дэниел Хиллдің 1866–1869 жылдардағы "Біз сүйетін жері" журналы, ол әдебиетпен қатар ауыл шаруашылығы және әскери тарихты қамтып, оқырмандарын кеңейтті; В.С. Скотттың 1865–1869 жылдардағы "Скотттың айлық журналы"; Мозес Д. Ходж мен Уильям Хэнд Браунның 1866 жылғы "Eclectic" журналы (кейіннен 1869 жылы "Біз сүйетін жерді" сіңіріп алғаннан кейін "Жаңа Eclectic" болып, 1871 жылы "Оңтүстік журналына" айналды); Де Боудың шолуы, антебеллум журналы 1866 жылы қысқа мерзімге қайта жаңғыртылды; Альберт Тейлор Бледсоудың 1867–1869 жылдардағы "Оңтүстік шолуы"; Сисеро Харрис ханымның 1872–1882 жылдардағы "Оңтүстік Атлантикасы", ол "Біз сүйетін жер" сияқты, әдебиетпен қатар ғылым мен өнер туралы материалдарды қамтыды; және 1882–1887 жылдардағы "Оңтүстік бивагы", ол Жоғалған себепке арналған соңғы журналдардың бірі болды. Екінші кезең, Оңтүстік колледждері мен университеттеріндегі жас ғалымдар арасындағы Оңтүстікке сынды көзқараспен қараған реакциялық қозғалыс, Джон Б. Хеннеманның замандас эсселерінде талқыланды. Бұл Уильям П. Тренттің 1892 жылғы "Sewanee Review" журналымен (кейіннен Хеннеман редакциялаған) бейнеленді, ол Джон Спенсер Басеттке 1902 жылы "Оңтүстік Атлантика тоқсандығын" құруға ықпал етті. Трент пен Басет екеуі де Оңтүстік университеті мен Тринити колледжінің профессорлары болды, ал Басет әсіресе жұмысына қауіп төндіріп, баспаға шығарды, өйткені оның журналы Оңтүстіктегі нәсілдік мәселелерді және реформаны тікелей қарастырды, бұл оның ізбасары, редактор Эдвин Мимс бәсеңдеткен нәрсе. Үшінші кезеңнің алғашқы жылдары 1911 жылы құрылған "The Westminster Magazine" және Оглеторп университетімен байланысты болды; Старк Янгтың Техас университетімен байланысты "Техас шолуы", ол 1924 жылы Оңтүстік Методист университетіне көшіп, Джей Б. Хаббардтың редакторлығымен "Оңтүстік-Батыс шолуы" деп аталды; 1921–1926 жылдардағы "The Double Dealer"; және Джон Кроу Рэнсом мен Роберт Пенн Уорреннің 1922 жылғы "The Fugitive" журналы, Vanderbilt University Group баспасынан шықты. Оңтүстік қайта өрлеуіне басқа да ықпал еткендер 1920 жылдары қысқа ғұмыр сүрген "Lyric" және "Nomad" журналдары болды. Вандербильттен, "The Double Dealer" және басқалардан келген жас жазушылар кейін басқа университеттерде орналасып, өз кезегінде басқа журналдарды құрды немесе редакциялады, Кроу "The Kenyon Review" журналын редакциялады, ал Рэнсом Клеант Брукспен бірге тағы бір (1935) "Оңтүстік шолуын" құрды. Соңғы кезеңде "Sewanee Review" сияқты белгілі журналдар мен 1930 жылдардағы жаңа шағын журналдар Оңтүстік аграрлық болып қалу керек пе, әлде индустриализмді қабылдауы керек пе деп талқылады. Сондай-ақ 1930 жылдары олар Жаңа сынмен байланысты болды. "Sewanee Review" қазіргі уақытта ең көне Оңтүстік әдеби журналы болып табылады, басқа да ұзақ жылдар бойы өмір сүрген журналдар 20 ғасырдан бастап, соның ішінде "Southwest Review" (1915), "Virginia Quarterly Review" (1925), "The Southern Review" (1935–1942, содан кейін 1965), "Georgia Review" (1947), "Carolina Quarterly" (1948), "Shenandoah" (1950), "Nimrod" (1956), "Southern Poetry Review" (1958), "Massachusetts Review" (1959), "Crazyhorse" (1960), "Southern Quarterly" (1962), "Hollins Critic" (1964), "Greensboro Review" (1966), "Cimarron" (1967), "Southern Humanities Review" (1968), "New Orleans Review" (1968) және "The South Carolina Review" (1968). 20 ғасырдың соңғы үш онжылдығында Оңтүстікте көптеген шағын журналдар құрылды, 1971 жылғы "Appalachee Quarterly" бастап 1980 жылғы "The Chattahoochee Review" арқылы 1997 жылғы "Five Points" дейін, әлі де әдебиеттің негізгі шағын журналына арналған, соның ішінде қысқа көркем әдебиет, поэзия, кітап шолулары және шығармашылық көркем әдебиет. "The Land We Love" журналы 19 ғасырда жасағандай, 20 ғасырдың шағын журналдары да жариялаған әдебиеттерге қарағанда әлдеқайда көп сұралмаған әдеби қосындыларды алды. Мысалы, 1997 жылы "Atlanta Review" басылымы әр 100 басылымға 12000 тапсырыс алғанын хабарлады.

In the U. S. South, postbellum little magazines had non commercial ends, generally seeking to inform and influence their readers, rather than being marketed for profit, a skill that their amateur editors generally lacked. English professor Bes E. Stark Spangler traced four main phases of the postbellum pre World War Two little magazine in the South. Immediately after the Civil War they mainly covered Southern topics and the works of Southern authors, changing at the turn of the 20th century into more critical views of Southern letters and life by new young scholars, becoming voices for the advent of modernism in the 1920s, and finally in the 1930s entering into the debate over the future economic prosperity of the South on the side of agrarianism, having heated debates with what they viewed as Southern "liberals". Examples of the first phase, which were a significant factor in keeping the genre of Southern letters alive for the two decades after the Civil War, include Daniel H. Hill's 1866–1869 The Land We Love, which widened its readership by including agriculture and military history alongside the literature; W. S. Scott's 1865–1869 Scott's Monthly Magazine; Moses D. Hodge's and William Hand Browne's 1866 Eclectic (later to be the 1869 New Eclectic after its absorption of The Land We Love and finally changing to Southern Magazine in 1871); De Bow's Review, an ante bellum magazine revived briefly in 1866; Albert Taylor Bledsoe's 1867–1869 Southern Review; Mrs Cicero Harris's 1872–1882 The South Atlantic, which, like The Land We Love, augmented literature with science and art coverage; and the 1882–1887 Southern Bivouac, which was one of the last little magazines to be devoted to the Lost Cause. The second phase, which was a reactionary movement amongst young scholars in Southern colleges and universities that was critical of the South, and which was discussed in the contemporary essays of John B. Hennemann, is exemplified by William P. Trent's 1892 Sewanee Review (which Hennemann was later to edit), which would influence John Spencer Bassett to found the South Atlantic Quarterly in 1902. Both Trent and Bassett were professors, at the University of the South and at Trinity College, respectively, and Bassett in particular was risking his job by publishing, as his magazine directly addressed racial issues in the South and reform, something that his successor toned down, editor Edwin Mims. The early years of the third phase saw The Westminster Magazine founded in 1911 and affiliated with Oglethorpe University; Stark Young's Texas Review affiliated with the University of Texas, which relocated to Southern Methodist University in 1924 and changed the name to Southwest Review under the editorship of Jay B. Hubbard; the 1921–1926 The Double Dealer; and John Crowe Ransom's and Robert Penn Warren's 1922 The Fugitive published by the Vanderbilt University Group. Other influences for the Southern Renascence were The Lyric and The Nomad, both of which had brief lifetimes in the 1920s. As young writers from Vanderbilt, the Double Dealer, and others later took up postings in other universities, they would in turn found or edit other magazines, Crowe going on to edit The Kenyon Review, and Ransom together with Cleanth Brooks to found another (1935) Southern Review. In the final phase, both established magazines like Sewanee Review and the new 1930s little magazines debated whether the South should remain agrarian or embrace industrialism. Also in the 1930s they were associated with New Criticism. Sewanee Review is now the oldest Southern literary magazine, with other long lived magazines dating from the 20th century, including Southwest Review (1915), Virginia Quarterly Review (1925), The Southern Review (1935–1942, then from 1965), Georgia Review (1947), Carolina Quarterly (1948), Shenandoah (1950), Nimrod (1956), Southern Poetry Review (1958), Massachusetts Review (1959), Crazyhorse (1960), Southern Quarterly (1962), Hollins Critic (1964), Greensboro Review (1966), Cimarron (1967), Southern Humanities Review (1968), New Orleans Review (1968), and The South Carolina Review (1968). Many little magazines continued to be founded in the South in the last three decades of the 20th century, from Appalachee Quarterly in 1971 through The Chattahoochee Review in 1980 to Five Points in 1997, still devoted to the core little magazine subject of literature, including short fiction, poetry, book reviews, and creative non fiction. As The Land We Love did in the 19th century, 20th century little magazines still received vastly more unsolicited literary contributions than they published, the Atlanta Review for example reporting in 1997 that it received 12,000 submissions for every 100 pieces published.