Кіріспе
The New York Review of Books (немесе NYREV немесе NYRB) – әдебиет, мәдениет, экономика, ғылым және ағымдағы оқиғалар туралы мақалалары бар жарты айлық журнал. Нью-Йорк қаласында жарық көретін журнал, маңызды кітаптарды талқылау – маңызды әдеби қызмет екені идеясына негізделген. Esquire журналы оны «ағылшын тіліндегі ең көрнекті әдеби-интеллектуалдық журнал» деп атады, сондай-ақ жазушы Элизабет Хардвик. Оларды Джейсон Эпштейн, Random House компаниясының вице-президенті және Vintage Books баспасының редакторы, сонымен қатар Хардвиктің күйеуі, ақын Роберт Лоуэлл қолдады және ынталандырды. 1959 жылы Хардвик «Harper’s» журналында «Кітап сынға алудың төмендеуі» атты мақала жариялады, онда Силверс редактор болды, ал ол «Америкада жазу» атты арнайы нөмірді дайындады. Оның мақаласы сол кездегі американдық кітап сын-қағаздарына айыптау болды – «жеңіл, шағын мақалалар», ол оларды «лоботомия жасалған», құштарлықсыз мақтау деп сынап, «кітаптарға немесе әдеби мәселелерге деген қызығушылықтың кез келген белгісін де құрметпен жоққа шығару» деп айыптады. Бұл топ ойлы, терең, қызықты рецензияларды жариялайтын жаңа журнал құруға шақырылды, Хардвик оны «әдеттегі емес, қиын, ұзақ, келісімге келмейтін және, ең бастысы, қызықты» деп сипаттады. 1962–63 жылдары Нью-Йорк қаласындағы газетшілер ереуілі кезінде, The New York Times және басқа бірнеше газеттер басылымды тоқтатқанда, Хардвик, Лоуэлл және Эпштейндер Хардвик армандаған күшті кітап сын-қағаздарын құру мүмкіндігін пайдаланды. Джейсон Эпштейн кітап баспалары жаңа басылымда өз кітаптарын жарнамалайтынын білді, себебі олардың жаңа кітаптарды ілгерілету үшін басқа жолы болмады. Топ Эпштейндердің досы Силверске жүгінді, ол The Paris Review журналының редакторы болған және әлі де Harper’s журналында жұмыс істеді, оны басылымды редакциялауға шақырды, ал Силверс Барбара Эпштейннен оған қосылып жұмыс істеуін сұрады. Силверс пен Эпштейн «біз білетін және ең көп құрметтейтін жазушыларға» кітаптар жіберді. Кітап сын-қағаздарының қандай болуы керектігін көрсету үшін үш апта ішінде үш мың сөздік мақала сұрадық, және көптеген жазушылар осы талапқа сай келді. Ешкім ақша туралы сөз қозғаған жоқ». Бұл журналдың бірінші нөміріне редакторларға журналды жалғастыру туралы сұраған 1000-ға жуық хат түсті. Кейіннен Salon журналы бірінші нөмірдегі үлескерлер тізімін «ғасырдың ортасында Америкада қолданылуға болатын интеллектуалдық күштің «шоқ және қорқыныш» демонстрациясы» деп сипаттады, сонымен қатар редакциялық желілер мен ықпалды айту өнерінің де кереметтігін атап өтті. Бұл «әркімнің қатысуға ниеттенген кеш» болды, сыншы элитасының қара-ақ кеші. Журнал «азаматтық құқықтар мен феминизмді, сондай-ақ көркем әдебиет, поэзия және театрды қамтыған, соғыстан кейінгі прогрессивті зиялылардың ерекше сезімталдығының пайда болуын жариялады». Бірінші нөмірде «либералдық консенсустың күмәнсіз дұрыстығына, әдебиеттің орталық рөліне және оның мағынаны жеткізу қабілетіне, ақыл-ой мен ізгі ниетті қолдану арқылы біздің проблемаларымызды шешуге, ақыл-ой әлемінің үйлесімділігі мен айқын иерархиясына» деген сенім білдірілді. 1963 жылдың қараша айында журнал екі апта сайын жарық көре бастады. Силверс редакторлардың философиясы туралы: «Біз айналыса алмайтын тақырып болған жоқ. Егер тақырып бойынша кітап болмаса, біз оған да назар аударатын едік. Біз тек таныс тақырыптарды қайталап оқып беретін кітаптардан аулақ болуға тырыстық, және жаңа, түпнұсқа нәрсені табуға үміттендік». Бірақ, Силверс атап өткендей, «рецензиялардың саяси және әлеуметтік әсері» бар ма, жоқ па, немесе олар тіпті назар аударатын бола ма – бұл сұраққа жауап беру қиын: «Сіз ықпал туралы көп ойламауыңыз керек, егер сіз өзіңіз қызықты нәрсе тапсаңыз, бұл жеткілікті». Лилиан Хеллман, Ирвинг Хоу, Альфред Казин, Энтони Льюис, Дуайт Макдональд, Норман Мейлер, Мэри Маккарти, Норман Подхорец, Филипп Рав, Адриен Рич, Сьюзан Сонтаг, Уильям Стайрон, Гор Видал, Роберт Пенн Уоррен және Эдмунд Уилсон. Журнал еуропалық саяси диссиденттермен, соның ішінде Александр Солженицынмен, Андрей Сахаровпен және Вацлав Гавелмен сұхбаттар жариялады. 1990 жылы журнал итальяндық «La Rivista dei Libri» басылымын құрды, ол 2010 жылдың мамырына дейін екі он жыл бойы жарық көрді. 40 жылдан астам уақыт бойы Силверс пен Эпштейн журналды бірге редакциялады, ол қағаздың иесі болып қала береді, бірақ екеуі де оның редакторы болып қала береді. Ұлттық кітап қоры Эпштейн мен Силверске 2006 жылғы әдеби сыйлығын Америка әдеби қауымдастығына сіңірген еңбегі үшін бергенде: «Нью-Йорк кітаптар шолуымен Роберт Силверс пен Барбара Эпштейн кітаптарды сынға алуды өнерге айналдырды және кітаптарды талқылауды қызықты, ойландыратын және интеллектуалдық қызметке айналдырды». Эпштейннің қайтысынан кейін Силверс 2017 жылы қайтыс болғанға дейін жалғыз редактор болды. Оның орнын кім басатыны туралы сұраққа жауап бергенде, Силверс The New York Times газетіне: «Мен бірнеше адамды ойлап таптым, олар керемет редакторлар болар еді. Олардың кейбіреулері осында жұмыс істейді, кейбіреулері бұрын жұмыс істеген, ал кейбіреулері біз таныс адамдар. Олар керемет газет шығаратынына сенемін, бірақ ол басқаша болар еді» деді. Журналдың 45 жылдық мерекелік нөмірі (2008 жылдың 20 қарашасы) 1963 жылы журналдың бірінші нөмірі үшін жазған Эдмунд Уилсонның қайтыс болғаннан кейінгі мақаласымен басталды. 2010 жылы журнал веб-сайтында The New York Times «жанды және пікір білдіретін» деп сипаттаған блог бөлімін іске қосты. 2013 жылы әлеуметтік желілер журнал тақырыбына қалай әсер етуі мүмкін деген сұраққа жауап бергенде, Силверс: «Мен миллиондаған, миллиондаған твиттерден алынған әзілдеме, афоризмдерге толы антологияны көзге елестете аламын. Немесе блогтардағы пікірлерден алынған материалдарды. Facebook – жеке өмірдің, немесе кемінде, біршама маңызды екені саналатын ортасы. Сондықтан бұл орынға басып кіретін сынға қарсылық бар сияқты. Біз қандай да бір сындық перспектива қолданылмастан өсіп келе жатқан сөздердің кең, кең мұхитының шетінде тұрмыз. Меніңше, редактор ретінде, бұл үлкен кемшілік». Журнал 50 жылдық мерекесін Силверс пен бірнеше үлескерлердің қатысуымен 2013 жылдың ақпанында Нью-Йорк қаласындағы Town Hall-да өткізілген шарамен бастады. Басқа шаралардың ішінде сәуір айында Нью-Йорк қалалық кітапханасында «Әдеби журналистика: Талқылау» атты бағдарлама, сонымен қатар қараша айында Frick Collection-да өткен қабылдау болды. Жыл бойы Мартин Скорсезе журналдың тарихы мен ықпалы, сондай-ақ оның тудырған дебаттар туралы «The 50 Year Argument» атты құжаттық фильм түсірді, ол 2014 жылдың маусымында Англиядағы Sheffield Doc/Fest фестивалінде көрсетілді. Кейіннен ол әртүрлі кинофестивальдарда, BBC телеарнасында және АҚШ-тағы HBO арнасында көрсетілді. 2018 жылдың қыркүйегінде Джиан Гомешинің, 20 әйел зорлыққа ұшырады деп айыпталған эссесін жариялағаннан кейін және Slate журналымен сұхбатта оны қорғағаннан кейін ол қызметтен кетті. Журнал «әдеттегі редакциялық тәжірибелеріне» сәйкес келмегенін, себебі эссе «редакциялау процесі кезінде бір ғана ер адам редакторға көрсетілгенін» және Буруманың Slate журналына берген мәлімдемесі журнал қызметкерлерінің пікірін дұрыс көрсетпегенін мәлімдеді. Габриэль Уинслоу Йост (бұрын журналдың аға редакторы) және Эмили Гринхаус (бұрын The New Yorker журналының бас редакторы және бұрын журналдың редакциялық көмекшісі) 2019 жылдың ақпанында бірлескен редакторлар болып тағайындалды, ал Даниэль Мендельсон, журналдың көп жылдық үлескері «ірі редактор» лауазымына тағайындалды. 2021 жылдың ақпанында Гринхаус журналдың редакторы болып тағайындалды, ал Уинслоу Йост аға редактор болды.
The New York Review of Books (or NYREV or NYRB) is a semi monthly magazine with articles on literature, culture, economics, science and current affairs. Published in New York City, it is inspired by the idea that the discussion of important books is an indispensable literary activity. Esquire called it "the premier literary intellectual magazine in the English language." and writer Elizabeth Hardwick. They were backed and encouraged by Epstein's husband, Jason Epstein, a vice president at Random House and editor of Vintage Books, and Hardwick's husband, poet Robert Lowell. In 1959 Hardwick had published an essay, "The Decline of Book Reviewing", in Harper's, where Silvers was then an editor, in a special issue that he edited called "Writing in America". Her essay was an indictment of American book reviews of the time, "light, little article[s]" that she decried as "lobotomized", passionless praise and denounced as "blandly, respectfully denying whatever vivacious interest there might be in books or in literary matters generally." The group was inspired to found a new magazine to publish thoughtful, probing, lively reviews featuring what Hardwick called "the unusual, the difficult, the lengthy, the intransigent, and above all, the interesting". During the 1962–63 New York City newspaper strike, when The New York Times and several other newspapers suspended publication, Hardwick, Lowell and the Epsteins seized the chance to establish the sort of vigorous book review that Hardwick had imagined. Jason Epstein knew that book publishers would advertise their books in the new publication, since they had no other outlet for promoting new books. The group turned to the Epsteins' friend Silvers, who had been an editor at The Paris Review and was still at Harper's, to edit the publication, and Silvers asked Barbara Epstein to co edit with him. Silvers and Epstein sent books to "the writers we knew and admired most. We asked for three thousand words in three weeks in order to show what a book review should be, and practically everyone came through. No one mentioned money." It prompted nearly 1,000 letters to the editors asking for the Review to continue. Salon later commented that the list of contributors in the first issue "represented a 'shock and awe' demonstration of the intellectual firepower available for deployment in mid century America, and, almost equally impressive, of the art of editorial networking and jawboning. This was the party everyone who was anyone wanted to attend, the Black and White Ball of the critical elite." The Review "announced the arrival of a particular sensibility the engaged, literary, post war progressive intellectual, who was concerned with civil rights and feminism as well as fiction and poetry and theater. The first issue projected "a confidence in the unquestioned rightness of the liberal consensus, in the centrality of literature and its power to convey meaning, in the solubility of our problems through the application of intelligence and good will, and in the coherence and clear hierarchy of the intellectual world". The Review began regular biweekly publication in November 1963. Silvers said of the editors' philosophy, that "there was no subject we couldn't deal with. And if there was no book [on a subject], we would deal with it anyway. We tried hard to avoid books that were simply competent rehearsals of familiar subjects, and we hoped to find books that would establish something fresh, something original." But, Silvers noted, it is a mystery whether "reviews have a calculable political and social impact" or will even gain attention: "You mustn't think too much about influence – if you find something interesting yourself, that should be enough." Lillian Hellman, Irving Howe, Alfred Kazin, Anthony Lewis, Dwight Macdonald, Norman Mailer, Mary McCarthy, Norman Podhoretz, Philip Rahv, Adrienne Rich, Susan Sontag, William Styron, Gore Vidal, Robert Penn Warren and Edmund Wilson. The Review pointedly published interviews with European political dissidents, including Alexander Solzhenitsyn, Andrei Sakharov and Václav Havel. In 1990 the Review founded an Italian edition, la Rivista dei Libri. It was published for two decades until May 2010. For over 40 years, Silvers and Epstein edited the Review together. who still owns the paper, but the two continued as its editors. In awarding to Epstein and Silvers its 2006 Literarian Award for Outstanding Service to the American Literary Community, the National Book Foundation stated: "With The New York Review of Books, Robert Silvers and Barbara Epstein raised book reviewing to an art and made the discussion of books a lively, provocative and intellectual activity." After Epstein's death, Silvers was the sole editor until his own death in 2017. Asked about who might succeed him as editor, Silvers told The New York Times, "I can think of several people who would be marvelous editors. Some of them work here, some used to work here, and some are just people we know. I think they would put out a terrific paper, but it would be different." The 45th anniversary edition of the Review (November 20, 2008) began with a posthumous piece by Edmund Wilson, who wrote for the paper's first issue in 1963. In 2010, it launched a blog section of its website that The New York Times called "lively and opinionated", Asked in 2013 how social media might affect the subject matter of the Review, Silvers commented: "I might imagine [a] witty, aphoristic, almost Oscar Wildean [anthology of] remarks, drawn from the millions and millions of tweets. Or from comments that follow on blogs. Facebook is a medium in which privacy is, or at least is thought to be, in some way crucial. And so there seems a resistance to intrusive criticism. We seem at the edge of a vast, expanding ocean of words growing without any critical perspective whatever being brought to bear on it. To me, as an editor, that seems an enormous absence." The Review began a year long celebration of its 50th anniversary with a presentation by Silvers and several contributors at The Town Hall in New York City in February 2013. Other events included a program at the New York Public Library in April, called "Literary Journalism: A Discussion", focusing on the editorial process at the Review and a reception in November at the Frick Collection. During the year, Martin Scorsese filmed a documentary about the history and influence of the Review, and the debates that it has spawned, titled The 50 Year Argument, which premiered in June 2014 at the Sheffield Doc/Fest in England. It was later seen at various film festivals, on BBC television and on HBO in the US. He left the position in September 2018 after backlash over publishing an essay by Jian Ghomeshi, who has been accused by 20 women of sexual assault, and defending the publication in an interview with Slate magazine. The Review stated that it did not follow its "usual editorial practices", as the essay "was shown to only one male editor during the editing process", and that Buruma's statement to Slate about the staff of the Review "did not accurately represent their views". Gabriel Winslow Yost (formerly a senior editor at the Review) and Emily Greenhouse (formerly the managing editor of The New Yorker and earlier an editorial assistant at the Review) were named co editors in February 2019; Daniel Mendelsohn, a longtime Review contributor, was named to the new position of "editor at large". In February 2021, Greenhouse was made editor of the Review, while Winslow Yost became a senior editor.
Сипаттама
Журнал "біздің заманымыздың ең қызықты және білікті ойшылдары қазіргі кітаптар мен мәселелерді тереңінен талқылайтын бір түрі журнал" деп сипатталған. Әр санында "саясат, әдебиет, өнер" сияқты кең тақырыптар қамтылған. Редакторлар бастапқыда "барлық нәрсеге қызығушылық танытамыз, ешқандай тақырып алынып тасталмайды. Біреу бізге NASCAR жарыстары туралы мақала жазып жатыр, екіншісі Veronese-ді зерттеп жатыр" деп шешкен. Сильверс "Нью-Йорк Таймс" газетіне: "Билік пен оның теріс пайдалануына қатысты үлкен саяси мәселелер біз үшін әрқашан табиғи сұрақтар болды" деді.
Жылдар бойы журналға Тимоти Гартон Эш, Маргарет Этвуд, Рассел Бейкер, Саул Беллоу, Исайя Берлин, Гарольд Блум, Джозеф Бродский, Иан Бурума, Ноам Чомский, Дж. М. Кутзее, Фредерик Крюс, Рональд Дворкин, Джон Кеннет Галбрейт, Маша Гессен, Надин Гордимер, Стивен Джей Гулд, Кристофер Хитченс, Тим Джуда, Мюррей Кемптон, Пол Кругман, Ричард Левонтин, Перри Линк, Элисон Лури, Питер Медавар, Дэниел Мендельсон, Билл Мойерс, Владимир Набоков, Ральф Надер, В. С. Найпаул, Питер Г. Петерсон, Саманта Пауэр, Нейтан Рич, Феликс Рохатин, Жан Поль Сартр, Джон Сёрл, Зади Смит, Тимоти Снайдер, Джордж Сорос, И. Ф. Стоун, Десмонд Туту, Джон Апдайк, Дерек Уолкотт, Стивен Вайнберг және Тони Джудт сияқты халықаралық жазушылар мен зиялылардың мақалалары мен шолулары жарияланды. Ұлттық кітап қоры хабарлағандай, "Мэри Маккарти мен Эдмунд Уилсоннан бастап Гор Видал мен Джоан Дидионға дейін "Нью-Йорк кітаптар шолуы" Америкадағы ең жарық міндерді кітаптар мен олар тудырған мәселелер туралы ойлауға, жазуға және пікір алмасуға үнемі жұмылдырып келеді". Бір мақаланы редакциялағанда, Сильверс "жазушының дауысы мен стилін құрметтей отырып, [әрбір сөйлемдегі ойды] одан да анық етуге бола ма?" деп ойлайтынын айтты. Жазушының прозасының тонын мұқият тыңдап, оған бейімделуге тырысу керек, бірақ белгілі бір шекке дейін. [Жазушылардың рұқсатысыз ешқандай өзгеріс жасалған жоқ.] Жазушылар өздерінің прозасы туралы соңғы сөзді айтуға лайық". 1980 жылдары британдық бір сарапшы: "1960 жылдары [журнал] Американың Вьетнамға араласуына қарсы болды; соңғы кезде ол экономикада жеңіл кейнсиандық бағытты ұстанды, Израильді қолдады, бірақ сионизмге қарсы болды, Рейганның Латын Америкасы саясатына күмәнданды" деп атап өтті. Британдық "The Independent" газеті журналды "Ирактағы соғысқа қарсы тұрақты түрде айқындалған Американың жалғыз басты басылымы" деп сипаттады. Таяу Шығыс туралы жариялымдарға қатысты Сильверс: "Израиль саясатына қатысты кез келген сынды кейбіреулер дінге қарсылық, сатқындық деп қарастырады. Біз жариялағандардың көп бөлігі ең беделді және дарынды израильдік жазушылардан келді – Амос Илон, Авишай Марголит, Дэвид Гроссман, Дэвид Шульман және тағы басқалар. Олардың пікірінше, жылдар бойы жер мен халықты басып алу тек қана қайғылы және жаман нәтижелерге әкелуі мүмкін". Сильверс: "Дэвид саяси пікірлерді адам туралы әзіл-қалжыңмен үйлестіре білді. Ол адамдардың иығына, аяғына, шынтағына қатысты ең ұсақ бөлшектерге де өте сезімтал болды. Ол осы бөлшектерде кейіпкерді табуға қабілетті еді". "Нью-Йорк Таймс" газеті Левиннің суреттерін "интеллектуалдар мен спортшылардың, саясаткерлер мен билеушілердің үлкен бастары бар, мұңды және терең ойлы, өткір және көбінесе жағымсыз карикатуралары" деп сипаттады, олар "көптеген шаш қиюдың нашарлығымен, сағат 5-тегі сақалмен, ойсыз мұрттармен және басқа да күтімге қатысты кемшіліктермен толы – атақтыларды ерекше көрінетіндей ету үшін оларды төмендетуге арналған". Кейінгі жылдары журналдың суретшілерінің қатарында Financial Times газетінен Джеймс Фергюсон да болды. "The Washington Post" газеті журналдың "редакторға хаттар" рубрикасындағы "жанды әдеби дауларды" "интеллектуалдық әлемдегі боксқа ең жақын нәрсе" деп сипаттады. Бір жалғыз жүрек, автор Джейн Юска, 2003 жылы пьесаға бейімделген "Айнала табанды әйел" атты мемуармен журналдағы жеке жарнамасына 63 жауапты құжаттады. "The Washington Post" газетінде Мэтт Шудель жеке жарнамаларды "кейде күлкілі жоғары" деп атады және олардың "Вуди Алленнің "Энни Холл" фильмінде пародияланды" екенін еске алды. Журналдың редакциялық көмекшілерінің бірнешеуі журналистикада, академиялық және әдебиет саласында танымал болды, соның ішінде Жан Строуз, Дебора Айзенберг, Марк Даннер және А. О. Скотт. Тағы бір бұрынғы стажер және журналға еңбек еткен автор Клэр Мессуд: "Олар уақыттарын бөліп, әр нәрсені қарап шығу үшін өте жомарт. Бүгінгі бизнестің көп бөлігі адамдардың бір нәрсені жылдам, асығыспен жасауымен байланысты. Ең бірінші терезеден шығатын нәрсе – мейірімділік. Олардың адамдармен қарым-қатынасында белгілі бір ырғақ пен тон бар. Бұл әрқашан сирек болғанға сенімдімін. Бірақ қазір ол маған өте құнды сезіледі". Журнал 2009 жылдан бері NYR Daily газетін жариялайды, ол жаңалықтарға назар аударады.
Сыншыл реакция
The Washington Post называет журнал Review «журналом идей, который помог определить интеллектуальный дискурс в англоязычном мире за последние четыре десятилетия». Публикуя длинные, вдумчивые статьи о политике, книгах и культуре, [редакторы] бросили вызов тенденциям к поверхностности, банальности и культу знаменитостей. Esquire назвал его «самым уважаемым интеллектуальным журналом на английском языке» и «ведущим литературно-интеллектуальным журналом на английском языке». В 2011 году The Atlantic отметил, что Review написан «со свежестью взгляда» и что «значительная его часть формирует наш наиболее сложный общественный дискурс». В честь 35-летия Review в 1998 году The New York Times прокомментировал: «The N. Y. R. излучает дерзкое ощущение удовольствия от выпуска. Он еще не потерял свою скрытую искру озорства». В 2008 году британская The Guardian назвала Review «эрудированным, но не педантичным, скрупулезным, но не сухим». В 2004 году та же газета написала: «Выпуски Review на сегодняшний день представляют собой историю культурной жизни восточного побережья с 1963 года. Он умудряется быть серьезным с ярко выраженной демократической позицией. Это одно из последних мест в англоязычном мире, которое публикует длинные эссе, и, возможно, последнее, которое сочетает в себе академическую строгость – даже письма редактору снабжены сносками – с большой ясностью языка». В 2012 году The New York Times описала Review как «элегантный, вежливый, чрезвычайно образованный, временами немного формальный, одержимый ясностью и фактической точностью и страстно интересующийся правами человека и тем, как правительства их нарушают». Однако статья в New York Times за 1997 год обвинила журнал в том, что он стал «официальным». Возможно, журнал наиболее эффективно проявил себя во время войны. Согласно статье в The Nation за 2004 год: «Подозревается, что они тоскуют по дню, когда смогут вернуться к своей обычной практике публикаций – этому джентльменскому пастишу из философии, искусства, классической музыки, фотографии, немецкой и русской истории, политики Восточной Европы, художественной литературы – не обремененным политическими обязанностями конфронтационного или оппозиционного характера». Этот день еще не наступил. И когда он наступит, следует сказать, что редакторы встретили вызовы эпохи после 11 сентября таким образом, как большинство других ведущих американских изданий, и что The New York Review of Books был рядом, когда он был нужен больше всего. Иногда Review обвиняют в замкнутости, его называют «The New York Review of Each Other's Books». Филип Нобиль выразил резкую критику в этом духе в своей книге «Интеллектуальная небесная письменность: литературная политика и New York Review of Books». В 2008 году San Francisco Chronicle написала: «Страницы 45-го юбилейного выпуска, на самом деле, раскрывают реальность [умышленно панорамного] взгляда [журнала]». Лопате добавляет, что Review «был и остается флагманом американской интеллектуальной жизни: уникальным хранилищем вдумчивого дискурса, бескомпромиссно элитарным, в культуре, все более склонной к упрощению».
<blockquote>The issues of the Review to date provide a history of the cultural life of the east coast since 1963. It manages to be serious with a fierce democratic edge. It is one of the last places in the English speaking world that will publish long essays and possibly the very last to combine academic rigour – even the letters to the editor are footnoted – with great clarity of language. In 2012, The New York Times described the Review as "elegant, well mannered, immensely learned, a little formal at times, obsessive about clarity and factual correctness and passionately interested in human rights and the way governments violate them." A 1997 New York Times article, however, accused the paper of having become "establishmentarian". The paper has, perhaps, had its most effective voice in wartime. According to a 2004 feature in The Nation,
One suspects they yearn for the day when they can return to their normal publishing routine – that gentlemanly pastiche of philosophy, art, classical music, photography, German and Russian history, East European politics, literary fiction – unencumbered by political duties of a confrontational or oppositional nature. That day has not yet arrived. If and when it does, let it be said that the editors met the challenges of the post 9/11 era in a way that most other leading American publications did not, and that The New York Review of Books was there when we needed it most. Sometimes accused of insularity, the Review has been called "The New York Review of Each Other's Books". Philip Nobile expressed a mordant criticism along these lines in his book Intellectual Skywriting: Literary Politics and the New York Review of Books. In 2008, the San Francisco Chronicle wrote, "the pages of the 45th anniversary issue, in fact, reveal the actuality of [the paper's] willfully panoramic view". Lopate adds that the Review "was and is the standard bearer for American intellectual life: a unique repository of thoughtful discourse, unrepentantly highbrow, in a culture increasingly given to dumbing down."
Кітап шығару бөлімі
"Review" журналының кітап шығару бөлімі – "New York Review Books". 1999 жылы құрылған бұл бөлімде бірнеше баспа тармағы бар: "New York Review Books", "NYRB Classics", "The New York Review Children's Collection", "New York Review Comics", "NYRB Poets", "NYRB Lit" және "Calligrams". "NYRB Collections" жинағы "Review" журналына үнемі мақала жазатын авторлардың еңбектерін жинақтап басып шығарады. "Classics" баспасы АҚШ-та басылымнан шығып қалған кітаптарды, сондай-ақ классикалық кітаптардың аудармаларын қайта жариялайды. Бұл баспа туралы "көптеген тамаша кітаптарды қайтадан оқырманға жеткізіп, кітап сөрелеріне қойған керемет әдеби баспа" деп айтылады. Оның жыл сайынғы іс-шараларына Silvers Dudley Prizes жүлдесі (журналистика, сын және мәдени талдау салаларындағы еңбектің маңызды жетістіктері үшін беріледі) және Silvers редакторы болған кезде дамытқан салалардағы ұзақ пішіндегі ғылыми-танымдық жобаларды қолдау мақсатындағы Silvers Grants for Work in Progress стипендиясы кіреді.