Чикаго XI: Соңғы шығарма және трагедиялық оқиғалар
Chicago XI
Chicago XI – Chicago тобының 1977 ж. шыққан 9-шы альбомы. Терри Каттың соңғы жұмысы, табысты әндері ("Baby, What a Big Surprise") мен сыншылардың мақтауына ие болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Chicago XI – американдық рок-тобы Chicago-ның тоғызыншы студиялық альбомы. Ол 1977 жылдың 12 қыркүйегінде Columbia Records лейблы арқылы жарық көрді. Бұл гитарист әрі вокалист Терри Кэттің, одан кейін төрт айдан асқан соң қарудан қаза табуына дейінгі соңғы альбомы болды, сондай-ақ топпен ұзақ жылдар бойы жұмыс істеген продюсер Джеймс Уильям Герсионың соңғы жұмысы еді. Chicago XI тобы үшін коммерциялық және сындық сәттілікке жетті, АҚШ-тағы ең жақсы 10 альбомның қатарына еніп, көбінесе жағымды пікірлер алды. Альбомнан үш сингл шықты – "Baby, What a Big Surprise", "Little One" және "Take Me Back to Chicago", ал біріншісі Billboard Hot 100 тізімінде төртінші орынға ие болды. Chicago XI 1982 жылғы Chicago 16 альбомына дейін топтың ең жақсы 10-дыққа енген соңғы альбомы болды. Альбомның обложкасының дизайны топтың ресми сайтында "Аймақтық карта" деп аталды.
Chicago XI is the ninth studio album by the American rock band Chicago. It was released on September 12, 1977, through Columbia Records. It was both the last to feature guitarist and vocalist Terry Kath prior to his death in a gun accident just over four months later, and the last to be produced by longtime associate of the band James William Guercio. Chicago XI was a commercial and critical success for the band, reaching the top 10 in the US and garnering generally positive reviews. Three singles were released from the album—"Baby, What a Big Surprise", "Little One", and "Take Me Back to Chicago"—with the former reaching number four on the Billboard Hot 100. Chicago XI would become the band's last album to make the top 10 until Chicago 16 in 1982. The cover design for the album is called "Regional Map" on the group's official web site.
Өмірбаян
Ultimate Classic Rock веб-сайтына сәйкес, Chicago XI 1970-ші жылдары Чикаго тобының бұрынғы ансамбльдік жұмысы емес, жеке әндердің жинағындай көрінеді. Питер Сетера Грэмми жүлдесін алған "If You Leave Me Now" әнінің табысын "Baby, What a Big Surprise" әнімен қайталауға тырысты, ол альбомның ең үлкен хитіне айналып, Billboard Hot 100 тізімінде 4-орынға көтерілді. Бұл альбомда оның жазған жалғыз әні болды және ерекше жағдай – ол жеке әнші ретінде орындалған жалғыз ән еді. Терри Кэт альбом үшін өзінің бұрынғы танымал "Mississippi Delta City Blues" әнін жаңартып, Дэнни Серафиннің "Little One" әніне әсерлі вокал сыйлады. Серафин сондай-ақ "Take Me Back to Chicago" әнін бірлесіп жазды, ол тізімде 63-орынға ие болды. Алдағы жеке альбомын жоспарлап отырған Кэт, "Takin' It On Uptown" әнін, басқа тобынан тыс әншілерден басқа, тек өзінің жеке альбомына жасаған "алдын ала көрініс" ретінде ойлаған болуы мүмкін, Chicago VII альбомындағы Ламмның "Skinny Boy" әні сияқты. Джеймс Панкоу өзінің "Till the End of Time" әнін, ал Ли Лоугнен өзінің "This Time" әнін жеке орындады. Бұрынғы өнімді Роберт Ламм тек екі әнмен – "Policeman" және "Vote For Me" әндерімен қатысты. 1977 жылдың қыркүйегінде шыққан Chicago XI (Columbia 34860) АҚШ-та Billboard 200 тізімінде 6-орынға жетіп, 20 апта тізімде тұрды және сол жылдың қазан айында платиналық статусқа ие болды. Ұлыбританияда тізімге ілікпеді. Chicago XI-ді жазбаға алған кезде, ұзақ жылдар бойы продюсер болған Джеймс Уильям Герсионың шектен тыс көркемдік бақылауы өте қиын жағдайға жетті, топ өзінің мансабын өз қолына алып, онымен альбомды аяқтағаннан кейін өздігінен әрекет етуге шешім қабылдады. Алайда, Герсионың жұмыстан босатылуы Чикаго үшін үлкен өзгеріс болғанымен, оларды күткен трагедиямен салыстырғанда бұл аз болды. 1978 жылдың 23 қаңтарында, Chicago XI шыққаннан кейін бірнеше ай өткен соң, көптеген адамдар "Чикагоның жаны" деп есептейтін Терри Кэт, Дон Джонсонның үйінде өткен кеште өзін атып өлтірді. Қаруға құмар Кэт, қонақтардың таңғалуын басуға тырысып, маскүнемдікке ұшыраған күйінде қаруын тазалау үшін оның зарядталмағанын көрсету үшін, қаруды басына бағыттап, оқ атты, патронның ішінде екенін білмеді. Чикагоның қалған мүшелері Кэттің өліміне қатты қайғырып, тіпті тарап кетуді де ойлады. Бірнеше апта аза тұрғаннан кейін, олар алға жылжуға шешім қабылдады, осылайша топ тарихында жаңа дәуір басталды. Олар Hot Streets альбомына қолдау көрсету үшін әнші/гитарист Донни Дакусты шақырып алды. 2002 жылы Chicago XI қайта жаңартылып, Rhino Records компаниясымен қайта шығарылды, онда Панкоудың "Wish I Could Fly" (қосымша трек) және Ламмның "Paris" әндерінің репетициялық жазбалары бонус тректер ретінде қосылды.
According to the web site Ultimate Classic Rock, Chicago XI seems like a collection of solo songs rather than the work of the ensemble whole Chicago had been earlier in the 1970s. Peter Cetera aimed to replicate the success of the Grammy winning "If You Leave Me Now" with "Baby, What a Big Surprise", which proved to be the album's biggest hit, going to No. 4 on the Billboard Hot 100. This was his only writing contribution to the album and, quite atypically, the only song with him on lead vocals. Terry Kath revived his old live favorite "Mississippi Delta City Blues" for the album, while turning in a touching vocal on Danny Seraphine's "Little One." Seraphine also co wrote "Take Me Back to Chicago", which charted at No. 63. Kath, who was planning a forthcoming solo album, may have intended "Takin' It On Uptown" — which, besides some uncredited backup singers, possibly features only Kath himself — as a solo album "preview" along the lines of Lamm's "Skinny Boy" on Chicago VII. James Pankow sang lead on his own "Till the End of Time," as did Lee Loughnane on his original, "This Time." The once prolific Robert Lamm contributed only two songs, "Policeman" and "Vote For Me." Upon its September 1977 release, Chicago XI (Columbia 34860) reached No. 6 in the US on the Billboard 200, stayed in the charts for 20 weeks and went platinum in October the same year. It did not chart in the UK. While recording Chicago XI, longtime producer James William Guercio's smothering artistic control had reached its breaking point, with the band deciding to take their career into their own hands and strike out on their own after finishing the album with him. However, as big a change in their career as Guercio's dismissal would be for Chicago, it would be minor in comparison to the tragedy that awaited them. On January 23, 1978, a few months after Chicago XIs release, Terry Kath, regarded by many as the "soul" of Chicago, accidentally and fatally shot himself during a party at roadie Don Johnson's house. A gun enthusiast, Kath attempted to calm the guests' surprise when—while reportedly inebriated—he pulled out his gun to clean it by demonstrating that it was unloaded and promptly pointed the gun to his head and pulled the trigger, not realizing a bullet was in the chamber. The remaining members of Chicago were shocked and devastated by Kath's death, and even considered breaking up. After a few weeks of mourning, they decided to move on, thus beginning a new era in the band's history. They would recruit singer/guitarist Donnie Dacus for the follow up, Hot Streets. In 2002, Chicago XI was remastered and reissued by Rhino Records with rehearsal recordings of Pankow's "Wish I Could Fly" (backing track) and Lamm's "Paris" as bonus tracks.
Сыни қабылдау
Кристин Хоган The Sydney Morning Herald газетінде жазған рецензиясында: "Егер Chicago X болмағанда, бұл альбом осы топтың жасаған ең үздік альбомы болар еді" деді. Хью Катлер The Evening Journal газетінде жазған мақаласында альбомды "сыни және коммерциялық табысқа" жеткен деп атады және тіпті Rolling Stone журналынан "керемет пікір" алғанын айтты. Record World "Little One" синглін "орта темпті махаббат әні" деп сипаттап, "мысықтар мен вокалдық аранжировкалар әдеттегідей ерекшеленеді" деді.
In her review of the album for The Sydney Morning Herald, Christine Hogan said, "If there had never been a Chicago X, this album would have been the best ever made by these perennials." Writing for The Evening Journal, Hugh Cutler called the album a "critical and commercial triumph" and said it even drew a "rave review" from Rolling Stone. Record World described the single "Little One" as "a mid tempo love song," saying that "the brass and vocal arrangements stand out as always."