Кіріспе
Нью-Йорк қаласындағы бұрынғы ойын-сауық паркі
Стиплечез паркі – 1897 жылдан 1964 жылға дейін АҚШ-тың Нью-Йорк қаласындағы Бруклиннің Кони-Айленд ауданында жұмыс істеген ойын-сауық паркі. Стиплечез паркін кәсіпкер Джордж С. Тилиу Кони-Айлендте салынған үш ірі ойын-сауық паркінің біріншісі ретінде құрды, ал қалған екеуі – Луна Парк (1903) және Дримленд (1904). Үшеуінің ішінде Стиплечез ең ұзақ – 67 жыл бойы жұмыс істеді. Парк өзінің шарықталу кезеңінде кең аумақты қамтыды. Оның алғашқы аттракциондары – Тилиу 1890 жылдардың басында Кони-Айлендте сатып алған, жеке-жеке орналасқан көңіл көтеру орындары болды. Стиплечез 1897 жылы ашылып, бұрын бөлек болған осы аттракциондарды біріктірді және тез арада отбасылық демалыс орны ретінде танымал болды, сонымен бірге оның кейбір көріністері ашық мінезді және тәуекелге толы болды. 1907 жылы өрт салдарынан қирады, бірақ жылдам қайта жаңартылды. Тилю отбасы үнемі жаңа аттракциондар мен ойын-сауықтарды ұсына отырып, Стиплечезді табысты етіп ұстады, мысалы, Парашюттен секіру. Алайда, 1960 жылдары Стиплечез паркінің кірісі азайды, себебі қылмыс деңгейі жоғары болды, қала маңындағы демалыс орындары көбейді және аймақ тұрғын үйлермен салынуға бейімделді. 1964 жылы парк жабылғаннан кейін, құрылысшы Фред Трамп жерді сатып алып, оны тұрғын үйлер салу үшін пайдалануды жоспарлады, бірақ бұл жоспар іске аспады. 1970 жылдары бұл жер маусымдық ойын-сауықтар үшін пайдаланылды. 1980 және 1990 жылдары Стиплечез паркінің жерін қалай пайдалану керек деген мәселе бойынша дау туды, өйткені екі құрылысшы ойын-сауық паркін қайта құруға немесе спорт кешені салуға келісе алмады. 2001 жылы «Киспан Парк» (қазіргі «Маймонид Парк») деп аталатын кіші лига бейсбол стадионы салынды. Парашюттен секіру – бұрынғы ойын-сауық паркінен қалған жалғыз нысан. Нью-Йорк қаласының Парктер және демалыс департаменті «Маймонид Парк» төменіндегі жерді «Стиплечез паркі» деп аталатын жасыл кеңістіктің бір бөлігі ретінде күтіп ұстайды. «Луна Парк» (2010) құрамындағы B&B Carousell аттракционы бар «Стиплечез Плаза» бұрынғы «Стиплечез паркіне» құрмет көрсету үшін осылай аталды.
Тарих
Джордж С. Тилиу (1862–1914) «Стиплечез» аттракционын жасаған. 1893 жылы бал айы кезінде ол әйелімен Чикагодағы Әлемдік Колумбия көрмесіне барды, онда 250 фут (76 метр) биіктігіндегі «Феррис» атты дөңгелекті көріп, оны сатып алуды қалады. Алайда, дөңгелек бұрыннан сатылып кеткендіктен, Тилиу Конни-Айлендтегі Сурф-авенюде өзінің жартылай өлшемді нұсқасын салды, ол көп ұзамай Конни-Айлендтің ең танымал көрікті жеріне айналды. Жақын жердегі Шепсхед шығанағында, Грейвсендте және Брайтон Бичтегі ат жарыстарының өте танымал екенін байқағаннан кейін, Тилиу Конни аралында басқа да аттракциондар мен ойын-сауықтар қосты. Ол бірнеше аттракционның иесі болды, бірақ олардың ешқайсысы бір парк құрамына кірген жоқ. Шындығында, 1895 жылы жақын маңдағы Пол Бойтонның «Теңіз арыстандары» паркі ашылғанға дейін Конни-Айлендтегі барлық аттракциондар жеке-жеке жұмыс істеді. Осының салдарынан Тилиудің жеңілдіктері Бауэрри көшесіндегі әр түрлі ойын-сауық орындарынан қалып қойды.
1897-1907: Құрылыс және алғашқы жылдары
Стиплечез паркі 1897 жылы Тилиу Стиплечез жылқылары аттракционын сатып алып, жақсартқаннан кейін ашылды. Стиплечезге солтүстік жағынан Сурф-авенюдегі әсем тас арка арқылы кіруге болады, арканың үстіңгі бөлігі төрт тас жылқымен әшекейленген. Арканың болуы және жаңа 25 центтік кіру ақысы «қоғамның төменгі топтарын» шығарып, паркті отбасылық демалыс орнына айналдыру мақсатында болды. Арақтың ішілуіне, құмар ойындарға және жыныстық қызметке тыйым салынды. Тилиу өзінің паркі үшін «Тилли» деген лақап атымен белгілі, бірнеше ондаған тісі бар күлімдеген адамды бейнелейтін «Күлкілі Жүз» талисманын қабылдады. Кони-Айленд символына айналған бұл талисман аймақтың адалдығын және неоклассикалық сәулетін, сонымен қатар жасырын сексуалдық мәнді білдірді. Тилиудің жеке ұраны «Күлдіріп жүр» болды, ол Whirlpool, Soup Bowl, Human Roulette, Human Pool Table және Earthquake Staircase сияқты ерекше аттармен белгіленген аттракциондармен көрініс тапты. 1905 жылғы Стиплечез Джек паркіне кіру билеті. Джордж С. Тилиудің «Күлкілі Жүз» логотипі Кони-Айлендтің танымал символына айналды. Луна паркінің табысынан кейін, 1904 жылы Кони-Айлендте «Дримленд» атты тағы бір ойын-сауық паркі ашылды. 20 ғасырдың басындағы Кони-Айлендтің өркендеу кезеңінде үш ойын-сауық паркі бір-бірімен және көптеген тәуелсіз ойын-сауықтармен бәсекелесті. Бұл ішінара қолжетімді көлік түрлерінің көп болуына байланысты болды: 1904 жылға қарай Кони-Айлендке бес теміржол желісі болды. Алайда, 1905 жылдың ақпанында Стиплечезді сату 50 000 доллар төленгеннен кейін күшін жойды, себебі «бұрыс құқықтар» синдикаттың парктің астындағы жердің бір бөлігін сатып алуына кедергі келтірді. 1905-1907 жылдары Тилиу Стиплечез паркін миниатюралық теміржол, оркестр алаңы, Жел үңгірі, Фадс және Фантазия ғимараты, Лимит ғимараты және балаларға арналған пони жолы сияқты аттракциондармен жаңартты. Лимит ғимараты көп ұзамай құлап, 1907 жылы Монте-Карло ғимаратымен ауыстырылды. Өрт Стиплечез паркіндегі барлық нәрсені жойғанмен, Тилиу барлық уақытта сабырлы болды және тіпті өрттен бұрын паркте жоспарланған іс-шараларды өткізуге уәде берді. Өрттен кейін таңертең Тилю парктің алдына мынандай хабарлама іліп қойды: «Достарым: Бүгін менде кеше болмаған қиындықтар бар. Кеше болған қиындықтарым бүгін жоқ. Осы жерде үлкен, жақсы Стиплечез паркі салынады. Жанып жатқан қираған орынға кіру ақысы 10 цент». Тилиу паркті «бұрынғыдан да ғажайып» жағдайға келтіретінін, бірақ осы уақыт аралығында уақытша шатырлар орнатуды жоспарлап отырғанын мәлімдеді. Қалған аттракциондар өрттен кейін бір аптадан соң қайта ашылды. Соңында, парк өртке төзімді болаттан және бетоннан салынды, өйткені муниципалитет жанғыш ағаш құрылымдарды салуға тыйым салатын заң қабылдады. Паркті қайта құруға 1908 жылы Тилиу құрған Стиплечез Парк Компаниясы шығарған 2 миллион долларлық акция қаржыландырды. Тилиу компанияның 100 000 акциясын халыққа сатты және 5 долларлық акция сертификатын сатып алғандарға маусымдық билет берді. Парк 1908 жылдың сәуір айында ішінара қайта ашылды. Евгений Вемлингердің 1910 жылғы Стиплечездің үлкен Павильонындағы әсем жабық піл. Бруклин мұражайы. Қайта құру 1909 жылы аяқталды. Қайта салынған парктің басты тартымдылығы – көңілді павильон, оның ауданы 14 м2 болатын болаттан және шыныдан жасалған құрылыс. Онда бірнеше аттракциондар мен бұрынғы Стиплечез паркінің еске түсіретін, көрнекі және көрсетуге дайын аттракциондар болды, мысалы, Адамдық дөңгелек, Адамдық Ниагара, Қоспа және Дәнекер. «Көңілді павильон» 1908 жылғы маусымда ашылды. Алғашқы паркінен сақталған дөңгелек ашық ауада орналастырылды. Павильонның айналасына жаңа Стиплечез жылқылары аттракционы салынды, ол мінгендердің Павильонның қызықты бөлігі арқылы өтуін қамтамасыз етті. Стиплечезде сондай-ақ екі жаңа кіреберіс, су астында қалған бақ, ләззат сарайы, би залы және түрлі көріністер болды. 1912 жылы бірнеше аттракцион ашылды, соның ішінде Эль-Дорадо каруселі және 1911 жылы өрттен кейін Дримлендтен сақталған басқа да құрылыстар. 1913 жылы Нью-Йорк Жоғарғы соты штаттық үкіметтің Атлантика жағалауындағы Стиплечез паркінің бөлігін алып, оны қоғамдық жағажай етуге құқылы екенін шешті. 1914 жылы Тилиу қайтыс болды және паркті балаларына тапсырды; Томас Ф. МакГоуэн парктің бас менеджері болды. 1920 жылдардың басында салынған басқа да аттракциондар: Фроликтің айналу сауыты, бамперлік машиналар, Witchway тербелісі және Caterpillar жалпақ сауыты. Стиплечез паркі ашық ауада бассейннің жанында бірнеше сұлулық байқауларын өткізе бастады, бұл паркке келгендерге қосымша ойын-сауық ұсынды. Олардың ішінде 1922 жылы өткізілген «Заманауи Венера» шолу байқауы және 1932 жылы басталған «Әжелердің сұлулық байқауы» болды. Сонымен қатар, Стиплечез 1910 жылдардың басында жеке жағажайын жоғалтты. 1912 жылы Нью-Йорк штатының Тилиу және басқа ойын-сауық иелеріне қарсы Кони-Айленд жағажайының жеке меншігіне қатысты сот процесінен кейін судья 1913 жылы жағажайдың іс жүзінде штатқа тиесілі екенін шешті. Жағажай бойындағы барлық кедергілер, соның ішінде Стиплечездегі бетонды жол, сот шешіміне сәйкес бұзылды. Ригельманн жағажай жолы 1922 жылы су жағасында ашылды. Жағажай жолының ашылуына байланысты қала Стиплечез паркінің шығыс және батыс шекараларындағы Батыс 16-шы және Батыс 19-шы көшелерді сәл жылжытты, бұл Стиплечез аумағының сәл кеңеюіне әкелді. Жағажай жолының ашылуы Стиплечез паркі сияқты жақын аудандардағы жылжымайтын мүліктің құнын арттырды, бірақ жаңа көшелерге орын беру үшін парктерден де жерлер алынды. Нәтижесінде, бұрынғы Бруклин инженері Тилиулер Батыс 16-шы және Батыс 19-шы көшелерді жылжытудан шығынға ұшырағанын мәлімдеді. және Нойдің жұбы сияқты аттракциондар. Томас МакГоуэн 1927 жылы күтпеген жерден қайтыс болды және оның орнына Джеймс Дж. Онорато келді. Келесі жылы, бассейннің бірі бұзылып, «Hey Day» атты аттракционмен ауыстырылды, ал газбен жұмыс істейтін Custer Cars аттракционы жағажай жолына орнатылды. Стиплечезде бірнеше апаттар мен өрттер орын ала берді. және кем дегенде мың адамды үйсіз қалдырды. Алайда, Стиплечез паркі мен Луна паркі көп зардап шекпеді, өйткені өрт батысқа шоғырланған. және үш жылдан кейін баржа Стиплечез пирсіне соқтығысты. Сонымен қатар, меймандар жиі майысу сияқты ұсақ жарақаттарға ұшырады, бірақ кейбір адамдар аттракциондардан құлап немесе лақтырылып, 1935 жылы бір бала Стиплечез жылқыларынан құлап қайтыс болды. Келесі жылы, ескі ойын-сауықтар орнына жаңа кірпіштен жасалған дүкен салынды және павильонның алдына Express Train аттракционы орнатылды. Стиплечезде 1941 жылы басқа да аттракциондар қосылды, соның ішінде ракеталық машиналар, Whip аттракционы және Silver Streak. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде білікті қызметкерлердің жетіспеушілігіне байланысты Онорато 1945 жылы қызметкерлердің жетіспеуіне байланысты Павильонды уақытша жапты. Стиплечездің басты бәсекелесі Луна паркі 1944 жылы бірнеше өрттен зардап шекті. Луна паркі 1946 жылы жабылды, Стиплечез Кони-Айлендтегі жалғыз ірі ойын-сауық паркіне айналды. Сонымен қатар, Эдвард Тилиу 1944 жылы қайтыс болғаннан кейін парктің басқаруы оның бауырлары Джордж кіші, Фрэнк, Мари және Айлинге берілді, олардың әрқайсысы Стиплечез корпорациясындағы төртінші үлеске ие болды. Бауырлардың қарым-қатынасы шиеленіскен, олар Стиплечез басқаруы туралы жиі дауласты. Би залы да 1947 жылы телестудия жасау үшін екіге бөлінді. Сонымен қатар, сол жылы Тилиу бауырлары билеттердің біріктірілген түрін тоқтатып, меймандарға 1 долларға 15 аттракционға баруға мүмкіндік беретін билет ұсынды. Іс жүзінде, көптеген адамдар 15 аттракциондық билетті сатып алмады, өйткені түрлі...
To My Friends: I have troubles today that I had not yesterday. I had troubles yesterday which I have not today. On this site will be built a bigger, better, Steeplechase Park. Admission to the burning ruins — Ten cents. Tilyou stated that the park would be restored to a "grander than ever" condition, but in the meantime, he would erect temporary tent shows. The remaining attractions opened one week after the fire. Ultimately, the park was rebuilt with fireproof steel and concrete structures, as the municipality had passed a law restricting the construction of combustible wooden structures. The park's reconstruction was funded by a $2 million stock measure issued by the Steeplechase Park Company, which Tilyou established in 1908. Tilyou sold 100,000 shares in that company to the public and gave a season pass to everyone who bought a $5 stock certificate. The park partially reopened in April 1908. thumb|A decorative indoor elephant in Steeplechase's vast Pavilion of Fun by Eugene Wemlinger, 1910. Brooklyn Museum. The reconstruction was completed in 1909. The rebuilt park's main attraction was the Pavilion of Fun, a steel and glass enclosure measuring , with an area of It contained several rides and tawdry, exhibitionist attractions reminiscent of the previous iteration of Steeplechase Park, such as the Human Wheel, Human Niagara, the Mixer, and the Grinder. The Pavilion of Fun had opened during the 1908 season. The Ferris wheel was salvaged from the original park and was placed outdoors. A new Steeplechase Horses attraction was built around the pavilion, designed so that riders had to exit through the Pavilion of Fun. Steeplechase also included two new entrances, a plaza overlooking a sunken garden, the Palace of Pleasure, a ballroom, and various sideshows. Several attractions opened in 1912, including the El Dorado Carousel and other structures salvaged from Dreamland after it was destroyed in a 1911 fire. The New York Supreme Court ruled in 1913 that the state government could take over a section of Steeplechase Park, along the Atlantic shoreline, to make way for the public beach. In 1914, Tilyou died, leaving the care of the park to his children; Thomas F. McGowan then became general manager of the park. Other attractions built in the early 1920s included the Frolic spinning ride, bumper cars, the Witchway swing, and a Caterpillar flat ride. Steeplechase Park started hosting several beauty contests near its outdoor pool, providing more entertainment for park patrons. These included the "Modern Venus" Bathing Beauty Contest, first held in 1922, and Grandma's Beauty Contest, which started in 1932. Additionally, Steeplechase lost its private beach during the early 1910s. Following a 1912 lawsuit by New York State against Tilyou and other amusement owners for taking private ownership of Coney Island's beach, a judge ruled in 1913 that the beach actually belonged to the state. All obstructions on the beachfront, including a concrete walk within Steeplechase, were demolished in accordance with the ruling. The Riegelmann Boardwalk was opened on the waterfront in 1922. In conjunction with the boardwalk's opening, the city slightly relocated West 16th and West 19th Streets at Steeplechase Park's eastern and western borders, respectively, which resulted in a slight expansion to Steeplechase's area. The boardwalk's opening resulted in increases to real estate valuations at nearby areas, such as Steeplechase Park, though some lots were also taken from the park to make way for new streets leading to the boardwalk. As a result, a former Brooklyn engineer alleged that the Tilyous lost money from the relocation of West 16th and West 19th Streets. and a Noah's Ark style attraction. Thomas McGowan died unexpectedly in 1927 and was replaced by James J. Onorato. The following year, one of the pools was demolished and replaced with an attraction called Hey Day, while a gas powered Custer Cars attraction was installed on the boardwalk. Several accidents and fires continued to occur at Steeplechase. and left at least a thousand people homeless. However, Steeplechase Park and Luna Park were not as heavily damaged since the fire was mostly concentrated to the west. and three years later, a barge crashed into the Steeplechase Pier. In addition, patrons frequently received minor injuries such as friction burns, though some people were thrown or fell from rides, and one child died after falling off the Steeplechase Horses in 1935. The following year, a new brick concession structure was built on the site of the old concessions, and an Express Train ride was erected in front of the pavilion. Other rides were added at Steeplechase in 1941, including rocket cars, a Whip ride, and the Silver Streak. The draft during World War II resulted in a shortage of qualified staff, and Onorato temporarily closed the Pavilion of Fun in 1945 due to the staff shortage. Steeplechase's closest competitor, Luna Park, was heavily damaged by a pair of fires in 1944. Luna Park closed in 1946, leaving Steeplechase as the only major amusement park on Coney Island. Moreover, after Edward Tilyou died in 1944, control of the park was transferred to his siblings George Jr., Frank, Marie, and Eileen, who each owned a quarter share in the Steeplechase Corporation. The relationship between the siblings was fractious, and they often argued about Steeplechase's management. The ballroom was also split in half to create a TV studio in 1947. The same year, the Tilyou siblings discontinued the combination ticket and started offering a pass where patrons could go on any 15 rides for one dollar. In practice, not many people bought the 15 ride pass, since various special interest groups such as social, political, and religious organizations had designated days where they could visit Steeplechase Park for free. The Tilyous added extra rides for the 1948 season, including the Scrambler, the C Cruise, and several children's rides. Steeplechase Park continued its downward trajectory with the demolition of several rides and structures and the neglect of others. The skating rink, now used only for the Tilyous' private functions, was demolished in December 1951. The following year, several structures on West 19th Street were demolished, as was the little used Old Mill boat ride that ran under one of these structures; the site was filled by a parking lot in 1954. Other impediments included a 1953 flood and fire, which destroyed machinery; the death of the Tilyou siblings' mother in 1954, which caused further acrimony among the siblings; and the underpayment of employees, which was one of the main reasons Steeplechases' employees were mostly elderly citizens who could afford to take such a low wage. The park started becoming profitable again when Arthur Godfrey and His Friends started broadcasting from Steeplechase in 1955. a larger replacement opened the next year. George Tilyou Jr. died in 1958, and his sister Marie took over as Steeplechase Corporation president the next year, demoting James Onorato to general manager. Marie, who had long wanted to change Steeplechase's image against the wishes of her brothers, began adding rides for the 1959 and 1960 seasons, such as a Tilt a Whirl, a Round Up ride, and a Paratrooper ride. As early as 1937, he had published a report about the possible redevelopment of Coney Island. Moses, who was also a New York City housing commissioner, rezoned the area for high rise housing in the late 1940s. Subsequently, in 1953, Moses proposed that most of the peninsula be rezoned for various uses, claiming that it would be an "upgrade" over the various business and unrestricted zones that existed at the time. Steeplechase Park would be allowed to remain open, but much of the shorefront amusements and concessions would be replaced by residential developments. At the time, Coney Island was seeing fewer visitors year over year. Crime increases, insufficient parking facilities, bad weather, and the post World War II automotive boom were cited as contributing factors in the decrease of visitors to Coney Island. The start of the 1964 New York World's Fair, also in Flushing Meadows–Corona Park, was another factor. Ironically, prior to the World's Fair, Steeplechase Park was seeing record high patronage; the highest single day visitor count, over 18,000 customers, was recorded in 1961. Nevertheless, it also faced problems of its own: a severe assault of an employee in 1961 forced the closure of the Insanitorium, while Marie Tilyou was opposed to her nephew Frank II's proposal to bring rides from the Century 21 Exposition to the park. Further, Steeplechase had been leasing one third of its land from the Huber family, which decided to sell that land in 1962. High crime was also rampant; for instance, a mass shooting nearby in 1962 resulted in three people being killed, and visitors were generally afraid of being attacked by residents of nearby public housing projects. By the early 1960s, the children of George C. Tilyou were themselves aging; his last surviving son, Frank, died in 1964. The shares of Steeplechase Park were now held by four women—Marie, Eileen, and the respective widows of Frank and George Jr.—all of whom had differing visions for the park. Though no official closure announcement was made, rumors of a sale started circulating in February 1965. Developer Fred Trump bought the property for $2.5 million Though the sale was opposed by the Coney Island Chamber of Commerce, it was consistent with the area's gradual conversion into a residential community. At the time of its closure, Steeplechase Park was Coney Island's longest lasting attraction; it had outlasted the original park's steeplechase attractions by more than a half century. <!