Бірінші крест жорығында Антиохия қамалдары

Кіріспе

1097–98 ж. Селжуктардың Антиохияға басып кіруі – Бірінші крест жорығы кезіндегі Антиохия қоршауы.

Антиохия қоршауы Бірінші крест жорығының 1097 және 1098 жылдарында, крестшілердің Сирия арқылы Иерусалимге жолында болды. Екі қатарынан қоршау өтті. Бірінші қоршау, Селжук империясы ұстаған қалаға қарсы крестшілердің шабуылы, 1097 жылдың 20 қазанынан 1098 жылдың 3 маусымына дейін жалғасты. Екінші қоршау, Селжуктардың көмекші әскерімен крестшілер бақылауындағы қалаға қарсы, 1098 жылдың маусымында үш аптаға созылды, нәтижесінде Антиохия шайқасы болды, онда крестшілер Кербоға бастаған көмекші әскерді жеңді. Крестшілер содан кейін Богемонт Тарантолық басқарған Антиохия княздығын құрды. Антиохия (қазіргі Антакия) Сирияның жағалау таулары арқылы Палестинаға крестшілердің жолында стратегиялық маңызға ие болды. Қала жабдықтауды, күштерді нығайтуды және шегінуді бақылай алатын. Қалаға шабуыл болатынын сезген Селжук қала әкімі Яғысыян азық-түлік жинап, көмек сұрады. Қаланы қоршап тұрған Византия қабырғалары оны басып алуға үлкен кедергі келтірді, бірақ крест жорығының басшылары Антиохияны қоршауға алуға мәжбүр болды. Крестшілер 21 қазанда қала сыртына жетіп, қоршауды бастады. Қала гарнизоны 29 желтоқсанда сәтсіз шабуыл жасады. Айналасындағы азық-түлікті таусылғаннан кейін, крестшілер жабдықтау үшін алысқа баруға мәжбүр болды, бұл оларды шабуылға ұшыратуы мүмкін. 31 желтоқсанда 20 000 крестші Антиохияға бет алған Дамаск билеушісі Дұқақ бастаған көмекші әскермен кездесіп, оларды жеңді. Қоршау жалғасқан сайын, жабдықтау азайып, 1098 жылдың басында крестшілердің әр жетіншісі аштықтан қайтыс болды және дезертирлік көбейді. Екінші көмекші күш, Дұқақтың інісі, Алеппо әмірі Ридван басқаруымен Антиохияға қарай жылжыды және 9 ақпанда жетті. Дұқақтың әскері сияқты, олар да жеңілді. Антиохия 3 маусымда басып алынды, бірақ цитадель түрік қорғаушыларының қолында қалды. Мосул атабегі Кербоға Антиохияны басып алған крестшілерге қарсы екінші қоршауды 1098 жылдың 7-28 маусымында бастады. Екінші қоршау 28 маусымда крестшілердің Кербоға әскерімен шайқасу үшін қаладан шығуымен және оларды жеңуімен аяқталды. Түрік әскерінің жеңілгенін көрген цитадельде қалған қорғаушылар басылды.

The siege of Antioch took place during the First Crusade in 1097 and 1098, on the crusaders' way to Jerusalem through Syria. Two sieges took place in succession. The first siege, by the crusaders against the city held by the Seljuk Empire, lasted from 20 October 1097 to 3 June 1098. The second siege, of the crusader held city by a Seljuk relieving army, lasted three weeks in June 1098, leading to the Battle of Antioch in which the crusaders defeated the relieving army led by Kerbogha. The crusaders then established the Principality of Antioch, ruled by Bohemond of Taranto. Antioch (modern Antakya) lay in a strategic location on the crusaders' route to Palestine through the Syrian Coastal mountain range. Supplies, reinforcements and retreat could all be controlled by the city. Anticipating that it would be attacked, the Seljuk governor of the city, Yağısıyan, began stockpiling food and sending requests for help. The Byzantine walls surrounding the city presented a formidable obstacle to its capture, but the leaders of the crusade felt compelled to besiege Antioch anyway. The crusaders arrived outside the city on 21 October and began the siege. The garrison sortied unsuccessfully on 29 December. After stripping the surrounding area of food, the crusaders were forced to look farther afield for supplies, opening themselves to ambush. On 31 December, a force of 20,000 crusaders encountered a relief army led by Duqaq, ruler of Damascus, heading to Antioch and defeated them. As the siege went on, supplies dwindled and in early 1098 one in seven of the crusaders was dying from starvation, and people began deserting. A second relief force, this time under the command of Duqaq's brother Ridwan, emir of Aleppo, advanced towards Antioch, arriving on 9 February. Like the army of Duqaq before, it was defeated. Antioch was captured on 3 June, although the citadel remained in the hands of the Turkish defenders. Kerbogha, atabeg of Mosul, began the second siege, against the crusaders who had occupied Antioch, which lasted from 7 to 28 June 1098. The second siege ended when the crusaders exited the city to engage Kerbogha's army in battle on 28 June and succeeded in defeating them. On seeing the Turkish army routed, the defenders remaining in the citadel surrendered.

Өмірбаян

Антиохия қоршауы мен Бірінші крест жорығына қатысты бірқатар замандас дереккөздер бар. Төрт баяндама бар: Фулхер Шартрский, Питер Тудебоде, Реймонд Агилер және анонимді Gesta Francorum. Крест жорығы армиясына қатысты немесе одан келген тоғыз хат сақталған; олардың бесеуі қоршау кезінде, ал тағы біреуі қыркүйекте, қала алынғаннан кейін жазылған. Көптеген дереккөздер болғанымен, крест жорығына қатысқан адамдардың саны нақты емес, себебі олар үнемі өзгеріп тұрды және көптеген жауынгер емес адамдар діни сапарға әскерлермен бірге жүріп отырды. Тарихшы Джонатан Райли Смит 1097 жылдың маусым айында Никеяны қоршауға алғанда шамамен 43 000 адам (солдаттар, қарулы кедейлер және жауынгер емес адамдар) болғанын, ал 1099 жылдың шілдесінде Иерусалимді қоршауға алғанда 15 000-ға жуық адам қатысқан болуы мүмкін деп есептейді. 1097 жылы Антиохия Оронт өзенінің жартастарында орналасқан, оның аумағы 400-ден астам мұнарасы бар қабырғалармен қоршалған. Өзен солтүстік қабырғасымен ағып, солтүстік-батыстан Антиохияға кіріп, солтүстік жартысынан шығысқа қарай ағып шықты. Сильпий тауының үстінде қамал орналасқан, оның биіктігі аңғардан шамамен 305 метр жоғары болды. Қалаға кіруге алты қақпа болды: солтүстік қабырғада үш қақпа, ал оңтүстік, шығыс және батыс қабырғаларда бір-бір қақпа. Жартастардың еңістігі оңтүстік, шығыс немесе батыстан жақындауды қиындатты, сондықтан көптеген адамдар үшін ең қолайлы жол солтүстіктен, жазық жер арқылы болды. Қаланың қорғанысы 6 ғасырда император Юстиниан I билік құрған кезден бастау алады. Антиохия 1097 жылы крестшілер келгенге дейін екі рет қолы ауысқанмен, әр жолы қорғаныстың жеткіліксіздігінен емес, сатқындықтан болды. Византия империясы Антиохияны 969 жылы қайта басып алғаннан кейін, айналадағы аумақта бекініс құрылысының бағдарламасы іске асырылды. Осы мақсатта Сильпий тауында Антиохияда қамал салынды. Тарихшы Хью Кеннедидің пікірінше, бұл қаланың төменгі жағынан бөлек болу үшін жеткілікті биік болды. 1085 жылы Селжұқтарға түскен Антиохия Сириядағы византиялық бекіністің соңғысы болды. 1087 жылы Антиохияның губернаторы болып тағайындалған Яги Сиян 1097 жылы крестшілер келген кезде осы лауазымда болды. Яги Сиян 1097 жылы Анатолия арқылы жүріп келе жатқан крестшілер армиясының жақындап келе жатқанын білді; қала крестшілер мен Палестинаның арасында орналасқан. Антиохия түріктердің бақылауында болғанымен, оның тұрғындарының көп бөлігі христиандар еді. Тулуза графы Реймонд IV қалаға шабуыл жасауды жақтаған жалғыз адам болды. Ақырында крестшілер Антиохияға қарай жылжуды және Антиохияға жақын қоршау орнатуды жөн көрді. Артаның маңыздылығы оның стратегиялық орналасуында болды, өйткені ол Евфрат және Оронт өзендерін, сондай-ақ Апамея, Алеппо және Антиохияны байланыстыратын маңызды жолдарда орналасқан. Фландриялық Роберт басқарған крест армиясының жасағы қаланы басып алуға жіберілді, бірақ жергілікті армян халқы түрік гарнизонын қуғандарын және Робертті және оның әскерін адамдар мен жылқылар үшін жабдықтап қарсы алғандарын анықтады. Яги Сиян Артаны қайтарып алу үшін күш жіберді, бірақ бұл күш крестшілердің негізгі армиясы келгеннен кейін шегінді. Тоғыз айға созылған қоршау "заманның ең ұлы қоршауларының бірі" деп сипатталды. Дереккөздер тікелей шабуыл сәтсіз аяқталатынын атап көрсетеді. Мысалы, Реймонд Агилердің айтуынша, Тулуза графы Реймонд IV-тің діни қызметкері: "Антиохия тым мықты бекініске ие, тіпті бүкіл адамзат оған қарсы бас қойса да, оған машиналармен немесе адамдармен шабуыл жасаудан қорықпау керек" деген. Шартрлық Фулхердің сөзіне қарағанда, басшылар қала бағынуға мәжбүр болғанға дейін қоршауды сақтауға келісті. Қалаға жақын орналасудың бір қиындығы – қоршауға алынушылар гарнизоннан және тіпті зымырандардан шабуылға ұшырауы мүмкін еді. Қоршаудың алғашқы екі аптасында крестшілер қорғаншылар қала қабырғаларының қауіпсіздігін тастап кетпегендіктен, айналадағы аумақта азық-түлік іздеуге мүмкіндік алды. Алайда, қараша айында Яги Сиян крестшілер қалаға шабуыл жасай алмайтынын сезінгендіктен, қорғанысқа назар аудармай, қоршауға алынушыларды мазалауға кірісті. Ол атты әскерін жинап, қоршауға алынушыларды қудалай бастады. Айналадағы аумақ тазаланғаннан кейін, крестшілердің азық-түлік іздеу топтары азық-түлік табу үшін алысқа баруға мәжбүр болды, бұл оларды осалдыққа ұшыратып, бірнеше рет жақын маңдағы бекіністердің гарнизондары шабуыл жасады. Антиохиядан 9 шақырым (14 км) қашықтықтағы Жерорта теңізіндегі Сен-Симеон порты крестшілерге күштер жеткізуге мүмкіндік беретін еді. Реймонд Агилер ағылшындар крест жорығы Антиохияға жеткенге дейін портында қондырғандарын айтады, бірақ Сен-Симеонды бақылау үшін шайқас болды ма, жоқ па, оны жазбаған. 17 қарашада Сен-Симеонға он үш генуэз кемесі келді, және Антиохиядан Сен-Симеонға дейінгі жол қала қабырғаларына жақын болғандықтан, гарнизон саяхатты қиындата алатындықтан, олар крестшілердің қалған бөлігімен қосылды. Генуэз шежірешісі Каффаро ди Рустико да Кашифеллоне генуэздер Сен-Симеоннан Антиохияға жолда келе жатқанда ауыр шығынға ұшырағанын хабарлады. Боэмондтың әскері Антиохияның солтүстік-шығыс қабырғасындағы Сен-Павел қақпасының сыртында қорғаныс құрылысын салды, осылайша Антиохияның қорғаушыларынан зымырандардан қорғану үшін. Малрегард деп аталған бұл бекініс төбеде салынған және, ең болмағанда, топырақтан тұрған. Құрылысы генуэздер келген шаққа дейін салынған деп есептеледі. Крестшілер Танкредтің келуімен одан да нығайтылды.

There are a number of contemporaneous sources relating to the siege of Antioch and the First Crusade. There are four narrative accounts: those of Fulcher of Chartres, Peter Tudebode, and Raymond of Aguilers, and the anonymous Gesta Francorum. Nine letters survive relating to or from the crusading army; five of them were written while the siege was underway and another in September, not long after the city had been taken. While there are many sources the number of people on crusade is unclear because they fluctuated regularly and many non combatants on pilgrimage accompanied the soldiers. Historian Jonathan Riley Smith offers a rough guide, suggesting that perhaps 43,000 people (including soldiers, armed poor, and non combatants) were involved in the siege of Nicaea in June 1097, while as few as 15,000 may have taken part in the siege of Jerusalem in July 1099. Lying on the slopes of the Orontes Valley, in 1097 Antioch covered more than and was encircled by walls studded by 400 towers. The river ran along the city's northern wall before entering Antioch from the northwest and exiting east through the northern half of the city. Mount Silpius, crested by a citadel, was Antioch's highest point and rose some 1000 feet (305 m) above the valley floor. There were six gates through which the city could be entered: three along the northern wall, and one on each of the south, east, and west sides. The valley slopes made approaching from the south, east, or west difficult, so the most practical access route for a large number of people was from the north across flatter ground. The city's defences dated from the reign of the Emperor Justinian I in the 6th century. Though Antioch changed hands twice between then and the arrival of the crusaders in 1097, each time it was the result of betrayal rather than inadequacy of the defences. After the Byzantine Empire reconquered Antioch in 969 a programme of fortification building was undertaken in the surrounding area to secure the gains. As part of this, a citadel was built on Mount Silpius in Antioch. High enough to be separate from the city below, historian Hugh Kennedy opined that it "[relied] on inaccessibility as its main defence". At its fall to Seljuk dynasty in 1085, Antioch was the last Byzantine fortification in Syria. Yaghi Siyan was made Governor of Antioch in 1087 and held the position when the crusaders arrived in 1097. Yaghi Siyan was aware of the approaching crusader army as it marched through Anatolia in 1097; the city stood between the crusaders and Palestine. Though under Turkish control, the majority of Antioch's inhabitants were Christians. Raymond IV, Count of Toulouse, was alone in advocating assaulting the city. In the end, the crusaders chose to advance on Antioch and establish a siege close to Antioch. Artah's importance resulted from its strategic position as it was situated on vital routes connecting the Euphrates and the Orontes valleys as well as Apamea, Aleppo and Antioch. A detachment of the crusade army led by Robert of Flanders was sent to take the city but discovered that the local Armenian population had ejected the Turkish garrison and welcomed Robert and his forces with supplies for men and horses. Yaghi Siyan then sent a force to retake Artah but this force retreated upon arrival of the main army of the crusaders. The ensuing nine month siege has been described as "one of the great sieges of the age". The sources emphasise that a direct assault would have failed. For instance, Raymond of Aguilers noted that the chaplain of Raymond IV, Count of Toulouse, said "[Antioch] is so well fortified that it need not fear attack by machinery nor the assault of man, even if all mankind came together against it". According to Fulcher of Chartres the leaders resolved to maintain the siege until the city was forced into submission. One of the problems of camping so close to the city was that it left the besiegers vulnerable to sorties from the garrison and even missiles. For the first fortnight of the siege, the crusaders were able to forage in the surrounding area as the defenders chose not to leave the safety of the city walls. However, in November Yaghi Siyan learned that the crusaders felt the city would not fall to an assault so was able to turn his attentions from the defensive to harrying the besiegers. He mobilised his cavalry and began harassing the besiegers. With the immediate area stripped clean, the crusaders' foraging parties had to search further afield for supplies leaving them more vulnerable and on several occasions were attacked by the garrisons of nearby fortifications. The port of St Symeon on the Mediterranean coast, 9 mile (14 km) west of Antioch would allow the crusaders to bring reinforcements. Raymond of Aguilers mentions that the English landed at the port before the crusade reached Antioch, but did not record whether a battle for control of St Symeon took place. Reinforcements in the form of thirteen Genoese ships reached St Symeon on 17 November, and though the route from Antioch to St Symeon ran close to the city walls, meaning the garrison could impede travel, joined up with the rest of the crusaders. According to the Genoese chronicler Caffaro di Rustico da Caschifellone, the Genoese suffered heavy casualties en route from St Symeon to Antioch. Bohemond's troops built a counterfort outside Saint Paul's Gate in Antioch's northeast wall to protect themselves against missiles from Antioch's defenders. Known as Malregard, the fort was built on a hill and probably consisted of earthen ramparts. The construction has been dated to around the time the Genoese arrived. The crusaders were further bolstered by the arrival of Tancred,

Реймонд граф Антиохия гарнизонынан шабуылды тойтарып тұрғанда, Дамаск әмірі Дукак Антиохияны құтқаруға аттанды. Боэмонд пен Фландриялық Роберт олардың азық-түлік іздеу тобы Дукак әскеріне қарай бара жатқанын білмеді. 30 желтоқсан күні Дукак әскері Шаизарда болғанда, крестшілердің жақын жерде екені туралы хабар жетті. 31 желтоқсан таңында Дукак Боэмонд пен Роберт әскеріне қарай жорыққа шықты, екеуі де Албара ауылында кездесті. Роберт Дукак әскерімен Боэмондтан бұрын кездесті. Боэмонд шайқасқа қосылып, Робертпен бірге Дукак әскерін талқандап, ауыр шығын келтірді. Олар Дукак әскерін жеңіп, олар Хамаға шегінді, бірақ крестшілер тым көп шығынға ұшырағандықтан азық-түлік табуды тоқтатып, Антиохияға қайтып келді. Шайқастың нәтижесінде крестшілер жинаған малдарынан айырылды. Айдың соңы екі тарап үшін де сәуіксіз аяқталды: 30 желтоқсан күні жер сілкінісі болды, ал келесі апталарда жасынан тыс суық жаңбыр жауып, Дукак крестшілермен қақтығысусыз үйіне қайтуға мәжбүр болды. Ашаршылық көңіл-күйге зиян келтірді және қаңтар айында Питер діни саяхатшы мен Вильгельм ағаш шебері сияқты бірнеше рыцарьдар мен әскерлер дезертирлік жасады. Мұндай көрнекті тұлғалардың дезертирлігін естіген Боэмонд оларды қайтару үшін күш жіберді. Питер кешірілді, ал Вильгельм сөгіс алды және крест жорылымен бірге қалуға ант берді.

Көктем

Ақпан айында көктемнің келуі крестшілер үшін азық-түлік жағдайының жақсаруын байқатты. Сол айда Татикиос бұрынғы кеңесін қайталап, алысқа қашып блокада жасауды ұсынды, бірақ оның ұсынысы назарсыз қалды. Богемонт қаланы өзіне қарату ниеті бар екенін және осы мақсатқа жету үшін Татикиостың кетуін ұйымдастырғанын толық білген Годфри мен Реймонд оның талаптарына мойын бұрмады, алайда Богемонт кіші рухты рыцарьлар мен сарбаздардың қолдауын және ілтипатын жеңіп алды. Яги Сиян Алеппоның Ридванмен келісіп, алға жылжып келе жатқан әскерге басшылық етті. Ақпан айының басында қоршауға алынғандарға Ридванның жақын жердегі Харимді басып алғаны туралы хабар жетті, ол онда Антиохияға шабуылға дайындалып жатқан еді. Богемонттың ұсынысымен крестшілер барлық атты әскерін (шамамен 700 рыцарь) алға жылжып келе жатқан әскермен кездесуге жіберді, ал жаяу әскер Антиохияның қорғаушылары шабуыл жасаса, қалу үшін қалды. 9 ақпан күні таңда Ридван Темір көпірге қарай жылжыды. Крестшілер түні бойына позицияға орналасып, көпірге жетпес бұрын алға жылжып келе жатқан әскерге шабуыл жасады. Бірінші шабуыл көп шығын келтірмеді, бірақ Ридванның әскері крестшілерді тар жазықтыққа дейін қуды. Бір жағында өзен, екінші жағында Антиохия көлі болғандықтан, Ридван крестшілерді айналып өте алмай, өзінің көп санды әскерін тиімді пайдалана алмады. Екінші шабуыл күштірек болды және Селжук әскері тәртіпсіздікпен шегінді. Сол уақытта Яги Сиян Антиохиядан гарнизонын алып шығып, крестшілердің жаяу әскеріне шабуыл жасады. Оның шабуылы қоршауға алынғандарды кері шегінуге мәжбүр етті, крестшілер рыцарьлары қайтып келгенше. Ридванның жеңілгенін түсінген Яги Сиян қалаға қайтып кірді. Ридванның әскері Харим арқылы өте жатқанда, ол онда орнатқан гарнизонға үрей келді, олар қаланы тастап кетіп, христиандар қайтарып алды. Ординик Виталистің айтуынша, Англия тағына талапкер, қуылған саксон Эдгар Этелинг басқарған ағылшын флоты 4 наурызда Византиядан жеткізілімдер алып, Сент-Симеонға келді. Тарихшы Стивен Рансиман бұл мәлімдемені қайталады, алайда флоттың қайдан келгені белгісіз және ол Эдгардың басқаруында болмаған болар еді. Дегенмен, флот қоршау машиналарын салуға қажетті шикізат әкелді, бірақ олар порттан Антиохияға жолда келе жатқанда гарнизонның бір бөлігі шығып кеткеніне байланысты жоғалуға шамалы келді. Богемонд пен Реймонд материалды қадағалап алып, бір бөлігін және 100 адамды жоғалтқаннан кейін крестшілер лагеріне қайтып келді. Богемонд пен Реймондқа қатысты, олардың өлтірілгені туралы қаладан басқа бір әскерден хабар келді, Годфри олардың эскортынан аман қалғандарын құтқаруға әскерін дайындады. Алайда, оның назары басқа күш қаладан шығып, шабуылдан қайтып келе жатқандарға тығырық жасайтын болғандықтан, ауыстырылды. Годфри Богемонд пен Реймонд келгенге дейін шабуылды тойтара білді. Қайта ұйымдастырылған әскер Антиохия қабырғаларының қауіпсіздігіне жетпес бұрын гарнизонды қуып жете алды. Контршабуыл крестшілер үшін сәтті аяқталды және Антиохияның қорғаушыларынан 1200-1500 адам қаза тапты. Дегенмен, бұл крестшілерге дипломатияның маңыздылығын үйретті және олар Дамасктың Дукағына елшілік жіберіп, оның бейтараптығын сұрады, олардың оның аумағына ешқандай ниеттері жоқ екенін мәлімдеді. Алайда, Дукақ оларды қабылдамады.

The arrival of spring in February saw the food situation improve for the crusaders. That month Tatikios repeated his earlier advice to resort to a long distance blockade but his suggestion was ignored; Knowing fully that Bohemond had designs on taking the city for himself, and that he had probably engineered Tatikios' departure in order to facilitate this, Godfrey and Raymond did not give in to his demands, but Bohemond gained the sympathies and cooperation of the minor knights and soldiers. Yaghi Siyan had reconciled with Ridwan of Aleppo and the advancing army was under his command. In early February news reached the besiegers that Ridwan had taken nearby Harim where he was preparing to advance on Antioch. At Bohemond's suggestion, the crusaders sent all their cavalry (numbering about 700 knights) to meet the advancing army while the infantry remained behind in case Antioch's defenders decided to attack. On the morning of 9 February, Ridwan moved towards the Iron Bridge. The crusaders had moved into position the previous night and charged the advancing army before it reached the bridge. The first charge caused few casualties, but Ridwan's army followed the crusaders to a narrow battlefield. With the river on one side and the Lake of Antioch on the other, Ridwan was unable to outflank the crusaders and exploit his superior numbers. A second charge had more impact and the Seljuk army withdrew in disorder. At the same time, Yaghi Siyan had led his garrison out of Antioch and attacked the crusader infantry. His offensive was forcing the besiegers back until the knights returned. Realising Ridwan had been defeated, Yaghi Siyan retreated inside the city. As Ridwan's army passed through Harim panic spread to the garrison he had installed there and they abandoned the town, which was retaken by the Christians. According to Orderic Vitalis an English fleet led by Edgar Ætheling, the exiled Saxon claimant to the throne of England, arrived at St Symeon on 4 March carrying supplies from the Byzantines. Historian Steven Runciman repeated the assertion, however it is unknown where the fleet originated and would not have been under Edgar's command. Regardless, the fleet brought raw materials for constructing siege engines, but these were almost lost on the journey from the port to Antioch when part of the garrison sallied out. Bohemond and Raymond escorted the material, and after losing some of the materials and 100 people, they fell back to the crusader camp outside Antioch. Before Bohemond and Raymond, rumours that they had been killed reached Godfrey who readied his men to rescue the survivors of the escort. However, his attention was diverted when another force sallied from the city to provide cover for the men returning from the ambush. Godfrey was able to hold off the attack until Bohemond and Raymond came to his aid. The reorganised army then caught up with the garrison before it had reached the safety of Antioch's walls. The counter attack was a success for the crusaders and resulted in the deaths of between 1,200 and 1,500 of Antioch's defenders. Nevertheless, it taught the crusaders the value of diplomacy and they decided to send an embassy to Duqaq of Damscus asking for his neutrality, stating they had no ambitions on his territory. They were, however, rejected by Duqaq.

Антақияның басып алынуы

Қамау жалғасты, 1098 жылдың мамыр айының соңында Мосулдан Кербоға басшылығындағы түрік әскері Антиохияға жақындады. Бұл әскер бұрынғы қоршауды жеңілдету әрекеттерінен әлдеқайда ірі болды. Кербоға Ридван мен Дуқаққа қосылды, оның әскеріне парсы әскерлері мен Месопотамиялық Ортукидтер де кірді. Кербоға үш апталық Эдессаға жорық жасады, бірақ 1098 жылдың наурыз айында қаланың билеушісі болған Булоньский Балдуиннен оны қайтарып ала алмады. Крестшілер қаланы Кербоға келгенге дейін басып алуға тиіс екенін түсінді, әйтпесе тірі қалу мүмкін емес еді. Бірнеше апта бұрын Богемонд қаладағы Екі қарындас мұнарасын бақылайтын әрмен күзетшісі Фирузбен құпия байланыс орнатқан. Фируздың ниеті тіпті Богемондқа да түсініксіз болды – ашкөздік пе, әлде кек алу пе, бірақ ол Богемондты ақша мен лауазымға алмастырып қалаға кіргізуге уәде берді. Қалған крестшілер қалған түрік қорғаушыларымен шайқасты, ал кедей крестшілер тәртіпсіздікке түсіп, қолдарына түскеннің бәрін тартып алды. Содан туған шатақтықта армян мен гректер крестшілермен бірігіп, түріктерді іздеп соғысты, бірақ қаза тапқандардың арасында түрік емес бейбіт тұрғындар да болды, тіпті Фируздың өзінің інісі де солардың қатарында еді. Кербоға келгенге дейін тағы да крестшілер дезертирлік жасап, Стефан Блоиске Тарста қосылды. Стефан Антиохияға жақын жерде Кербоға әскерін көріп, барлық үміт жоғалды деп ойлады, ал дезертирлер оның қорқуын растады. Константинопольға қайтып келе жатқанда Стефан мен басқа дезертирлер Алексиймен кездесті, ол крестшілерге көмекке бара жатқан еді, бірақ олар қаланы жаулап алып, қазір қоршауда екенін білмеді. Стефан оны қалған крестшілердің бәрі де өлді деп сендірді, ал Алексий өзінің барлауынан Анатолияда тағы бір Селжұқ әскерінің бар екенін естіді. Сондықтан ол соғысқа бармай, Константинопольге қайтуға шешім қабылдады. Содан кейін Петр Бартоломей атты адам алға шығып, киелі сүңгінің қала ішінде екенін айтқан Әулие Андрейден аян алғанын мәлімдеді. Аштықтан зардап шеккен крестшілер аян мен көріпкелдікке бейім болды, ал тағы бір монах, Валанстың Стефаны, Иса мен Құдай анадан аян алғанын хабарлады. Петрдің Богемондтың қалағанын (Әулие Андрейдің емес) айтқаны да мүмкін, өйткені Богемонд Кербоға лагеріндегі тыңшыларынан әртүрлі топтардың жиі дауласатынын білген. Шындығында, Мосулдың Кербоғасы көптеген әмірлердің пікірінше, Сириядағы билікке ұмтылып, христиан басқыншыларынан гөрі олардың мүдделеріне үлкен қауіп төндіретін. 27 маусымда Богемонд Петр Ермақты Кербоғамен келіссөздер жүргізуге жіберді, бірақ бұл сәтсіз аяқталды, соның салдарынан Селжұқтармен шайқас сөзсіз болды. Богемонд алты бөлім құрды: біреуін өзі басқарды, ал қалған бесеуін Вермандоидің Хьюі, Фландрияның Роберті, Годфри, Нормандияның Роберті, Адгемар және Беарнның Танкреді мен Гастон IV басқарды. Ауруға шалдыққан Реймонд 200 адамымен бірге қамалдың ішінде қалды, енді оны Кербоғаның агенті Ахмет ибн Мерван бақылап тұрды.

The siege continued, and at the end of May 1098 a Turkish army from Mosul under the command of Kerbogha approached Antioch. This army was much larger than the previous attempts to relieve the siege. Kerbogha had joined with Ridwan and Duqaq and his army also included troops from Persia and from the Ortuqids of Mesopotamia. The crusaders were luckily granted time to prepare for their arrival, as Kerbogha had first made a three week long excursion to Edessa, which he was unable to recapture from Baldwin of Boulogne, who had becomes its ruler earlier in March 1098. The crusaders concluded that they would have to take the city before Kerbogha arrived if they had any chance of survival. Weeks earlier, Bohemond had secretly established contact with someone inside the city named Firouz, an Armenian guard who controlled the Tower of the Two Sisters. Firouz's motivation was unclear even to Bohemond, perhaps avarice or revenge, but he offered to let Bohemond into the city in exchange for money and a title. and the remaining crusader soldiers fought the remaining Turkish defenders, the poorer crusaders seized everything they could in a disorderly manner. In the ensuing chaos, the Armenians and Greeks joined the crusaders in fighting the Turks they could find although the deaths also included many non Turkish civilians, including Firouz's own brother. More crusaders had deserted before Kerbogha arrived, and they joined Stephen of Blois in Tarsus. Stephen had seen Kerbogha's army encamped near Antioch and assumed all hope was lost; the deserters confirmed his fears. On the way back to Constantinople, Stephen and the other deserters met Alexios, who was on his way to assist the crusaders, and did not know they had taken the city and were now under siege themselves. Stephen convinced him that the rest of the crusaders were as good as dead, and Alexios heard from his reconnaissance that there was another Seljuk army nearby in Anatolia. He therefore decided to return to Constantinople rather than risking battle. by the name of Peter Bartholomew came forward claiming to have had visions of St. Andrew, who told him that the Holy Lance was inside the city. The starving crusaders were prone to visions and hallucinations, and another monk named Stephen of Valence reported visions of Christ and the Virgin Mary. It is also possible that Peter was reporting what Bohemond wanted (rather than what St. Andrew wanted) as Bohemond knew, from spies in Kerbogha's camp, that the various factions frequently argued with each other. Kerbogha of Mosul was indeed suspected by most emirs to yearn for sovereignty in Syria and often considered as a bigger threat to their interests than the Christian invaders. On 27 June, Peter the Hermit was sent by Bohemond to negotiate with Kerbogha, but this proved futile and battle with the Seljuks was thus unavoidable. Bohemond drew up six divisions: he commanded one himself, and the other five were led by Hugh of Vermandois and Robert of Flanders, Godfrey, Robert of Normandy, Adhemar, and Tancred and Gaston IV of Béarn. Raymond, who had fallen ill, remained inside to guard the citadel with 200 men, now held by Ahmed ibn Merwan, an agent of Kerbogha.