Ивар Якобсон: Компьютерлік ғылымның белгілі тұлғасы және бағдарламалық жасақтаманы дамытушысы
Ivar Jacobson
Ивар Якобсон: швед ғалымы, UML, Rational Unified Process (RUP) және бағдарламалық жасақтама әзірлеу әдістемелеріне үлкен үлес қоскан. Өмірбаяны мен жетістіктері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ивар Хьялмар Якобсон (1939 жылы туған) – швед компьютер ғалымы және бағдарламалық жасақтама инженері. Ол UML, Objectory, Rational Unified Process (RUP), аспектіге бағытталған бағдарламалық жасақтаманы әзірлеу және Essence салаларына зор үлес қосып, танымал.
Ivar Hjalmar Jacobson (born 1939) is a Swedish computer scientist and software engineer, known as a major contributor to UML, Objectory, Rational Unified Process (RUP), aspect oriented software development and Essence.
Өмірбаян
Ивар Якобсон 1939 жылы 2 қыркүйекте Швецияның Истад қаласында дүниеге келген. 1962 жылы Гётеборгтегі Чалмерс технология институтында электр инженериясы магистрі дәрежесін алды. Эрикссон компаниясындағы жұмысынан кейін, ол 1985 жылы Стокгольмдегі Корольдік технология институтында «Үлкен нақты уақыт жүйелері үшін тіл конструкциялары» тақырыбындағы PhD диссертациясы бойынша жұмыс істеп жүрген тіл мен әдісін ресмилендірді. Магистр дәрежесін алғаннан кейін Якобсон Эрикссонға қосылып, PLEX-ті қоса алғанда, компьютерлендірілген коммутациялық жүйелер AKE және AXE бойынша ҒЗД-да жұмыс істеді. 1987 жылдың сәуір айында докторлық диссертациясын қорғағаннан кейін ол Objective Systems компаниясын құрды. 1991 жылы компанияның көп бөлігін Ericsson сатып алды және компания Objectory AB деп қайта аталды. Якобсон 1992 жылы жарияланған Объектіге бағытталған бағдарламалық жасақтаманы жобалау (Object Oriented Software Engineering - OOSE) әдісін жасады, ол Objectory (Object Factory) коммерциялық бағдарламалық жасақтама процесінің жеңілдетілген нұсқасы болды. 1995 жылдың қазан айында Ericsson Objectory компаниясын Rational Software компаниясына сатты және Якобсон Грейди Буч пен Джеймс Румбомен бірге жұмыс істей бастады, олар «Үш дос» деп белгілі болды. 2003 жылы IBM Rational компаниясын сатып алғанда, Якобсон 2004 жылдың мамырына дейін атқарушы техникалық кеңесші ретінде қызмет еткеннен кейін, компаниядан кетуге шешім қабылдады. 2003 жылдың ортасында Якобсон Ivar Jacobson International (IJI) компаниясын құрды, ол үш континентте, Ұлыбритания, АҚШ, Швеция, Швейцария, Қытай және Сингапурда кеңселерімен жұмыс істейді.
Ivar Jacobson was born in Ystad, Sweden, on September 2, 1939. He received his Master of Electrical Engineering degree at Chalmers Institute of Technology in Gothenburg in 1962. After his work at Ericsson, he formalized the language and method he had been working on in his PhD at the Royal Institute of Technology in Stockholm in 1985 on the thesis Language Constructs for Large Real Time Systems. After his master's degree, Jacobson joined Ericsson and worked in R&D on computerized switching systems AKE and AXE including PLEX. After his PhD thesis in April 1987, he started Objective Systems with Ericsson as a major customer. A majority stake of the company was acquired by Ericsson in 1991, and the company was renamed Objectory AB. Jacobson developed the software method Object Oriented Software Engineering (OOSE) published 1992, which was a simplified version of the commercial software process Objectory (short for Object Factory). In October, 1995, Ericsson divested Objectory to Rational Software and Jacobson started working with Grady Booch and James Rumbaugh, known collectively as the Three Amigos. When IBM bought Rational in 2003, Jacobson decided to leave, after he stayed on until May 2004 as an executive technical consultant. In mid 2003 Jacobson formed Ivar Jacobson International (IJI) which operates across three continents with offices in the UK, the US, Sweden, Switzerland, China, and Singapore.
Эриксон
1967 жылы Эрикссонда Джейкобсон Эрикссон дамытып жатқан бағдарламалық қамтамасыз етумен басқарылатын телефон коммутаторларының жаңа буынында бағдарламалық компоненттерді пайдалануды ұсынды. Осылайша ол реттілік диаграммаларын ойлап тапты және ынтымақтастық диаграммаларын жасады. Компоненттер арасындағы хабарлама ағынын сипаттау үшін күй өзгерту диаграммаларын да қолданды. Джейкобсон бағдарламалық жасақтаманы әзірлеу үшін жобалау қажеттігін сезді. Ол Specification and Design Language (SDL) тілін жасаушылардың бірі болды. 1976 жылы SDL телекоммуникация индустриясында стандартқа айналды. Objectory-де ол функционалдық бағдарламалық қамтамасыз ету талаптарын көрсету тәсілі ретінде пайдалану жағдайларын ойлап тапты.
In 1967 at Ericsson, Jacobson proposed the use of software components in the new generation of software controlled telephone switches Ericsson was developing. In doing this he invented sequence diagrams, and developed collaboration diagrams. He also used state transition diagrams to describe the message flows between components. Jacobson saw a need for blueprints for software development. He was one of the original developers of the Specification and Design Language (SDL). In 1976, SDL became a standard in the telecoms industry. At Objectory he also invented use cases as a way to specify functional software requirements.
Рационалды бағдарламалық қамтамасыз ету
Рациональда Джейкобсон және оның достары Грейди Буч пен Джеймс Рэмбо UML-ді жасады, ал оның Objectory процесі Филипп Крухтеннің жетекшілігімен Rational Unified Process (Рациональды біріктірілген процесс) болып дамыды. Essence әдістерді бағдарламалық қамтамасыз ету инженериясы мен әзірлеу техникаларын үйлестіретін құралдар ретінде қарастырады. Ол тәжірибелерді әдістерден бөліп, оларды жағдайға ең сәйкес келетін әдістерді құру үшін оңай біріктіруге және қайта пайдалануға мүмкіндік беруді мақсат етеді.
At Rational, Jacobson and his friends, Grady Booch and James Rumbaugh, designed the UML and his Objectory Process evolved to become the Rational Unified Process under the leadership of Philippe Kruchten. Methods are seen by Essence as combining software engineering and development techniques. It seeks to make it possible to separate practices from methods, making it easier for them to be combined and reused to create methods that are best suited to the situation.