Қызыл Гүлді Көше: Wings тобының альбомы

Кіріспе

Red Rose Speedway – ағылшын-американдық Wings рок-тобының екінші студиялық альбомы, бірақ «Пол Маккартни және Wings» деп көрсетілген. Ол Apple Records лейблы арқылы 1973 жылдың 4 мамырында шығарылды, ал оған «My Love» балладасы кірді. Маккартнидің есімін авторлар тізіміне қосу арқылы, бұл сингл және альбом Wings-тің бұрынғы жазбаларының дәстүрінен бас тарды. Бұл өзгеріс, топтың 1971 жылғы дебюттік альбомы Wild Life-тың нашар коммерциялық нәтижелеріне көрермендердің топты білмеуі себеп болды деген сеніммен жасалды. Альбомды жазу алдында Wings жетекші гитарист Генри Маккалоуды қабылдап, «Give Ireland Back to the Irish» дебюттік синглын шығарды, оны BBC саяси мазмұны үшін тыйым салды. Альбомды жазу сессиялары 1972 жыл бойы Лондондағы бес студияда өтті. Топ сонымен қатар альбомға енбеген «Mary Had a Little Lamb», «Hi, Hi, Hi» және «Live and Let Die» синглдерін жазды, соңғысы 1973 жылдың маусымында шығарылды. Бастапқыда қос альбом ретінде жоспарланған, ол EMI сұрауы бойынша бір LP-ге қысқартылды. Компания материалдың жеткілікті деңгейде емес екеніне сенді және Wild Life және Wings-тің алғашқы екі синглының қарапайым сатылымын ескерді. Кейіннен McCullough және Denny Laine альбомға әндерді таңдаудан көңілі түскенін айтты. Red Rose Speedway Ұлыбританиялық альбомдар тізімінде 5-орынға, ал АҚШ-тың Billboard Top LPs & Tape тізімінде 1-орынға көтерілді, ал «My Love» әні АҚШ-тың Billboard Hot 100 тізімінде көшбасшы болды. Коммерциялық сәттілікке қарамастан, альбом музыка сыншыларынан аралас пікірлер алды, көптеген сыншылар әндерді маңызсыз және орташа деп санады. Он жылдар өткен соң да альбомға қатысты пікірлер әртүрлі. Альбом 1987 және 1993 жылдары бонус тректермен қайта шығарылды және 2018 жылы Пол Маккартни мұрағат жинағының бөлігі ретінде қайта жаңартылды. 2018 жылғы қайта жаңартуға альбомның қалпына келтірілген қос LP нұсқасы кіреді.

Өмірбаян

1972 жылдың басында Маккартни "Wings" тобының құрамын кеңейтіп, тағы бір гитарист Генри Маккалоуды қосып, топпен гастрольдеуге шешім қабылдады. Ақпан айында топ британдық университеттерде қысқа ғана турне жасады. Олар көбінесе жарияланбаған шағын залдарда ойнады, бұл олардың үлкен концерт алаңдарындағы өнер көрсетулеріне қарағанда бұқаралық ақпарат құралдарының күшті назарынан қашуға мүмкіндік берді. "Mary Had a Little Lamb" балалар өлеңіне негізделген; ал "Hi, Hi, Hi" әні есірткі туралы сілтемелер және жыныстық ұсыныстарға толы болғандықтан BBC арнасы тарапынан тыйым салынды.

Жазу

Red Rose Speedway-дің жаздыру жұмыстары 1972 жылдың 6–30 наурызы аралығында Лондондағы Olympic Studios-та басталды. Алғашында ол қос альбом ретінде жоспарланған, ал Маккартни 1971 жылы «Ram» сессиялары кезінде, Wings құрылғанға дейін жазылған кейбір шығарылмаған әндерді қосуға шешім қабылдады. Соңғы альбомда «Get on the Right Thing» және «Little Lamb Dragonfly» атты екі ән пайда болды. Сессиялар Лондондағы Olympic Sound Studios-та өтті, продюсер Глин Джонс болды. Бірінші сессияда Маккартни Джонстан өзін Пол Маккартни емес, «топтың бас музыканты» деп ойлауды өтінді, бірақ Джонс оны қарапайым музыкант ретінде қарастырған кезде ренжіді. Джонс Wings-ті нағыз топ емес және ол әдетте жұмыс істейтін суретшілердің деңгейінде емес деп ойлады. Көп ұзамай, автор Говард Соунс продюсердің естелігіне сілтеме жасап, Джонс Olympic-тің бақылау бөлмесінде газет оқып отырды, ал топ марихуана шегіп, студияда мақсатсыз джем сессияларын өткізді. Wings 1972 жылдың мамыр айында шыққан «Mary Had a Little Lamb» синглін жарнамалау кезінде ара-тұра жазды. Топ шілде мен тамызда Еуропаны гастрольдеп келгеннен кейін, 1972 жылдың қазан және қараша айларында Abbey Road Studios және Olympic студияларында жаздыру жұмыстарын жалғастырды. Морган, Trident және Island – бұл сол жылы топ жазған лондондық студиялар. Альбомды бір дискіге дейін қысқартуға Маккартни шешім қабылдады, – Генри Маккалоудың сөзіне сәйкес, коммерциялық жағынан табыстырақ және арзан жазба шығару үшін. Жазба компаниясы материалдың жеткілікті деңгейде емес екеніне сенгенімен қатар, Wild Life және Wings-тің алғашқы екі синглінің шамалы коммерциялық жетістіктерін де ескерді. Альбом «Hold Me Tight», «Lazy Dynamite», «Hands of Love» және «Power Cut» әндерінен тұратын 11 минуттық попурримен аяқталады, ол Beatles-тің «Abbey Road» попуррисі сияқты стильде жасалған. «Power Cut» 1972 жылғы шахтерлер ереуілі кезінде жазылған. Кейіннен Лэйн бір ғана альбом шығарылғанына көңілі қалды, ол Red Rose Speedway өзінің бастапқы түрінде «топтың көрнекілігін көрсетуге арналған» еді деді. Маккалоу да Маккартнидің рокқа бағытталған бірнеше тректерінің орындалу тізімінен алынып тасталғанына көңілі қалды, бұл сессиялардың жеңіл материалдарына басымдық берді. Лэйн «I Would Only Smile» әнін 1980 жылы шыққан «Japanese Tears» жеке альбомына енгізді. «Mama's Little Girl» әні сессия кезінде жазылған, кейіннен 1990 жылы Маккартнидің «Put It There» синглінің B-жағы ретінде пайда болды. Соңғы ән 1972 жылғы жазғы Еуропа гастролі кезінде тікелей эфирде жазылған. Apple Records екі Beatles жинақ альбомдарына басымдық берген кезде – «1962–1966» және «1967–1970» – Red Rose Speedway 1973 жылдың 30 сәуірінде АҚШ-та, ал Ұлыбританияда 4 мамырда шығарылды. «My Love» әні Ұлыбританиядағы UK Singles Chart-та 9-орынды, ал АҚШ-тың Billboard Hot 100 және Billboard Adult Contemporary чарттарында 1-орынды иеленді. Ол альбомға деген үміттерді арттырды, ол Ұлыбританияда 5-орынға, ал АҚШ-та 1-орынға жетті. Бонус контентке альбомның қайта құрылған түпнұсқалық қос LP нұсқасы кірді, онда «Seaside Woman» және «I Would Only Smile» әндерінің әртүрлі микстері бар, олар тиісінше Линда Маккартнидің «Wide Prairie» және Денни Лэйннің «Japanese Tears» альбомдарында шыққан. Сондай-ақ «Mary Had a Little Lamb», «Hi, Hi, Hi» және «Live and Let Die» синглдері, олардың B-жақтары, бірнеше әндердің ерте және жасалмаған микстері, сондай-ақ бұрын шығарылмаған студиялық және тікелей эфирдегі жазбалар кірді, соңғысы Wings Over Europe Tour-дан алынған. «Country Dreamer» және «Little Woman Love» әндері қайта шығарылғанда бұрын «Band on the Run» және «Ram» Пол Маккартни мұрағат жинағының нұсқаларында шыққан. Альбомның 50 жылдығын мерекелеу үшін Ұлыбританияда шешілген бағанада жазылған винилді қайта шығару өндірілді. Бұл 22 сәуір 2023 жылы Record Store Day аясында жарық көрді.

Recording for Red Rose Speedway began at Olympic Studios in London between 6–30 March 1972. It was initially planned as a double album, and McCartney decided to include some unreleased songs that had originally been recorded during the Ram sessions in 1971, before the formation of Wings. Two of those songs, "Get on the Right Thing" and "Little Lamb Dragonfly", appeared on the final album. Sessions were held at Olympic Sound Studios in London, with Glyn Johns as producer. At the first session, McCartney asked Johns to think of him as "the bass player in the band" rather than as Paul McCartney, but then took offence when Johns duly treated him as an ordinary musician. Johns thought Wings were not a genuine band and not of the calibre of artist he usually worked with. Before long, according to author Howard Sounes, citing the producer's recollection, Johns was reading a newspaper in the control room at Olympic as the group smoked marijuana and jammed aimlessly in the studio. Wings continued to record sporadically in between promoting their May 1972 single, "Mary Had a Little Lamb". After the band toured Europe in July and August, further recording sessions took place over October and November 1972 at Abbey Road Studios and Olympic. Morgan, Trident and Island were the other London studios where the band recorded that year.|source= – Linda McCartney to Sounds magazine, 1976|width=25%|align=left|style=padding:8px;
The album was cut down to a single disc by McCartney – according to Henry McCullough, in an attempt to release a more commercial and less expensive record. in addition to believing that the material was not of a sufficiently high standard, the record company were mindful of the modest commercial performance of Wild Life and Wings' first two singles. The album ends with an 11 minute medley of the songs "Hold Me Tight", "Lazy Dynamite", "Hands of Love" and "Power Cut", which was made in a similar style to the Beatles' Abbey Road medley. "Power Cut" was written during the 1972 miners' strike. Laine later expressed his disappointment that only a single album was issued, saying that in its original form, Red Rose Speedway was "more of a showcase for the band". McCullough was similarly disappointed that several of McCartney's rock oriented tracks were cut from the running order, which favoured the more lightweight material from the sessions. Laine included "I Would Only Smile" on his 1980 solo album Japanese Tears. "Mama's Little Girl" was recorded during the sessions and later turned up as the B side of McCartney's "Put It There" single in 1990. The latter song was recorded live during the band's summer 1972 European tour. With Apple Records giving precedence to two Beatles compilation albums – 1962–1966 and 1967–1970 – Red Rose Speedway was not issued until 30 April 1973, in the United States, with the UK release following on 4 May. "My Love" peaked at number 9 on the UK Singles Chart, and topped the US Billboard Hot 100 and Billboard Adult Contemporary charts. It raised expectations for the album, which peaked at number 5 in the UK and went to number 1 in the US. The bonus content included the reconstructed original double LP version of the album featuring different mixes of "Seaside Woman" and "I Would Only Smile" as to those released on Linda McCartney's Wide Prairie and Denny Laine's Japanese Tears respectively, the singles "Mary Had a Little Lamb", "Hi, Hi, Hi" and "Live and Let Die" with their respective b sides, early and rough mixes of several songs as well as previously unreleased studio and live recordings, with the latter taken from the Wings Over Europe Tour. The songs "Country Dreamer" and "Little Woman Love" included on the reissue are the same versions that were previously released on the Band on the Run and Ram editions of the Paul McCartney Archive Collection. There was a limited edition half speed mastered vinyl re issue in the UK to mark the album’s 50th anniversary. This was released as part of Record Store Day on 22 April 2023.

Сыни қабылдау

Red Rose Speedway қазіргі заманғы музыка сыншыларынан әртүрлі пікірлер алды, олардың көпшілігі оның әндерін орташа деңгейде бағалады. Let It Rock журналынан Джон Пиджен екі жақты попурриді Маккартнидің ән жазуға деген "бейжай" көзқарасының белгісі деп тапты және былай деді: "Red Rose Speedway от жанында үлкен шай ішкеннен кейін, төсекте жатып жазылғандай естіледі; оны тыңдау, көбіктейтін перимен он раунд айқасуға тең." Пиджен альбомды "The Emperor's New Clothes" ертегісімен салыстырып, Маккартнидің өзінің шешімдерін сынауға және "арқасын теппеуге" біреудің болмауына өкінді. Village Voice газетінің сыншысы Роберт Кристагау Маккартнидің "мақсатсыз ойшаулыққа" сүйенуін сынап, осы туындыны "алғашқы қатардағы рок-н-рольші жасаған ең нашар альбом" деп атады. 1970-ші жылдардың басында Wings тобының гастрольдік фотографы болған Джо Стивенс: "Мен Red Rose альбомын сәтсіздік деп ойладым, және онымен байланысты барлық адамдар да солай ойлады. Паульдан басқа." Ал Record World журналы оны "Битлзден кеткеннен бергі Полдың ең сәтті жұмысы" деп атап, "Пол тыңдаушының есте қалатын әуенді және лирикті музыкасын жасайды, ал өлеңдерінің мәтіні шынайы сезімталдық пен тазалықты көрсетеді" деді. Автор Майкл Фронтанидің сөзіне сәйкес, музыкант Ленни Кей жазған Rolling Stone журналындағы жағымды пікір 1970 жылдан бері Маккартниге ашық қарсы болған басылымның көзқарасын өзгертуге ықпал етті. Фронтани былай қосты: "Маккартнидің музыкасын кейбір сыншылар бос және беткеұстама деп сынағанмен, Кейдің пікірі рок сыншыларының Маккартниден енді маңызды туындылар күтуді тоқтатқан сәтін білдіреді." Ян Доув The New York Times газетінде Маккартнидің жұмысы бұрынғы топтастары Джон Леннон мен Джордж Харрисонның жұмысына қарағанда әлсіз екенін атап өтті, бірақ Red Rose Speedway-ді оның ең жақсы альбомы деп санады. NME журналына жазған хатында Тони Тайлер альбомның "жеңіл" және "интеллектуалдық тереңдігі жоқ" екенін мойындады, бірақ былай деді: "қазіргі замандағы ауырлық пен апокалипсиске бейімділік, мен жеңіл пластинканы табуға қуаныштымын, ол жағымсыз әсер қалдырмайды, керісінше, жақсы мелодиялық құрылымымен, тамаша орындалуымен және сапалы жазбасымен әсер етеді." NME сияқты, Rolling Stone журналы да Red Rose Speedway туралы пікірін өзгертті. The Rolling Stone Record Guide (1979) журналында Джон Свенсон альбомда "Маккартнидің жеке әртіс және топ жетекшісі ретіндегі ең нашар жақтарының" көрініс тапқанын және оның "әлсіз және сезімтал сөздерге толы" екенін айтты. 1977 жылы жарық көрген "The Beatles Forever" кітабында Николас Шаффнер оны "жағымды, толыққанды музыка – тартымды, зиянсыз, көңіл көтеретін, күн сәулесінде тынығуға арналған тамаша фон" деп сипаттады. AllMusic редакторы Стивен Томас Эрлевин Red Rose Speedway-ді Маккартнидің "ең үйлесімсіз альбомы" деп санайды және "ата-ана үшін маңызды, бірақ сырттан қарағанда көзді алаңдататын фотоальбом сияқты әдейі қарапайым" екенін айтады, бірақ ол былай қосты: "ішкі шеңберге еніп, Маккартнидің ұсақ-түйектеріне назар аудару арқылы, оның әуендері ғана емес, сонымен қатар жеңіл өндірісі мен ойшау өнертабысының қызықты екенін сезінесіз." Говард Соунс Глин Джонстың альбом туралы айтқан сынаған сөздерін "қатаң" деп сипаттап, "бірақ альбомды бағалауда оған бес жұлдыздың үшеуінен артық баға беруге болмайды" деп жазады.

Red Rose Speedway received a mixed response from contemporary music critics, many of whom dismissed its songs as mediocre. John Pidgeon of Let It Rock found the side two medley typical of McCartney's "lazy" attitude to songwriting and said: "Red Rose Speedway sounds as if it was written after a big tea in front of the fire with carpet slippered feet up; listening to it takes about as much as going ten rounds with a marshmallow fairy." Pidgeon concluded by likening the album to The Emperor's New Clothes, ruing that McCartney appeared to have no one to challenge his judgment or "kick his arse". Village Voice critic Robert Christgau derided McCartney's reliance on "aimless whimsy" and described the work as "Quite possibly the worst album ever made by a rock and roller of the first rank". Joe Stevens, Wings' tour photographer in the early 1970s, recalled: "I thought Red Rose was a disaster and so did everyone connected with it. Except Paul." On the other hand, Record World called it "the best effort yet from Paul since he left the Beatles" and said that "Paul creates the kind of melodic and lilting music that stays with the listener, and the lyrics reflect empathetic innocence." According to author Michael Frontani, a generally favourable review in Rolling Stone, written by musician Lenny Kaye, signified a turnaround from a publication that had been openly hostile towards McCartney since 1970. Frontani adds: "While McCartney's music would continue to be criticized by some commentators as vacuous and facile, Kaye's review appears to mark the point where art of consequence was no longer required of McCartney by rock critics " Ian Dove of The New York Times noted that McCartney's work continued to pale beside that of his former bandmates John Lennon and George Harrison but deemed Red Rose Speedway his best album yet. Writing in the NME, Tony Tyler acknowledged that the album was "lightweight" and lacking in "intellectual posture" but added: "with all the current heaviness and after me the apocalypse brainstuds around, I for one am bloody pleased to discover a lightweight record that not only fails to alienate, but actually succeeds in impressing via good melodic structure, excellent playing and fine production." Like the NME, Rolling Stone soon changed its opinion of Red Rose Speedway. Writing in The Rolling Stone Record Guide (1979), John Swenson said that the album displayed "the worst aspects of McCartney as solo artist and band leader" and was "rife with weak and sentimental drivel". In his 1977 book The Beatles Forever, Nicholas Schaffner described it as "pleasingly plump music – charming, harmless, entertaining fluff a perfect background to lazy afternoons in the sun". AllMusic editor Stephen Thomas Erlewine considers Red Rose Speedway to be McCartney's "most disjointed album" and "deliberately slight in the way a snapshot album is important to a family yet glazes the eyes of any outside observer", but he adds: "Work your way into the inner circle, and McCartney's little flourishes are intoxicating – not just the melodies, but the facile production and offhand invention." While describing Glyn Johns' disparaging comments about the finished album as "harsh", Howard Sounes writes: "but in a record review one couldn't award it more than three out of five stars."

Мұрағат жинағының қайта шығарылуы

2018 жылдың 18 қазанында Пол Маккартни Архивтік жинағының бір бөлігі ретінде "Wild Life" және "Red Rose Speedway" альбомдарының қайта шығарылымы 2018 жылдың 7 желтоқсанында жарияланды. "Red Rose Speedway" қайта шығарылымы бірнеше нұсқада ұсынылды:

Арнайы басылым 2 CD; бірінші дискідегі түпнұсқа 9 тректі альбом, екінші дискіде бұрын жарияланбаған жазбалар және альбомға енбеген синглдер. Лакшэри басылым 3 CD/2 DVD/1 Blu-ray; бірінші дискідегі түпнұсқа 9 тректі альбом; екінші дискіде бастапқыда ұсынылған қос альбомдық нұсқасы; үшінші дискіде бұрын жарияланбаған жазбалар және альбомға енбеген синглдер; музыкалық бейнелерді, "Джеймс Пол Маккартни" телешоуын, "Live and Let Die" Ливерпульде түсірілгенін қамтитын DVD; "The Bruce McMouse Show" және 5.1 дыбысы бар DVD және Blu-ray. Жаңартылған винил 2 LP; арнайы басылым тректерімен және материалдарды жүктеуге арналған сілтемемен бірге. Қос альбом 2 LP; түпнұсқа ацетаттар мен мастер-таспалардан қалпына келтірілген альбомның бастапқы ұсынылған нұсқасы, сондай-ақ материалдарды жүктеуге арналған сілтеме.