"Band on the Run" альбомы және тарихы

Кіріспе

1973 жылы Пол Маккартни мен Wings тобының альбомы
альбомнан алынған атау әні

AIR және Kingsway Recorders, Лондон

Өмірбаян

1973 жылы, The Beatles тобының таралуынан үш жыл өткен соң, Пол Маккартни өнеркәсіптік беделін қайта жаңғыртуға немесе музыка сыншыларының құрметіне ие болуға тырысты. 1973 жылдың шілдесінде Wings тобымен Ұлыбританиядағы сәтті гастрольді аяқтағаннан кейін, ол Wild Life және Red Rose Speedway альбомдарына берілген әртүрлі пікірлерден кейін өзін қайта орнату мақсатымен үшінші альбомын жоспарлады. Ұлыбританиядан тыс жазғысы келген Маккартни EMI компаниясынан халықаралық жазба студияларының тізімін сұрады. Ол Нигериядағы Лагос қаласын таңдады және Африкада жазба жасау идеясы оны қызықтырды. Тамыз айында Маккартни, оның әйелі Линда, бұрынғы Moody Blues тобының гитаристі және пианиношысы Денни Лэйн, Генри Маккалоу (жетекші гитара) және Денни Сейвелл (добыл) жаңа альбомға дайындық үшін Маккартнидің шотландиялық фермасында репетицияларын бастады. Бір репетиция кезінде Маккалоу мен Маккартни арасында дау болды, нәтижесінде Маккалоу жұмыстан кетті. Сейвелл бір аптадан кейін, топ Нигерияға ұшуға бір күн қалғанда кетіп қалды. Соның салдарынан Лагоста жазба жасауға Маккартни, Линда және Лэйн ғана қалды, оларға бұрынғы Beatles тобының инженері Джефф Эмерик көмектесті. Маккартни Лагосты таңдады, себебі ол бұл жердің өзі мен топ үшін күн батуға қолайлы, әрі күндіз жағажайда күнге күйіп, түнде жазба жасауға мүмкіндік беретін керемет орын болады деп ойлады. Бірақ шындығында, 1970 жылы азаматтық соғыс аяқталғаннан кейін Нигерияда әскери үкімет билікте болды, сыбайлас жемқорлық пен аурулар кеңінен таралған еді.

Жазу

Топ және олардың серіктері Лагосқа 1973 жылдың 30 тамызында келді, 22 қыркүйекте Лондонға қайтып келді. Апапада жазылған алғашқы ән – "Мамуния". Бұл әндер жинағы, ал топтың қашуы туралы негізгі идея түрмеден қашу болып табылады. Басында ол төрт қабырғаның арасында тұрып, қашып шығады. Бір байланыс бар, бірақ тұжырымдама жоқ. Альбомның құрылымы The Beatles тобының "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band" және "Abbey Road" әндерін еске түсіреді. "Band on the Run" әнінің шабыты 1969 жылы The Beatles қатысқан көптеген бизнес-кездесулердің бірінде Джордж Харрисон айтқан сөзден туды. Олар 1969 жылы Apple компаниясын басқаруға тағайындаған бизнес-менеджерге қатысты, оған Маккартни қатты қарсылық көрсеткен болатын. Доггет Маккартнидің осы жаңа оқиғадан шығармашылық тұрғыдан босағанын, нәтижесінде "Band on the Run" "Битлздің ең өнімді кезеңін еске түсіретін көпіршікті өзіне сенімділік" сезімін бергенін жазады. Сапасыз студиядан басқа, Wings тобы Лагоста болған кезде түрлі оқиғаларға тап болды. Бір күні түнде кеңеске қарамастан серуендеп жүргенде Маккартни мен Линда пышақпен тоналып қалды. Тонаушылар барлық құнды заттарын алып кетті, тіпті қолмен жазылған әндер мен өлеңдері, сондай-ақ жазылатын әндердің демо-кассеталары бар дәптерді де ұрлап кетті. Бірде Маккартни әнді қайта жазып жатқанда, тыныс алуы қиын болды. Эмериктің айтуынша: "Бірнеше секунд ішінде [Маккартни] беті ақ болып, тыныс ала алмайтынын бізге шырылдап айтты. Біз оны таза ауа алу үшін сыртқа шығаруға шештік, бірақ ыстыққа тап болғанда, ол нашар сезініп, құлап, аяғымызға жығылды. Линда гистериялық айқайлады; ол оның жүрек талмасына шалдыққан деп ойлады. Ресми диагноз бойынша, ол тым көп темекі шегуден туындаған бронх спазмына шалдыққан". Тағы бір оқиға – жергілікті афробит пионері және саяси белсенді Фела Кутимен болған қақтығыс. Ол топты Африкаға африкалық музыканы пайдалану және ұрлау үшін келген деп айыптады, олар оның клубына барғаннан кейін. Кути студияға Маккартнимен бетпе-бет кездесу үшін барды, ол оған өзінің әндерін ойнатып, оларда жергіліктік әсер жоқ екенін көрсетті. Кейін барабаншы және бұрынғы Cream мүшесі Джинджер Бейкер Wings тобын өзінің Икежадағы ARC студиясында бүкіл альбомды жазуға шақырды. Маккартни бір күнге баруға келісті, ал "Picasso's Last Words (Drink to Me)" әні ARC студиясында жазылды, Бейкер өзінің қолымен жол үстіндегі шағылға толы банканы шайқады. Альбомның негізгі тректерінің көпшілігі алғашқы дубляжбен бірге Нигерияда алты аптадан кейін аяқталды. Мұнда оларды жанкүйерлер мен журналистер күтіп алды. Лондонға оралғаннан кейін Маккартнилер EMI-ден хат алды, ол топ Англиядан кетіп бұрын жазылған, оларды холераның таралуына байланысты Лагосқа бармауға ескерткен. Қазан айында, топ Лондонға оралғаннан екі апта өткен соң, Джордж Мартиннің AIR студиясында Нигерияда жасалған сегіз тректің көпшілігін он алты трекке көшіру жұмыстары басталды. Маккартнилер мен Лэйн осы кезеңде Лагостағы жазбаларға қосымша дубляждар жасады; альбомға арналған барлық оркестрлік аранжировкалар Тони Висконтидің жетекшілігімен бір күнде AIR студиясында жазылды. Висконтиге аранжировкаларды жазу үшін үш күн берілді, оның ішінде 60 адамнан тұратын оркестрге арналған аранжировкалар да бар еді. Ол аранжировкалар Маккартнимен бірлесіп жасалғанын және альбомның 25 жылдығына дейін оның жұмысы үшін дұрыс есептелмегеніне таңғалды. Тағы бір үлес қосушы – саксофонист Хоуи Кейси, ол "Bluebird", "Mrs. Vandebilt" және "Jet" әндеріне сололар қосты және кейіннен Wings тобының тұрақты мүйізшісі болды. 8 қазанда Нигериядан келген, бірақ Ганада туған музыкант Реми Кабака "Bluebird" әніне перкуссиялық аспаптар қосты. Альбомның соңғы микстеу жұмыстары қарашаның басында Лондонның Кингсвей студиясында үш күн ішінде аяқталды. Ароузсмит мұқаба үшін қолданылған сурет сеанс кезінде түсірген 24 суреттің ішіндегі төрт суреттің бірі екенін айтты. Прожектордың төмен қуаты барлық адамдарға дұрыс экспозиция үшін екі секунд бойы тұрып қалуды талап етті, бұл фотограф пен суретшілер Пауль Маккартни өткізген кештен кейін "материалдық тұман" болғандықтан қиын болды. Суреттің алтын түсі Ароузмиттің түнгі вольфрамды түсірудің орнына күндізгі пленканы қолдануынан туды, бұл жағдайға көбірек тән болар еді.

The band and their entourage arrived in Lagos on 30 August 1973, returning to London late on 22 September. The first track they recorded at Apapa was "Mamunia",

quote box|quote= It's a collection of songs and the basic idea about the band on the run is a kind of prison escape. At the beginning of the album, the guy is stuck inside four walls and breaks out. There is a thread, but not a concept. while the structure of the album recalled the Beatles' Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band and Abbey Road. The song "Band on the Run" was partly inspired by a remark George Harrison had made during one of the many business meetings the Beatles attended in 1969 – the business manager they had appointed to run Apple in 1969, despite strong opposition from McCartney. Doggett writes that McCartney was perhaps liberated creatively by this recent development, resulting in Band on the Run bearing "a frothy self confidence that was reminiscent of the Beatles at their most productive". Aside from the challenges presented by the substandard studio, various incidents plagued Wings' stay in Lagos. While out walking one night against advice, McCartney and Linda were robbed at knifepoint. The assailants made off with all of their valuables, and even stole a bag containing a notebook full of handwritten lyrics and songs, and cassettes containing demos for songs to be recorded. On another occasion, McCartney was overdubbing a vocal track when he began gasping for air. According to Emerick: "Within seconds, [McCartney] turned as white as a sheet, explaining to us in a croaking voice that he couldn't catch his breath. We decided to take him outside for some fresh air [but] once he was exposed to the blazing heat he felt even worse and began keeling over, finally fainting dead away at our feet. Linda began screaming hysterically; she was convinced that he was having a heart attack The official diagnosis was that he had suffered a bronchial spasm brought on by too much smoking." Another incident was the confrontation with local Afrobeat pioneer and political activist Fela Kuti, who publicly accused the band of being in Africa to exploit and steal African music after their visit to his club. Kuti went to the studio to confront McCartney, who played their songs for him to show that they contained no local influence. Later on, drummer and former Cream member Ginger Baker invited Wings to record their entire album at his ARC Studio in Ikeja. McCartney agreed to go there for one day, and the song "Picasso's Last Words (Drink to Me)" was recorded at ARC, with Baker himself shaking a tin can filled with gravel on the track. Recording for the majority of the album's basic tracks, together with initial overdubbing, was completed after six weeks in Nigeria. where they were met by fans and journalists. Upon returning to London, the McCartneys received a letter from EMI dated before the band had left England warning them to not go to Lagos due to an outbreak of cholera. In October, two weeks after the band's return to London, work began at George Martin's AIR Studios to transfer many of the eight track recordings made in Nigeria to sixteen track. The McCartneys and Laine carried out further overdubs on the Lagos recordings during this period; all of the orchestral arrangements for the album were taped at AIR in a single day, conducted by Tony Visconti. Visconti was given three days to write the arrangements, including for the 60 piece orchestra on the title track. He said the arrangements were collaborations with McCartney, and was surprised he was not correctly credited for his work until the 25th anniversary reissue of the album. Another contributor was saxophonist Howie Casey, who overdubbed solos on "Bluebird", "Mrs. Vandebilt," and "Jet", and would go on to become Wings' regular horn player. On 8 October, Remi Kabaka, a musician coming from Nigeria, although born in Ghana, added a set of percussion on "Bluebird". Final mixing of the album was completed over three days at London's Kingsway Studios in early November. Arrowsmith said the photo used for the cover was one of four he found acceptable out of the 24 pictures he took during the session. The spotlight's low potency meant everyone had to stand still for two seconds for proper exposure, which was made difficult by the photographer and subjects reportedly being in a "substance haze" following a party held by Paul McCartney. The golden hue of the picture comes from Arrowsmith’s use of daylight film instead of nighttime Tungsten film, which would have been more typical for the setting.

Шығару

Apple Records 30 қарашада Ұлыбританияда Band on the Run (Apple PAS 10007) және 5 желтоқсанда АҚШ-та (Apple SO 3415) шығарды. Альбомды радио мен теледидарда немесе концерттермен жарнамалаудың орнына, Маккартни журналдарға бірқатар сұхбат берді, ең бастысы Пол Гамбачинимен Rolling Stone журналы үшін. Авторлар Чип Мадингер мен Марк Истердің айтуынша, бұл "[Маккартни] әдетте рұқсат ететін, "қолдарды көтеріп" мақтап жазатын мақалалармен салыстырғанда, өте ашық әңгіме" болды. "Helen Wheels" әні 1973 жылғы қазан айының соңында альбомға енбеген сингл ретінде шығарылды және келесі қаңтарда Америкада топ-10 хитке айналды. Коммерциялық себептерге байланысты, Apple Records-тің АҚШ-тағы дистрибьюторы Capitol Records, "Helen Wheels" әнін альбомға қосуды сұрады. Маккартни келісті, бірақ ол бастапқыда осы әнді қосуды жоспарламаған еді. "Helen Wheels" әні Ұлыбританияда Band on the Run альбомының CD нұсқаларында қамтылмаған (1993 жылғы "The Paul McCartney Collection" альбомының бонус трегі ретінде қосылған нұсқадан басқа), бірақ ол көбінесе АҚШ және Канадада альбомның CD нұсқаларында пайда болды, бұл 1984 жылы Columbia Records шығарған алғашқы нұсқадан басталды. Capitol Records-тің алғашқы нұсқаларында "Helen Wheels" әнінің атауы дискінің сыртындағы жазуда немесе CD кітапшасында көрсетілмеген, сондықтан ән "жасырын трек" болып табылады.

Сыни қабылдау

Шығарғаннан кейін "Band on the Run" көбінесе жағымды пікірлер алды. Родригес Маккартнидің Beatles-тан кейінгі бұрынғы жұмыстарының көңілін қалдырғанын айтып, "Бұл жанкүйерлер мен сыншылар ұзақ уақыттан бері күткен альбом еді" деп жазады. Band on the Run және Ringo альбомын бірдей шығарған Чарльз Шаар Мюррей NME журналында былай деп жазды: "Ең сенімділігін қайта орнатуға және көшбасшы болуға ең аз мүмкіндік бар экс-Beatle, Band On The Run атты альбоммен керемет табысқа жетті". Шаар Мюррей Маккартниді синтезаторды "электрлік ойыншық сияқты емес, аспап ретінде" қолданғаны үшін мақтап, былай деді: "Band On The Run – ұлы альбом. Егер біреу сіздің алдыңызда Маккартниді кемсітсе, оны мұрнынан ұрып, осыны ойнатыңыз. Ол сізге кейін алғыс айтар". The New York Times газетінде жазған Лорайн Альтерман альбомды "көптеген тартымды музыкамен толған" деп есептеді, тіпті кейде мәтіні мұқабадағы суреттей түсініксіз болса да, және атау трекіндегі "таңғажайып дыбыстар диапазонына" және "Bluebird" әнінің "сүйкімді, романтикалық аурасына" қызығушылық білдірді. Альтерман студиялық өндірістің жалпы әсерге маңызды екенін атап өткенде: "Маккартни көп тректік жазудың күрделілігін ертеңгідей табиғи және жаңа сезінуге қол жеткізді" деп жазды. Rolling Stone журналынан Джон Ландау альбомды "мүмкін Джон Леннонның Plastic Ono Band альбомын қоспағанда, бір кезде Beatles деп аталған төрт музыканттың ең жақсы альбомы" деп сипаттады. Rolling Stone журналы Band on the Run альбомын 1973 жылдың ең жақсы альбомдарының бірі деп атады. Village Voice сыншысы Роберт Кристагау 1981 жылы былай деп жазды: "Бастапқыда Маккартнидің Beatles-тан кейінгі маңызды жұмысын жеткілікті бағаламадым, бірақ оның жанкүйерлері оны тым жоғары бағалағандай емес. Поп шедеврі ме? Осы ма? Wild Life және Red Rose Speedway альбомдарының белгісіздігінен кейін бұл әрине жеңілдік". Ол атау трегін және "Mamunia" әніне кіріспе ретіндегі "афро-соул" дыбысын "жоғарғы нүктелер" деп атады. Кристагау альбомға C+ бағасын берді, бұл "нашар емес орындалу, сәтті болмаған тәжірибе немесе жағымды жұмыс" дегенді білдіреді. 2000 жылы Q журналы Band on the Run альбомын "Барлық уақыттағы 100 ең үздік британдық альбом" тізімінде 75-орынға қойды. 2012 жылы ол Rolling Stone журналының "Барлық уақыттағы 500 ең үздік альбом" тізімінде 418-орынды иеленді. Альбом "Өлмей тұрып тыңдауға тиіс 1001 альбом" кітабында ұсынылған.

Upon its release, Band on the Run received mostly favourable reviews. Rodriguez writes that, after the disappointment of McCartney's previous work since the Beatles, "It was exactly the record fans and critics had long hoped he would make". In a combined review of Band on the Run and Starr's concurrently released Ringo album, Charles Shaar Murray of the NME wrote: "The ex Beatle least likely to re establish his credibility and lead the field has pulled it off with a positive master stroke of an album entitled Band On The Run." In addition to praising McCartney for using synthesizer "like an instrument, and not like an electric whoopee cushion", Shaar Murray concluded: "Band On The Run is a great album. If anybody ever puts down McCartney in your presence, bust him in the snoot and play him this. He will thank you for it afterwards." Writing in The New York Times, Loraine Alterman considered the album to be "bursting with a great deal of compelling music even if the lyrics at times make as much sense as that cover photo" and admired the "fascinating range of sounds" offered in the title track, as well as the "lovely, romantic aura" of "Bluebird". While noting the importance of studio production to the overall effect, Alterman wrote: "McCartney has managed to make the complexities of multi track recording sound as natural and fresh as tomorrow." Jon Landau of Rolling Stone described the album as, "with the possible exception of John Lennon's Plastic Ono Band, the finest record yet released by any of the four musicians who were once called the Beatles". Rolling Stone named Band on the Run one of the Best Albums of 1973. Village Voice critic Robert Christgau wrote in 1981: "I originally underrated what many consider McCartney's definitive post Beatles statement, but not as much as its admirers overrate it. Pop masterpiece? This? Sure it's a relief after the vagaries of Wild Life and Red Rose Speedway." He praised the title track and the "Afro soul" introduction to "Mamunia", calling them "the high points". Christgau ultimately awarded the album a C+ rating, indicating "a not disreputable performance, most likely a failed experiment or a pleasant piece of hackwork". In 2000, Q magazine placed Band on the Run at number 75 in its list of the "100 Greatest British Albums Ever". In 2012, it was voted 418th on Rolling Stones revised list of "the 500 Greatest Albums of All Time". The album is featured in the book 1001 Albums You Must Hear Before You Die.

Қайта шығарылғандар

1993 жылы Band on the Run қайта жаңартылып, Пол Маккартни жинағы сериясының бір бөлігі ретінде CD-де қайта шығарылды, "Helen Wheels" және оның B жағындағы "Country Dreamer" бонус тректер ретінде қосылды. 1996 жылы ол 5.1 Music Disc форматында жарық көрді. 2007 жылдың мамыр айында альбом iTunes Store арқылы қолжетімді болды.

25 жылдығы

1999 жылы Band on the Run: 25th Anniversary Edition, альбомның арнайы кеңейтілген нұсқасы, 1974 жылдың наурыз айында сатылымы баяу басталып, кейін қарқын алғаннан кейін 25 жыл толуына орай шығарылды. Бұл нұсқада "Helen Wheels" әні "No Words" және "Picasso's Last Words (Drink to Me)" арасында 8-трек ретінде орналасқан, өйткені ол АҚШ-тың түпнұсқалық басылымында да осылай болған. Жиынтыққа тарихшы Марк Льюисонның жазған сыртқы жазбалары, сондай-ақ альбомнан әндердің жылдар бойындағы концерттік орындалымдарының қосымша дискісі және Маккартнидің жаңадан орындаған қысқа үзінділері кіреді. Сонымен қатар, Маккартнидің өзінің, марқұм Линданың (осы ретроспективті жинаққа арналған), Лэйннің, Дастин Хоффманның ("Пикассоның соңғы сөздері" әнін жазуға шабыттандырған), және мұқабадағы танымал тұлғалардың (соның ішінде Джеймс Кобурн, ол 1974 жылы The Internecine Project фильмін түсіру үшін Ұлыбританияда болғанда альбом мұқабасының суреті түсірілген, және Кристофер Ли) естелік сөздері де қосылған.

50 жылдығы

Албомның 50 жылдық мерейтойына арналған басылымы 2024 жылдың 2 ақпанында жарық көрді. "Helen Wheels" әні қосылған АҚШ нұсқасы "Лондонның Эбби Роуд студиясында 1973 жылғы түпнұсқалық таспалардың жоғары сапалы көшірмесінен жартылай жылдамдықпен кесілді". Мерейтойды насихаттау мақсатында "бұрын жарияланбаған әндердің "негізгі дауысы алынбаған" микстерінен тұратын екінші LP шығарылды". "Негізгі дауысы алынбаған" микстер – бұл инженер Джефф Эмерик 1973 жылдың 14 қазанында, Тони Висконтинің оркестрлеуі қосылған соңғы микстерге дейін дайындаған дайындық микстері. 50 жылдық мерейтойға "Негізгі дауысы алынбаған микстердің" стриминг нұсқалары, сондай-ақ Джайлс Мартин мен Стив Орчард жасаған альбомның толық АҚШ нұсқасының Dolby Atmos миксі де кірді.