Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жандықтардан тағамдық және қосалқы өнімдердің өнеркәсіптік өндірісі
Industrial production of food and by products from animals
Ет өңдеу өнеркәсібі (ет өңдеу өнеркәсібі немесе ет өңдеу өнеркәсібі деп те жазылады) – сиыр, шошқа, қой және басқа да малдың етін сою, өңдеу, қаптау және таратумен айналысады. Құс әдетте осы санатқа кірмейді. Ет өнеркәсібінің осы үлкен бөлігі негізінен адамдарға арналған ет өндіруге бағытталған, бірақ сонымен қатар тері, құрғатылған қан, ет-сүйек ұны сияқты ақуызды тағамдар және майлар (мысалы, май) сияқты түрлі қосалқы өнімдерді де береді. АҚШ және басқа да елдерде ет өңдеу жүзеге асырылатын орынды мал сою зауыты, қаптау зауыты немесе ет өңдеу зауыты деп атайды; ал өнімнің көп бөлігі экспортталатын Жаңа Зеландияда – тоңазыту зауыты деп атайды. Абаттоир – тағамдық мақсатта мал сойылатын орын. Ет өңдеу өнеркәсібі теміржолдардың салынуымен және етті сақтау үшін салқындату әдістерінің пайда болуымен дамыды. Теміржолдар малды өңдеуге арналған орталық пункттерге тасымалдауды және өнімдерді тасымалдауды жеңілдетті.
The meat packing industry (also spelled meatpacking industry or meat packing industry) handles the slaughtering, processing, packaging, and distribution of meat from animals such as cattle, pigs, sheep and other livestock. Poultry is generally not included. This greater part of the entire meat industry is primarily focused on producing meat for human consumption, but it also yields a variety of by products including hides, dried blood, protein meals such as meat & bone meal, and, through the process of rendering, fats (such as tallow). In the United States and some other countries, the facility where the meat packing is done is called a slaughterhouse, packinghouse or a meat packing plant; in New Zealand, where most of the products are exported, it is called a freezing works. An abattoir is a place where animals are slaughtered for food. The meat packing industry grew with the construction of railroads and methods of refrigeration for meat preservation. Railroads made possible the transport of stock to central points for processing, and the transport of products.
Еңбек мәселелері
ХХ ғасырдың басында, еңбек дауларында басқа жұмысшылардың, көбінесе иммигранттардың немесе алғашқы ұрпақтардың, ереуілді бұзу үшін соңғы иммигранттар мен мигранттарды пайдаланды. 1906 жылы АҚШ-та жарық көрген Уптон Синклердің «Жуңғар» романы, Чикаго қаласының ішіндегі АҚШ-тағы ет өңдеу зауыттарындағы нашар жұмыс жағдайлары мен санитарлық ережелердің бұзылуын көрсететін ойдан туған суреттерімен жұртшылықты дүрліктірді. Ет өңдеу зауыттары, ХХ ғасырдың басындағы көптеген салалар сияқты, қызметкерлерін шамадан тыс жұмысқа салумен, қауіпсіздік шараларын сақтамаумен және кәсіподақтарға қарсы күресумен белгілі болды. АҚШ Конгресіне қоғамдық қысым нәтижесінде 1906 жылы бір күні етті тексеру туралы заң мен таза азық-түлік және дәрі-дәрмек туралы заң қабылданды, бұл ет өңдеу саласын жақсы реттеуді қамтамасыз етуге бағытталған шара болды. Ет тексеру туралы заң мен таза азық-түлік және дәрі-дәрмек туралы заңға дейін жұмысшылар қауіпті химиялық заттарға, өткір машиналарға және ауыр жарақаттарға ұшырады. 1920-ші жылдар мен 1930-шы жылдардың басында жұмысшылар CIO-ның Американың Біріккен ет өңдеуші жұмысшылары (UPWA) ұйымы аясында кәсіподақ құрды. Чикагодағы ұйымдастыруға түрлі нәсілдерден құралған комитет жетекшілік етті, онда өнеркәсіптегі жұмысшылардың көп бөлігі қара нәсілділер болды, ал Омаха, Небраска сияқты басқа да ірі қалаларда олар өнеркәсіпте маңызды азшылық құрады. UPWA жұмысшылары жалақы, жұмыс уақыты және әлеуметтік жәрдемақы бойынша маңызды жетістіктерге қол жеткізді. 1957 жылы Омаха қаласының жұмыспен қамтылған халқының жартысы мал базарлары мен ет өңдеу зауыттарында жұмыс істеді. Кәсіподақ прогрессивті бағдарламаны қолдады, соның ішінде 1960-шы жылдардағы Азаматтық құқықтар қозғалысын. Жұмыс әлі де қиын болғанымен, бірнеше онжылдық бойы жұмысшылар орта тапқа жататын, көк жағалы мамандық иесі болды. Ет өңдеу саласы 1900-шы жылдардың басынан бері көптеген жақсартулар жасағанмен, ХХ ғасырдың соңынан бері саладағы кең ауқымды өзгерістер жаңа еңбек мәселелерін тудырды. Бүгінде ет өңдеу саласындағы жарақат деңгейі жеке сектордың жалпы деңгейінен үш есе жоғары, ал Human Rights Watch ұйымы ет өңдеуді «Америкадағы ең қауіпті фабрикалық жұмыс» деп атады. Ет өңдеу саласы көптеген иммигрант жұмысшыларды, соның ішінде құжаттары жоқ жұмысшыларды жұмысқа тартады. ХХ ғасырдың басында жұмысшылар Шығыс және Оңтүстік Еуропадан келген иммигранттар және Оңтүстіктен келген қара нәсілді мигранттар болды. Бүгінде олардың көп бөлігі Мексика, Орталық және Оңтүстік Америкадан келген испаноязықтылар. Көптегендері Перудан келген, бұл үлкен перулық қауымдастығының құрылуына әкелді. Зауыттар орналасқан шалғай аймақтар жұмысшылардың ұйымдасу және жұмысқа байланысты жарақаттар үшін өтемақы алу мүмкіндігін шектеуіне байланысты олардың қауіпсіздігін арттырады.
In the early part of the 20th century, they used the most recent immigrants and migrants as strikebreakers in labor actions taken by other workers, also usually immigrants or early descendants. The publication of the Upton Sinclair novel The Jungle in the U. S. in 1906, shocked the public with the poor working conditions and unsanitary practices in meat packing plants in the United States fictionally displayed, specifically Chicago. Meat packing plants, like many industries in the early 20th century, were known to overwork their employees, failed to maintain adequate safety measures, and actively fought unionization. Public pressure to U. S. Congress led to the passage of the Meat Inspection Act and Pure Food and Drug Act, both passed in 1906 on the same day to ensure better regulations of the meat packing industry. Before the Meat Inspection Act and the Pure Food and Drug Act, workers were exposed to dangerous chemicals, sharp machinery, and horrible injuries. In the 1920s and early 1930s, workers achieved unionization under the CIO's United Packinghouse Workers of America (UPWA). An interracial committee led the organizing in Chicago, where the majority of workers in the industry were black, and other major cities, such as Omaha, Nebraska, where they were an important minority in the industry. UPWA workers made important gains in wages, hours and benefits. In 1957, the stockyards and meat packing plants employed half the workers of Omaha. The union supported a progressive agenda, including the Civil Rights Movement of the 1960s. While the work was still difficult, for a few decades workers achieved blue collar, middle class lives from it. Though the meat packing industry has made many improvements since the early 1900s, extensive changes in the industry since the late 20th century have caused new labor issues to arise. Today, the rate of injury in the meat packing industry is three times that of the private industry overall, and meat packing was noted by Human Rights Watch as being "the most dangerous factory job in America". The meatpacking industry continues to employ many immigrant laborers, including some who are undocumented workers. In the early 20th century the workers were immigrants from eastern and southern Europe and black migrants from the South. Today many are Hispanic, from Mexico, Central and South America. Many are from Peru, leading to the formation of a large Peruvian community. The more isolated areas in which the plants are located put workers at greater risk due to their limited ability to organize and seek redress for work related injuries.
Географияның өзгеруі
1945 жылдан кейін өнеркәсіп Чикаго сияқты ірі қалалардағы мал қоймаларын жабып, жұмысты ірі қара шаруашылықтарына жақын шағын қалаларға, әсіресе Айова, Небраска және Колорадо штатына көшірді. Тарихи тұрғыдан алғанда, Цинциннати, Чикаго және Омахадан басқа, ет өңдеудің ірі орталықтары Оңтүстік Сент-Пол, Миннесота; Шығыс Сент-Луис, Иллинойс; Дубук, Айова; Канзас-Сити, Миссури; Остин, Миннесота; Су-Фолс, Оңтүстік Дакота; және Су-Сити, Айова қалалары болған.
The industry after 1945 closed its stockyards in big cities like Chicago and moved operations to small towns close to cattle ranches, especially in Iowa, Nebraska and Colorado. Historically, besides Cincinnati, Chicago and Omaha, the other major meat packing cities had been South St. Paul, Minnesota; East St. Louis, Illinois; Dubuque, Iowa; Kansas City, Missouri; Austin, Minnesota; Sioux Falls, South Dakota; and Sioux City, Iowa.
Темір жолдан жүк көлігіне
ХХ ғасырдың ортасында мал базарлары, сойым орындары және ет өңдеу заводтарының қайта құрылымы көліктік жүк тасымалы теміржолдан автокөлікке ауысқан кезде, мал азықтық базаларға және шошқа шаруашылығына жақын, көшпенді аймақтарға көшуге әкелді. Мұндай жерлерде еңбек ұйымдастыру қиын болды. Бұған қоса, технология мен басқа да өзгерістерге байланысты жұмыс орындарының саны күрт азайды. ХХ ғасырдың соңында жалақы төмендеді, нәтижесінде Чикаго (1971 жылы) және Омаха (1999 жылы) мал базарларын жапты. Жұмыс күші көбінесе Мексикадан келген жақындағы көшіп келгендерге сүйенді.
Mid century restructuring by the industry of the stockyards, slaughterhouses and meat packing plants led to relocating facilities closer to cattle feedlots and swine production facilities, to more rural areas, as transportation shifted from rail to truck. It has been difficult for labor to organize in such locations. In addition, the number of jobs fell sharply due to technology and other changes. Wages fell during the latter part of the 20th century, and eventually, both Chicago (in 1971) and Omaha (in 1999) closed their stockyards. The workforce increasingly relied on recent migrants from Mexico.
Аргентина
Аргентинада әлемдік деңгейдегі ет өңдеу өнеркәсібін құруға қажетті табиғи ресурстар мен адамдық талант болды. Дегенмен, еуропалық нарықтарға қол жеткізуі, ет өндірісіндегі нашар сапа бақылауымен және АҚШ пен Австралия экспорттаған салқындатылған етке қарағанда мұздатылған еттің жалпы нашарлығымен шектелді. 1900 жылға қарай Аргентина үкіметі сапаны жақсарту мақсатында өнеркәсіпке инвестиция салуға ынталандырды. Британдықтар әлемдік кеме жүйті саласында басымдыққа ие болды және кемелерін салқындатылған контейнерлермен жабдып, жаңадан тоңазытқыш кемелер құрыстырды. Аргентина өнеркәсібі британдық нарықтың маңызды бөлігін бағындырғаннан кейін, Патерос және сауда шектеулері континентке енуіне кедергі келтірді.
Argentina had the natural resources and human talent to build a world class meat packing industry. However, its success in reaching European markets was limited by the poor quality control in the production of its meat and the general inferiority of frozen meat to the chilled meat exported by the United States and Australia. By 1900, the Argentine government encouraged investment in the industry to improve quality. The British dominated the world shipping industry and began fitting their ships for cold air containers, and built new refrigerated steamers. When the Argentine industry finally secured a large slice of the British market, Pateros and trade restrictions limited its penetration of the Continent.
Қытай
Қытайда ет 20 ғасырдың соңында азық-түлікпен қамтамасыз етуде маңызды рөл атқаратын тауарға айналды, бұл жоғары талғаммен және жеткілікті қаржысы бар орта таптың қарқынды өсуінің нәтижесінде болды. Бұл – тек қала тұрғындарына шағын рационмен ет ұсына алатын елден әлемдегі ең ірі ет өндіруші елге ауысу еді. Сонымен қатар, бұл – ірі қалалардағы санаулы өңдеу орнынан бүкіл ел бойынша мыңдаған қазіргі заманғы ет өңдеу және қаптау өсімдіктеріне көшу, орта таптың қарқынды өсімімен бірге олардың жұмсауға ақшасының болуымен байланысты.
Meat in China moved from a minor specialty commodity to a major factor in the food supply in the late 20th century thanks to the rapid emergence of a middle class with upscale tastes and plenty of money. It was a transition from a country able to provide a small ration of meat for urban citizens only to the world's largest meat producer; it was a movement from a handful of processing facilities in major cities to thousands of modern meat packing and processing plants throughout the country, alongside the rapid growth of a middle class with spending money.
Денсаулық пен қауіпсіздікке қауіп төндіреді
Америкалық мал сою орындарында жұмыс істейтіндер орташа америкалық жұмысшыға қарағанда үш есе көп жарақат алады. NPR хабарлағандай, шошқа және ірі қара мал сою орындарында жұмыс істейтіндер орташа есеппен салыстырғанда жеті есе жиі қайталамалы жарақаттарға шалдығады. The Guardian газетінде АҚШ-та мал сою орындарында жұмыс істейтіндердің аптасына орташа есеппен екі рет қол-аяқтары кесіліп қалғаны жазылған. Орташа алғанда, Америкадағы ең ірі ет өндірушісі – Tyson Foods компаниясының бір қызметкері ай сайын саусағын немесе аяғын жоғалтады. Тергеу журналистикасы бюросының хабарлауынша, Ұлыбританияда алты жыл ішінде 78 союшы жұмыскер саусақтарының, саусақтарының бөліктерінің немесе аяқтарының кесілуіне ұшырады, 800-ден астам жұмысшы ауыр жарақат алды, ал кем дегенде 4500-і жазатайым оқиғалардан кейін үш күннен астам демалысқа шықты. 2018 жылғы "Italian Journal of Food Safety" журналындағы зерттеуде мал сою орындарында жұмыс істейтіндерге жануарлардың өлтілуінен туындайтын үздіксіз дауыстан құлақтарын қорғау үшін құлаққап тағу ұсынылған. 2004 жылғы "Journal of Occupational and Environmental Medicine" журналында жарияланған зерттеуде Жаңа Зеландиядағы ет өңдеу өнеркәсібінде жұмыс істейтіндерде "барлық себептерден туындайтын өлім-жітім, барлық қатерлі ісіктер және өкпе қатерлі ісігінен өлім-жітімнің жоғары тәуекелділігі" байқалды. Ең жаман нәрсе – физикалық қауіптен де ауыр, эмоционалдық жарақат. Егер сіз шошқа сою орнында біраз уақыт жұмыс істесеңіз, сіз нәрсені өлтіре аласыз, бірақ оған қайғыруға болмайды. Сіз қанды шұңқырда сізбен бірге жүрген шошқаның көзіне қарап, "Құдай, бұл жануар тым нашар емес екен" деп ойлауыңыз мүмкін. Оны мақтап алуға тілеуіңіз мүмкін. Сою алаңындағы шошқалар иттің баласы сияқты маған жақындап, иіскеп жатыр. Екі минуттан кейін мен оларды өлтіруім керек еді – құбырмен ұрып өлтіруім керек еді. Менің бәрібір болды. Жануарларды сою немесе сою үшін мал өсіру немесе тасымалдау процесі қатысушы адамдарда психологиялық стресс немесе жарақат тудыруы мүмкін. 2016 жылғы "Organization" журналындағы зерттеуде: "44 мамандық бойынша 10 605 даниялық жұмысшыдан алынған деректерді регрессиялық талдау мал сою орындарында жұмыс істейтіндердің физикалық және психологиялық жағдайының нашарлауын және жағымсыз мінез-құлықтың көбеюін көрсетті". 2009 жылғы криминолог Эми Фицджеральдтың зерттеуі "мал сою орындарында жұмыс істеу басқа салалармен салыстырғанда қамауға алудың, зорлық-зомбылық қылмыстары үшін, зорлау үшін және басқа жыныстық қылмыстар үшін қамауға алудың жалпы деңгейін арттырады" деп көрсеткен. PTSD журналының авторлары түсіндіргендей, "Бұл қызметкерлер шошқалар мен сиырлар сияқты көбінесе жайлы жаратылыстарды өлтіру үшін жалданады. Бұл әрекетті орындау үшін жұмысшылар өздерінің істеп жатқан ісінен және алдында тұрған жаратылыстан ажырауы керек. Бұл эмоционалдық қайшылық отбасылық зорлық-зомбылыққа, әлеуметтік оқшалануға, мазасыздыққа, есірткі және алкогольге тәуелділікке және ПТСР-ге әкелуі мүмкін". АҚШ-тағы мал сою орындарында заңсыз жастағы жұмысшыларды және заңсыз көшіп келгендерді пайдалану кең таралған. 2010 жылы Human Rights Watch АҚШ-тағы мал сою зауытында жұмыс істеуді адам құқықтарын бұзушылық деп сипаттады. Oxfam America ұйымының баяндамасында мал сою орындарындағы жұмысшыларға демалысқа рұқсат берілмейтіні, көбінесе памперс киюге мәжбүр болатыны және ең төменгі жалақыдан төмен төленгені байқалды. Бұл контекстегі тағы бір мәселе – фармацевтикалық өнеркәсіп өнімдері үшін негізгі материалдарды ет өңдеу өнеркәсібінен алады, мысалы, мал сою қалдықтарынан алынған тіндер. 2020 жылғы Covid-19 пандемиясында бұл нашар еңбек жағдайларына байланысты жаппай мал сою орындарында инфекцияның таралуына және сонымен бірге гепарин сияқты маңызды терапиялық заттардың жеткізілімдеріне әкелді, ол кейіннен тапшы тауарға айналды. Медицина тарихшысы Бенджамин Принц қазіргі денсаулық сақтау жүйелерінің осалдығына назар салды, олар өздері қоршаған ортаны бүлдіретін және ауру тудыратын өндіріс тізбектеріне қатысады. Америка контекстіндегі ет өнеркәсібіне қатысты қазіргі алаңдаушылықтар көбінесе Covid-19 пандемиясымен және оның салдарынан туындаған жеткізу тізбегі мәселелерімен байланысты. Тұтынушылардың көзқарасынан басқа, жұмысшылар жануарларды өңдеу жылдамдығын күрт арттыруға тиіс болды. Мысалы, жұмысшылар минутына 140 құстан 175 құсқа дейін өңдеуге тиіс болды. Бұл жұмысшылардың жетіспеушілігіне байланысты болды. Өнеркәсіптегі жұмысшылар зауыттардағы ірі жарылыстар туралы жиі жаңалықтарда кездеседі. Табиғаты бойынша ет өңдеу басқа жұмысшыларға жақын болуды және көптеген бактериялар мен вирустарға ұшырауды талап етеді. Сонымен қатар, жұмысшылар көбінесе дауыспен айқайлауға мәжбүр болады, бұл ауадағы ластанған тамшылардың мөлшерін арттырады. 50 000-нан астам ет өңдеуші жұмысшылар ауруға шалдықты, ал 200-ден астам адам қайтыс болды.
American slaughterhouse workers are three times more likely to suffer serious injury than the average American worker. NPR reports that pig and cattle slaughterhouse workers are nearly seven times more likely to suffer repetitive strain injuries than average. The Guardian reports that on average there are two amputations a week involving slaughterhouse workers in the United States. On average, one employee of Tyson Foods, the largest meat producer in America, is injured and amputates a finger or limb per month. The Bureau of Investigative Journalism reported that over a period of six years in the UK, 78 slaughter workers lost fingers, parts of fingers or limbs, more than 800 workers had serious injuries, and at least 4,500 had to take more than three days off after accidents. In a 2018 study in the Italian Journal of Food Safety, slaughterhouse workers are instructed to wear ear protectors to protect their hearing from the constant screams of animals being killed. A 2004 study in the Journal of Occupational and Environmental Medicine found that "excess risks were observed for mortality from all causes, all cancers, and lung cancer" in workers employed in the New Zealand meat processing industry. The worst thing, worse than the physical danger, is the emotional toll. If you work in the stick pit [where hogs are killed] for any period of time—that lets [sic] you kill things but doesn't let you care. You may look a hog in the eye that's walking around in the blood pit with you and think, 'God, that really isn't a bad looking animal.' You may want to pet it. Pigs down on the kill floor have come up to nuzzle me like a puppy. Two minutes later I had to kill them—beat them to death with a pipe. I can't care. The act of slaughtering animals or of raising or transporting animals for slaughter may engender psychological stress or trauma in the people involved. A 2016 study in Organization indicates, "Regression analyses of data from 10,605 Danish workers across 44 occupations suggest that slaughterhouse workers consistently experience lower physical and psychological well being along with increased incidences of negative coping behavior". A 2009 study by criminologist Amy Fitzgerald indicates, "slaughterhouse employment increases total arrest rates, arrests for violent crimes, arrests for rape, and arrests for other sex offenses in comparison with other industries". As authors from the PTSD Journal explain, "These employees are hired to kill animals, such as pigs and cows that are largely gentle creatures. Carrying out this action requires workers to disconnect from what they are doing and from the creature standing before them. This emotional dissonance can lead to consequences such as domestic violence, social withdrawal, anxiety, drug and alcohol abuse, and PTSD". Slaughterhouses in the United States commonly illegally employ and exploit underage workers and illegal immigrants. In 2010, Human Rights Watch described slaughterhouse line work in the United States as a human rights crime. In a report by Oxfam America, slaughterhouse workers were observed not being allowed breaks, were often required to wear diapers, and were paid below minimum wage. Another problem in this context is that the pharmaceutical industry obtains basic materials for its products from the meat packing industry; for example, tissue extracts from slaughterhouse waste. In the Covid 19 pandemic in 2020, this led to the paradoxical situation that mass slaughterhouses were infection drivers due to the bad labor conditions and at the same time suppliers of important therapeutics such as heparin, which subsequently became a scarce commodity. Medical historian Benjamin Prinz has therefore pointed to the fragility of today's healthcare systems, which themselves participate in environmentally destructive and disease causing production chains. Contemporary concerns about the meat industry within the American context have often been colored by the COVID 19 Pandemic and the resulting supply chain issues. Beyond the consumer perspective, workers were expected to drastically increase the rate at which they process animals. For instance, workers were expected to process 175 birds per minute up from 140 birds per minute. In part this was due to shortages of workers. Workers within the industry were often in the news for large outbreaks within factories. By its nature meat processing requires close proximity to other workers and exposure to a slew of bacteria and viruses. Additionally, workers often have to yell over loud machinery which increases the amount of contaminated droplets in the air. More than 50,000 meat packing workers contracted the disease and over 200 died.
Әлем
Барнс, Фелисити және Дэвид М. Хиггинс. "Бренд имиджі, мәдени байланыстар және маркетинг: "Жаңа Зеландия" сары майы мен қозы етінің Ұлыбританияға экспорты, шамамен 1920–1938 жылдар". Бизнес тарихы (2017): 1–28. Лопес, Мария Апаресида. "Ескі, жаман және қолайсыз монополияға күрес: Рио-де-Жанейродағы муниципалды мал сою орындары және ет өнеркәсібі, 1880–1920 жылдар". Латын Америкасы зерттеулері журналы 47.2 (2015): 349–376. МакЛаклан, Иан. Kill and Chill: Канаданың сиыр еті тауар тізбегін қайта құру (U of Toronto Press, 2001). Нютцензедель, Александр. "Жасыл халықаралық? Азық-түлік нарықтары және трансұлттық саясат, 1850–1914 жылдар". Тамақ және жаһандану: қазіргі әлемдегі тұтыну, нарықтар және саясат (Берг, 2008) 153–73 беттер. Перрен, Ричард. Дәм, сауда және технология: 1840 жылдан бері халықаралық ет өнеркәсібінің дамуы (Ashgate, 2006). Вудс, Ребекка Дж.Х. "Колониялық жануардан Империялық тағамға: Жаңа Зеландияда қойлар империясын құру, шамамен 1880–1900 жылдар". Оңтүстік Азия, Африка және Таяу Шығыс салыстырмалы зерттеулері 35.1 (2015): 117–136. Ейгер, Мэри. Бәсекелестік және реттеу: Ет қаптау өнеркәсібіндегі олигополияның дамуы (1981).
Barnes, Felicity, and David M. Higgins. "Brand image, cultural association, and marketing: 'New Zealand' butter and lamb exports to Britain, c. 1920–1938." Business History (2017): 1 28. Lopes, Maria Aparecida. "Struggles over an 'Old, Nasty, and Inconvenient Monopoly': Municipal Slaughterhouses and the Meat Industry in Rio de Janeiro, 1880–1920s." Journal of Latin American Studies 47.2 (2015): 349 376. MacLachlan, Ian. Kill and Chill: Restructuring Canada's Beef Commodity Chain (U of Toronto Press, 2001). Nützenadel, Alexander. "A Green International? Food Markets and Transnational Politics, c. 1850 1914." Food and globalization: consumption, markets, and politics in the modern world (Berg, 2008) pp: 153 73. Perren, Richard. Taste, trade, and technology: the development of the international meat industry since 1840 (Ashgate, 2006). Woods, Rebecca JH. "From Colonial Animal to Imperial Edible Building an Empire of Sheep in New Zealand, ca. 1880 1900." Comparative Studies of South Asia, Africa and the Middle East 35.1 (2015): 117 136. Yeager, Mary. Competition and Regulation: The Development of Oligopoly in the Meat Packing Industry (1981)