Placebo: Альбомның тарихы мен мағынасы

Кіріспе

Placebo - британдық Placebo альтернативті рок тобының тұңғыш студиялық альбомы. Ол 1996 жылдың 17 маусымында Virgin лейблі арқылы жарық көрді. Бұл, барабаншы Роберт Шульцберг топтан кеткенге дейін жазылған жалғыз альбом. Альбом Ұлыбританияда коммерциялық сәттілікке қол жеткізіп, Ұлыбританиялық альбомдар тізімінде 5-орынға дейін көтерілді. Одан "Нэнси Бой" және "36 градус" сияқты бес сингл шықты. Альбом 2006 жылы он жылдығына орай қайта жаңартылып, қайта шығарылды, оған демо жазбалар және альбомнан тікелей орындаулар мен музыкалық бейнелер енген DVD қосылды.

Өмірбаян және жазу

Placebo 1994 жылы Брайан Молко (вокал, гитара) және Стефан Олсдал (гитара, бас) екеуінің бірігуімен құрылды. Ол кезде Олсдал гитара сабақтары алып, үйге қайтып бара жатқанда Оңтүстік Кенсингтон метро станциясында Молкомен кездесті. Олсдалдың арқасына гитара ілінгенін көрген Молко оны жергілікті барда өнер көрсететінін көруге шақырды. Молконың өнерін тамашалаған Олсдал екеуінің бірге топ құруға шешім қабылдады. Бастапқыда екеуі Ashtray Heart деген лоу-фай дуэт құрды, көбінесе балалардың ойыншық аспаптарында ойнайтын. Дуетке барабаншы қажет болды, ал кейін Placebo тобымен ойнайтын Стив Хьюитт олардың бірінші таңдауы болғанымен, ол сол кезде Лондондық Breed тобымен жұмыс істеді. Бұл Роберт Шульцбергтің барабаншы болуына себеп болды. Олсдал Шульцбергті Швецияның Сигтуна қаласындағы интернаттан білген, онда олар бірге топта ойнаған. Жаңа құрылған топ 1996 жылдың ақпан айында Deceptive Records лейблы арқылы "Come Home" синглын шығарды. Бұл Hut Records компаниясымен келісімшартқа қол қоюға әкелді және топ өзінің дебюттік альбомы бойынша жұмыс істей бастады. Placebo 1996 жылы Дублин мен Лондонда екі ай бойы жазылды және Брэд Вуд продюсерлік етті. 1996 жылдың тамызында, алғашқы теледидарлық өнер көрсетуінен аз уақыт бұрын болған даудан кейін, Молко Шульцбергтің тобынан кетуі дұрыс екенін шешті. Алайда, Шульцберг альбомның жарнамалық турнесі аяқталғанға дейін бірге ойнауды ұсынды, ал топтың қалған бөлігі оны қабылдады. Нью-Йорк штатындағы алғашқы концертіне шығар алдында Олсдал Шульцбергке АҚШ турнесінен кейін Германияда өнер көрсетпейтінін хабарлады. Шульцберг АҚШ турнесінен кейін Парижде топпен тағы екі концерт өткізді, соңғысы "Nulle Part Aillleurs" концерті болды. Молко "Роберттің әлемге деген ашу-ызасының ошағы болудан шаршағанын" айтты. "Teenage Angst" жасөспірім кезіндегі сезімдер туралы, барлығын өзіңе сақтап, жеке әлеміңді құру туралы ән, ал Молко "Bionic" әнінің "роботпен сексуалдық қатынас туралы" екенін шатастырады. Альбомның төртінші әні "36 Degrees" мағынасы – сексуалдық бағыттылығы ма, әлде өлім туралы ма – жанкүйерлер арасында пікірталас тудырды. Молко атаудың "қанды суық" деген сөз тіркесімен ойын екенін айтты, себебі адамның орташа дене температурасы 37°C (99°F) құрайды. Молко әннің шабыты тері текстурасына және басқа адам денелерінің жылуына деген қызығушылығынан туындағанын айтты; сонымен қатар, ол бастапқыда альбомды Body Politic деп атамақшы еді. "Hang on to Your IQ" – интеллектке қатысты өзін-өзі кемсіту туралы. Молко бұл ән альбомдағы ең "оқиғаға ұқсас" ән екенін айтты: "Әндегі адам барлық физикалық және эмоционалдық сезімдеріне байланысты күйзеліске ұшырайды". "Lady of the Flowers" трекі Жан Женедің тұңғыш романынан әсерленді, оны Жене түрмеде отырғанда өзінің көңіл көтеруі үшін жазған. Молко "Swallow" әнінің шабыты Молко мен Олсдалдың басып өткен қышқыл сапарынан туындағанын мәлімдеді, ол ешқашан шындық жағдайында жазылмаған. CD-нің алғашқы басылымдарында "H. K. Farewell" әні "Swallow" аяқталғаннан кейін шамамен 10 минуттан кейін ойналатын жасырын трек ретінде қосылған. Альбомның кейбір нұсқалары "Nancy Boy" әнінің альбомдық нұсқасын "Nancy Boy (Sex Mix)" деп аталатын сингл нұсқасымен алмастырды. Топ "Slackerbitch" әнін жазбаға енгізу-беру туралы пікір алмасты, бірақ ақыр соңында оған қарсы шешім қабылдады; "Slackerbitch" 2006 жылғы қайта шығарылымға енгізілді. Kerrang! журналына 2009 жылдың маусым айында берген сұхбатында Брайан Молко еске алды: "Біз альбомның көп бөлігін Депфордтағы тұрғын үй пәтерінде жаздық. Біздің сыртқы келбетіміз бен дыбысымыз сол жерге қарсы реакция болды. Бірақ сол кездегі музыкалық аренадағы еркектікке және мачолыққа қарсы біздің трансвестизм мен киім ауыстыруымыз саяси мәлімдеме болды. Біз өз позициямызды білдіруге, көзге түсуге тырыстық. Мұны істеудің ең жақсы жолы – бетіңе макияж жағып, юбка киіп, адамдардың ойын құбылтады. Адамдар бізді жек көреді, мен оны ұнататынмын. Олардың реакциясын алмау мен үшін өлімге тең еді. Альбомға көз жүгірткенде, мен надандық, жіберіп алған мүмкіндіктер мен қателіктерді көремін. Бірақ сіз олар туралы ойланып, қынжыруға болады немесе олардың өзіңіздің бір бөлігі екенін қабылдай аласыз. Мен "Nancy Boy" әнін Radiohead тобының "Creep" әніне қарағандай көремін. Бізді танымал еткен ән жақсырақ жазылған болар еді. Мені ең көп қорқытатыны – әннің сөздері. Олар – мен өзімнің орнымды табуға тырысқан кезім".

Placebo were formed in 1994 with the partnering of Brian Molko (vocals, guitar) and Stefan Olsdal (guitar, bass). At the time, Olsdal was taking guitar lessons and was on his way home when he met Molko at the South Kensington tube station. Molko, observing that Olsdal had a guitar strapped to his back, invited Olsdal to watch him perform at a local bar. On the strength of Molko's performance, Olsdal decided that the two of them should start a band. The two initially formed Ashtray Heart, a lo fi duo, playing mostly on children's toy instruments. The duo needed a drummer, and although Steve Hewitt who would play later with Placebo was their first choice, he was working with London based band Breed at the time. This led Robert Schultzberg to assume the position of drummer. Schultzberg had known Olsdal from boarding school in Sigtuna, Sweden where they'd played together in a band. The newly formed band released the single "Come Home" on Deceptive Records in February 1996. This led to signing a contract with Hut Records and the band began to work on their debut album. Placebo was recorded over two months in 1996 in Dublin and London and was produced by Brad Wood. After an argument in August 1996 shortly before their first TV appearance, Molko decided that it would be best for the band if Schultzberg left. However, Schultzberg suggested playing together until they finished the promotion for the album, which the rest of band accepted. Before going on stage for their first show in the state of New York, Olsdal informed Schultzberg that he wouldn't perform on the tour in Germany that was following the US tour. Schultzberg played two more shows with the band in Paris after the US tour, the last of which was a performance at "Nulle Part Aillleurs". Molko has said that he was "tired of being the focus of Robert's rages against the world". "Teenage Angst" is about the emotions you feel as a teenager and want to have everything kept to yourself and create your own world, while Molko confusingly says "Bionic" is "about a robot fuck". The meaning of the album's fourth song "36 Degrees", either sexual preference or death, has caused debate among fans. Molko has stated the title is a play on words regarding the expression "cold blooded", as the average human body temperature is 37 °C (99 °F). Molko has stated the song's inspiration came from his fascination with skin texture and the warmth of other human bodies; moreover, he originally intended to call the album Body Politic. "Hang on to Your IQ" is about self deprecation regarding intelligence. Molko has stated it is the most "story like" song on the album: "The person [in the song] is having a breakdown about every physical and emotional thing they could feel." The track "Lady of the Flowers" is influenced by Jean Genet's debut novel Our Lady of the Flowers which Genet wrote for his own entertainment whilst in prison. Molko states the song "Swallow" was inspired by an acid trip Molko and Olsdal had, saying it was never written in a state of reality. Initial pressings of the CD included "H. K. Farewell" as a hidden track which began playing approximately 10 minutes after the end of "Swallow". Certain versions of the album replaced the album version of "Nancy Boy" with the single version, known as "Nancy Boy (Sex Mix)". The band debated whether or not to put "Slackerbitch" on the record, but eventually decided against it; "Slackerbitch" was included on the 2006 reissue. Speaking to Kerrang! in June 2009, Brian Molko remembered:We wrote most of the album in a council flat in Deptford. The way we sounded and looked was a reaction against the place. But also a lot of our cross dressing and transvestism was a political statement against the music scene at the time which was very laddish and macho. We wanted to stand up and be counted. There's no better way to do that than by putting a bunch of slap on, wearing a skirt and f***ing with people's heads. People hated us for it and I adored that. Not getting a reaction was an anathema to me at the time. When I look back at the album, I see naivety, missed opportunities and mistakes. But you can get your knickers in a twist about it or you can just accept they're part of you. I view "Nancy Boy" in a way I imagine Radiohead look at "Creep". I just wish the song that propelled us into the limelight had been a little bit better written. It's the lyrics that make me cringe most. They're me trying to find my feet.

Қаптама

2012 жылдың 23 маусымында альбом обложкасындағы баланың суретіне түскен Дэвид Фокс (қызыл свитер киіп, бетін төмен тартып тұрған) өмірін "бұзып" жібергені үшін топты соттауға дайындалып отырғаны белгілі болды. Суретті оның туысы Сол Флетчер түсірген. Фокс сол кезде өте танымал болғанын және альбом жарық көргеннен кейін барлығы оны мазақтағанын айтады. Альбомға қосымша жапсырылған материалдарда обложкадағы баланың тағы бір суреті және топтың өте кішкентай суреті бар. Қалғаны көк немесе жасыл қағаздан жасалған, сөздері жоқ. Бұның себебі Молко адамдардың альбомның ішкі мазмұнына емес, музыканың өзіне назар аударуын қалаған.