Кіріспе

Уыттылықты арттырудың биологиялық процесі. Уыттану, уыттылық немесе уыттылықтың күшеюі – тірі организмдерде немесе топырақ, су сияқты орталарда химиялық қосылыстың уыттырақ формаға өзгеруі. Бұл өзгерістер организмдердегі ферменттік метаболизмнің, сондай-ақ абиотикалық химиялық реакциялардың нәтижесінде туындауы мүмкін. Бастапқы препарат көбінесе аз белсенді болса да, препараттың өзі де, оның метаболиті де химиялық тұрғыдан белсенді болып, уытты әсер ете алады, бұл мутацияға, тератогенезге және канцерогенезге алып келуі мүмкін. P450 монооксигеназалары, эпоксид гидролазалары немесе ацетилтрансферазалар сияқты әртүрлі ферменттер кластары жасушада, көбінесе бауырда осы процесті катализдеуге қабілді. Гепатотоксикалық әсер – препараттың бауырға тигізетін уытты әсерін көрсетеді. Парацетамол (ацетаминофен, APAP) цитохром P450 оксидаза жүйесі арқылы, негізінен CYP2E1 субтобы арқылы гепатотоксикалық NAPQI метаболитіне айналады. Егер APAP дұрыс мөлшерде қабылданса, бауырдағы тотыққан глутатион (GSH) осы пайда болған NAPQI-ді жылдам детоксикациялайды. Доза артық болған жағдайда, GSH қоры NAPQI-ді детоксикациялау үшін жеткіліксіз болады, соның салдарынан бауырдың жедел зақымдануына әкеледі.

Абиотикалық химиялық реакциялардан болатын улану

Токсикалықтың артуы абиоттық химиялық реакциялардың салдарынан да туындауы мүмкін. Тірі емес элементтер абиоттық химиялық реакцияларға әсер етеді. Антропогендік іздік қосылыстар (АТҚ) су экожүйесіндегі организмдерге потенциалдық уыттылық әсер етеді. Ішу суындағы арсен химиялық тұрғыдан улы болуы мүмкін. Арсеннің сіңірілуі және метаболизмі организмге зиян келтіруі мүмкін. Органикалық арсен көбірек улы бейорганикалық арсенге айналғанда, ол канцерогенезді, цитотоксикалықты (жасушаларға уытты) және генотоксикалықты (гендерде мутацияларды тудыратын) қоздырады.