Кіріспе
Лафлеш – Канаданың оңтүстік-батысындағы шағын қала. Бұл қала Вуд-Ривер ауылдық муниципалитетінің (№74) құрамына кіреді. Қоныс 13-ші және 58-ші тас жолдардың қиылысында орналасқан. Ол Гравельбург қаласынан оңтүстікке қарай 20 шақырым, ал Ассинибоя қаласынан батысқа қарай 45 шақырым жерде жатыр. Лафлеш өзенінің оң жағалауында орналасқан, ол Вуд өзенінің саласы болып табылады. Томсон көлінің аймақтық паркі қаладан солтүстікке қарай 10 минуттық жерде орналасқан.
Lafleche is a small town in southwest Saskatchewan, Canada in the Rural Municipality of Wood River No. 74. The community is located at the intersection of Highway 13 and Highway 58. It is 20 km south of Gravelbourg and 45 km west of Assiniboia. It is situated on the south bank of Lafleche Creek, which is a tributary of Wood River. Thomson Lake Regional Park is located 10 minutes north of town.
Тарих
Буффало Хед ауылы 1905 жылы қоныс аударушылар келгеннен кейін қазіргі қаладан шығысқа қарай бір жарым миль жерде қалыптаса бастады. Атауы Луи Франсуа Ришер Лафлештің құрметіне Лафлеш деп өзгертілді. 1910 жылы мектеп округі құрылып, Белисл мырзаның жерінің төрттен бір бөлігінде, төрт қалашықтың бұрышында мектеп салынды. 1912 жылдың наурыз айында Ф.Х. Брунеллдің жеріне кішкентай ауыл пайда болды. Онда банк, екі дүкен және темір ұстаханалар болды. 1912 жылы теміржол Expanse қаласына дейін, ал күзде Assiniboia қаласына дейін салынды. 1913 жылы Канадалық Тынық мұхиты теміржолы келген кезде жерлер бөлініп, бизнес жылдам дамыды. Теміржол ауылдан өтпегендіктен, ауылдың үйлері 2-бөлімнің оңтүстік-шығыс бөлігіне көшірілді. 1913 жылы келесідей бизнес ашылды: Square Deal Store, Harness, Palace Livery, Beaver Lumber, Coal, Lafleche Cafe, Murphy's Pool Hall, Metropole Hotel, The Western Trading Co., Lafleche Meat Market, City Dray, City Garage, City Restaurant and Bakery, Glenholm Farm, Chopping, The Lafleche Blacksmith. Өсім соншалықты жылдам болды, Лафлеш 1913 жылы ауыл ретінде тіркелді. Лафлеш ауылында телеграф қызметі 1913 жылдың 1 желтоқсанында іске қосылды. 1914 жылы ауыл он екі блоктан тұрды. Лафлешке келген қоныс аударушылардың арасында Остин Пол Альфред БЕЙЛ (1882–1915) жауынгер ретінде ерекше көзге түсті. Ол 1882 жылдың 15 наурызында Францияның Басс-Альп аймағындағы Сейн-лес-Альп қаласында фермер отбасында дүниеге келді. 1905–1906 жылдары Ек-ан-Прованстағы 3-ші жаяу әскер полкінде әскери қызметтен кейін Канадаға көшіп келді. 1907–1911 жылдары Манитобада тұрғаннан кейін Лафлешке (1912) көшіп келді және фермер ретінде қоныс тепті (Эмиль Дюбуаның "Laflèche, paroisse d'avenir, 1915" еңбегінде ауылдағы 12 француз жер иесінің арасында "Бейль" есімі 5-бетте айтылған). 1914 жылдың 2 тамызында соғыс жарияланғаннан кейін Остин Бейль Францияға оралып, өзінің борышын өтеді. Ол 1915 жылдың 14 тамызында Ременонвилл шайқасында (Мез, Верденге жақын) траншеяда қаза тапты (оның әскери тіркемесін француз сайттарында "Mémoire des hommes" және "Grand mémorial" таба аласыз). Ол үйленбеген еді. 1915 жылы көптеген жаңа бизнес ашылды: Cockshutt Plow Company, зергерлік дүкен, Wyman and Ball (киім дүкені), дәріхана, үш ағаш сарайы (Security Lumber, Beaver Lumber, Citizens Lumber), Lafleche Meleval Farmers Elevators, Purity Oil, Kennedy Grain, ливрея және жем-шөп қорасы, жылжымайтын мүлік және несие кеңсесі. 1916 жылы киім тігу шеберханасы ашылып, оның ішінде теріден шапқылар тілді. Тағы екі жеке киім дүкені ашылды, олардың бірі тұрақты болып, "Ladies Ready to Wear" деп аталды. Лео Брунель азық-түлік дүкенін басқарды, сонымен қатар ерлерге өлшем алып, үлгілердің толық жиынтығын ұсынды. Лео Брунель кеткеннен кейін Адольф Кампо бұйрықтарды қабылдады. Лафлешке кәсіби мамандар да тартылды. 1919 жылы Рози фермасынан қалаға су тасымалдауға тура келді, ал медбике қызметін медбике Нобл көрсетті. 1921 жылы барлық мектеп оқушыларына қызыл жегіштен вакцина салынды. 1922 жылы үлкен банкті тонау оқиғасы болды. 24 мамызда ұрылар Hocheloga банкіне кіріп, сейфті жарыққысымен ашуға тырысты, бірақ сәттілікке жете алмады. Полиция қызметкері Пит Уайтлоу қылмыскерлерді ұстауға тырысқанда жамбасына оқ тиді. Ол екі ай бойы Мус-Жоу ауруханасында жатты. Қыркүйек айында тонаушылар ауылға тағы да келді. Телефон сымдары кесіліп, Вик ханымға (телефон операторы), Час. Чан мен Алекс Стюартқа оқ атылды. Ақша алынбады, тонаушылар көлікпен қашып кетті. 1927 жылы Майн-стриттің екі жағына да ағаштар отырғызылды. Өрт сөндіру бригадасы құрылып, Нэп Дьюаст басшы болып тағайындалды. Сол жылдың қыркүйек айында бетон тротуарлар салынды. Осы уақытта әйелдер үшін де демалыс бөлмелері ашылды. 1927 немесе 1928 жылы Лоуренс Лазур Глобус театрының жанында ерлер киімдерінің дүкенін ашты. Оның кеңсесін Лафлештің алғашқы фотографы болған А.Тиссомен бөлісті. Глобус театры "дыбысты" фильмдер көрсетуге кірісті. Бұл театр 1942 жылға дейін Мистер Пассмордың қолында болды, бірақ ол оны Мистер Э. Флиннге сатты. Қазіргі уақытта театр ғимараты "Клуб 50" болып табылады. 1927 жылға дейін адамдар қазіргі Легион залының жертөлесінде үнсіз фильмдер көретін. 1928 жылдың тамызында Шаунавон электр компаниясы Лафлеш ауылына электр жарығы мен ток берді. 1929 жылдың қарашасына қарай көше шамдары Майн-стриттің сұлбасын көрсетті. Отызыншы жылдары Лафлеш қауымдастығында қиын кезеңдер болды. Адамдар сағатқа жиырма центтен жұмыс істеді, ал команда және жұмысшы сағатына алпыс центтен. Пәтерлер айына үштен бес долларға жалға берілді. Құрғақшылыққа қарамастан, Лафлеш тазалық пен сұлулыққа толы ауылға айналуға тиіс еді. Майн-стриттің жанындағы көшелерге бульварлар салынды және ағаштар отырғызылды. Эрнест Колпрон ағаштар отырғызған бос жерді Лафлеш және аудандық денсаулық сақтау орталығының орнына айналдырды. 1937 жылы қатарынан сегіз жылғы егіс сәтсіздігінен кейін, бұрынғы өркенді Лафлеш ауданы қиын жағдайға түсті. Несиеге зәру болған фермерлер мен шағын бизнесмендер банктер мен басқа да қаржы институттарының өтеуге қабілетсіздігіне сенімсіздік білдірді. Бір жыл ішінде Лафлеш халқы провинциядағы алғашқы ауылдық несие одағын құрды. Лафлеш несие одағы 1938 жылдың 19 сәуірінде жарғысын алды. Лафлеш отызыншы жылдар мен соғыстың алғашқы жылдарынан аман қалды. 1943 жылы доктор Белкурт алғашқы муниципалдық дәрігер болып тағайындалды, ал Лафлеш 1944 жылы аурухананы басқаруды қолға алып, 1945 жылы аурухана округін құрды. 1947 жылы Саскачеван энергетика компаниясы Лафлешке электр энергиясын жеткізу туралы келісімге келді. Көптеген ғимараттар ағаштан салынған және қауіпсіз емес жылыту пештерімен жабдықталғандықтан, көптеген өрт оқиғалары тіркелді. Лафлеште өртке қарсы шаралар жеткіліксіз болды, тек екі аттан тұратын команда мен екі су резервуары болды. Көптеген алғашқы ғимараттар өрттен қирады, ал көптеген ливрея және жем-шөп қоралары өртенді. 1948 жылы өрт Майн-стриттің шығыс жағындағы ғимараттардың үштен бірін қиратты, нәтижесінде өрт сөндіру машинасы мен жабдықтары, сондай-ақ дабыл сигнализациясы сатып алынды. Лафлеш ауылы 1953 жылы қалаға айналды, ал С.П. Дьюльф алғашқы мэр болып тағайындалды. 1954 жылы Саскачеван энергетика компаниясы бу шамдарын орнатты, ал 1956 жылы қала сумен жане кәріз қызметін алды. Кәріз желісінің құрылысы 1957 жылы басталды, ал 1958 жылдың маусымында қалалық су және кәріз стансасы ресми түрде ашылды. 1960 жылы жеңіл ұшақтар үшін қону жолағына арналған жер сатып алынды. 1961 жылы Саскачеван үкіметтік телефоны жаңа дискілі кеңсе мен телефон құрылғысын орнатты. Тұрғын үйлер мен бизнес орындарында су есептегіштері орнатылды. Автоматты телефондар 1962 жылдың 5 шілдесінде іске қосылды. 1961 жылдың қарашасында үш мұз алаңы бар мәнерлеп сырғанау сарайы ашылды. Саскачеванның 60 жылдығына арналған құрмет ретінде қала зейнеткерлер үшін жеке тұрғын үйлер салды. Вуд Ривер жүз жылдық үйі 1967 жылдың 8 шілдесінде ашылды. 1969 жылы Лафлеш көшелері асфальтталды. 1971 жылы үйге оралу тойы өтті. 1973 жылы жаңа шайба шабу айдыны ашылды. 1977 жылдың 24 қазанында Уитленд лоджиі он сегіз пәктік зейнеткерлерге арналған, төмен жалға берілетін үй ретінде ашылды. Лафлеш 2013 жылы өзінің жүз жылдығын тойлады.
Демография
Статистика Канадасы жүргізген 2021 жылғы халық санағы бойынша Лафлеш ауылында 373 адам тұрады, олардың 184-і жеке тұрғын үйлерде, ал барлық жеке тұрғын үйлердің саны 201. Бұл көрсеткіш 2016 жылғы 382 адамнан төмендеген. Жер аумағы болса, 2021 жылы халық тығыздығы құрады.
Дін
Бірінші пресвитериан шіркеуі – бұл аймақтағы алғашқы шіркеу, және Ф. В. Терриен (ләйк министр) 1913 жылы алғашқы қызметтерді өткізді. Рим-католик шіркеуінің құрылысы да 1913 жылы басталды, ал 1914 жылы Әке Эмиль Дюбуа келді. Ол белсенді түрде пионерлерге осы өңірде орналасуға көмектесті, және бес жыл ішінде халық саны 300-ден 600-ға дейін өсті. 1915 жылы Қасиетті Крест сестері келді, ал 1916 және 1917 жылдардың қысында ұлдар мен қыздарға арналған мектеппен бірге монастырь аяқталды. Оқушылардың арасында 40 пансиондық және жергілікті күндізгі оқушылар болды. Бес жыл өткен соң студенттердің саны 140-қа жетті. 1922 жылы готикалық мұнарасы бар, кірпішпен қапталған жаңа, үлкен шіркеу салынды. Әйін Радегонда Рим-католик шіркеуі қазірде мәдени мұра нысаны болып саналады. Ескі шіркеу Легион залына айналды.
Пошта қызметі
1909 жылдан бастап темір жол келгенге дейін Лафлешке пошта атпен, арбамен немесе қысқы шанамен негізгі желідегі түрлі нүктелерден жеткізілді. Бірақ темір жол салынғаннан кейін пошта тұрақты түрде келе бастады. Пошта пойызда ішінде сұрыпталды. Поштаны пойызда алып, Канаданың барлық аялдамаларында түсіріп тастады. Том Мерфи Лафлештегі алғашқы пошташы болды және 1912 жылдың 26 шілдесіне дейін қызмет етті. 1927 жылы Эдмонд Билодо почта бастығы болып тағайындалды және 27 жыл осы лауазымда болды. 1955 жылдың 25 сәуірінде зейнетке шықты. 1958 жылдың 31 шілдесінде пойыз қызметі тоқтатылды, ал Лафлеше және айналасындағы қалаларға пошта тасымалын жүк көліктері жүзеге асыра бастады.
Коммуналдық қызметтер
1922 жылы Зотике Райше Лофлеше ауылында жарық беру үшін электр стансасын іске қосты. Ол "Лафлеш Лайт Компани" деп аталды және 50 ат күші бар қозғалтқышпен жұмыс істеді. Ол қараңғы түскеннен бастап сағат он бірге дейін, дүйсенбі және сейсенбі күндері, сондай-ақ билерге арналған шаралар кезінде де жұмыс істеді. Алғашқы көше шамдары 1923 жылы орнатылды. 1933 жылы экономикалық дағдарысқа байланысты көшеде тек екі шам ғана жұмыс істеді. 1936 жылдың қыркүйегінде Лафлеше қаласы көше шамдарын көбейту туралы өтініш білдірді. Сегіз шамды іске қосудың жалпы құны айына 15 долларға бағаланды. 1947 жылы оны Саскачеван Энергия Комиссиясы сатып алды. 1949 жылы қаланың кернеуі 2300 вольттан 4600 вольтқа дейін арттырылды.
Медициналық қызмет
Лафлеш қаласында дәрігер болмаған кезде, тұрғындардың қажеттіліктерін Гравельбургтен келген доктор Гравель қанағаттандырды. Лафлеш алғашқы медицина дәрігерін 1913 жылдың наурыз айында алды. Доктор Дюшен, өкінішке орай болған жағдайдан кейін ұзақ өмір сүрмеді. Оған гангрена орнықты және 1913 жылдың 9 желтоқсанында қайтыс болды. 1914-1916 жылдар аралығында басқа дәрігерлер де келді де кетті. 1916 жылдың қыркүйегінде доктор Луи Эмиль Белкурт лауазымға тағайындалды және оны отыз екі жыл бойы атқарды. Ол шынымен пионер дәрігер болды, өйткені Лафлештің төңірегіндегі кең аумақты аралап, адамдардың қажеттіліктерін қанағаттандыру үшін көп шақырым жол жүрді. Ол 1930 жылдары сағатына 50 мильге дейін жылдамдықпен жүретін қар ұшағын сатып алды, бұл оған көбірек адамдарға аз уақытта жетуге мүмкіндік берді. Доктор Белкурт 1941 жылы алғашқы аурухананы ашты. Доктор Белкурт 3000-нан астам бала тууға көмектесті және 1500-нен астам операция жасады. 1948 жылы доктор Белкурт дәрігерлік тәжірибесін жүргізу үшін Мус-Джоу қаласына кетті. Вуд-Ривер округі 1945 жылы аурухананы өз басқаруына алды, ал 1957 жылы жаңа аурухана салынды. 1913 жылы дәріхана ашылды. Адриен Белкурт 1919 жылы дәріхананы басқарды. Ол 1942 жылы бастапқы ғимаратты сатып, оны Арақақы кеңесінің дүкеніне көшірді, содан бері Лафлеш дәріханасы сол жерде орналасқан. Адриен Белкурт 1919-1964 жылдар аралығында, зейнеткерлікке шыққанға дейін, дәріхананы қырық бес жыл бойы басқарды. Содан бері дүкенді оның ұлы Эдмонд басқарып келеді. Лафлеште Оңтүстік Саскачеван штатындағы алғашқы тіс дәрігерлерінің бірі жұмыс істеді. Доктор В. Г. Уоллес 1913 жылы жұмысын бастады, аптасына екі күн Лафлеште, ал екі күн Гравельбурда жұмыс істеді. 1916 жылы ол Лафлеште ғана жұмыс істеді. Доктор Кестрел 1929 жылдың мамыр айында доктор Уоллестың орнына келді. 1918-1942 жылдар аралығында Камерон ханым жеке зейнеткерлер үйін басқарды. Маргарет Дуглас 1916-1926 жылдар аралығында медбикелік қызмет көрсетті. Нобл ханым Англиядан Лафлешке келді және ол білікті медбике болды. Делуж ханым да зейнеткерлер үйін басқарды. Бола Бойд ханым жиырма төрт жыл бойы Лафлеште акушер және медбике болып жұмыс істеді. Бойд ханым шамамен он бес жыл бойы лицензияланған зейнеткерлер үйін басқарды. Ол тоғыз жылдан астам аурухананың бас медбикесі болды. Уильям Клейн ханым Бойд ханымнан бұрын аурухананың бас медбикесі болды және кейде операцияларға көмектесу үшін шақырылатын.