Кіріспе

Сандық камералар, бір линзалы рефлексті камераның және сандық камераның бөліктерін біріктіретін

Сандық бір линзалы рефлексті камера (сандық SLR немесе DSLR) – бұл бір линзалы рефлексті камераның оптикасы мен механизмдерін қатты күйдегі бейне сенсорымен біріктіріп, сенсордан алынған кескіндерді сандық түрде жазатын сандық камера. Рефлекстік конструкция DSLR және басқа сандық камералар арасындағы басты айырмашылық болып табылады. Рефлекстік конструкцияда жарық линза арқылы өтеді, содан кейін айнаға түсіп, кескінді оптикалық видоискательде көрінетін призмаға немесе сөре батырмасы басылған кезде бейне сенсорына бағыттайды. DSLR видоискательі камераның сенсоры түсірген кескінге ұқсас кескінді көрсетеді, себебі ол оны жеке қосалқы линза арқылы емес, негізгі камера линзасы арқылы тікелей оптикалық көрініс ретінде ұсынады. DSLR 2000 жылдары пленкалық SLR камераларын көптеп ығыстырды. 2010 жылдардан бастап ірі камера өндірушілер өз өнімдерін DSLR камераларынан айнасыз, линзаларын ауыстыра алатын камераларға (MILC) көшіруге кірісті.

Тарих

1969 жылы Уиллард С. Бойл мен Джордж Э. Смит аналогтық сақтау тіркегіштері және бейне сенсорлары ретінде қолданылатын зарядталған жартылай өткізгіш құрылғыларын ойлап тапты. CCD (Charge Coupled Device) бейнелеу құрылымы төмен шулы аналогтық бейне сигналын қамтамасыз етеді, ол цифрлық камерада қолданылғанда цифрлық түрге айналдырылады. Цифрлық фотографияға қосқан үлесі үшін Бойл мен Смит 2009 жылы физика саласындағы Нобель сыйлығымен марапатталды. 1973 жылы Fairchild 100x100 пикселдік CCD бейне сенсорын жасады. Бұл CCD алғашқы коммерциялық CCD камерасы Fairchild MV 100-де қолданылды, ол 1973 жылдың соңында таныстырылды. 1974 жылы Kodak ғалымдары Питер Диллон мен Альберт Браулт осы Fairchild CCD 202 бейне сенсорын пайдаланып, CCD-ге тіркеліп, бекітілген қызыл, жасыл және көк түсті сүзгілер массивін жасап, алғашқы түсті CCD бейне сенсорын құрды. 1975 жылы Kodak инженері Стивен Сассон алғашқы портативті, батареямен жұмыс істейтін цифрлық фотокамераны жасады, ол Kodak Super 8 мм кинокамерасының зум линзасын және монохромды Fairchild 100x100 пикселді CCD-ні пайдаланды. Алғашқы пленкасыз SLR камерасының прототипі 1981 жылдың тамызында Sony компаниясымен көпшілыққа таныстырылды. Sony Mavica (магниттік бейнекамера) 280K пикселді түсті жолақты 2/3” форматтағы CCD сенсорын, сондай-ақ аналогтық бейне сигналды өңдеу және жазуды қолданды. Mavica электрондық фотокамерасы TTL бір линзалы рефлекстік видоискательді пайдаланды, бұл 1982 жылғы маусымдағы Sony баспасөз хабарламасындағы суретте көрсетілген. Ол FM модуляцияланған аналогтық бейне сигналдарды жаңадан жасалған 2 дюймдік магниттік дискетаға жазды, ол "Mavipak" деп аталды. Диск форматы кейін "Still Video Floppy" немесе "SVF" деп стандартталды, сондықтан Sony Mavica алғашқы "SVF SLR" болды, бірақ ол D SLR емес, өйткені ол сандық бейнелер емес, аналогтық бейнелерді жазды. 1983 жылдан бастап көптеген жапондық компаниялар прототиптік SVF камераларын көрсетті, олардың ішінде Toshiba, Canon, Copal, Hitachi, Panasonic, Sanyo және Mitsubishi компаниялары болды. 1986 жылдың мамырында ұсынылған Canon RC 701 – АҚШ-та сатылған алғашқы SVF камерасы (және алғашқы SVF SLR камерасы) болды. Ол SLR видоискательді пайдаланды және 380K пикселді 2/3” форматтағы түсті CCD сенсорын қамтыды. Ол 11 66 мм және 50 150 мм алымды зум линзаларымен бірге сатылды. Келесі бес жылда көптеген басқа компаниялар SVF аналогтық электрондық камераларын сата бастады. Олардың ішінде 1988 жылы ұсынылған Nikon QV 1000C SVF монохромды SLR камерасы бар. Цифрлық артқы жағы камера корпусының аккумулятор тогын бақылап, сурет сенсорының экспозициясын пленка корпусының затворымен синхрондады. Цифрлық суреттер тігілген қатты дискіде сақталып, пайдаланушыға гистограммалық кері байланыс үшін өңделді. Бұл камера АҚШ үкіметі үшін жасалды, содан кейін үкіметтік пайдалануға арналған бірнеше басқа модельдер және ақырында 1991 жылы Kodak компаниясы ұсынған коммерциялық DSLR пайда болды. 1995 жылы Nikon Fujifilm компаниясымен бірлесіп Nikon E сериясын әзірледі. E сериясына Nikon E2/E2S, Nikon E2N/E2NS және Nikon E3/E3S кірді, E3S 1999 жылдың желтоқсанында ұсынылды. 1990 жылдардың соңында Sony "Digital Mavica" тұтынушылық цифрлық камералар сериясын ұсынды. Бастапқы аналогтық Mavica-дан айырмашылығы, Digital Mavica камералары JPEG форматтағы суреттерді стандартты 3½ дюймдік магниттік дискеталарға (камерадан компьютерге деректерді беруді жеңілдету үшін) сақтап, SLR видоискательі болған жоқ. 1999 жылы Nikon Nikon D1-ді жариялады. D1 корпусы Nikon-ның кәсіби 35 мм пленкалық SLR-леріне ұқсас болды және Nikkor линзасының бірдей бекітуіне ие болды, бұл D1-ге Nikon-ның AI/AIS қолмен фокус және AF линзаларының қолданыстағы желісін пайдалануға мүмкіндік берді. Nikon және басқа өндірушілер бірнеше жыл бұрын цифрлық SLR камераларын шығарғанмен, D1 – кәсіби нарықта Kodak-тың күмәнсіз үстемдігін жойған алғашқы кәсіби цифрлық SLR болды. Келесі он жылда DSLR нарығына Canon, Kodak, Fujifilm, Minolta (кейін Konica Minolta, содан кейін Sony сатып алды), Pentax (оның камера бөлімшесі қазір Ricoh-қа тиесілі), Olympus, Panasonic, Samsung, Sigma және Sony сияқты басқа камера өндірушілер кірді. 2000 жылдың қаңтарында Fujifilm FinePix S1 Pro, алғашқы тұтынушылық деңгейдегі DSLR-ді жариялады. 2001 жылдың қарашасында Canon өзінің 4.1 мегапикселдік EOS 1D-ін ұсынды, бұл брендтің алғашқы кәсіби цифрлық корпусы болды. 2003 жылы Canon 6.3 мегапикселдік EOS 300D SLR камерасын (АҚШ және Канадада Digital Rebel, ал Жапонияда Kiss Digital деп аталады) 999 АҚШ доллары MSRP бағасымен ұсынды, ол тұтынушылар нарығына бағытталған. Оның коммерциялық сәттілігі басқа өндірушілерді бәсекелестікке қабілетті цифрлық SLR-лерді шығаруға, кіру шығындарын төмендетуге және көбірек әуесқой фотографтарға DSLR-лерді сатып алуға мүмкіндік берді. 2004 жылы Konica Minolta компаниясы Konica Minolta Maxxum 7D, алғашқы корпус ішіндегі бейне тұрақтандыруы бар DSLR-ді ұсынды, ол кейіннен Pentax, Olympus және Sony Alpha камераларында стандартқа айналды. 2008 жылдың басында Nikon D90-ды ұсынды, бұл бейне жазу мүмкіндігіне ие болған алғашқы DSLR болды. Содан бері барлық ірі компаниялар осы мүмкіндікпен камераларды ұсынады. Уақыт өте келе, бейне сенсорларындағы мегапикселдер саны тұрақты түрде артты, көптеген компаниялар жоғары ISO өнімділігіне, фокус жылдамдығына, жоғары кадр жиілігіне, бейне сенсоры тудыратын цифрлық "шудың" жойылуына және жаңа клиенттерді тартуға бағытталған бағаны төмендетуге назар аударды. 2012 жылдың маусымында Canon сенсорлық экранға ие болған алғашқы DSLR, EOS 650D/Rebel T4i/Kiss X6i-ді ұсынды. Бұл мүмкіндік кеңінен компактты камералар мен айнасыз модельдерде қолданылғанмен, 650D-ге дейін DSLR-де пайда болған жоқ.

Нарықтық үлесі

DSLR нарығында жапондық компаниялар басымдық танытады, ал алдыңғы бес өндіруші де жапондық: Canon, Nikon, Olympus, Pentax және Sony. DSLR камераларын өндіретін басқа компаниялар: Mamiya, Sigma, Leica (Германия) және Hasselblad (Швеция). 2007 жылы Canon әлемдік сатылымның 41% алып, Nikon-ды (40%) озып кетті, одан кейін Sony және Olympus әрқайсысы шамамен 6% нарықтық үлес иеленді. Жапонның ішкі нарығында Nikon 43,3%-ды, ал Canon 39,9%-ды көрсетті, Pentax 6,3% үлеске ие болды. 2008 жылы Canon және Nikon ұсынған өнімдер сатылымның көп бөлігін құрады. 2010 жылы Canon DSLR нарығының 44,5%-ын бақылады, одан кейін Nikon 29,8%-бен және Sony 11,9%-бен келеді. Canon және Nikon үшін цифрлық SLR камералары ең көп пайда әкелетін көз болып табылады. Canon компаниясының DSLR камералары компактты цифрлық камералардан төрт есе көп пайда тапты, ал Nikon DSLR камералары мен линзалардан басқа өнімдерге қарағанда көбірек табыс көріп отыр. Olympus және Panasonic DSLR нарығынан шығып, қазір айнасыз камералар өндіруге көшті. 2013 жылы, он жылдық қос таңбалы өсімнен кейін, DSLR (MILC камераларымен бірге) сатылымы 15 пайызға төмендеді. Мұның себебі төменгі деңгейдегі DSLR пайдаланушылары смартфонды пайдалануды жөн көруі болуы мүмкін. IDC нарық зерттеу компаниясы егер осы тенденция жалғаса берсе, Nikon 2018 жылға қарай бизнестен шығып қалуы мүмкін деп болжады, бірақ бұл болмады. Дегенмен, нарық енді аппараттық құралдар емес, бағдарламалық жасақтамаға бағытталды, ал камера өндірушілер бұл өзгеріске жете алмай отыр.

Айнасыз камералардың төмендеуі және ауысуы

2010 жылдардың басынан бастап ірі камера өндірушілер өнімдерін DSLR камералардан айнасыз, линзаларын ауыстыруға болатын камераларға (MILC) көшіре бастады. 2013 жылдың қыркүйегінде Olympus компаниясы DSLR камераларын әрі қарыштай дамытуды тоқтатып, MILC камераларын дамытуға күшін салатынын хабарлады. Nikon компаниясы 2020 жылы Жапонияда DSLR камераларын өндіруді тоқтату туралы мәлімдеді, ал одан кейін Canon және Sony компаниялары да осыған ұқсас хабарламалар жасады.

Қазіргі заманғы үлгілер

Қазіргі уақытта DSLR-дер тұтынушылар мен кәсіби фотографтар арасында кеңінен қолданылады. Жақсы дамыған DSLR-лер қазіргі таңда арнайы линзалар мен басқа да жабдықтардың кең ассортиментін ұсынады. Canon, Nikon, Pentax және Sigma негізгі DSLR-лерді (толық кадр немесе кішірек кескін сенсор форматында) шығарады. Pentax, Phase One, Hasselblad және Mamiya Leaf қымбат, жоғары деңгейдегі орташа форматты DSLR-лерді, соның ішінде алынып тасталатын сенсорлы блоктары бар модельдерді ұсынады. Contax, Fujifilm, Kodak, Panasonic, Olympus және Samsung бұрын DSLR-лерді өндірген, бірақ қазір DSLR емес жүйелерді ұсынады немесе камера нарығынан толығымен шығып кетті. Konica Minolta DSLR желісі Sony компаниясымен сатып алынды. Canon-ның 2018 жылғы EOS цифрлық желісіне Canon EOS 1300D/Rebel T6, 200D/SL2, 800D/T7i, 77D, 80D, 7D Mark II, 6D Mark II, 5D Mark IV, 5Ds және 5Ds R, сондай-ақ 1D X Mark II кіреді. Үш және төрт таңбалы модель нөмірлері бар барлық Canon DSLR-дері, сондай-ақ 7D Mark II APS-C сенсорларын пайдаланады. 6D, 5D сериялары және 1D X толық кадрлы. 2018 жылдан бастап барлық Canon DSLR-дер CMOS сенсорларын қолданады. Nikon Canon ұсыныстарымен тікелей бәсекелесетін DSLR-лердің кең желісін ұсынады, олардың ішінде APS-C сенсорлары бар D3400, D5600, D7500 және D500, сондай-ақ толық кадрлы сенсорлары бар D610, D750, D850, D5, D3X және Df модельдері бар. Leica S2 орта форматтағы DSLR-ді шығарады. Pentax қазіргі уақытта APS-C, толық кадрлы және орта форматты DSLR-лерді ұсынады. APS-C камераларына K 3 II, Pentax KP және K S2 кіреді. 2018 жылы Pentax K 1-дің ізбасары ретінде жарияланған K 1 Mark II қазіргі толық кадрлы модель болып табылады. APS-C және толық кадрлы модельдер Pentax K ұюы бар және 1975 жылдан бері шығарылған Pentax және үшінші тараптың пленкалық линзаларымен кері үйлесімді. Pentax 645Z орта форматтағы DSLR сонымен қатар Pentax 645 жүйесінің пленкалық линзаларымен кері үйлесімді. Sigma Foveon X3 сенсорын, дәстүрлі Bayer сенсорының орнына пайдалана отырып DSLR-лерді шығарады. Бұл жоғары түс ажыратымдылығын қамтамасыз етеді, бірақ пиксельдердің саны дәстүрлі Bayer сенсорлы камераларға қарағанда төмен. Компания қазіргі уақытта бастапқы деңгейдегі SD15 және кәсіби SD1 модельдерін ұсынады. Sigma басқа брендтердің линзаларын қолдайтын линзаларды сататын жалғыз DSLR өндірушісі. Sony DSLR тұжырымын бір линзалы мөлдір (SLT) камераларға қарай өзгертті, олар техникалық тұрғыдан DSLR болып табылады, бірақ сенсорға көбірек жарық түсіруге мүмкіндік беретін және автофокус сенсорына жарықтың бір бөлігін бағыттайтын тұрақты айнаға ие. Sony SLT камералары бейне түсіру кезінде толық уақытты фазалық анықтау автофокусын және 12 кадр/сек жылдамдықпен үздіксіз түсіруді ұсынады. α сериясы, дәстүрлі SLR немесе SLT болсын, корпустағы сенсорлық ауыс-қозғалыс арқылы кескін тұрақтандыруды ұсынады және Minolta AF линзаларын қолдайды. 2017 жылғы жағдай бойынша, желіге Alpha 68, жартылай кәсіби Alpha 77 II және кәсіби толық кадрлы Alpha 99 II кірді. Тұрақты мөлдір айна жарықтың 70 пайызын кескін сенсорына өткізеді, бұл 1/3 диафрагмалық сатысқа тең жарық жоғалтуға әкеледі, ал қалған жарық камераның фазалық анықтау автофокус сенсорына бағытталады, бұл видоискатель және артқы экрандағы тікелей көрініс режимінде жылдам автофокусқа мүмкіндік береді, тіпті бейне түсіру және үздіксіз түсіру кезінде де. Аз қозғалмалы бөліктердің болуы оның класындағы жылдам түсіру жылдамдығын қамтамасыз етеді. Бұл құрылым SLT камераларының оптикалық видоискательдің орнына электрондық видоискательді пайдалануын білдіреді, бұл кейбір пайдаланушылар үшін кемшілік болуы мүмкін, бірақ ағымдағы параметрлермен түсірілімнің тікелей алдын ала қарауын ұсынады, артқы экранда көрсетілген кез келген ақпарат видоискательде де көрсетіледі және жарық жағдайларында жақсы жұмыс істейді.

Дизайн

SLR сияқты, DSLR әдетте меншік линзасы бар алмастырылатын линзаларды қолданады. Қозғалмалы механикалық айна жүйесі (дәл 45 градус бұрышқа) конденсаторлық линза және пентапризма / пентазерка арқылы оптикалық видоискательдің окулярына жарықты линзадан матты фокус экранына бағыттау үшін ауыстырылады. Көптеген бастауыш деңгейлі DSLR-лер дәстүрлі пентапризмнің орнына пентазеркалды пайдаланады. Фокус ету қолмен, линзадағы фокусты бұрату арқылы; немесе автоматты, сүйектің жартылай басылуымен немесе арнайы автофокус (AF) батырмасын басу арқылы іске қосылуы мүмкін. Сурет түсіру үшін айна жебе бағытында жоғары қарай иіліп, фокустық жазықтықтың жапқышы ашылады, ал сурет бейне сенсорында проекцияланып, түсіріледі. Осы әрекеттерден кейін жапқыш жабылады, айна 45 градус бұрышқа қайта оралады, ал кіріктірілген жетектегіш механизм келесі экспозиция үшін жапқышты қайта керіп қояды. Айнасыз алмастырылатын линзалы камералардың жаңа тұжырымымен салыстырғанда, бұл айна / призма жүйесі ерекше айырмашылық болып табылады, ол жеке автофокус және экспозицияны өлшеу сенсорларымен тікелей, нақты оптикалық алдын ала қарауды қамтамасыз етеді. Барлық цифрлық камералардың қажетті бөліктері – күшейткіштер, аналогтан цифрлыққа түрлендіргіштер, бейне процессорлары және цифрлық кескінді өңдеу, деректерді сақтау және/немесе электрондық дисплейді басқару үшін басқа микропроцессорлар сияқты электроника. DSLR әдетте фазалық анықтау негізінде автофокусты қолданады. Бұл әдіс линзаның оптималдық орнын есептеуге мүмкіндік береді, контрастты максимизациялауға негізделген автофокус сияқты, оны "табуға" емес. Фазалық анықтау автофокусы әдетте басқа пассивті техникалардан жылдам. Фазалық сенсор сурет сенсорына бірдей жарық түсуін қажет ететіндіктен, бұрын бұл тек SLR дизайнымен ғана мүмкін болды. Алайда, Sony, Fuji, Olympus және Panasonic компаниялары айнасыз алмастырылатын линзалы камераларда фокустық жазықтықтың фазалық анықтауын енгізу арқылы камералар енді фазалық және контрастты анықтау AF нүктелерін қолдана алады.

Режимді таңбалау

Цифрлық SLR камераларында, сондай-ақ көптеген басқа да цифрлық камераларда әдетте стандартты камера параметрлеріне немесе автоматты режимдерге қол жеткізу үшін режимді таңдау дискісі болады. Осы дискіні кейде "PASM" дискісі деп атайды, және ол әдетте бағдарламалық, диафрагма басымдығы, затвор басымдығы және толық қолмен басқару режимдерін ұсынады. Көрініс режимдері камералар арасында әртүрлі болады, және бұл режимдер көбінесе аз өзгертіледі. Оларға әдетте пейзаж, портрет, әрекет, макро, түнгі және силуэт режимдері кіреді. Дегенмен, осы "көрініс" режимдері ұсынатын әртүрлі параметрлер мен түсіру стиліне камерадағы белгілі бір параметрлерді реттеу арқылы қол жеткізуге болады.

Шаңды азайту жүйелері

Sigma компаниясы 2002 жылы Sigma SD9 DSLR-де тұңғыш рет линза бекіткішінің артында орналасқан "тозаң қақпағы" сүзгісін пайдалану арқылы камераға шаңның кіруін болдырмау әдісін қолданды. Olympus 2003 жылы ауаға ұшыраған сенсорға ие болған алғашқы DSLR-де, Olympus E 1-де сенсорды тазарту механизмін қолданды (алдыңғы барлық модельдерде сенсордың сыртқы ортамен тікелей байланысын қамтамасыз етпейтін, алмастырылмастан бекітілген линзалар болған). Canon-ның бірнеше DSLR камералары сенсордан шаңды жою үшін сенсорды ультрадыбыстық жиіліктерде дірілдетуге негізделген шаңды азайту жүйелерін пайдаланады.

Бірін-бірі ауыстыратын линзалар

Объективтерді ауыстыру мүмкіндігі, ағымдағы фотосуреттік қажеттіліктерге сәйкес ең жақсы объективті таңдау және арнайы объективтерді орнату мүмкіндігі – DSLR камераларының танымалдылығының басты себептерінің бірі. Дегенмен, бұл мүмкіндік DSLR дизайнына ғана тән емес, сонымен қатар айнасыз, ауыстырылатын объективті камералар да күннен-күнге танымал болып келеді. SLR және DSLR камераларына арналған ауыстырылатын линзалар әр брендке тән, белгілі бір линза ұясымен дұрыс жұмыс істеу үшін жасалған. Фотографтар көбінесе камера корпусын жасаған өндірушінің линзаларын қолданады (мысалы, Canon корпусында Canon EF линзалары), бірақ Sigma, Tamron, Tokina және Vivitar сияқты көптеген тәуелсіз линза өндірушілер де әртүрлі линза ұяларына арналған линзалар шығарады. Сондай-ақ, бір линза ұясы үшін жасалған линзаны басқа линза ұясы бар камера корпусында қолдануға мүмкіндік беретін линза адаптерлері де бар, бірақ мұндай кезде линзаның мүмкіндіктері шектелуі мүмкін. Көптеген линзалар қазіргі заманғы DSLR және осы линза ұясын қолданатын ескі пленкалық SLR камераларында "диафрагма және экспонометрмен үйлесімді" болып орнатылады. Алайда, 35 мм пленкаға немесе оған тең өлшемді цифрлық бейне сенсорына арналған линзалар кішкентай сенсорлы DSLR камераларда қолданылғанда, бейне тіркелмейді және линзаның фокус арақашықтығы көрсетілгеннен ұзақ болып көрінеді. Көптеген DSLR өндірушілері кішкентай сенсорларға оңтайландырылған және әдетте 35 мм DSLR камераларында қолданылатын фокус арақашықтықтарына тең кескін шеңберлері бар линзалардың желісін ұсынды, әсіресе кең бұрышты диапазон үшін. Бұл линзалар толық кадрлы сенсорлармен немесе 35 мм пленкамен толық үйлесімді болмайды, себебі олардың кескін шеңбері кішкентай, ал кейбір Canon EF S линзалары толық кадрлы корпустағы рефлекс айналарына кедергі келтіруі мүмкін.

HD бейне түсірілім

2008 жылдан бері өндірушілер жоғары сапалы бейнелерді түсіруге қабілетті кино режимін ұсынатын DSLR-лерді ұсынды. Мұндай мүмкіндігі бар DSLR көбінесе HDSLR немесе DSLR бейне түсіруші деп аталады. HD кино режимімен жабдықталған алғашқы DSLR, Nikon D90, 720p24 форматында (24 кадр/секундта 1280x720 ажыратымдылық) бейне түсіреді. Басқа ерте HDSLR-лер стандартты емес бейне ажыратымдылығын немесе кадр жылдамдығын қолдана отырып бейне түсірді. Мысалы, Pentax K 7 бейнелеу сенсорының 3:2 пропорциясына сәйкес келетін 1536 × 1024 стандартты емес ажыратымдылықты пайдаланады. Canon EOS 500D (Rebel T1i) 1080p форматында 20 кадр/секундтық стандартты емес кадр жылдамдығын, сондай-ақ дәстүрлі 720p30 форматын қолданады. Жалпы, HDSLR-лер HD бейнелерді түсіру үшін толық сенсорлық аймақты пайдаланады, бірақ барлық пиксельдерді емес (шамалы деңгейде бейне артефакттарына себеп болады). Типтік бейнекамералардағы кішкентай сурет сенсорларымен салыстырғанда, HDSLR-дің үлкен сенсоры ерекше кескін сипаттамаларын береді. HDSLR-лер өте аз тереңдікке және жақсы жарық аз жағдайдағы өнімділікке қол жеткізе алады. Дегенмен, белсенді пиксельдердің жалпы пиксельдерге қатынасының төмен болуы белгілі бір текстуралары бар кадрларда (мысалы, муар үлгілері) артефакттардың пайда болуына бейім, ал CMOS жылдам жалюзиі көбірек байқалады. Сонымен қатар, DSLR-дің оптикалық құрылысына байланысты HDSLR-лерде стандартты арнайы бейнекамераларда кездесетін бір немесе бірнеше бейне функциялары болмайды, мысалы, түсіру кезінде автофокус, қуатты зум және электрондық видоискатель/алдын ала қарау. Осы және басқа да шектеулер HDSLR-ді қарапайым түсіру камерасы ретінде пайдалануға кедерес келтіреді, оның орнына түсіру орнында жоспарлау мен дағдының белгілі бір деңгейін талап етеді. HDSLR-дің пайда болуынан бері бейне функционалдығы жақсарды, оның ішінде жоғары бейне ажыратымдылығы (мысалы, 1080p24) және бейне битреті, жақсартылған автоматты басқару (автофокус) және қолмен экспозицияны басқару, сондай-ақ жоғары ажыратымдылықтағы теледидар хабарларын таратумен, Blu-ray дискілерін жасаумен немесе Digital Cinema Initiatives (DCI) форматымен үйлесімді форматтарды қолдау мүмкіндігі пайда болды. Canon EOS 5D Mark II (фирмалық бағдарламалық жасақтаманың 2.0.3/2.0.4 нұсқасы шыққаннан кейін) және Panasonic Lumix GH1 24 кадр/секундтық жылдамдықпен 1080p бейнесін ұсынатын алғашқы HDSLR-лер болды, содан бері соған сай функционалдығы бар модельдердің тізімі айтарлықтай өсті. HDSLR камераларының жылдам жетілуі цифрлық кино түсіруде революцияға ( "DSLR революциясы" деп аталады) әкелді, ал "Shot On DSLR" деген жазу тәуелсіз кино түсірушілер арасында кеңінен таралды. Canon-ның Солтүстік Америкадағы Rebel T1i-ді көрсеткен телерекламаларының өзі T1i камерасымен түсірілген. HDSLR-дің басқа түрлері, әсіресе олардың қолжетімділігі, техникалық және эстетикалық ерекшеліктері және байқауды өте жақыннан жүргізу мүмкіндігі арқасында деректі және этнографиялық кино саласында кеңінен қолданылады. Өндірушілер DSLR камерасын бейнекамера ретінде жақсарту үшін қосымша аксессуарларды сатады, мысалы, мылтық тәрізді микрофон және 1,2 миллион пиксельді сыртқы EVF.

Тікелей алдын-ала қарау

Алғашқы DSLR-лерде оптикалық видоискательдің суреті LC дисплейінде көрсетілмейтін – тікелей көрініс деп аталатын мүмкіндік болмады. Тікелей көрініс камераның көз деңгейіндегі видоискательін пайдалану мүмкін болмайтын жағдайларда тиімді, мысалы, су астында түсірілген фотосуреттерде, камера су өткізбейтін пластикалық корпусқа орналасқанда. 2000 жылы Olympus компаниясы Olympus E 10 моделін ұсынды – бұл тікелей көрінісі бар алғашқы DSLR, бірақ бұл модельде дәстүрлі емес бекітілген линза дизайны болды. 2008 жылдың соңында Canon, Nikon, Olympus, Panasonic, Leica, Pentax, Samsung және Sony компанияларының бірқатар DSLR-лері үздіксіз тікелей көрініс опциясын ұсынды. Сонымен қатар, Fujifilm FinePix S5 Pro 30 секундтық тікелей көрініс мүмкіндігін ұсынады. Негізгі сенсор арқылы тікелей көрініс ұсынатын барлық DSLR-лерде фазалық автофокус жүйесі тікелей көрініс режимінде жұмыс істемейді, камера контрастық жүйеге ауысады, бұл жүйе көбінесе қарапайым камераларда қолданылады. Фазалық автофокус сахнадағы контрастты қажет ететін болса да, қатаң контрастық автофокус тез фокусқа қол жеткізу мүмкіндігімен шектеледі, бірақ оның дәлдігі жоғары. 2012 жылы Canon компаниясы EOS 650D/Rebel T4i моделінде DSLR-ге гибридтік автофокус технологиясын енгізді, ал EOS 70D моделінде "Dual Pixel CMOS AF" деп аталатын одан да жетілдірілген нұсқасын ұсынды. Бұл технология кейбір пиксельдерге контрасттық және фазалық автофокус пиксельдері ретінде жұмыс істеуге мүмкіндік береді, соның арқасында тікелей көріністе автофокус жылдамдығы айтарлықтай жақсарады (бірақ бұл жылдамдық таза фазалық автофокустан төмен болады). Көптеген айнасыз камералар, сондай-ақ Sony компаниясының тұрақты айнасыз SLT камералары ұқсас гибридтік AF жүйелерімен жабдықталған, бірақ Canon компаниясы осындай технологияны DSLR-лерде ұсынатын жалғыз өндіруші болып табылады. 2007 жылдың қазан айында Breeze Systems компаниясы ұсынған жеке бағдарламалық пакет арқылы алыстан тікелей көрініс мүмкіндігі пайда болды. Бұл бағдарламалық пакет "DSLR Remote Pro v1.5" деп аталады және Canon EOS 40D және 1D Mark III модельдерін қолдайды.

Сенсордың өлшемі мен бейне сапасы

DSLR-де қолданылатын бейне сенсорлары әртүрлі өлшемдерде болады. Ең үлкендері «орта форматтағы» камераларда, әдетте «цифрлық артқы панель» (digital back) арқылы пайдаланылады, оны пленканың орнына қолдануға болады. Бұл үлкен сенсорларды өндірудің қымбаттылығына байланысты, мұндай камералардың бағасы әдетте 1500 доллардан асып, 2021 жылға қарай 8000 долларға және одан да жоғары жетеді. «Толық кадр» (full frame) 35 мм пленкамен (135 пленка, 24×36 мм сурет форматы) бірдей өлшемде болады; осы сенсорлар Canon EOS 1D X Mark II, 5DS/5DSR, 5D Mark IV және 6D Mark II, Nikon D5, D850, D750, D610 және Df сияқты DSLR-лерде қолданылады. Төмен бағалы DSLR-лер көбінесе APS C өлшеміне ұқсас кішірек сенсорды қолданады, ол шамамен 24×16 мм, APS C пленкалық кадрдың өлшемінен сәл кішірек немесе толық кадрлық сенсордың 40% құрайды. DSLR-лерде кездесетін басқа сенсор өлшемдері: Four Thirds System сенсоры толық кадрдың 26%-ы, APS H сенсорлары (мысалы, Canon EOS 1D Mark III-де қолданылады) толық кадрдың шамамен 61%-ы, ал түпнұсқа Foveon X3 сенсоры толық кадрдың 33%-ы (бірақ 2013 жылдан бергі Foveon сенсорлары APS C өлшемінде). Leica компаниясы 37 миллион пикселден тұратын 30×45 мм матрицасы бар «S System» DSLR ұсынады. Бұл сенсор толық кадрлық сенсордан 56% үлкен. DSLR сенсорларының ажыратымдылығы әдетте мегапиксельмен өлшенеді. Қымбат камералар мен үлкен сенсорлы камералар көбінесе жоғары мегапиксельдік рейтингке ие болады. Бірақ мегапиксель санының артуы жоғары сапаны білдірмейді. Жарыққа сезімталдық осыған жақсы мысал. Бірдей өлшемдегі екі сенсорды салыстырғанда, мысалы, екі APS C сенсорының бірі 12,1 МП, екіншісі 18 МП болса, төмен мегапиксельдік рейтингі бар сенсор әдетте жарық аз жағдайда жақсы жұмыс істейді. Себебі, жеке пикселдердің мөлшері үлкен болады, әр пикселге көбірек жарық түседі. Бұл әрқашан осылай бола бермейді, өйткені жоғары мегапиксельді жаңа камералар жақсырақ шуды азайту бағдарламалық жасақтамасына және пиксел тығыздығының жоғары болуынан туындаған пикселге түсетін жарық мөлшерінің азаюын өтеу үшін жоғары ISO параметрлеріне ие.

Төрттен үш (Four Thirds) Sigma FoveonX3 Canon APS C Sony · Pentax · Sigma · Samsung APS C / Nikon DX Canon APS H 35 мм Толық кадр/ Nikon FX Leica S2 Pentax 645D Phase One P 65+ Диагональ (мм) 21.6 24.9 26.7 28.2–28.4 33.5 43.2–43.3 54 55 67.4 Ені (мм) 17.3 20.7 22.2 23.6–23.7 27.9 36 45 44 53.9 Биіктігі (мм) 13.0 13.8 14.8 15.6 18.6 23.9–24 30 33 40.4 Ауданы (мм2) 225 286 329 368–370 519 860–864 1350 1452 2178 Кроп-фактор 2.00 1.74 1.62 1.52–1.54 1.29 1.0 0.8 0.78 0.64

Дала тереңдігін басқару

DSLR-де әдетте қолданылатын линзалардың диафрагмасы 0,9-дан 32-ге дейін ауымды келеді. Кішкентай сенсорлы камераларға арналған линзалардың нақты диафрагмасы көбінесе 2,8-ден үлкен немесе 5,6-дан кішкентай болмайды. Экспозиция диапазонын кеңейту үшін кейбір кішкентай сенсорлы камералар диафрагма механизміне ND-фильтр жиынтығын қосады. Кішкентай сенсорлы камералардың диафрагмасы DSLR-дегідей көру бұрышына қарағанда әлдеқайда көп тереңдік береді. Мысалы, 2/3 дюймдік сенсорлы цифралық камерадағы 6 мм линзаның көру бұрышы 35 мм камерадағы 24 мм линзаға ұқсас. 2,8 диафрагмасында кішкентай сенсорлы камера (егіс коэффициенті 4 болса) 35 мм камерадағы 11-ге орнатылғандай тереңдікке ие.

Кең бұрышты қарау

Линзаның көру бұрышы оның фокустық қашықтығына және камераның бейне сенсорының өлшеміне байланысты; 35 мм пленка форматынан кіші (36 × 24 мм кадр) сенсор, толық кадрлы (35 мм) сенсормен жабдықталған камераға қарағанда, бірдей фокустық қашықтықтағы линза үшін тар көру бұрышын береді. 2017 жылғы мәліметтер бойынша, қазіргі кезде толық кадрлы сенсорлары бар бірнеше DSLR камера бар, олардың ішінде Canon EOS 1D X Mark II, EOS 5D Mark IV, EOS 5DS/5DS R және EOS 6D Mark II; Nikon D5, D610, D750, D850 және Df; сондай-ақ Pentax K 1. Толық кадрлы DSLR-лердің аз болуының себебі, мұндай үлкен сенсорлардың жоғары құны. Орта форматты сенсорлар, мысалы, Mamiya ZD-де қолданылатындай, толық кадрлы (35 мм) сенсорлардан да үлкен, олардың ажыратымдылығы жоғары және тиісінше қымбат. Сенсор өлшемінің көрініс өрісіне тигізетін әсері "кесу коэффициенті" немесе "фокустық қашықтықты көбейтуші" деп аталады, бұл линзаның фокустық қашықтығын толық кадрға эквивалентті фокустық қашықтық алу үшін көбейтуге болатын коэффициент. Әдеттегі APS-C сенсорларының кесу коэффициенті 1,5-тен 1,7-ге дейін болады, сондықтан 50 мм фокустық қашықтығы бар линза 35 мм камерадағы 75 мм-ден 85 мм-ге дейінгі линзаның көру бұрысын береді. Four Thirds жүйесіндегі кішігірім сенсорлардың кесу коэффициенті 2,0-қа тең. APS-C камераларының кесу коэффициенті ұзақ фокус (телефото) линзаларының көру бұрышын тиімді түрде тарылтады, бұл алыс нысандарды жақыннан түсіруді жеңілдетеді, ал кең бұрышты линзалардың көру бұрышы да сол коэффициентке сәйкес азаяды. "Кесу" сенсор өлшемі бар DSLR-лерде, бірдей көру бұрышы үшін 35 мм өлшемі бар сенсорларға қарағанда, тереңдік көлемі сәл артық болады. Белгілі бір фокустық қашықтық үшін қосымша тереңдік көлемін шамамен есептеу үшін тереңдік көлемін кесу коэффициентіне көбейту жеткілікті. Кәсіби фотографтар портреттер түсіру үшін және нысанды фоннан бөліп көрсету үшін көбінесе тереңдік көлемін азайтуды ұнатады.

Әдеттегі емес ерекшеліктері

2007 жылдың 13 шілдесінде FujiFilm Nikon F ұстағышы бар линзаларды қолданатын FinePix IS Pro камерасын жариялады. Бұл камера тікелей көру мүмкіндігінен бөлек, инфрақызыл және ультракөк сәуле спектрлерінде түсіруге қабілетті. 2010 жылдың тамызында Sony 3D фотосуретке мүмкіндік беретін DSLR камералар сериясын шығарды. Бұл Sweep Panorama 3D режимінде камераны көлденең немесе тік қозғау арқылы іске асырылды. Суретті аса кең панорамалық кескін ретінде немесе BRAVIA 3D теледидарында қарауға арналған 16:9 форматындағы 3D фотосурет ретінде сақтауға болады.

Басқа цифрлық камералармен салыстыру

Рефлекстік схема DSLR және басқа да цифрлық камералар арасындағы басты айырмашылық болып табылады. Рефлекстік схемада камера сенсорына түскен кескін, видоискатель арқылы көрінетін кескінмен бірдей болады. Жарық бір линза арқылы өтеді және айнаның көмегімен жарықтың бір бөлігі видоискательге бағытталады – содан аталған камера «бір линзалы рефлекстік» деп танылады. «Тұсқағазға түсіру» камераларында түрлі конструкциялар кездеседі, бірақ әдеттегі конструкция сенсорды линзадан түсетін жарыққа үздіксіз ашық қалдырады, бұл камера экранын электрондық видоискатель ретінде пайдалануға мүмкіндік береді. Дегенмен, жарқын күнде LCD экранын көру қиын болуы мүмкін. Кейбір төмен бағалы камералар шағын қосымша линзасы бар оптикалық видоискательмен жабдықталған, ал DSLR конструкциясының артықшылығы – параллакс жоқтығы: ол ешқашан осьтен тыс көрініс бермейді. DSLR оптикалық видоискатель жүйесінің кемшілігі – оны пайдаланғанда, суретті қарау және құрастыру үшін LCD экранын қолдану мүмкін болмайды. Кейбір адамдар суретті дисплейде құрастыруды ұнатады – олар үшін бұл камераны пайдаланудың қалыпты тәсіліне айналған. Рефлекстік айнаның орналасуына (төменге немесе жоғарыға) байланысты, көріністен келетін жарық видоискательге немесе сенсорға жетеді. Сондықтан көптеген алғашқы DSLR-лерде «тікелей көрініс» (яғни дисплей арқылы фокус, кадр және тереңдік туралы ақпаратты көру мүмкіндігі) болмады, бұл мүмкіндік цифрлық камераларда әрқашан қолжетімді болды. Бүгінде көптеген DSLR-лер тікелей көрініс пен оптикалық видоискатель арқылы көруді ауыстыра алады.

Оптикалық көрініс және цифрлық түрде жасалған бейне

Үлкен, жетілдірілген сандық камералар артқы ЖК экранынан басқа, көз деңгейіндегі электрондық видоискатель (EVF) арқылы оптикалық емес, электрондық түрде линза арқылы (TTL) көрініс ұсынады. DSLR камераларымен салыстырғанда, айырмашылық – EVF цифрлық түрде жасалған кескінді көрсетеді, ал DSLR-дегі видоискатель рефлекстік қарау жүйесі арқылы нақты оптикалық кескінді көрсетеді. EVF кескінінің кішігірім кешігуі бар (яғни, өзгерістерге жауап беруде сәл кешігеді) және оптикалық видоискательге қарағанда төменірек ажыратымдылыққа ие, бірақ рефлекстік қарау жүйесі бар DSLR-мен салыстырғанда аз көлемді және механикалық жағынан қарапайымдырақ болғандықтан параллакссыз көруге мүмкіндік береді. Оптикалық видоискательдер көбінесе ыңғайлырақ және тиімдірек, әсіресе динамикалық фотосуретке түсіру кезінде және жарық жетіспейтін жағдайларда. LCD электрондық видоискательдері бар сандық камералармен салыстырғанда, кескінде уақыт кешігуі болмайды: ол әрқашан дұрыс, себебі жарық жылдамдығымен «жаңартылады». Бұл әрекетті бейнелеуге немесе спорттық фотосуретке түсіруге, сондай-ақ нысан немесе камера жылдам қозғалатын кез келген жағдайда маңызды. Сонымен қатар, қарастырылатын кескіннің «ажыратымдылығы» ЖК экран немесе электрондық видоискательге қарағанда әлдеқайда жоғары, егер дәл фокус үшін қолмен фокус қою қажет болса, макрофотографияда және «микрофотографияда» (микроскоппен) бұл маңызды болуы мүмкін. Оптикалық видоискатель көздің шаршауын да азайтуы мүмкін. Дегенмен, электрондық видоискательдер жарық жетіспейтін жағдайларда жарықтандырылған кескінді ұсынуы мүмкін, өйткені кескінді электрондық түрде күшейтуге болады.