Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Тынық мұхиты театрЫндағы Екінші дүниежүзілік соғыс шайқасы
Battle of the Pacific Theater of World War II
Макин шайқасы – 1943 жылдың 20-24 қарашасы аралығында Гилберт аралдарындағы Макин атоллінде болған Тынық мұхиты кампаниясының бір бөлігі.
The Battle of Makin was an engagement of the Pacific campaign of World War II, fought from 20 to 24 November 1943 on Makin Atoll in the Gilbert Islands.
Жапондықтардың басып кіруі және бекінісі
1941 жылдың 10 желтоқсанында, Перл-Харборға шабуылдан үш күн өткен соң, 300 жапон әскері және Гилберт аралдарын басып алуға арналған арнайы десант күшінің жұмысшылары Макин атолына жетіп, ешқандай қарсылықсыз оны басып алды. Маршалл аралдарының шығысында орналасқан Макин, одақтастар бақылап отырған аралдарға жақын Жапон әуе патрульдерін кеңейту арқылы Жапон қорғаныс шебінің шығыс жағын одақтастардың шабуылынан қорғауға арналған тамаша гидроұшақ базасы ретінде көрілді: Хоуленд аралы, Бейкер аралы, Тувалу және Феникс және Эллис аралдары. Рабаулды бомбалау кезінде ауыр авиациялық шығындарға ұшырау және төрт ауыр крейсердің істен шығуы, Жапондықтардың жақын орналасқан Каролин аралдарындағы Трукте орналасқан күштерімен американдық десант флотына шабуыл жасау жоспарынан бас тартуға әкелді. Тарава мен Макин гарнизондары өздерінің тағдырына қалдырылды.
On 10 December 1941, three days after the attack on Pearl Harbor, 300 Japanese troops plus laborers of the Gilberts Invasion Special Landing Force had arrived off Makin Atoll and occupied it without resistance. Lying east of the Marshall Islands, Makin was intended as an excellent seaplane base to protect the eastern flank of the Japanese perimeter from an Allied attack by extending Japanese air patrols closer to islands held by the Allies: Howland Island, Baker Island, Tuvalu, and Phoenix and Ellice Islands. Heavy aircraft losses and the disabling of four heavy cruisers during the bombing of Rabaul meant that the original Japanese plan of a strike at the American invasion fleet by forces based at Truk in the nearby Caroline Islands was scrapped. The garrisons at Tarawa and Makin were left to their fate.
Теңіз жауынгерлері Макинге шабуыл жасады
1942 жылдың 17 тамызында полковник Эванс Карлсон мен капитан Джеймс Рузвельттің басшылығындағы 2-ші теңіз жауынгерлері батальонының 211 сарбазы USS Nautilus және USS Argonaut есімді екі су асты кемесінен Макинге түсті. Жапон гарнизонында бар болғаны 83-160 сарбаз болды, оларға кіші офицер басшылық етті. Рейдерлер көптеген жапондықтарды өлтірді, бірақ қатты атқышудың нәтижесінде 21 сарбаз қаза тауып, 9-ы тұтқынға түсті. Жапондықтар тұтқындарды Кваджалейн атолына жеткізіп, сонда оларды өлім жазасына кесіп, басын шапты. Рейдтің мақсатының бірі – Тынық мұхитындағы АҚШ-тың ниеттерін жапондықтарға шатастыру еді, бірақ бұл Гилберт аралдарының стратегиялық маңыздылығына жапондықтарды ескертіп, олардың одан әрі нығайып, бекініске кірісуіне себеп болды. Карлсонның шабуылынан кейін жапондықтар Гилберт аралдарын күшейтті. 1942 жылдың тамызында Макинге 5-ші арнайы базалық күштің (700-800 сарбаз) бір ротасы орналастырылды және атоллдағы гидросамолет базасы мен жағалау қорғанысын салу жұмыстары қайта жанданды. 1943 жылдың шілдесіне қарай Макиндегі гидросамолет базасы аяқталып, Kawanishi H8K "Emily" ұшақ-бомбалаушыларын, Nakajima A6M2 N "Rufe" гидроұшақ истребительдерін және Aichi E13A "Jake" барлау гидросамолеттерін қабылдауға дайын болды. Оның қорғанысы да толыққанды аяқталды, бірақ ол Гилберт аралдарындағы басты жапон әскери-әуе базасы – Тарава атолындағыдай кең емес еді. Читозе және 653-ші әуе корпусы осы жерге орналастырылды. Жапондықтар Гилберт аралдарында қорғанысын күшейтіп жатқанда, американдықтар аралдарды қайта басып алу жоспарларын жасап жатты.
On 17 August 1942, 211 Marines of the 2nd Marine Raider Battalion under command of Colonel Evans Carlson and Captain James Roosevelt were landed on Makin from two submarines, USS Nautilus and USS Argonaut. The Japanese garrison only posted 83 to 160 men under the command of a warrant officer. The Raiders killed many Japanese but ultimately, under heavy fire withdrew after losing 21 killed and 9 captured. The Japanese moved their prisoners to Kwajalein Atoll, where they were later beheaded. One objective of the raid was to confuse the Japanese about U. S. intentions in the Pacific, but it had the effect of alerting the Japanese to the strategic importance of the Gilbert Islands and led to their further reinforcement and fortification. After Carlson's raid, the Japanese reinforced the Gilberts. Makin was garrisoned with a single company of the 5th Special Base Force (700–800 men) in August 1942, and work on both the seaplane base and coastal defenses of the atoll was resumed in earnest. By July 1943 the seaplane base on Makin was completed and ready to accommodate Kawanishi H8K "Emily" flying boat bombers, Nakajima A6M2 N "Rufe" floatplane fighters and Aichi E13A "Jake" reconnaissance seaplanes. Its defenses were also completed, although they were not as extensive as on Tarawa Atoll—the main Japanese Navy air base in the Gilberts. The Chitose and 653rd Air Corps were detached and deployed here. While the Japanese were building up their defenses in the Gilberts, American forces were making plans to retake the islands.
АҚШ шабуыл жасауды жоспарлап отыр
Алеут аралдарындағы кампанияның аяқталуы және Соломон аралдарындағы табыстар, адам күші мен материалдық ресурстардың артуымен қатар, 1943 жылдың соңында АҚШ Әскери-теңіз күштеріне Орталық Тынық мұхитында шабуыл жасауға мүмкіндік берді. Адмирал Честер Нимиц осы шабуылды 1943 жылдың басында ұсынған болатын, бірақ оны Бисмарк аралдарындағы Рабаулды қоршаумен, «Картвил» операциясымен бірге жүзеге асыруға жеткілікті ресурстар болмады. Жапондықтарға қарсы «аралдан-аралға секіріп» жақындасу жоспарланды: келесі шабуылды қолдау үшін бір арал тобында теңіз және әуе базаларын құру. Гилберт аралдары осы тізбектегі алғашқы қадам болды. 1943 жылдың маусым айында Біріккен штабтар басшылығы Тынық мұхиты флотының Бас қолбасшысы адмирал Честер В. Нимицке Маршалл аралдарын басып алу жоспарын ұсынуды тапсырды. Бастапқыда Нимиц пен Әскери-теңіз операцияларының бастығы адмирал Эрнест Дж. Кинг жапондықтардың сыртқы қорғаныс шебіне тікелей шабуыл жасағысы келді, бірақ сол кездегі Тынық мұхиты флотында Маршалл аралдарына Пёрл-Харбордан тікелей шабуыл жасау үшін жеткілікті әскер мен көлік болмады. Бұл кемшіліктерді және АҚШ күштерінің шектеулі жауынгерлік тәжірибесін ескере отырып, Кинг пен Нимиц Эллис және Гилберт аралдары арқылы Маршалл аралдарын қадамдық түрде басып алуға шешім қабылдады. Гилберт аралдары Оңтүстік Маршалл аралдарынан 322 км қашықтықта орналасқан және Гилберт аралдарындағы операцияларды бомбалаумен және алыс қашықтықтағы барлаумен қолдауға болатын Эллис аралдарындағы АҚШ Әуе күштерінің (USAAF) Consolidated B-24 Liberator ұшақтарының ұшу қашықтығында болды. Осы артықшылықтарды ескере отырып, 1943 жылдың 20 шілдесінде Біріккен штабтар басшылығы Гилберт аралдарындағы Тарава және Абемама атолдарын, сондай-ақ жақын орналасқан Науру аралын басып алуға шешім қабылдады. Операцияның кодолық атауы «Гальваникалық операция» болды. 4 қыркүйекте АҚШ-тың 5-ші флотының десанттық әскерлері V десанттық корпусы болып тағайындалды және Теңіз жаяу әскерлерінің генерал-майоры Холланд Смитке бағындырылды. V десанттық корпустың құрамында екі дивизия болды: Жаңа Зеландияда орналасқан 2-ші теңіз дивизиясы және Гавайиде орналасқан АҚШ армиясының 27-ші жаяу әскер дивизиясы. 27-ші жаяу әскер дивизиясы 1940 жылдың қазан айында федералдық қызметке шақырылғанға дейін Нью-Йорк Ұлттық гвардиясының бөлігі болған. Ол Гавайиге көшірілді және Орталық Тынық мұхитындағы АҚШ армиясының Бас қолбасшысы генерал-лейтенант Роберт С. Ричардсон кішінің Гильберт аралдарына шабуыл жасау үшін таңдалғанға дейін бір жарым жылдай сол жерде болды. Амфибиялық барлау ротасының командирі капитан Джеймс Джонс (1999-2003 жылдары Теңіз жаяу әскерлерінің командирі болған Джеймс Л. Джонстың әкесі) USS Nautilus суасты қайығында Гилберт аралдарының перископтық барлауын жүргізіп, алдағы шабуылға арналған плацдармдар туралы нақты мәліметтерді жинады. 27-ші жаяу әскер дивизиясына десанттық күшті қамтамасыз ету міндеті жүктелді, оның құрамында бір полктік жауынгерлік топ (Нью-Йорк Ұлттық гвардиясының әйгілі «Жауынгерлік 69-шы» полкі – 165-ші жаяу әскер полкі), батальондық десанттық топ (105-ші жаяу әскер полкінің 3-ші батальоны), 105-ші далалық артиллерия батальоны және 193-ші танк батальоны болды. Бұл бөлімдер генерал-майор Ральф Смит басшылығында болды, ол Бірінші дүниежүзілік соғыстың қатысушысы және 1942 жылдың қарашасынан бастап қолбасшылық міндетін атқарды. Ол сол кездегі АҚШ армиясының ең беделді офицерлерінің бірі болды. 1943 жылдың сәуір айында 27-ші жаяу әскер дивизиясы амфибиялық операцияларға дайындық бастады. 27-ші жаяу әскер дивизиясының «Гальваника» операциясындағы (армиялық бөлігі «Курбаш» деп аталды) рөлін жоспарлау 1943 жылдың тамызының басында басталды, ал бастапқы мақсат – Батыс Гилберт аралдарындағы Науру аралы болды. Басқа мақсаттардан айырмашылығы, Науру нақты арал болды, оның ауданы әлдеқайда үлкен және гарнизоны күштірек болды. Алайда 1943 жылдың қыркүйегінде 27-ші дивизияның мақсаты өзгерді. Тарава мен Науру аралындағы бір мезгілдегі операцияларды теңіз және әуе күштерімен қамтамасыз етудің қиындығы, сондай-ақ үлкен және қатты қорғалған Науруды басып алу үшін қажетті дивизияны тасымалдауға жеткілікті көлік болмауы адмирал Нимицті 27-ші дивизияның мақсатын Наурудан Солтүстік-Шығыс Гилберт аралдарындағы Макин атолына ауыстыруға мәжбүр етті. 27-ші жаяу әскер дивизиясының штабы 28 қыркүйекте нысананың өзгергенін біліп, бастапқы Науру жоспарын тоқтатып, Макин атолын басып алуды жоспарлауды бастады.
The end of the Aleutian Islands campaign and progress in the Solomon Islands, combined with increasing supplies of men and material, gave the United States Navy the resources to make an invasion of the central Pacific in late 1943. Admiral Chester Nimitz had argued for this invasion earlier in 1943, but the resources were not available to carry it out at the same time as Operation Cartwheel, the envelopment of Rabaul in the Bismarck Islands. The plan was to approach the Japanese home islands by "island hopping": establishing naval and air bases in one group of islands to support the attack on the next. The Gilbert Islands were the first step in this chain. In June 1943, the Joint Chiefs of Staff directed Admiral Chester W. Nimitz, Commander in Chief of the Pacific Fleet (CINCPAC), to submit a plan to occupy the Marshall Islands. Initially both Nimitz and Admiral Ernest J. King, the Chief of Naval Operations, wanted to attack right into the heart of the Japanese outer defense perimeter, but any plan for assaulting the Marshalls directly from Pearl Harbor would have required more troops and transports than the Pacific Fleet had at the time. Considering these drawbacks and the limited combat experience of the U. S. forces, King and Nimitz decided to take the Marshalls in a step by step operation via the Ellice and Gilbert Islands. The Gilberts lay within 200 mile (322 km) of the southern Marshalls and were well within range of United States Army Air Forces (USAAF) Consolidated B 24 Liberator aircraft based in the Ellice Islands, which could provide bombing support and long range reconnaissance for operations in the Gilberts. With those advantages in mind, on 20 July 1943 the joint Chiefs of Staff decided to capture the Tarawa and Abemama atolls in the Gilberts, plus nearby Nauru Island. The operation was codenamed "Operation Galvanic." On 4 September, the U. S. 5th Fleet's amphibious troops were designated the V Amphibious Corps and placed under Marine Corps Major General Holland Smith. The V Amphibious Corps had two divisions, the 2nd Marine Division based in New Zealand, and the U. S. Army's 27th Infantry Division based in Hawaii. The 27th Infantry Division had been a New York National Guard unit before being called into federal service in October 1940. It was transferred to Hawaii and remained there for 1½ years before being chosen by Lieutenant General Robert C. Richardson Jr., U. S. Army Commanding General in the Central Pacific, for the Gilbert Islands invasion. Captain James Jones (father of James L. Jones, Commandant of the Marine Corps 1999–2003), Commanding Officer of Amphibious Reconnaissance Company, VAC performed a periscope reconnaissance of the Gilberts aboard the submarine USS Nautilus, establishing accurate accounts of the beachheads for the upcoming invasion. The 27th Infantry Division was tasked to supply the landing force, with one regimental combat team (the 165th Infantry Regiment, the famed "Fighting 69th" of the New York National Guard), reinforced by a battalion landing team (the 3rd Battalion, 105th Infantry Regiment), supported by the 105th Field Artillery Battalion and the 193rd Tank Battalion, under Major General Ralph C. Smith, a veteran of World War I who had assumed command in November 1942. He was one of the most highly respected officers in the U. S. Army of the time. In April 1943, the 27th Infantry Division had begun preparing for amphibious operations. Planning for the 27th Infantry Division's role in "Galvanic" (the Army portion was codenamed "Kourbash") began in early August 1943, with Nauru Island in the western Gilberts as the original objective. Unlike the other objectives, Nauru was an actual island, much larger in size and more heavily garrisoned. However, in September 1943 the 27th's objective changed. The difficulty of providing adequate naval and air support of simultaneous operations at Tarawa and the much more distant Nauru, plus lack of sufficient transport to carry the entire division required to take the larger, more heavily defended Nauru, caused Admiral Nimitz to shift the 27th's objective from Nauru to Makin Atoll, in the northeast Gilberts. The 27th Infantry Division staff learned the change of target on 28 September, scrapped the original Nauru plan, and began planning to capture Makin.
Кіріспе
Контр-адмирал Ричмонд К. Тернердің басқаруымен 52-ші тапсырма тобы (TF 52) 1943 жылдың 10 қарашасында Перл-Харбордан шықты. 27-ші жаяу әскер дивизиясының бөлімшелері, Neville, Leonard Wood, Calvert және Pierce шабуылдық тасымалдағыштарымен тасымалданды, сондай-ақ Alcyone шабуылдық жүк кемесі, Belle Grove десанттық кемесі және 52.1 тапсырма тобының -31, -78 және -179 LST кемелері десант күшіне, 52.6 тапсырма тобына кірді. Басқыншылық күнінің алдында Макин атолының басты аралы Бутаритаридегі жапон гарнизоны 806 адамнан тұрды: 6-шы арнайы теңіз десант күшінің 284 теңіз жаяу әскері, 802-ші және 952-ші авиациялық бөлімдерінің 108 авиациялық қызметкері, 111-ші пионерлік бөлімнің 138 әскері және 3-ші арнайы базалық күштің 4-ші флот құрылыс бөлімі мен Макин танк отрядының 276 адамы (3 дана 95-ші типтегі «Ха Го» жеңіл танктері), барлығы кіші лейтенант Сейзо Ишикаваның басқаруында болды. Макиндегі жауынгерлік дайындықтан өткен әскерлердің саны 300-ден аспады. Бутаритаридің құрлықтағы қорғанысы аралдың орталық бөлігіндегі гидроұшақтар базасының жанындағы лагуна жағалауына шоғырланған. Екі танкқа қарсы кедергі жүйесі болды: батыс танкқа қарсы кедергі лагунадан Бутаритари арқылы екі үшін бір бөлігіне дейін созылды, ені 4 метр, тереңдігі 5 метр, бетонды ұяда бір танкқа қарсы зеңбірек, алты пулемет позициясы және 50 мылтық орнымен қорғалған. Шығыс танкқа қарсы кедергі, ені 4 метр, тереңдігі 2 метр, лагунадан аралдың екі үшін бір бөлігіне дейін созылып, әр шетінде ағаштан жасалған танкқа қарсы бөгеттермен иілді. Ол екі қабатты тікенек сымдарымен және зеңбірек орналасуы мен мылтық орнынан жасалған күрделі жүйемен қорғалған. Бутаритаридің теңіз жағында жағалау қорғаныс қарулары, үш 37 мм танкқа қарсы зеңбірек позициясы, 10 пулемет орны және 85 мылтық орны бар бірнеше бекіністер салынды. Жапондықтар 1942 жылы Карлсонның шабуылы сияқты, Бутаритаридің теңіз жағынан шабуыл болатынын күтіп, шабуыл болған жерден 3 км (2 миль) қашықтықта қорғаныс құрды. Ұшақ, кеме, күшейте түсу немесе көмек күтімі болмағандықтан, аз санды және қару-жарағы нашар қорғаушылар тек американдық шабуылды мүмкіндігінше ұзаққа созғызуға үміттене алатын еді.
The invasion fleet, Task Force 52 (TF 52) commanded by Rear Admiral Richmond K. Turner, left Pearl Harbor on 10 November 1943. The landing force, Task Group 52.6, consisted of units of the 27th Infantry Division transported by attack transports Neville, Leonard Wood, Calvert, and Pierce; attack cargo ship Alcyone; landing ship dock Belle Grove; and LSTs −31, −78, and −179 of Task Group 52.1. On the eve of invasion, the Japanese garrison on Makin Atoll's main island, Butaritari, numbered 806 men: 284 naval ground troops of the 6th Special Naval Landing Force, 108 aviation personnel of the 802nd and 952nd Aviation Units, 138 troops of the 111th Pioneers, and 276 men of the Fourth Fleet Construction Department and Makin Tank Detachment of 3rd Special Base Force (3 Type 95 Ha Go light tanks), all commanded by Lieutenant (junior grade) Seizo Ishikawa. The number of trained combat troops on Makin was not more than 300 soldiers. Butaritari's land defenses were centered around the lagoon shore, near the seaplane base in the central part of the island. There were two tank barrier systems: the west tank barrier extended from the lagoon two thirds of the way across Butaritari, was 12 to 13 feet (4 m) wide and 15 feet (5 m) deep, and was protected by one anti tank gun in a concrete pillbox, six machine gun positions, and 50 rifle pits. The east tank barrier, 14 feet (4 m) wide and 6 feet (2 m) in depth, stretched from the lagoon across two thirds of the island and bent westward with log antitank barricades at each end. It was protected by a double apron of barbed wire and an intricate system of gun emplacements and rifle pits. A series of strongpoints was established along Butaritari's ocean side, with coastal defense guns, three 37 mm anti tank gun positions, 10 machine gun emplacements and 85 rifle pits. The Japanese expected the invasion to come on the ocean side of Butaritari, following the example of Carlson's raid in 1942, and established their defenses 2 mile (3 km) from where the raid had taken place. Without aircraft, ships, or hope of reinforcement or relief, the outnumbered and outgunned defenders could only hope to delay the coming American attack for as long as possible.
Инвазия
Макинге қарсы әуе операциялары 1943 жылдың 13 қарашасында Еллис аралдарынан жетінші әуе күшінің B-24 бомбалаушыларымен басталды. Grumman FM-1 Wildcat истребителдері Douglas SBD Dauntless пикирлеуші бомбалаушыларын және Grumman TBF Avengers торпеда ұшақтарын USS Liscome Bay, USS Coral Sea және USS Corregidor эскорт тасымалдаушыларынан сүйемелдеді; содан кейін USS Minneapolis және басқа да соғыс кемелерінің оттық қолдау кемелері қолдау көрсетті. Бомбалау кезінде «Миссисипи» линкор кемесінде болған жарылыстан 43 теңізші қаза тапты. Әскерлер 20 қараша күні сағат 08:30-да екі жағажайға десант түсіре бастады. Қызыл жағажайға алғашқы десант жоспар бойынша өтті, шабуыл жасаған әскерлер аралдың теңіз жағында оқиғасыз сапардан кейін жылдам түрде ішкі аймаққа қарай жылжыды. Олардың жағадан шығуына кейде снайперлердің оқтары және әуе және теңіз бомбалауынан қалған қирандылар мен суға толы кратерлердің арасынан өту қажеттілігі ғана кедергі келтірді. Атап айтқанда, кратерлер 193-ші танк батальонының жеңіл танктерімен Қызыл жағажайдағы күштерге танкілік қолдау көрсетуін қиындатты, себебі алдыңғы M3 Stuart жеңіл танкы бір жарық тесігіне батып, оның артындағы барлық көліктердің өтуін тоқтатты. Десанттық қайықтар Жасыл жағажайға лагунадан жақындағанда, аралдың қорғаушыларынан шағын қарулар мен пулеметтерден атыла бастады. Шабуыл жасаған әскерлер жоспарланғандай, жағажайға толы суда жақындап келгеніне қарамастан, лагунаның тереңдігін дұрыс есептемегендіктен, олардың кішкентай қайықтары суға батып, жағажайға белдеріне дейін сумен жүруге мәжбүр болды. Жабдықтар мен қару-жарақ жоғалды немесе суға ішінді, ал жағажайға жақындаған үш адам қаза тапты, себебі қорғаушылар соңғы тіректерін танкке қарсы тосқауылдар бойындағы ішкі аймаққа орналастыруды жөн көрді. АҚШ-тың десант жоспары жапондықтарды Қызыл жағажайдағы алғашқы десантқа қарсы күш-жігерлерінің көп бөлігін жұмсауға және осылайша Сары жағажайға десант түсірген әскерлерге арт жағынан шабуыл жасауға мүмкіндік беруді мақсат еткен. Алайда, жапондықтар Қызыл жағажайдағы шабуылға жауап бермеді және Сары жағажайдан тек оқтырмамен шегінді, бұл 27-ші дивизияның әскерлеріне бекіністі нысандарды бірінен соң бірі жоюдан басқа амал қалдырмады. Нысандарды талқандау операцияларына қиылысқан атыс қаупіне байланысты ауыр қолдау қаруын, соның ішінде танктерді пайдалану мүмкіндігінің жиі болмауы кедергі келтірді. 165-ші жаяу әскер полкінің командирі полковник Гардинер Конрой бірінші күнінің түстен кейін жапон снайперінің оғынан қаза тауып, оның орнына полковник Джерард У. Келли келді.
Air operations against Makin began on 13 November 1943, with B 24 bombers of the Seventh Air Force from the Ellice Islands. Grumman FM 1 Wildcat fighters escorted Douglas SBD Dauntless dive bombers and Grumman TBF Avengers from escort carriers USS Liscome Bay, USS Coral Sea and USS Corregidor; followed by support guns from fire support ship USS Minneapolis and other war vessels. During the bombardment, a turret explosion on battleship Mississippi killed 43 sailors. Troops began to go ashore at two beaches at 08:30 on 20 November. The initial landings on Red Beach went according to plan with the assault troops moving rapidly inland after an uneventful trip on the ocean side of the island. Their progress off the beach was slowed only by an occasional sniper and the need to negotiate their way around the debris and water filled craters left by the air and naval bombardment. The craters in particular stymied tank support of the Red Beach forces by the light tanks of the 193rd Tank Battalion when the lead M3 Stuart light tank became partially submerged in a shellhole and blocked passage of all the vehicles behind it. As the landing craft approached Yellow Beach from the lagoon, they began to receive small arms and machine gun fire from the island's defenders. The assault troops were also surprised to discover that even though they were approaching the beach at high tide as planned, a miscalculation of the lagoon's depth caused their small boats to go aground, forcing them to walk the final to the beach in waist deep water. Equipment and weapons were lost or water soaked, and three men were killed approaching the beach, mainly because the defenders chose to make their final stand farther inland along the tank barriers. The U. S. invasion plan was conceived in the hope of luring the Japanese into committing most of its forces to oppose the first landings on Red Beach and thereby allow the troops landing on Yellow Beach to attack from the rear. The Japanese, however, did not respond to the attack on Red Beach and withdrew from Yellow Beach with only harassing fire, leaving the troops of the 27th Division no choice but to knock out the fortified strongpoints one by one. Reduction operations were hampered by the frequent inability to use heavy support weapons, including tanks, because of the danger of cross fire. The commander of the 165th Infantry Regiment, Colonel Gardiner Conroy, was killed in action by a Japanese sniper on the afternoon of the first day and was succeeded by Colonel Gerard W. Kelley.
Макинді басып алу
Екі күндік қажырлы шайқастар жапондықтардың қарсылығын әлсіретті. Бүкіл атол тазартылғаннан кейін Смит 23 қараша күні таңертең: "Макин алынды, команданы гарнизон күштерінің командиріне беруді ұсынамын" деп хабарлады. Макинды басып алудың ең қиын мәселесі екі жеке десант күшінің әрекеттерін үйлестіру болды, оны қорғаушылар күтілгендей қарсылық көрсетпегені күрделендірді. Сонымен қатар, шабуылға дейінгі барлау кезінде анықталмаған, тар жағалаулардың жабдықтау үшін қолайсыздығы да үлкен қиындық тудырды.
Two days of determined fighting reduced Japanese resistance. After clearing the entire atoll, Smith reported on the morning of 23 November, "Makin taken, recommend command pass to commander garrison force." The most difficult problem capturing Makin was coordinating the actions of two separate landing forces, made more difficult because the defenders did not respond as anticipated. The unsuitability of the narrow beaches for supply landing operations—which went undiscovered by pre invasion reconnaissance—was also a severe handicap.