Кіріспе

USS Indiana (BB 58) – 1930 жылдары АҚШ Теңіз күштері үшін салынған төрт жылдам линкордың екіншісі. Вашингтон келісімі жүйесінің 1930 жылдардың ортасында күші жойылғаннан кейін құрылған алғашқы американдық линкорлары, негізгі артиллерияны күшейтуге мүмкіндік беретін «эскалациялық баптан» пайдаланды. Бірақ, ірі линкорларды құрысуға рұқсат бермеу, олардың суыру салмағын Вашингтон келісімі шегіне жақын ұстады. Олар өздерімен бірдей калибрлі қаруларға қарсы брондалуы керек болды, ал суыру салмағының шектеулері кемелердің тығыздығына әкелді. Бұл мәселе соғыс кезінде олардың зениттік қаруларын күшейту арқылы ушықты, нәтижесінде экипаж саны айтарлықтай өсті. «Индиана» 1942 жылдың сәуір айында қызметке түсті, сол кезде АҚШ Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысып жатқан еді, және кеме бірден Тынық мұхитындағы Жапонияға қарсы соғысқа тартылды. Оның алғашқы шайқасы 1942 жылдың соңында Гуадалканал операциясында теңізшілерге қолдау көрсету кезінде болды. Келесі үш жылда ол екі негізгі міндетті атқарды: Тынық мұхиты арқылы амфибиялық шабуылдарға теңіз артиллериялық қолдау көрсету және жылдам авиациялық топтың әуе шабуылдарынан қорғау. 1943 жылдың қарашасында Тарава шайқасында және 1944 жылдың ақпанында Кваджалейн шайқасында жапондық бекіністерін атқылады. Соңғы операция кезінде «Вашингтон» линкорымен соқтығысып, жөндеуге алынуға мәжбүр болды. 1944 жылдың сәуір айында флотқа оралғаннан кейін, ол Мариан және Палау аралдары операциясына қатысып, Сайпанды бомбалады және Филиппин теңізі шайқасында флотты қорғауға көмектесті. Қозғалтқыштағы ақаулар оның қыркүйекте Пелелиу шайқасына қатысуына кедергі келтірді, бірақ ол 1945 жылы Иво Джима және Окинава шайқастарында болды. Соңғы шайқаста ол бірнеше камикадзе ұшақтарын атып түсірді. Тамыз айында Жапонияның капитуляциясынан кейін, ол қыркүйекте АҚШ-қа оралғанға дейін оккупациялық күштерге адамдар жіберді. Соңғы жөндеуден кейін ол резервке қойылды және 1962 жылға дейін Теңіз күштерінің тізімінде болды. Одан кейін ол Теңіз кемелерінің тізімінен шығарылып, келесі жылы металл тескісіне сатылды.

Дизайн

Бұл тапсырыс 1920-1930 жылдары соғыс кемелерінің құрылысын бақылаған Вашингтон келісімінің күшін жойған кездегі жаһандық теңіз қарулануы аясында берілді. Вашингтон және Лондон келісімдеріне сәйкес, «келісім кемелері» стандартты суыру мөлшерімен және негізгі батареядағы қарулармен шектелді. 1936 жылы Жапония келісім жүйесінен бас тартқаннан кейін, АҚШ Әскери-теңіз күштері Екінші Лондон келісіміндегі «эскалаторлық тармаққа» жүгінуге шешім қабылдады, бұл суыру мөлшерін арттыруға және қарулануды күшейтуге мүмкіндік берді. Жаңа кемелердің мөлшерін ұлғайтуға қатысты Конгрестің наразылығы жобалаушыларды ығысуды мүмкіндігінше 35 000 тоннаға жақын ұстауға мәжбүр етті, сонымен қатар үлкен қарулар мен осы калибрдегі қаруларды жеңуге жеткілікті броняны қосуға мәжбүр етті. «Индиана» кемесінің жалпы ұзындығы 207 метр (680 фут), ені 33 метр (108 фут), сусыру тереңдігі 11 метр (35 фут) болды. Оның жобаланған суыру мөлшері көрсетілген, ал толық жауынгерлік жүктемеде – . Кеме төрт General Electric бу турбинасымен қоздырылды, әрқайсысы бір жетекті білікпен байланыстырылған, ал бу сегіз Babcock & Wilcox майлы қазандықтарымен қамтамасыз етілді. Турбиналардың қуаты жоғары жылдамдыққа жетуге мүмкіндік берді. Кеменің круиздік қашықтығы сағаттық жылдамдықпен шамамен болды. Онда әуе барлауы үшін үш Vought OS2U Kingfisher гидроұшағы тасымалданды, олар кеменің кормасында орналасқан екі ұшақ катапультасы арқылы ұшырылды. Бейбіт уақытта экипаж 1793 офицер мен сарбаздан тұрды, бірақ соғыс кезінде экипаж 2500 офицер мен сарбазға дейін өсті. Кемеде негізгі батареяда тоғыз 16 дюймдік/45 калибрлі Mark 6 зеңбірегі бар үш үш зеңбірек мұнарасы орналасқан, олардың екеуі алдыңғы бөлігінде бірінен соң бірі орналасқан, ал үшіншісі кормада орналасқан. Қосымша батареяда орталық бөлігінде орналасқан бес мұнараның әр жағында бес 5 дюймдік/38 калибрлі екі мақсатты зеңбіректерден құралған жиындар болды. Жоба бойынша кеме он екі зениттік зеңбірек және он екі .50 калибрлі (12.7 мм) M2 Браунинг пулеметтерімен жабдықталған, бірақ ол 1.1 дюймдік зеңбіректердің орнына жеті төрт зеңбіректі Бофорс зеңбірегімен және .50 калибрлі пулеметтердің орнына отыз бес Оерликон автопулеметтерімен аяқталды. Негізгі броньды белдеудің қалыңдығы болды, ал негізгі броньды палубаның қалыңдығы болды. Басты батареяның мұнараларының алдыңғы беттері қалың болды және олар қалың барбеттердің үстіне орнатылған. Бақылау мұнарасының қабырғалары қалың болды.

Өзгерістер

Индиана соғыс кезеңінде бірнеше өзгерістерге ұшырады, олар негізінен әуеге қарсы артиллериялық батареялар мен түрлі радарлардың қосылуынан тұрды. Алғашқы өзгеріс 1941 жылы алдыңғы мачтаға орнатылған SC әуе іздеу радарын орнату болды, ол кейіннен SK типімен ауыстырылды. Сонымен қатар, алдыңғы суперқұрылымға SG жер бетін іздеу радарі орнатылды; 1942 жылы Гуадалканал шайқасы кезіндегі тәжірибеден кейін негізгі мачтаға екінші SG жиынтығы қосылды. 1943 жылы ол басқару мұнарасына орнатылған Mark 3 отты басқару радарын алды, ол негізгі батареялық қаруларды бағыттауға көмектесті. Mark 3 радары тез арада жаңартылған Mark 8 отты басқару радарімен және қосымша батареялық қарулар үшін Mark 4 радарларымен алмастырылды. Кейін ол Mark 4 радарларының орнына Mark 12/22 жиынтығын алды. «Индиана» сонымен қатар TDY кедергі жасайтын құрылғыны да алды. 1945 жылы кемедегі дәстүрлі бақылау оптикалық құралдары Mark 27 микротолқынды радарларымен ауыстырылды. Кемедегі жеңіл әуеге қарсы артиллериялық батарея біртіндеп күшейтілді. 1942 жылдың соңында тағы үш 40 мм төрттік зениттік қондырғы қосылды. 1943 жылдың қаңтарына қарай, оған тағы он сегіз 20 мм зениттік қару орнатылды, осылайша қарудың жалпы саны елу үшке жетті. Ақпан айында тағы екі 40 мм төрттік зениттік қондырғы қосылды, ал сол жылдың соңында тағы жеті 20 мм зениттік қару қосылды, барлығы алпыс стволді батарея құрылды. 1944 жылдың шілдесіне қарай «Индиана» кемесінен 20 мм зениттік қарудың бесеуі алынып тасталды; тағы үшеуі 1945 жылдың ортасында, соғыс аяқталғанға дейін алынып тасталды.

Құрылыс

Жаңа соғыс кемесі 1934 жылғы 27 наурызда Винсон-Траммел заңымен бекітілді, ал президент Франклин Д. Рузвельт 1938 жылғы 21 қыркүйекте «Индиана» атауын мақұлдады. «Индиана» кемесінің қазығы 1939 жылғы 20 қарашада Вирджиния штатының Ньюпорт-Ньюс кеме құрылысы және құрғақ док компаниясында салынды. Аяқталған корпус 1941 жылғы 21 қарашада суға жіберілді, ал суға түсіру рәсімін Индиана губернаторы Генри Ф. Шрикердің қызы Маргарет Роббинс жүргізді. «Индиана» 1942 жылғы сәуір айында аяқталып, 30-ы күні флотқа қосылды. Кейін капитан Аарон С. Мерилл кемеге алғашқы басшылықты атқарды. Әскери-теңіз күштерінің хатшысы Франк Нокс қатысқан салтанатты комиссиялау рәсімінде кеме 1898 жылғы Сантьяго-де-Куба шайқасында қолданылған ескі «Индиана» соғыс кемесінің туын көтеріп тұрды. Ньюпорт-Ньюсте жабдықтау жұмыстары 20 мамырға дейін жалғасты, ал келесі күні «Индиана» теңіз сынақтарына шықты. Алғашқы сынақтар 26-29 мамыр аралығында Чесапик шығанағында өтті. 1 маусымда жылдамдық сынақтары өтті, оның барысында «Чарльз Ф. Хьюз», «Хиллари П. Джонс», «Инграхам» және «Вулси» эсминецтері сүйемелдеді. Сынақтар, оқ ату жаттығулары және түрлі жаттығулар қыркүйек айына дейін жалғасты. 29 қыркүйекте ол Мэн штатындағы Каско шығанағына оқ ату жаттығуларын жалғастыру үшін жол тартты. 9 қарашада кеме жауынгерлік қызметке толықтай дайын деп жарияланды және сол күні Панама каналына бағытталды. Осы кезде АҚШ Германия мен Жапониямен шамамен бір жылдан бері соғысып жатты және Тынық мұхитындағы Гуадалканал операциясының ортасында болды; «Индианаға» сол жердегі күштерге қосылуға бұйрық берілді.

Гуадалканал, Тарава және Кваджалейн шайқастары

14 қарашада Индиана Task Group (TG) 2.6 тобының флагманы болып тағайындалды, оған Columbia жеңіл крейсері және De Haven мен Saufley эсминдері кірді. Содан кейін төрт кеме 28 қарашаның түстен кейін Тонгаға жетті. Отын құйғаннан кейін Индиана екі күннен соң TG 66.6 тобына ауысып, 2 желтоқсанда Нумеаға келді. Ол жерде ол Task Force (TF) 64 тобының кемелерімен жаттығуларға қатысты. Кеме екінші Гуадалканал теңіз шайқасында ауыр зақым алған South Dakota бауырласының орнын толтырды. Гуадалканал маңындағы операциялар кезінде Индиана жағалаудағы американдық күштерге артиллериялық қолдау көрсетті. 1943 жылдың қаңтарына қарай кемеге North Carolina және Washington жылдам соғыс кемелері қосылды; үш соғыс кемесі контр-адмирал Уиллис Ли басқаратын TF 64 тобы ретінде біріктірілді және келесі жылға дейін Соломон аралдарындағы шайқастарды қолдау үшін конвойларды сүйемелдеді. Бұл операциялардың ішінде 1943 жылдың 1-4 қаңтары аралығында Гуадалканалға 25-ші жаяу әскер дивизиясының бөлімдерін тасымалдаған жеті көліктік кемелерді сүйемелдеу болды. Сол айдың соңындағы конвой операциясының бірінде соғыс кемелері оңтүстікке тым алыс кетіп, Rennell аралы шайқасында американдық крейсер тобына көмектесе алмады. New Georgia аралына шабуыл кезінде Индиана, North Carolina және Massachusetts соғыс кемелерінен тұратын күштің шабуылға қарсы кемелерді қорғауға тағайындалды. Индиана 31 тамыз – 1 қыркүйек күндері Marcus аралына шабуыл жасаған авиациялық топты қолдады. 20-23 қарашада Tarawa аралына шабуылға қатысып, Makin Atoll маңында 50.2 операциялық тобының ұшақ тасымалдаушыларына, соның ішінде Enterprise, Belleau Wood және Monterey кемелеріне қарсы әуе қорғанысын қамтамасыз етті. Осы аймақтағы операциялар кезінде Индиананың зенитшілері алғашқы жапон ұшағын жоқ қылды. 8 желтоқсанда Индиана, тағы төрт линкор және он екі эсминец Nauru аралындағы жапондық позицияларды бомбалады. Бес соғыс кемесінен аралға 810 он алты дюймдік снаряд атылды. 1944 жылдың 1 қаңтарында Индиана TG 37.2 тобына тағайындалды, ал 16 қаңтарда South Dakota және Burns, Charrette және Conner эсминецтерімен бірге артиллериялық жаттығуларға қатысты. Бес кеме, North Carolina, Washington және тағы үш эсминецпен бірге 18 қаңтарда Тынық мұхитындағы келесі ірі десанттық операцияға – Marshall аралдарына жол тартты. Жолда кемелердің ұшаққа қарсы батареяларымен жаттығулар өтті. Олар теңізде Bunker Hill және Monterey авианосектерімен кездесіп, 20 қаңтарда Funafuti-ге келгеннен кейін бөлім TG 58.1 болып қайта тағайындалды. Осы кезде топқа Enterprise, Yorktown, Belleau Wood және бірнеше крейсер мен эсминец қосылды. 25-28 қаңтар аралығында қосымша жаттығулар, соның ішінде ұшаққа қарсы жаттығулар өтті; Индиана авианосецтердің ұшақтарынан жасалған шабуылдардың мақсаты ретінде де пайдаланылды. Операция кезінде Индиана контр-адмирал Гленн Б. Дэвис басқарған 8-ші линкор дивизиясының флагманы болды. Қаңтардың соңында Индиана Marshall аралдарындағы Kwajalein аралына шабуылға дайындық жұмыстарына қатысты. 29 қаңтарда кеме Maloelap Atoll-ға Washington және Enterprise мен Yorktown авианосектерімен бірге шабуыл жасады, ал келесі күні кемелер жапондық қорғанысты әлсірету үшін Kwajalein-ді бомбалауды бастады. 30 қаңтарда Индиана, Massachusetts және Washington төрт эсминецпен бірге Kwajalein-ді бомбалауға бөлінді. Олар келесі күні таңертең оқ ату позицияларына жетіп, 09:56-да атысты бастады. Олар және басқа кемелер атолда тұрған су асты кемесіне қарсы күресуші кеме мен бес күзет кемесін батырды. Жапондық артиллериялық батареялары американдық кемелерге қарсы атқылады, бірақ Индиана зақым алмады. Ол 14:48-ге дейін арал маңындағы жапондық позицияларды бомбалауды жалғастырды, содан кейін 17:15-те авианосецтерге оралу үшін кетті. Ол негізгі батареясынан 306 снарядты және 5 дюймдік зениттік артиллериясынан 2385 оқ атқан. Содан кейін Индиана түнде авианосецтерді сүйемелдеу үшін кері шегінді. 1 ақпанның таңертеңінде аралдар маңында жүрген кезде Индиана Washington кемесімен соқтығысты. Жапондық бақылаушылардың кемелерді байқауына жол бермеу үшін кемелерде жарық өшірілді, ал қараңғылықта Индиана Washington-ның алдынан өтіп кетті. Индиана ауыр зақым алды, оң жақтағы пропеллер шахтасы қирады және корпустың бронясы мен торпедадан қорғау жүйесіне елеулі зақым келді. Кеменің корпусынан 60,96 метрге жуық бронялық плиталар жыртылып кетті, ал Washington-ның 6,10 метрлік бөлігі жыртылып, Индиананың бортына кіріп қалды. Апат салдарынан Индианада үш адам қаза тауып, тағы алты адам жарақат алды, олардың біреуі кейін қайтыс болды. Апат бойынша жүргізілген тергеу барысында кінә Индианаға жүктелді, кеме экипажының өздерінің бағыттарындағы өзгерістер туралы басқа кемелерге хабарламағаны айтылды. Дэвис өзінің штаб-пәтерін басқа кемеге көшірді, ал 2 қаңтарда Индиана уақытша жөндеуге Majuro-ға, содан кейін 7 ақпанда Pearl Harbor-ға Remey эсминесі және Burden R. Hastings эсминец-эскортымен бірге аттанды. Төрт күннен кейін топқа тағы екі эсминец қосылды, олар 13 ақпанда Pearl Harbor-ға жетті. Индиана келесі күні 7 сәуірге дейін жөндеу үшін құрғақ докқа қойылды. Содан кейін кеме теңіз сынақтарын өткізіп, негізгі батареясын сынап көрді, соқтығысудан кейін конструкциялық мәселелер қалмағанына көз жеткізді. Келесі екі аптада кеме экипажына оқ ату жаттығуларынан өтті, содан кейін сәуірдің соңында флотаға қосылу үшін келесі операцияға Тынық мұхитының орталық бөлігінде аттанды.

Марианалық науқан

Индиана 26 сәуірде Манус аралындағы Сидлер портына келді, ал Дэвис екі күннен кейін өзінің флагмандық кемесіне қайтып келді. Сол күні ол «Массачусетс» және төрт эсминецпен бірге 58-ші операциялық топқа (TF 58) қосылып, 29–30 сәуірде Трук атолына жасалған ірі шабуылға қатысты. 1 мамырда «Индиана» Сеньявин аралдарындағы Понпейге шабуылға қатысты, аралды шамамен бір сағат бойы атқылап, қолайлы нысаналарды табу қиындықтарына байланысты кері шегінді. Үш күннен кейін американдық флот Маджуроға жетіп, Мариана аралдарындағы бірнеше аралдарды басып алуға дайындық бастады. Флот 6 маусымда Сайпанға шабуыл жасау үшін теңізге шықты. «Индиана», «Вашингтон» және төрт эскорттық эсминец Батыс бомбалау тобы (Task Unit (TU) 58.7.3) деп тағайындалды. 13 маусымда басталған және екі күнге созылған шабуылға дейінгі бомбалау кезінде «Индиана» негізгі батареясынан 584 снаряд атты. 15 маусым күні, күндіздің соңында, жаяу әскер жағаға шыққаннан кейін, жапондық әуе шабуылы басып кіру флотын нысанаға алды. «Индиана» шабуылдардан қашу үшін маневр жасады, соның ішінде кемеге шамамен сағат 19:10-да торпеда ұшырған торпедалық бомбалаушыдан да қашқан, бірақ торпеда жарылмады. Оның зениттік артиллериялық ұшақтары ұшақты және үш минуттан кейін тағы бір бомбалаушыны атып түсірді. Кеме шабуылдан зақымдалмады және өз орнында қалды. Жапондықтардың маңызды қарсы шабуылы 1-ші мобильді флот, яғни негізгі авианосецтер тобы түрінде келді. 19–20 маусымдағы Филиппин теңізіндегі шайқаста «Индиана» американдық авианосецтер флотына қарсы әуе шабуылына қарсы қолдау көрсетті. Ол және «Оңтүстік Дакота» 19 маусымның таңында жапондық ұшақтардың алғашқы толқыны туралы хабарлады, ал сағат 10:48-де оның зениттік артиллериялық ұшақтары от ашып, бір жапондық ұшақты тез құлатты. Кеме сағат 11:50 шамасында торпедалық бомбалаушы оған шабуыл жасағанда, қашу маневрін жасауға мәжбүр болды; торпеда кеменің қызыл сызығында жарылып, зиян келтірмеді. Жапондық истребитель «Индиананы» атқылауға келгенде, оның пулеметтері сағат 12:13-те ұшақтың құйрығын атып, теңізге құлатты. Кеменің сәті көп ұзамай түсті, өйткені өртенген «Накадзима» B5N2 торпедалық бомбалаушы кеменің оң жағына соғылып, палубаға өртеніп жатқан сынықтарды лақтырды. Кеме апат кезінде зақымдалмады және «Индиана» өз орнында қалды. Шабуыл кезінде ол қосалқы қаруларынан 416 снаряд, 40 мм-лік 4832 оқ және 20 мм-лік қаруларынан шамамен 9000 оқ атты; бес адам зардап шекті, олардың барлығы басқа кемелердің зениттік артиллериясынан келген снарядтардың сынықтарынан жарақат алды. 4 шілдеде «Индиананың» «Кингфишерлерінің» бірі ұшақтары құлағаннан кейін «Лексингтон» авианосецінен екі адамды құтқарып алды. «Индиана» тамыздың басына дейін Мариана аралдарында қалды, содан кейін оқ-дәрі мен жабдықтауды толықтыру үшін Эниветокке жіберілді. Ол 30 тамызда TF 34 тобымен жолға шықты және 3 қыркүйекте Палау аралдарына шабуыл жасайтын TG 38 тобымен кездесті. Алайда, «Индианада» қозғалтқыштарында проблемалар пайда болды, сондықтан оны 21 қыркүйектен 4 қазанға дейін жөндеу үшін Сидлер портына жіберді. Осы кезеңде Дэвис өзінің штаб-пәтерін «Массачусетс» кемесіне көшірді. Содан кейін «Индиана» «Айдахо», «Индианаполис» және «Кливленд» крейсерлеріне қосылды. Олар 14 қазанда келді, ал екі күннен кейін «Индиана» мен «Айдахо» екі эсминецпен бірге 30 қарашада аяқталған күрделі жөндеу үшін Пьюгет-Саунд әскери-теңіз базасына кетті. Теңіздегі тағы бір сынақтан кейін «Индиана» 6 желтоқсанда Перл-Харборға бағытталды, онда оқу жаттығулары мен қосымша жөндеулер жыл соңына дейін жалғасты.

Иво-Джима мен Окинава шайқастары

1945 жылғы 8 қаңтарда TU 12.5.2 командасының командирі контр-адмирал Оскар К. Баджер II өзінің туын көтеріп, екі күннен кейін Перл-Харбордан «Бори» және «Гвин» эсминдерімен бірге кетіп қалды. Кемелер Эниветокке дейін жүзіп, одан кейін Сайпанға қарай жалғасты. Бірлік 22 қаңтарда Иво Джимаға жолға шығып, екі күннен кейін сонда келді. Оралған кезде «Индиана», үш ауыр крейсер, жеті эсминец және «Гвин» аралды бір айдан кейін аралға шабуыл жасауға дайындалып, атып тастады. 13:17-де Накадзима B6N торпедалық бомбалаушы кемелерге шабуыл жасады, бірақ ауыр зениттік оқтан кері шегінді. «Индиана» негізгі батареясынан 200 оқ атып, нашар көріну салдарынан 15:55-те атысты тоқтатуға мәжбүр болды. Келесі күні таңертең ол сол аймақтан шығып, Улитиге жүзіп, 26 қаңтарда сонда жетті. Содан кейін Баджер «Нью-Джерси» соғыс кемесіне ауыстырылды, ал «Индиана» айдың қалған бөлігінде әуе шабуылына қарсы жаттығулармен айналысты. Кеме 10 ақпанда TG 58.1 құрамында Токиоға шабуыл жасауға жолға шықты. 16 ақпанда авианосецтер тобы осы аймақтағы нысаналарға әуе шабуылын жасады, содан кейін Бонин аралдарындағы (оның ішінде Иво Джимадағы) әртүрлі нысаналарға шабуыл жасады, содан кейін 25 ақпанда Токио аймағына екінші шабуыл жасады. Авианосецтерге әуе қорғанысын қамтамасыз етумен қатар, «Индиана» жиі «Кингфишерлерді» ұшақ экипаждарын құтқару үшін пайдаланды. 1 наурызда оның бір ұшағы екі ұшақтың экипаждарын құтқарып алды. Флот 3 наурызда Улитиге қайта оралды. 14 наурызда «Индиана» «Оңтүстік Дакота», «Массачусетс», «Солтүстік Каролина» және «Вашингтон» эсминецтерімен бірге, қазір TU 58.1.3 деп белгіленген, үш күннен кейін Жапонияға тағы бір шабуыл жасауға көмектесті. Ол 19 наурызда таңертеңгі уақытта, авианосецтер Кюсю аралының әртүрлі нүктелеріне шабуыл жасамас бұрын, жапон ұшағын атып түсірді. Сол күні кешке флот Куре әскери-теңіз арсеналына шабуыл жасауға аттанды. «Уасп» және «Франклин» авианосецтері жапон әуе шабуылынан қатты зақымдалып, кері шегінуге мәжбүр болды. 23 наурызда «Индиана» Окинаваға кемемен барып, аралды бомбалауға дайындыққа қосылды. Келесі күні 180-ге жуық негізгі батарея снарядынан атып, флотқа қайта қосылды. Ол әуе қорғанысын келесі бірнеше күн бойы жалғастырды, ал авианосецтер аралға рейдтер жүргізді. Сәуірдің басым бөлігінде «Индиана» мен TG 58.1 қалған бөлігі Окинава шайқасында шайқасқан теңізшілер мен сарбаздарға қолдау көрсетті. 7 сәуірде жапондықтар одақтас теңіз күштеріне қарсы үлкен қарсы шабуыл жасады, соның ішінде үлкен масштабтағы камикадзе шабуылдары мен жапондық «Ямато» линкорымен «Тен Го» операциясы болды, бірақ олар ауыр шығынмен сүрінді. Камикадзе шабуылдары ай бойы жалғасты, ал 12 сәуірде екі ұшақ – Мицубиси A6M Zero және Накаджима Ki 43 – «Индианаға» ұшып түсуге тырысты, бірақ оның ауыр зениттік оқтары екеуін де соққы бере алмастан атып түсірді, бірақ камикадзелердің бірінің бөлшегі кемедегі теңізшіге соқты. Екі күннен кейін тағы үш Ki 43 ұшағын атып түсірді. Ол 15 сәуірде екі американдық Grumman F6F Hellcat истребительдеріне абайсызда оқ атқан, бірақ оларға зақым келтірген жоқ. Сол күні ол май құюға бара жатқан кемелермен кездесті. 8-ші батальонның кемелері Окинавадан айдың соңында шығып, Улитиге оралды. Содан кейін «Индиана» 12 мамырда басталған Кюсюге тағы бір шабуылдар сериясына ұшақ тасымалдаушыларды алып бару үшін қайтадан жолға шықты. Екі күннен кейін ол A6M камикадзеін атып түсірді және жапондықтардың атуымен атып түсірілген F6F ұшқышын құтқаруға көмектесті. 27 мамырда Үшінші флот Операциялық команда ретінде Бесінші флоттан босатылды, ал флоттың барлық жұмыс күштері мен бағынысты бөлімшелері 30 сериялы атауларға қайта нөмірленді, «Индиана» TG 38.1-ге қайта оралды. Маусымның басында Филиппин теңізінде күшті циклон пайда болып, солтүстікке қарай Окинаваға қарай қозғалды; ол 5 маусымда аралдың оңтүстігінде Үшінші флотқа соқты. «Индианада» шамамен 4 мың метрлік жел соққан, ол «Кингфишер» кемелерінің бірін катапультадан алып, теңізге лақтырып жіберді. Сонымен қатар, жел теңіз суын машина бөлмесінің желдеткіштеріне шашып, оның диспетчерлік тақтасын қысқарып, оның рульдік басқаруын қырық минутқа сөндірді. Дауылдан 36 кеме зақымдалды, бірақ «Индиана» тек қана үстінде зақымдалды. 7 маусымда флоттың Окинавадағы шайқасты қолдауға арналған қалыпты операцияларын қайта бастады, оның ішінде келесі күні «Индиана» қолдаған Кюсюдегі жапон әуеайлақтарына әуе шабуылы жасалды. 9 маусымда бес эсминецті ертіп алып, «Индиана», «Алабама» және «Массачусетс» Минами Дайто Джима аралындағы жапондық нысандарды бомбалауға жүзіп кетті; олар шабуылды келесі күні қайталады. Содан кейін «Индиана» оқ-дәрі және басқа да жабдықтарды толықтыру үшін Филиппиндегі Сан-Педро шығанағына жіберілді, 11 маусымда сонда жетті.

Жапонияның жағалауындағы операциялар

Индиана шілде айының басында қайтадан жолға шықты және TF 38-ге қайта оралды. Ол 10 шілдеде Токио аймағына шабуыл жасаған кемелерге қолдау көрсетті және соғыс кезінде жапон аралдарын алғаш рет бомбалауға қатысты. 14 шілдедегі шабуыл үшін Индиана TU 34.8.1 тобына қосылды, оған «Массачусетс» және «Оңтүстік Дакота», «Чикаго» және «Куинси» ауыр крейсерлері, сондай-ақ тоғыз эсминец кірді. Негізгі нысана – Камаишидегі «Жапония Темір Компаниясы» мен Камаиши болат зауытын қамтитын өнеркәсіптік кешен болды. Индиана 16 дюймдік зеңбіректерден 271 снаряд атты, бірақ түтін оның бақылаушы ұшақтарының атудың нәтижесін байқауын қиындатты. Алайда, эсминец келесі күні қайтып келіп, өрт әлі де жанғанын хабарлады. Содан кейін Индиана 29 шілдеде TU 34.8.1 тобымен тағы бір бомбалау операциясына жіберілгенге дейін жылдам әрекет ететін авиациялық топқа қарсы қолдау міндеттерін қайтадан бастады. Бұл шабуыл британдық TF 37 тобымен бірлесіп жасалды, оның орталық кемесі – соғыс кемесі. Индиана бомбалау кезінде 270 снаряд атты. 1 тамызда 8-ші дивизион 38.1.2 қолдау тобын құру үшін бөлінді; кемелер TF 37 тобымен бірге жағалау қалаларына шабуылдарын жалғастырды. 7 тамызда Индиананың «Кингфишер» ұшағы теңізге құлап, экипажы қаза тапты. 8-ші дивизионның кемелері 9 тамызда Камаишиге екінші шабуыл жасады, Индиана 12:46 мен 14:45 аралығында барлығы 270 снаряд атты. Көрудің нашар болуы бақылаушылардың жұмысын қиындатты, бірақ бұл кеме үшін соңғы шабуылдық операция болды. 15 тамызда Жапония шартсыз капитуляцияға келісті, ал Индиана тағы бір авиациялық шабуыл толқынын қолдау үшін жағалауға бет алды. Оқ-дәрі орнына, әуе кемелеріне тұтқындар лагеріне тастау үшін азық-түлік пен медициналық жабдықтар тиелінді. Индиана 30 тамызда жағаға жіберілетін десант тобын қосты, ол бастапқы оккупациялық күштердің бір бөлігі болды. 2 қыркүйекте ресми капитуляциядан кейін Индиана 5 қыркүйекте Токио шығанағына кірді. Келесі аптада Индиана портқа тоқтатылып, 54 АҚШ теңізшісі, 28 морской пехотинці, 64 азамат, сондай-ақ АҚШ армиясы мен Канада сарбаздарынан тұратын әскери тұтқындарды өңдеуге пайдаланылды. 15 қыркүйекте ол «Мэнсфилд» эсминцімен бірге Калифорнияға қарай жолға шықты. Оның үшінші валы істен шығып, пайдалануға болмағандықтан, кеме жылдамдықты сақтауға мәжбүр болды. Сапар барысында экипаж түрлі оқ ату жаттығуларын жүргізді. Екі кеме 22 қыркүйекте Перл-Харборға жетті, ал келесі күні Индиана Сан-Францискоға қарай жалғастырды, онда 29 қыркүйекте жетті. Он жерде 1013 жолаушы түсірілді.

Соғыстан кейінгі

Индиана бірден Хантс-Пойнт теңіз кеме жасау зауытының құрғақ докқа жөндеуге жіберілді, жөндеу 31 қазанға дейін созылды. Содан кейін ол Пьюгет саундқа ауыстырылды, онда оның оқ-дәрілері мен басқа да жанғыш материалдары түсірілді. 15 қарашада ол деактивацияға дайындалу үшін құрғақ докқа кірді. 1946 жылдың 29 наурызында Әскери-теңіз күштері соғыстан кейінгі Екінші жоспарды жариялады, онда флотты бейбіт уақыттағы деңгейге келтіру үшін күшті қысқарту қажеттігі көрсетілді; Индиана Алабамамен бірге Тынық мұхиты резервтік флотына берілуге тиіс болды. Резервте болған кезеңде, егер болашақта белсенді қызметке қажет болса, Индиананы және оның класындағы басқа кемелерді жаңғырту жоспарлары жасалды. 1954 жылдың наурыз айында төрт кемеге ондаған екі оқтың құрамында қосалқы батареяларды орнату бағдарламасы ұсынылды, бірақ жоспар іске аспады. 1956-1957 жылдары кемені басқарылатын зымырандық линкерге айналдыру жоспары пайда болды, бірақ конверсияның құны тым жоғары болды. Онда барлық үш бас қару мұнаралары алынып, алдыңғы бөлігіне екі RIM 8 Talos зымырандық шақыру құрылғысы, артқы бөлігіне екі RIM 24 Tartar шақыру құрылғысы, суастына қарсы қару-жарақ және тікұшақтарды басқару жабдықтары орнатылатын болды. Жобаның құны 120 миллион долларды құрады. Кемелер 1960 жылдардың басына дейін Вашингтондағы Брементон қаласында тоқтатылды. 1961 жылдың 27 маусымында Әскери-теңіз операцияларының бастығы адмирал Арли Берк төрт Оңтүстік Дакота класындағы линкорларды жоюға жарамды деп белгіледі, ал 1962 жылдың 1 мамырында Әскери-теңіз күштерінің хатшысы Фред Корт оны 1 маусымда Теңіз кеме тізімінен шығаруды ұсынды. Содан кейін ол 1963 жылдың 6 қыркүйегінде металл тескісіне сатылып, бөлшектелді. Кеменің бірнеше бөлігі оның атымен аталатын штатта сақталды, оның ішінде оның бір якорі, Индиана штатының Форт-Уэйн қаласындағы Аллен округі Соғыс ескерткіш Колизейінде қойылған; оның қоңырауы Индианаполистегі Хеслар теңіз қару-жарақ қоймасында; оның рулі де Индианаполистегі Шортридж орта мектебінде; ал оның бас мачтасы, мұрын бөлігі және екі зениттік қаруы Индиана университетінің Мемориалдық стадионында қойылған. Мачта мен қарулар 1966 жылы Теңіз күштерімен сыйға берілген, бірақ оның мұрын бөлігі 2013 жылға дейін Калифорнияда сақталды, содан кейін ол Индиана университетіне көшірілді. 2013 жылдың қыркүйегінде кемеге арналған салтанатты шараға кеме экипажының 20 мүшесі қатысты. Индиананың корпусын құраған төмен фондық болаттың бір бөлігі Тынық мұхитының солтүстік-батысындағы Ұлттық зертханадағы In Vivo Radioassay and Research Facility (IVRRF) төмен фондық санау камерасын жасау үшін қайта өңделді.