Жаңа Ордер: Қозғалыс – Жоғалғанның Ізіндегі Жаңа Бастау
Movement (New Order album)
New Order тобының тұңғыш альбомы – "Movement". Joy Division трагедиясынан кейін жазылған, пост-панк пен синтезатордың үйлесімі. 80-ші жылдардағы үздік альбомдар!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Movement – 1981 жылдың 13 қарашасында Factory Records компаниясы шығарған ағылшын рок тобы New Order-дің тұңғыш студиялық альбомы. Joy Division тобының фронтмені Иан Кертистің өткен жылы өзіне қол жұмсауынан кейін жазылған бұл альбом, Joy Division материалдарының қараңғы пост-панк дыбысын жалғастырады, синтезаторлардың қолданысын арттырса да, негізінен рокқа ден қояды. Альбом шыққан кезде сыншылар мен тыңдармандар тарапынан аса жақсы қабылданылмады, Ұлыбританиялық альбомдар тізімінде тек отызыншы орынға ие болды; топ келесі жыл ішінде біртіндеп электронды дыбысқа көшті. Шығарылғаннан бергі ондаған жылдар ішіндегі сын-пікірлер өте жағымды болды, сыншылар бұл альбомды New Order тобының Joy Division кезеңі мен одан кейінгі балама би музыкасы арасындағы жаңа белесен ретінде бағалады. Slant Magazine журналы альбомды "1980-ші жылдардың ең жақсы альбомдары" тізімінде 42-ші орынға қойып, "бұл альбом Joy Division-ның пост-панк дыбысы мен New Order тобын анықтаған және ондаған жылдар бойы поп музыкасына әсер еткен синтезаторлық поп стилі арасындағы толыққанды кезең" деп сипаттады.
Movement is the debut studio album by English rock group New Order, released on 13 November 1981 by Factory Records. Recorded in the wake of Joy Division frontman Ian Curtis' suicide the previous year, the album is a continuation of the dark post punk sound of Joy Division's material, increasing the use of synthesizers while still being predominantly rooted in rock. At the time of its release, the album was not particularly well received by critics or audiences, only peaking at number thirty on the UK Albums Chart; the band would gradually shift to a more electronic sound over the course of the next year. In the decades since its release, retrospective critical reception has been very positive, with reviewers praising the album as a middle ground between the band's work as Joy Division and their subsequent alternative dance material. Slant Magazine placed the album at number 42 on its list of the "Best Albums of the 1980s", saying it "exists almost exactly in between Joy Division's post punk sound and the synth pop style that would come to define New Order and influence pop music for decades".
Жазу
1980 жылғы мамыр айында Joy Division әншісі Иан Кертистің өзіне қол жұмсауынан кейін және оны қоршағандар үшін туған ауыр соққыдан соң, қалған мүшелер – Бернард Самнер, Питер Хук және Стивен Моррис жаңа атпен болса да, музыкалық жолын жалғастыруға бейімделді. "Ceremony" (Joy Division-ның соңғы концертінде орындалған, Кертистің қазасынан бірден кейін, екі аптадай бұрын) және "In a Lonely Place" (жарық көрмеген, бірақ студияда демо жазылған) әндерін қоспағанда, орындалатын барлық материал жаңа болды. "Movement" альбомына енген бірнеше ән 1980 жылдың жазында басталған ән жазу сессиясының нәтижесі болды. "Dreams Never End" және "Truth" әндері сол қыркүйек айында АҚШ-та өткен New Order тобының алғашқы концерттерінде (әлі де трио ретінде) орындалды. Осы кезде әнші кім болатыны белгісіз еді. Уақытша шешім ретінде үш мүше де кезекпен ән айтты, содан кейін Бернард Самнердің негізгі вокалдық рөлді, ал Питер Хук – қосалқы рөлді сомдауына келісті (дегенмен, ол "Dreams Never End" және "Doubts Even Here" әндерін жетекші вокалмен орындады). 1980 жылдың қазанында Стивен Морристің сүйіктісі Джиллиан Гилберттің толыққанды мүше болуы Самнердің гитара мен клавишада ойнау және ән айту міндетін жеңілдетті (ол бір уақытта осының бәрін жасау мүмкін емес деп санады) және топқа электрондық дыбысқа көшуге мүмкіндік берді. Кейіннен "Movement" альбомына енген қалған әндер жеті ай ішінде "екі үлкен бөлікке және көптеген кішкентай бөліктерге" жазылды, Самнердің сөзіне сүйенсек, сондай-ақ "Mesh", "Cries and Whispers" (екі ән де алғашқы концерттерде жиі орындалды және B-side ретінде пайдаланылды), "Procession" және "Everything's Gone Green" әндері жазылды, соңғысы 1981 жылдың қыркүйегінде FAC53 ретінде жарық көрген жеке ән болды. Альбомның продюсері тағы да Мартин Ханнетт болды, ол бұрын Joy Division тобымен жұмыс істеген; алайда, продюсер мен топ арасындағы қарым-қатынас уақыт өте келе нашарлап кетті. Ханнетт Factory Records компаниясымен заңдық дауға тартылып, есірткі және алкогольге тәуелді болды, ал топ мүшелері – Кертистің қатысуы мен лирикалық қабілетісіз әндер жазуға және аранжировка жасауға бейімделуге тырысып, оны жаңалыққа құштар емес деп тапты. Бұл олардың бірге жұмыс істеген соңғы альбомы болды, Ханнетт "Everything's Gone Green" әнін өндіру кезінде топтан кетіп қалды.
After the suicide of Joy Division's singer Ian Curtis in May 1980, and the subsequent shock for those surrounding him, remaining members Bernard Sumner, Peter Hook, and Stephen Morris elected to carry on, albeit under a new name – New Order. With the exception of two songs, "Ceremony" (first played live at Joy Division's last gig, a little over two weeks before Curtis's death) and "In a Lonely Place" (unreleased, but demoed in the studio), all the material played would be new. A couple of songs on Movement stem from the initial songwriting session the band undertook in the summer of 1980. "Dreams Never End" and "Truth" were both played at the initial New Order concerts (still played as a trio) in the US that September. At this point it was still undecided as to who should be vocalist. The interim solution was that all three members took turns at singing before finally deciding that Bernard Sumner should take the main vocalist's role with Peter Hook as back up (though he sang lead on "Dreams Never End" and "Doubts Even Here"). The introduction in October 1980 of Gillian Gilbert, Stephen Morris's girlfriend, lightened the burden on Sumner who had to play guitar and keyboards and sing (something he found impossible to do simultaneously) and enabled the band to pursue a more electronic approach. Subsequently, the remainder of the songs that appeared on Movement were written and then recorded over a seven month period "in two big bits, and a whole lot of little bits", according to Sumner, as well as "Mesh", "Cries and Whispers" (both early live staples and used as B sides), "Procession" and "Everything's Gone Green", the latter forming a non album single released as FAC53 in September 1981. The producer of the album was once again Martin Hannett, who had worked with them as Joy Division; however, the rapport between producer and band had in the ensuing time eroded. Hannett was in a legal dispute with Factory Records and suffering from substance and alcohol abuse, and the band members—themselves still coming to terms with having to write and arrange songs without Curtis's ear and lyric writing ability—found him uncooperative. It would be the last album that they worked on together, with Hannett walking out on the band during the production of "Everything's Gone Green".
Дыбыс
Музыкалық жағынан алғанда, "Movement" – көшкінші альбом. "ICB" (Питер Хуктың 2013 жылғы сұхбатында растағанындай, "Ian Curtis Buried" деген аббревиатура) және "The Him" әндерінде Иан Кертиске сілтемелер кездеседі. "Closer" альбомында естілген дыбыстық палитраның кеңеюі осы альбомда да байқалады, бастапқы тректен басқа барлық әндерде синтезаторлар мен электрондық перкуссия (әсіресе "Truth" әнінде) қолданылған. Хук басы мелодиялық рөл атқарады, ал Гилберт "Chosen Time" және "Denial" әндерінде төменгі жиілікті дыбыстарды қамтамасыз етеді. Дегенмен, осы сабақтастыққа қарамастан, "Movement" New Order-дің кейінгі альбомдарындағы ерекше дыбысына да меңзеп тұрады. "Senses" сияқты тректер Joy Division-нан гөрі көбірек фанктік гитара мотивтерімен ойнайды, ал "Dreams Never End" – бұл альбомдағы классикалық гитара, бас және барабан үштадығымен орындалған жалғыз ән. Фанзинге берген сұхбатында (No. 2, 1982), топтан альбомға қанағаттанып-қанағаттанбағаны туралы сұрағанда, олар: "Біз әндерге қанағаттандық, бірақ өндіріске толығымен қанағаттанбадық" деп жауап берді. Кейінірек Питер Хук: "Біз музыкалық тұрғыдан шатасқанбыз. Әндеріміз бірігіп келмей жатты. Қалай құтқарылғанымызды білмеймін. Шындығында, маған "Movement" ұнады, бірақ неге басқаларға ұнамайтынын білемін. Алғашқы екі жарым минут жақсы болды, содан кейін сапасы төмендеді" деді.
Musically, Movement is a transitional album. References to Ian Curtis appear on the songs "ICB" (an initialism for 'Ian Curtis Buried', as confirmed by Peter Hook in a 2013 interview) and "The Him". The expansion of the sonic palette heard on Closer is also present on this album with synths on all but the opening track and electronic percussion (especially on "Truth"). Hook's bass takes on a melodic role while Gilbert provides the low end on the songs "Chosen Time" and "Denial". However, despite this continuity, Movement also hints at New Order's distinct sound on its later albums. Tracks such as "Senses" flirt with funkier guitar motifs than Joy Division, and "Dreams Never End" is the only song on this album with the classic guitar bass drums line up. In a questionnaire interview with the fanzine Artificial Life (No. 2, Nov. 1982), the band were asked if they were happy with the album to which they replied, "We were happy with the songs, not all happy with the production." Peter Hook later revealed, "We were confused musically Our songwriting wasn't coming together. I don't know how we pulled out of that one. I actually liked Movement, but I know why nobody else likes it. It was good for the first two and a half minutes, then it dipped."
Көркем шығарма
Альбомның мұқабасын Питер Савилл жасаған, ол итальяндық футурист Фортунато Депероның постеріне негізделген. Жоғарыдағы үш сызықтан артқа жатқан "F" әрпі пайда болады, ол Factory Records / Factory Communications Limited компаниясын көрсетеді, ал төменгі екі сызық алға жатқан "L" әрпін құрайды, рим саны 50, ал бастапқы каталог FACT 50 болған. Сызықтардың көк түсін топ таңдаған, ал АҚШ-тағы алғашқы таралымдарда пил сүйегі түсті фонда қоңыр түсті осыған ұқсас дизайн болған.
The album's cover was designed by Peter Saville and is based on a poster by the Italian Futurist Fortunato Depero. The shape created by the top three lines is an 'F' (lying on its back), which refers to Factory Records/Factory Communications Limited and the bottom two lines create an 'L' (lying on its front), the Roman numeral 50, the original catalogue was FACT 50. The blue colour of the lines was chosen by the band; the first copies in the US had the same design in brown on an ivory background.