Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Суперкомпьютерлер сериясы
Series of supercomputers
Fujitsu FACOM VP – Fujitsu компаниясы жобалаған, өндірген және сатқан векторлық суперкомпьютерлердің сериясы. 1982 жылдың шілдесінде жарияланған FACOM VP – жапондық алғашқы үш коммерциялық суперкомпьютердің біріншісі, одан кейін 1982 жылдың тамызында Hitachi HITAC S 810 және 1983 жылдың сәуірінде NEC SX 2 шықты.
The Fujitsu FACOM VP is a series of vector supercomputers designed, manufactured, and marketed by Fujitsu. Announced in July 1982, the FACOM VP were the first of the three initial Japanese commercial supercomputers, followed by the Hitachi HITAC S 810 in August 1982 and the NEC SX 2 in April 1983.
Суперкомпьютер нарығындағы жағдай
FACOM VP 1990 жылы VP2000 отбасымен алмастырылғанға дейін сатылды. Халықаралық сауда және өнеркәсіп министрлігінің қаржыландыруымен жасалған FACOM VP, Cray Research сияқты АҚШ-тағы шағын компаниялардан суперкомпьютер нарығын тартып алуға бағытталған күш-жігердің бір бөлігі болды. FACOM VP-ны Жапонияда Fujitsu сатты, және орнатылған жүйелердің көп бөлігі сол жерде болды. Amdahl АҚШ-та, ал Siemens Еуропада осы жүйелерді сатты. Осы кезеңде суық соғыстың аяқталуы суперкомпьютерлерге деген сұранысты күрт төмендетті, ал жапондық компаниялар өздерінің жаппай өндіріс қуатын басқа салаларда пайдалануды тиімді деп санады.
The FACOM VP were sold until they were replaced by the VP2000 family in 1990. Developed with funding from the Ministry of International Trade and Industry, the FACOM VP was part of an effort designed to wrest control of the supercomputer market from the collection of small US based companies like Cray Research. The FACOM VP was marketed in Japan by Fujitsu, where the majority of installations were located. Amdahl marketed the systems in the US and Siemens in Europe. The ending of the cold war during this period made the market for supercomputers dry up almost overnight, and the Japanese firms decided that their mass production capabilities were better spent elsewhere.
Даму
Fujitsu компаниясы F230 75 деп аталатын векторлық копроцессордың прототипін жасады, ол 1977 жылы Жапон атом энергиясы комиссиясы мен Ұлттық аэроғарыш зертханасындағы өздерінің негізгі компьютерлеріне қосылды. Процессор көп жағынан әйгілі Cray 1-ге ұқсас болды, бірақ векторлық тізбектеу мүмкіндігі болмағандықтан, ол сәл баяу болды. Дегенмен, бұл машиналар салыстырмалы түрде арзан болды және 1970-ші жылдардың соңында суперкомпьютерлер ұлттық мақтаныш нышаны ретінде қарастырылды, сондықтан оны скалярлық процессормен біріктіріп, дизайнды коммерцияландыруға күш салыныс жасалды. Нәтижесінде 1982 жылдың шілдесінде VP 100 және VP 200 жарияланды. Бұл екі модель негізінен такталық жиілігімен ерекшеленді. Төменгі деңгейдегі модельдер VP 30 және VP 50 болып бөлінді. 1986 жылы екі конвейерлі нұсқасы VP 400 ретінде шығарылды. Келесі жылы бүкіл серия жаңа векторлық модуль қосылып жаңартылды, ол сағат циклына екі нәтижені шығара алатын көбейту және қосу модулін қолдады. Бұл "E сериясын" құрады, VP 30E-ден VP 400E-ге дейін.
Fujitsu had built a prototype vector co processor known as the F230 75, which was installed attached to their own mainframe machines in the Japanese Atomic Energy Commission and National Aerospace Laboratory in 1977. The processor was similar in most ways to the famed Cray 1, but did not have vector chaining capabilities and was therefore somewhat slower. Nevertheless, the machines were rather inexpensive, and during the late 1970s supercomputers were seen as a source of national pride, and an effort started to commercialize the design by combining it with a scalar processor to create an all in one design. The result was the VP 100 and VP 200, announced in July 1982. These two models differed primarily in clock rates. Lower end models were spun off as the VP 30 and VP 50. In 1986 a two pipeline version was released as the VP 400. The next year the entire series was updated with the addition of a new vector unit that supported a multiply and add unit that could retire two results per clock cycle. This resulted in the "E series", VP 30E through VP 400E.
Құрылыстағы мәселелер
Дизайнның бір мәселесі – жадтың өтімділігінің шектеулі болуы, себебі тек бір жүктеу-сақтау құрылымы болды. Тіпті VP 400E ең жоғары деңгейінде де ол секундқа 4,57 ГБ ғана өнім бере алды, бұл 64 биттік операциялар үшін максималды өнімділікті 0,5 GFLOPS-қа дейін шектеді. 1980 жылдардың басында АҚШ-тағы инженерлер осы мәселеге назар аударды, ал сол кездегі Cray 2 процессоры әр процессорға шамамен 2 ГБ/с жылдамдықпен, төрт процессорға дейін жұмыс істей алды.
One problem with the design was the limited memory bandwidth as a result of having only one load store unit. Even on the top end VP 400E it could drive only 4.57 GB/s peak, limiting the maximum performance to only 0.5 GFLOPS for 64 bit operands. US designs focused on this problem in the early 1980s, and the contemporary Cray 2 could drive about 2 GB/s per processor, with up to four processors.