АҚШ Әскери-теңіз күштерінің «Саутфилд» канонерлік кемесі
USS Southfield
USS Southfield: АҚШ Тәңірбайы, Азамат соғысында суға батқан. 1864 ж. Plymouth шайқасында CSS Albemarle-ге қарсы күресіп, батырлық көрсетті. Тарихы мен қызметі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Құрама Штаттары Әскери-теңіз күштерінің канонерлік кемесі
Gunboat of the United States Navy
USS Southfield – Американдық Азаматтық соғыс кезіндегі Одақтың әскери-теңіз күштерінің екі басты, қанатты бу кемесі болған. 1864 жылғы Плимут шайқасында Конфедерацияның темір кемесі CSS Albemarle-ге қарсы шайқаста батып кеткен. Southfield 1857 жылы Нью-Йорктегі Бруклинде Джон Инглиш салып шыққан. Ол Нью-Йорк пен Стейтен аралы арасындағы паром ретінде қызмет еткен, содан кейін 1861 жылдың 16 желтоқсанында Нью-Йорк қаласында Нью-Йорк паром компаниясынан АҚШ Әскери-теңіз күштері сатып алған. 1861 жылдың желтоқсан айының соңында, ерікті лейтенант Чарльз Ф. В. Бехм басқаруымен құрамына қабылданды.
USS Southfield was a double ended, sidewheel steam gunboat of the Union Navy during the American Civil War. She was sunk in action against the Confederate ironclad ram CSS Albemarle during the Battle of Plymouth (1864). Southfield was built in 1857 at Brooklyn, New York by John English, and served as a ferry between South Ferry, New York, and St. George, Staten Island, until she was purchased by the U. S. Navy at New York City on December 16, 1861 from the New York Ferry Company. She was commissioned late in December 1861, Acting Volunteer Lieutenant Charles F. W. Behm in command.
Роанок аралы шайқасы, 1862 жыл
Екі ұшты канонерлік қайық 1862 жылдың 2 қаңтарында түстен кейін Хэмптон-Роудста Солтүстік Атлантика блокадалық эскадрильясына қосылды. 11 қаңтарда адмирал Луис М. Голдсборо Саутфилдке Солтүстік Каролинаның Хэттерас шығанағына, Солтүстік Каролина теңіздеріндегі кемелер қадамын бақылайтын Роанок аралына қарсы экспедицияға дайындалу үшін баруды бұйырды. Канонерлік қайық Хэмптон-Роудста 16 қаңтарда күн батқанға дейін күтіп тұрды, содан кейін оңтүстікке бет алды. Келесі күні Хэттерас шығанағына жетті. Голдсбороның кемелері мен АҚШ армиясының көліктерін Хэттерас барынан өткізу үшін көп еңбек қажет болды. Соңғы кеме 5 ақпанда теңіздерге кірді, бұл экспедицияның басталуына жағдай жасады. Келесі күні, 6 ақпанда Голдсборо өз штаб-фалағын терең суға жүретін Филадельфиядан Саутфилдке көшірді, себебі екі ұшты қайық тайыз суларда шапшаңдыққа ие болды. Ол өз палубасынан Конфедерацияның қорғанысына шабуылды басқарды, ол 7 ақпан күні таңертең Форт Бартоуды ауыр бомбалаумен басталды және қараңғыға дейін жалғасты. Түстен кейін бригадалық генерал Амброуз Бернсайд басқаратын әскерлер теңіз артиллериясының отымен қамтамасыз етілген жерге түсті. Шабуыл 8 ақпан күні таңертең қайта басталды және орташа күнге дейін жалғасты, сол кезде Одақтың туы Форт Бартоу үстінде көтерілді. Содан кейін Одақ кемелері Конфедерацияның кедергілерін бұзып, Альбемарл теңізіне енді. Роанок аралын басып алу Одақ күштеріне Солтүстік Каролинаның кең ішкі су жолдары жүйесіне еркін кіруді қамтамасыз етті және Оңтүстіктің Солтүстік Каролина мен Вирджинияның көп бөлігін бақылауына қауіп төндірді. Норфолк, Вирджиния, оңтүстік үшін маңызды стратегиялық нүкте, қанаттан оқшауланды; және бірнеше айдан кейін ол тасталды. Голдсборо Роанок аралын басып алу арқылы ашқан мүмкіндікті тиімді пайдаланды. Екі күннен кейін Солтүстік Каролина штатының Элизабет-Сити қаласы Одақтың қолына көшті. 14 наурызда Солтүстік Каролина штатының Нью-Берн қаласы құлады. Солтүстік Каролинадағы Бофорт сәуір айының соңына дейін басып алынды. Саутфилд Одақтың осы жаулап алуларында маңызды рөл атқарды.
The double ended gunboat joined the North Atlantic Blockading Squadron at Hampton Roads on the afternoon of January 2, 1862. On January 11, Admiral Louis M. Goldsborough ordered Southfield to proceed to Hatteras Inlet, North Carolina, the staging area for an expedition against Roanoke Island, which controlled navigation in the North Carolina sounds. The gunboat was detained at Hampton Roads awaiting troops to fill out her complement until about sunset on January 16 when she got underway south. She reached Hatteras Inlet the next day. Great labor was required to get Goldsborough's ships and the U. S. Army transports over Hatteras bar. The last vessel entered the sounds on February 5, enabling the expedition to get underway. The next morning, February 6, Goldsborough shifted his flag from the deep draft Philadelphia to Southfield since the double ender was more nimble in shallow water. From her deck, he directed the attack on Confederate defenses, which began on the morning of February 7 with a heavy bombardment of Fort Bartow and was continued until dark. Late in the afternoon, Army troops under Brigadier General Ambrose Burnside landed under the cover of the naval gunfire. The attack was resumed on the morning of February 8 and pressed until about midafternoon, when the Union flag flew over Fort Bartow. Shortly thereafter, the Union ships managed to break through the Confederate obstruction and enter Albemarle Sound. The capture of Roanoke Island assured the Union forces free access to North Carolina's vast system of inland waterways and endangered the South's hold on much of North Carolina and Virginia. Norfolk, Virginia, a Southern strong point of special strategic importance, was flanked; and, in a few months, it was abandoned. Goldsborough was vigorous in exploiting the opening he had created by the conquest of Roanoke Island. Two days later, Elizabeth City, North Carolina was in Union hands. New Bern, North Carolina fell on March 14. Beaufort, North Carolina was captured by the end of April. Southfield played a major role in these Union conquests.
Жарым аралдағы жорық, 1862 жыл
Мамыр айының соңында оның Солтүстік Каролинадағы Одақ мүддесіне арналған күш-жігері генерал Джордж Макклелланның Форт Монродан Вирджиния штатының Ричмонд қаласына қарай жарым арал бойындағы жорығында қосымша теңіз көмегін сұрауымен тоқтап қалды. Саутфилд 2 маусымда Хэмптон Роудсқа жетіп, жаздың көп бөлігін жарты аралды құрайтын Йорк және Джеймс өзендеріндегі операцияларға жұмсады. Тамыз айының соңында Макклеллан армиясын эвакуациялағаннан кейін, қайық Норфолк теңіз кеме жасаушылығына қажетті жөндеуге жіберілді, содан кейін Солтүстік Каролина суларына қайтып оралды.
Late in May, her effort in behalf of the Union cause in North Carolina was interrupted by General George McClellan's request for more naval assistance in his drive up the peninsula from Fort Monroe toward Richmond, Virginia. Southfield arrived at Hampton Roads on June 2 and devoted most of the summer to operations on the York and James Rivers which form the peninsula. At the end of August, after McClellan had evacuated his army, the double ender was sent to the Norfolk Navy Yard for badly needed repairs before returning to the North Carolina sounds.
Вашингтон шайқасы, 1863 жыл
Соғысқа дайын күйге келген «Саутфилд» 2 желтоқсанда Хэмптон Роудстан аттанып, келесі күні Хаттерас шығанағына жетіп, Солтүстік Каролина штатының Плимут қаласына бет алды. 10 желтоқсан таңында ол сол қалаға шабуыл жасаған Конфедерация әскерлерімен шайқасты. Оңтүстік жақтан жасалған оқ кеменің бу камерасын тесіп, қозғалтқышын тоқтатты және кемені қайнап тұрған бумен толтырды. Күйдіретін бу кеме экипажының оқ-дәрі қоймасына жетуіне кедерілді, соның салдарынан кемедегі қарулар атуын тоқтатуға мәжбүр болды. Зақымдалған кемені ағысқа қарай сүйреп әкелу үшін қайықтар түсірілді; бірақ коммодор Перри оқ атылғанын естіп, кемесімен жылдамдап келді, «Саутфилдті» сүйреп алып, Плимутқа қайтып келді. Осы кезде Конфедерация шабуылшылары кері шегінген еді. 1863 жылдың наурыз айының соңғы күні Конфедерация әскерлері Солтүстік Каролина штатының Вашингтон қаласындағы Одақ гарнизонына шабуыл жасап, оларды қоршауға алды. «Саутфилд» Плимуттан шайқас орнына жіберілді, онда ол қоршауға алған күштермен шайқасты. «Саутфилд» және басқа да Одақ канонерлік кемелері блокада арқылы қоршаудағы солтүстік әскерлеріне көмек жіберіп, 16 сәуірде оңтүстік шабуылшыларын кері шегінуге мәжбүр етті. Келесі күні «Саутфилд» Плимутқа қайтып оралды және Солтүстік Каролина аймағындағы салыстырмалы тыныштық кезеңінде Одақтың аймақтағы бекем емес ұстанымын сақтау үшін күш салды.
Back in fighting trim, Southfield departed Hampton Roads on December 2, arrived at Hatteras Inlet the next day, and proceeded to Plymouth, North Carolina. On the morning of December 10, she engaged a Confederate land force which attacked that city. A Southern shot pierced her steam chest, disabling her engine and filling the ship with hot steam. The scalding vapor prevented the gunboat's crew from reaching her magazine and thus made it impossible for her guns to continue their fire. Boats were lowered to pull the disabled ship downstream; but Commodore Perry, hearing the firing, steamed up, took Southfield in tow, and returned with her to Plymouth. By that time, the Confederate raiders had withdrawn. On the last day of March 1863, Confederate troops attacked and besieged the Union garrison at Washington, North Carolina. Southfield was ordered from Plymouth to the scene of the action where she engaged the investing forces. She and other Union gunboats also carried supplies through the blockade to sustain the beleaguered Northern troops, finally forcing the Southern attackers to withdraw on April 16. The next day, Southfield headed back for Plymouth and, for the following year of relative quiet in the sounds of North Carolina, labored to protect the Union's tenuous hold on the region.
Плимут шайқасы, 1864 жыл
1864 жылдың ақпан айында Конфедерация әскерлері Нью-Бернге шабуыл жасап, "Андеррайтер" атты канонерлік қайықты басып алды. Наурыздың бірінші күні "Саутфилд" және "Тинклад Уайтхед" Чован өзеніне көтеріліп, Пети-Шор тұсында Конфедерация әскерлерімен байланысы үзілген армиялық бу кемесі "USS Bombshell"-ге көмек көрсетті. 2 наурызда олар оңтүстік бекіністерін атқылап, "Bombshell"-ге қауіпсіз жерге қашуға мүмкіндік берді. Ауада бүлікшілердің темір кемесі "CSS Albemarle" Роанок өзенімен төмен қарай келіп, одақтық соғыс кемелерін жоюға дайын екендігі туралы әңгімелер тарады. 17 сәуір күні түстен кейін Конфедерацияның құрлық әскерлері Плимут қаласына артиллерия мен мылтықпен шабуыл жасады. Жақын маңдағы одақтық канонерлік қайықтар қаланы сол күні және келесі күні бойы қорғауға көмектесті. Сол түні "Альбемарл" шабуылдайды деп күтіп, "Саутфилд" "Маями" қасына жақындатылды, екі кеме өзара қорғану және отты күшейту үшін бір-біріне байланды. 19 сәуір күні таңертең "Альбемарл" Роаноктан шықты. "Маями" мен "Саутфилд" оған қарсы шапты. Үш кеме соқтығысқанда, тарау машинасы "Маями" кемесінің мұртынан сырғып өтіп, "Саутфилд" кемесінің оң жағын қиратып, ағаш канонерлік қайықтың қазандығын тесіп өтті. Сәтте "Маями" мен "Альбемарл" екеуі де өлімге ұшыраған қос қырлы кемеге ілігіп қалды. "Саутфилд" пен "Маями"ді байланыстырған алдыңғы арқандар соқтығысу салдарынан жыртылып, артқы арқандарды "Маями" экипажы кесіп тастады. "Альбемарл" жеңілген және тез батып бара жатқан қарсыласынан шығуға қиындық тапты. Ол қозғалтқыштарын кері іске қосып, суға толып кеткендіктен, алдыңғы палубасы тым төменге түсіп, "Маями"ді қуып жете алмай немесе кете жатқан дөңгелекті кемеге оқ атып, тоқтатуға мүмкіндік бермеді. Осылайша, батып, "Саутфилд" өзінің серігін құтқарып қалды.
In February 1864, Confederate forces attacked New Bern and captured the gunboat Underwriter. On the first day of March, Southfield and tinclad Whitehead ascended the Chowan River to assist Army steamer USS Bombshell, which had been cut off by Confederates above Petty Shore. On March 2, they shelled the Southern batteries, enabling Bombshell to dash down to safety. The air was rife with rumors that Rebel ironclad ram CSS Albemarle was ready to descend the Roanoke River to destroy the Union warships in the sounds. On the afternoon of April 17, Confederate ground forces attacked Plymouth with artillery and musketry. The Union gunboats in the vicinity helped to defend the town for the remainder of the day and throughout the next. That night, in anticipation of an attack by Albemarle, Southfield was brought alongside Miami, and the two ships were lashed together for mutual protection and concentration of firepower. Before dawn on the morning of April 19, Albemarle emerged from the Roanoke. Miami and Southfield raced toward her. When the three ships collided, the ram scraped across Miami's bow, smashed through Southfield's starboard side, and pierced the wooden gunboat's boiler. For a moment, both Miami and Albemarle were entangled with the fatally wounded double ender. The forward ropes which had lashed Southfield to Miami were snapped by the collision, and the aft lines were cut by Miami'''s crew. Albemarle had a harder time extricating herself from her bested and rapidly sinking adversary. Before she could pull free from the wreck by backing her engines, the ram had taken on so much water that her forward deck was too far depressed to permit her to overtake Miami or to let her guns open fire on the departing side wheeler. Thus, in sinking, Southfield'' saved her consort.