Аппалачи жолы: 14 штат арқылы саяхат

Кіріспе

Аппалачиан жолы, сондай-ақ А.Т. деп аталады, Шығыс АҚШ-тағы жаяу жүру жолы, Грузия штатындағы Спрингер тауынан Мэн штатындағы Катахдин тауына дейін созылып, 14 штаттан өтеді. Аппалачиан жолын қорғау қорымы Аппалачиан жолының әлемдегі ең ұзын, жаяу жүруге арналған жол екенін мәлімдейді. Жыл сайын шамамен үш миллион адам жолдың бөліктерін басып өтеді. Жол 1921 жылы ұсынылып, 1937 жылы аяқталды. Одан бері жақсартулар мен өзгерістер жалғасып келеді. 1968 жылғы Ұлттық жолдар жүйесі заңына сәйкес, ол Аппалачи ұлттық көрнекті жолы мәртебесін алды. Жолды 31 жол клубы мен көптеген серіктестіктер күтіп ұстайды, ал басқаруды Ұлттық саябақтар қызметі, АҚШ Орман шаруашылығы қызметі және Аппалачи жолын қорғау коммерциялық емес ұйымы жүзеге асырады. Аппалачи жолын қорғау қорымының есебуынша, жыл сайын жолдың барлық бөлігін басып өтуге 3000-нан астам адам тырысады, олардың шамамен 25%-ы сәтті болады. Осы мақсатқа арналған көптеген кітаптар, деректі фильмдер мен веб-сайттар бар. Кейбіреулер жолды бір бастан екіншісіне дейін басып өтіп, содан кейін кері оралып, екінші жағынан қайтадан басып өтеді, мұны "йо-йо" деп атайды. Байланысты жол бөлімдері солтүстікке қарай Канадаға және одан әрі Халықаралық Аппалачиан жолы ретінде, ал оңтүстікке қарай Алабама және Флорида штаттарына дейін Шығыс континенттік жолы ретінде созылады. Аппалачиан жолы, Континенттік бөлініс жолы және Тынық мұхитының қыр жолы АҚШ-тағы жаяу жүрудің үштік тәжін құрайды.

Тарих

Жолды 1921 жылы әйелі қайтыс болғаннан кейін көп ұзамай "Аппалачи жолы, аймақтық жоспарлау жобасы" деп аталатын алғашқы жоспарын жазған орманшы Бенттон МакКей ойлап тапқан. МакКейдің идеясы Аппалачи таулары бойындағы қала тұрғындары үшін фермалар мен даладағы жұмыс/оқу лагерьлерін солтүстіктегі ең биік нүктеден (Нью-Гэмпширдегі Вашингтон тауы) оңтүстіктегі ең биік нүктеге (Солтүстік Каролинадағы Митчелл тауы) қосатын үлкен жолды егжей-тегжейлі сипаттады. Оның жоспарындағы басты орын – жаяу серуендеу емес, қала тұрғындарының демалысы болды. 1922 жылы Майор Уильям А. Уэлчтің ұсынысы бойынша Палисайдс штатаралық паркі комиссиясының директоры Реймонд Х. Торри Нью-Йорк кешкі поштасында "Мэйннен Джорджияға дейінгі үлкен жол!" деген толық бетті тақырыппен мақала жариялады. 1923 жылдың 7 қазанында Беар-Маунтиннің батысынан Гарриман мемлекеттік паркі арқылы Нью-Йорк штатының Арден қаласына дейінгі жолдың бірінші бөлігі ашылды. Кейін МакКей 1925 жылы наурыз айында Вашингтон қаласында екі күндік Аппалачи жолы конференциясын өткізуді ұсынды. Бұл кездесу Аппалачи жолы конференциясын (қазіргі Аппалачи жолы консервациясы) (АТК) құруға ықпал етті. Артур Перкинс, зейнеткер судья, және оның жас көмекшісі Майрон Эйвери бұл іске кірісті. 1929 жылы Коннектикут орман және парк қауымдастығының және оның көк жолақты жолдар комитетінің мүшесі болған Перкинс Коннектикут штатының Шерман қаласындағы фермер Нед Андерсонды тапты, ол жолдың Коннектикут бөлігін картаға түсіру және белгілеу міндетін алды (1929–1933). Ол Коннектикут штатының Кент штатымен шекаралас Нью-Йорк штатының Вебатук қаласындағы Дог Тейл Корнерс қаласынан штаттың солтүстік-батыс бұрышынан 80 шақырым (129 км) жердегі Эшли Фолс арқылы Массачусетс штатының шекарасындағы Беар Маунтинге дейін созылды. Коннектикут жолының бір бөлігі кейін (1979–1983) көрікті болуы үшін қайта бағытталды, автокөлік жолдарына аз, ал шөл далаға көбірек жабысады және Нед К. Андерсон ескерткіш көпірін қамтиды. Андерсонның күш-жігері жолға қызығушылықты оятуға көмектесті, ал 1932 жылы Перкинс қайтыс болғаннан кейін жобаны басқарған Эйвери басқа штаттарды да шақыра алды. Эйвери АТК басшылығын алғаннан кейін қарапайым жаяу жүру жолын салуды мақсат етті. Ол мен МакКей Шенноа ұлттық паркіне кіретін жолдың құрылысына АТК-ның жауабы бойынша қақтығысты; МакКей ұйымнан кетіп қалды, ал Эйвери жолды қайта бағыттауға дайын болды. Эйвери 1932 жылдан 1952 жылға дейін, ол қайтыс болған жылға дейін АТК төрағасы болды. 1936 жылы Эйвери бұл жолды аяғына дейін, бірақ үсті-үстімен емес, бірінші болып жүрді. 1937 жылдың тамызында Мейн штатындағы Sugarloaf тауына дейін жол аяқталды, ал АТК бағытын жолдың жерлерін қорғауға және жолаушылар үшін жолды картаға түсіруге бағыттады. Пол М. Финк 1977 жылы Аппалачи жолы конференциясында Теннесси мен Солтүстік Каролинада 1920 жылдары Трейлді құрудағы "бағдарлаушы ықпал" ретінде құрметке ие болды. Финк 2019 жылы Аппалачи трайлының атақ-даңқ залына кірді. 1922 жылы, Бенттон МакКейдің Аппалачи жолын ұсынған атақты мақаласынан бір жыл өткен соң, Финк Жаңа Англиядағы жаяу жүру басшыларымен Жолды салу туралы хат алмаса бастады. Майрон Эвери оңтүстікке қарай АТ-ның бағытын жоспарлай бастағанда, ол бірінші болып Финкпен байланысқан. Жолдың қазіргі көріністерінің көбі 1937 жылы жолдың бөлігі болмаған: Роан тауы, Солтүстік Каролина және Теннесси; Роджерс тауының биік жері, соның ішінде Грейсон таулы жері, Вирджиния; Почукк Крик батпағы, Нью-Джерси; Ядролық көл, Нью-Йорк; Тундерлинг Фоллс, Вермонт; және Седдлбек тауы, Мэн. Азаматтық қорғау корпусы әкелінген жерлерді қоспағанда (негізінен Шенноа ұлттық паркі, Үлкен түтінді таулар және Мэн), бастапқы жол жиі тауларға тік көтеріліп, төмен түсіп, таулы жерлерді қиындатады және эрозияға бейім болатын жол жамылғысын жасады. Осы уақыттан бері АТК-ның жол командалары мен еріктілер жолды күтіп ұстайтын клубтар жолдың шақырымдарын көшірді немесе қалпына келтірді. 1936 жылы 121 күндік Майн мен Джорджия ардагерлер тобының қаржыландырылған және қолдау тапқан жорығы аяқталды, жаңа жолдың үш шақырымы Нью-Йорк қаласынан келген алты скаут және олардың нұсқаушыларымен тазартылды және белгіленді. Аяқталған жол жүру ұзақ уақыттан кейін тіркеліп, Аппалачианның қашықтықтан жол жүрушілер қауымдастығымен келісілді. 1938 жылы Нью-Англия аймағынан өткен дауылдан жол қатты зақымдалды. Бұл оқиға Екінші дүниежүзілік соғыс басталар алдында болды және жолдарда жұмыс істейтін көптеген адамдар белсенді қызметке шақырылды. 1948 жылы Пенсильвания штатының Йорк қаласынан Эрл Шаффер жобаға үлкен назар аударды, алғашқы жол жүруді жариялап. Бұл жолдың кейін шартты түрде қысқартулар мен көлікпен жасалған бөліктеріне сын айтылды. Шаффер кейін солтүстіктен оңтүстікке дейінгі алғашқы жол жүруді, осы бағытта жасалған алғашқы жол жүруді талап етті. Честер Дзиенгиелевски кейін оңтүстіктен солтүстікке дейінгі алғашқы жол жүруші деп аталды. Бір маусымда жолды жүріп өткен алғашқы әйел 1952 жылы Пис Пилигрим болды, ал жалғыз әйелдің жолды аяқтаған алғашқысы 67 жасар Эмма Гейтвуд болды, ол 1955 жылы солтүстікке қарай 146 күнде жол жүрді. Ол осы жетістікті екі жылдан кейін және 1963 жылы 75 жасында қайталады. 1960 жылдары АТК саясаткерлер мен шенеуніктердің күш-жігерінің арқасында жолды дамудан қорғауға үлкен қадам жасады. Висконсин сенаторы Гейлорд Нельсон маршрутты қорғауға заң ұсынды. 1968 жылғы Ұлттық жолдар жүйесі заңы Тынық мұхитының жолдары мен Аппалачи жолын алғашқы ұлттық көрнекті жолдар деп белгіледі және ұлттық паркі және ұлттық орман жүйелеріндегі мұндай жолдар тізімін жасауға жол ашты. Жол волонтерлері Ұлттық паркі қызметімен жол үшін тұрақты маршрутты картаға түсіру үшін жұмыс істеді, ал 1971 жылға дейін тұрақты маршрут белгіленді (бірақ бүгінгі күнге дейін шағын өзгерістер енгізіліп келеді). 20 ғасырдың соңына қарай Парк қызметі жолдың барлық бөлігін, бірнеше шақырымды сатып алды.

The trail was conceived by Benton MacKaye, a forester who wrote his original plan—called "An Appalachian Trail, A Project in Regional Planning"—shortly after the death of his wife in 1921. MacKaye's idea detailed a grand trail that would connect a series of farms and wilderness work/study camps for city dwellers along the Appalachian Mountains from the highest point in the North (Mount Washington in New Hampshire) to the highest in the South (Mount Mitchell in North Carolina). Hiking was an incidental focus of his plan. In 1922, at the suggestion of Major William A. Welch, director of the Palisades Interstate Park Commission, his idea was publicized by Raymond H. Torrey with a story in the New York Evening Post under a full page banner headline reading "A Great Trail from Maine to Georgia!" On October 7, 1923, the first section of the trail, from Bear Mountain west through Harriman State Park to Arden, New York, was opened. MacKaye then called for a two day Appalachian Trail conference to be held in March 1925 in Washington, D. C. This meeting inspired the formation of the Appalachian Trail Conference (now called the Appalachian Trail Conservancy) (ATC). Arthur Perkins, a retired judge, and his younger associate Myron Avery took up the cause. In 1929, Perkins, who was also a member of the Connecticut Forest and Park Association and its Blue Blazed Trails committee, found Ned Anderson, a farmer in Sherman, Connecticut, who took on the task of mapping and blazing the Connecticut leg of the trail (1929–1933). It ran from Dog Tail Corners in Webatuck, New York, which borders Kent, Connecticut, at Ashley Falls, 50 mile (80 km) through the northwest corner of the state, up to Bear Mountain at the Massachusetts state line. A portion of the Connecticut trail has since been rerouted (1979–1983) to be more scenic, adhering less to highways and more to wilderness, and includes the Ned K. Anderson Memorial Bridge. Anderson's efforts helped spark renewed interest in the trail, and Avery, who led the project after Perkins' death in 1932, was able to bring other states on board. Upon taking over the ATC, Avery adopted the goal of building a simple hiking trail. He and MacKaye clashed over the ATC's response to the construction of a road that overlapped part within Shenandoah National Park; MacKaye left the organization, while Avery was willing to reroute the trail. Avery served as Chair of the ATC from 1932 to 1952, the year he died. Avery became the first to walk the trail end to end, though not as a thru hike, in 1936. In August 1937, the trail was completed to Sugarloaf Mountain in Maine, and the ATC shifted its focus toward protecting the trail lands and mapping the trail for hikers. Paul M. Fink was honored in 1977 by the Appalachian Trail Conference as "the guiding influence" in establishing the Trail in Tennessee and North Carolina in the 1920s. Fink was inducted into the Appalachian Trail Hall of Fame in 2019. In 1922, only a year after Benton MacKaye's famous article proposing an Appalachian Trail was written, Fink began corresponding with hiking leaders in New England about building the Trail. When Myron Avery began planning the route of the AT in the south, Fink was the first person he contacted. Many of the trail's present highlights were not part of the trail in 1937: Roan Mountain, North Carolina and Tennessee; the Mount Rogers high country, including Grayson Highlands, Virginia; the Pochuck Creek swamp, New Jersey; Nuclear Lake, New York; Thundering Falls, Vermont; and Saddleback Mountain, Maine. Except for places where the Civilian Conservation Corps was brought in (mostly in Shenandoah National Park, the Great Smoky Mountains, and Maine), the original trail often climbed straight up and down mountains, creating rough hiking conditions and a treadway prone to severe erosion. The ATC's trail crews and volunteer trail maintaining clubs have relocated or rehabilitated miles of trail since that time. In 1936, a 121 day Maine to Georgia veteran's group funded and supported thru hike was reported to have been completed, with all but three miles of the new trail cleared and blazed, by six Boy Scouts from New York City and their guides. The completed thru hike was much later recorded and accepted by the Appalachian Long Distance Hikers Association. In 1938, the trail sustained major damage from a hurricane that went through the New England area. This happened right before the start of World War II and many of the people working on the trail were called to active duty. In 1948, Earl Shaffer of York, Pennsylvania, brought a great deal of attention to the project by publicizing the first claimed thru hike. The claim was later criticized for the hike's omission of significant portions due to short cuts and car rides. Shaffer later claimed the first north to south thru hike, the first to claim to do so in each direction. Chester Dziengielewski was later to be named the first south bound thru hiker. The first woman to walk the trail in a single season was Peace Pilgrim in 1952, while the first solo woman to complete the hike was 67 year old Emma Gatewood who completed the northbound trek in 1955, taking 146 days. She repeated the achievement two years later, and again in 1963, at age 75. In the 1960s, the ATC made progress toward protecting the trail from development, thanks to efforts of politicians and officials. Wisconsin senator Gaylord Nelson offered legislation to protect the route. The National Trails System Act of 1968 designated the Pacific Crest Trail and Appalachian Trail as the first national scenic trails and paved the way for a series of such trails within the national park and national forest systems. Trail volunteers worked with the National Park Service to map a permanent route for the trail, and by 1971 a permanent route had been marked (though minor changes continue to this day). By the close of the 20th century, the Park Service had completed the purchase of all but a few miles of the trail's span.

Ұзартулар

Халықаралық Аппалач жолы – Мэн штатынан солтүстік-шығысқа қарай Нью-Брансуик және Квебек провинциясының Гаспе түбегіне дейін 1900 миль (3058 км) созылатын қосымша маршрут, ол Форлион ұлттық паркінде аяқталады. Бұл Аппалач жолының ресми жалғасы емес, дербес жол. Тағы бір тармақтары Новая Шотландияның, Принс-Эдуард аралының және Ньюфаундлендтің батыс жағалауында, Аппалач тауларының солтүстік шекарасында, Атлант мұхитына құятын жерге, Л’Анс-о-Медоус ұлттық тарихи ескерткішінің жанында белгіленген. Кейіннен бұл маршрут Гренландияға, Еуропаға және Мароккоға дейін ұзартылды. Аппалач жолы Джорджия штатында біткенімен, Аппалач таулары оңтүстікке қарай Алабама штатындағы Флагг тауына дейін жалғасады. 2008 жылы Алабама және Джорджия штаттарындағы Флагг тауында аяқталатын Пинхоти ұлттық демалыс жолы Бентон МакКей жолы арқылы Аппалач жолының оңтүстік соңғы нүктесімен байланыстырылды. Оңтүстікке қарай кеңейтуді қолдаушылар 1925 жылғы конференцияда МакКейдің Джорджиядан Нью-Гэмпширге дейінгі жол болашақта Катахдинге, содан кейін «Бирмингемге, Алабамаға» дейін созылуы керек деген сөзін еске алады. 2015 жылғы наурыз айының мәліметі бойынша, Пинхоти жолы Флагг тауының етегінде, Куса округінің Вейгуфка қаласының жанында, Бирмингемнен шығысқа қарай 50 миль (80 км) қашықтықта аяқталады. 2010 жылы Алабама штатының заң шығару органы Апалач тау жолын жақсартуға мемлекеттік ресурстарды бөлу үшін Алабама Апалач тау жолы комиссиясын құрды, бірақ Пинхотиді Апалач жолының бөлігі деп ресми түрде жариялау үшін АҚШ Конгресінің заңы қажет. Грузия штатындағы 8,8 миль (14 км) Аппалач жолына жақындау жолы Амикалола шаршымалының кіреберісіндегі келушілер орталығынан басталып, Спрингер тауында аяқталады. Спрингер тауы қашықттықта орналасқандықтан, жақындау жолы көбінесе солтүстікке қарай толық жүріс жасауға тырысатындардың бастапқы нүктесі болып табылады. Жақындау жолының көп бөлігі бастапқыда Аппалач жолының бір бөлігі ретінде салынған, бірақ оңтүстік соңғы нүктесі Оглторп тауынан Спрингер тауына көшірілгенге дейін.

Флора мен фауна

Аппалач жолы мыңдаған өсімдіктер мен жануарлар түрлеріне мекен, оның ішінде 2000 сирек, қорғауға алынған, жойылу қаупі бар және осал өсімдіктер мен жануарлар түрлері бар.

Жануарлар

Америкалық қара аю (Ursus americanus) Апалачи жолындағы ең ірі жануарлардың бірі болып табылады және адамдармен сирек кездеседі. Жолда аюларды көру азаматтар үшін сирек, бірақ Шенноа Ұлттық паркі және Нью-Джерси, Нью-Йорк, Коннектикут және Массачусетс штаттарының кейбір бөліктерінде, 1980 жылдан бері аю популяциясы тұрақты түрде өсіп келеді, сондықтан оларды көру жиілеу. Тікелей қақтығыстар одан да сирек. Жол бойындағы басқа да қауіптерге улы жыландар жатады, оның ішінде шығыс ағаш қырауы мен мысбас. Екі жылан да әдетте жолдың құрғақ, тасты бөліктерінде кездеседі; мысбастың таралған аймағы Нью-Джерси мен Нью-Йорк штатының шекарасына дейін солтүстікке қарай созылады, ал құйрықты жыландар Коннектикут штатында жиі кездеседі және сирек болса да, Нью-Гэмпширге дейін жетеді. Бұғылар да көбінесе кездесетін ірі сүтқоректілердің қатарында. Жол бойында мекендейтін кішкентай сүтқоректілерге бобр, тілсіз, өзен суыры, чипмунк, дикобраз, бобкат, екі түрлі түлкі, қабан, суыр және койот жатады. Жолдарда жабайы түйеқұс, қайың, көгершін, қарға, екі түрлі бүркіт, орман үйрек, үш түрлі сұрғыр және үш түрлі қаршыға сияқты құстар да мекендейді. Апалачи жолында, әсіресе Мэнде әртүрлі ақырлылар кездеседі. Олар әдетте кішкентай және өте аумақтық, жақындағанда қатты дауыс шығарады. Көптеген саяхатшылар үшін жол бойындағы ең мазасыз жәндіктер – құрттар, масалар, қара жәндіктер және паналарда тұратын тышқандар.

Өсімдіктер

Жол бойындағы өсімдіктер әртүрлі. Жол оңтүстіктен солтүстікке қарай бірнеше түрлі биомалар арқылы өтеді, ал климат айтарлықтай өзгереді, әсіресе биіктікке байланысты. Оңтүстіктегі жазық ормандар негізінен екінші буыннан тұрады; жолдың барлық бөлігі дерлік бір кезде кесілген. Дегенмен, жол бойында бірнеше ескі өсімдіктер бар, мысалы, Массачусетс және Коннектикут штатының шекарасында орналасқан Саджс Равин, сондай-ақ сол шекараның екі жағындағы жол бойындағы биік шыңдардың үстінде, Хоппер (Массачусетс штатындағы Грейлок тауының батысындағы мұздық цирк) және Мэн штатындағы Хагас шығанағына жақын орналасқан "Эрмитаж". Оңтүстікте орман емен және сары тополь (лала ағашы) сияқты қатты ағаштармен басым. Солтүстікке қарай лала ағаштарының орнына біртіндеп кеспейлер мен қайыңдар келеді. Массачусетс штатында емендер азая бастайды. Вермонт штатындағы жазық ормандар аққабақ, қайың және бук ағаштарынан тұрады, ал қыркүйек және қазан айларында жапырақтары түрлі-түсті болады. Ақ таулардан оңтүстікке қарайғы жазық ормандардың көп бөлігі қатты ағаштардан тұрса да, көптеген жерлерде қылқан жапырақты ағаштар да кездеседі, ал Мэн штатында олар көбінесе төменгі биіктікте өседі. Бірнеше жалаң жерлерде ағаштар өсіп жатыр, ал кейбір жерлерде Ұлттық орман шаруашылығы қызметі жалаң жерлерді ағаштардан таза ұстау үшін шөптерді мезгіл-мезгіл кесіп тұрады.

География

Вирджиниядағы Роджерс тауы мен Массачусетс штатындағы Грейлок тауы аралығында альпілік аймақтар жоқ, себебі жол Вирджиниядағы Шенандоа ұлттық паркінен Грейлок тауына дейін негізінен 3000 футтан (914 м) төмен бойымен өтеді. Дегенмен, Грейлок тауында кең субальпілік аймақ бар – Массачусетс штатындағы жалғыз осындай орман, ол 3000 футқа (914 м) дейін созылады, бұл оңтүстікте альпілік шектен қашық. Бұл, әсіресе, Грейлоктың басым батыс желдеріне толыққанды ұшырауы себебінен, оның қырларындағы шыңдар Массачусетс штатындағы басқа кез келген шыңнан биік тұрады. Солтүстікке қарай Вермонттағы бірнеше шыңдар субальпілік аймаққа жетеді, оның төменгі шегі солтүстікке қарай жылдам төмендейді, сондықтан Ақ тауларда (Нью-Гэмпшир) ол көбінесе 3000 футтан (914 м) төмен орналасқан. Моосилауке тауының (шыңы 1464 м) басында трассадағы алғашқы альпілік ортаға жетесіз, онда жұқа, сирек өсімдіктер жалаңаш тас беттермен араласады. Екі аймақ арасында круммхольц аймағы орналасқан, онда ағаштардың бұтақтары қысқы солтүстік-батыс желдерінен алысқа қарай өседі, олардың пішіні туға ұқсайды – оларды кейде «ту ағаштары» деп атайды. Бұл аймақ Канаданың жүздеген шақырым солтүстігіндегі жазық жерлерге ұқсайды. Бұл жерде сондай-ақ құрып кету қаупі төнген және қорғауға алынған көптеген түрлер кездеседі. Трасса Нью-Гэмпширдегі Президенттік қатар бойымен қайта бағытталды, осылайша Аппалачи тау клубы белгілі бір өсімдіктерді қорғай алады. Ақ таулардағы альпілік шек әдетте А.Т. арқылы өтетін ағаштардан жоғары орналасқан таулар арасында өтеді, олар Моосилауке тауы, Франкония қатарының бірнеше шақырымы және Президенттік қатарды қамтиды. Президенттік қатарда трасса Вашингтон тауында 6288 футқа (1917 м) дейін көтеріледі және Рокки тауларынан шығысқа қарай АҚШ-тың ең үлкен альпілік ортасында ағаштардан 13 мильге (21 км) жуық үнемі жоғары өтеді. Пенсильвания арқылы өтетін трассаның кейбір бөліктері соншалықты жартасты, туристер бұл аймақты «Rocksylvania» деп атайды. Бұл кішкентай тастар, трасса бойындағы топырақты тоздырған эрозияның нәтижесінде пайда болған, дұрыс табаны бар аяқ киімсіз ұзақ уақыт жүру қиынға соғады. Мэн штатында трасса тіпті қиын ортаға дейін созылады, альпілік және субальпілік өсімдіктер төменгі биіктіктерге түседі. Махуосук қатарындағы альпілік өсімдіктер шамамен 2500 футтан (762 м) басталып, Жүз Мильдік шөлдің кейбір бөліктерінде 1000 футтан (305 м) төмен түседі, онда 1000 футтан (305 м) жоғарыдағы барлық аумақ мәңгі жасыл орманнан тұрады. Бұл ормандарда ақ қарағай, қарағай және қарақұмық сияқты оңтүстікте кең таралған түрлерден басқа, мәңгі жасыл өсімдіктердің түрлері де көптеп кездеседі. Солтүстік шетінде тіпті тамарак (ағаш) да бар, ол қылқан жапырақты, қарағай сияқты ине жапырақты, жапырақты ағаш, қайың мен кеспейлер жалаңаш болғаннан кейін күздің соңында сары түстің әдемі көрінісін ұсынады. Мэндегі гемолоктар да ерекше, өйткені оңтүстікке қарай популяцияларды қиратқан жүнді адельгид әлі штатқа енбеген және суық климатқа байланысты солтүстікке өте алмайтын шығар. Мэнде бірнеше альпілік аймақтар бар. Махуосук қатарының бірнеше аймақтарынан басқа, Мэннің оңтүстігіндегі Балдпатес және Олд Блю 4000 футтан (1219 м) төмен биіктікте болса да альпілік сипаттамаларға ие. Саддлбек тауы мен Бигелоу тауының әрқайсысы солтүстікке қарай 1219 м-ден сәл ғана жоғары, бірақ ұзақ альпілік аймақтары бар, шыңдарында ағаш өспейді және ашық күндері кедергісіз көрініс ашылады. Бигелоу тауынан бастап трасса 150 мильге (241 км) созылады, Белі шап тауының шыңында 3500 фут (1067 м) шамасында ғана альпілік өсімдіктердің шағын аумағы бар. Катахдин тауы, АҚШ-тың шығысындағы екінші ірі альпілік орта, жазық «тақталық жер» шыңында бірнеше шаршы шақырымдық альпілік аумаққа, сондай-ақ оған дейінгі жартастар мен ареттерге ие. Катахдин тауындағы ағаштардың шегі шамамен 3500 фут (1067 м) биіктікте орналасқан. Бұл биіктік Массачусетс штатында альпілік аймақ болып есептелмейді және Вирджинияның оңтүстігінде жазық орманнан тұрады. Бұл 2000 миль (3219 км) аралықта климаттың күрт өзгеруін көрсетеді.

No sub alpine regions exist between Mount Rogers in Virginia and Mount Greylock in Massachusetts, mainly because the trail stays below 3000 feet (914 m) from Shenandoah National Park in Virginia to Mount Greylock. Mount Greylock, however, has a large subalpine region, the only such forest in Massachusetts, extending down to 3000 feet (914 m), which in the south would be far from the sub alpine cutoff. This is especially low because Greylock is exposed to prevailing westerly winds, as the summits along its ridgeline rise approximately higher than any other peak in Massachusetts. Farther north, several peaks in Vermont reach into the sub alpine zone, the bottom of which steadily descends as one proceeds northward, so that by the White Mountains in New Hampshire, it often occurs well below 3000 feet (914 m). At Mount Moosilauke, which summits at 4802 feet (1464 m), the first alpine environment on the trail is reached, where only thin, sporadic flora is interspersed with bare rocks. Between the two regions is the krummholz region, where stunted trees grow with their branches oriented away from the winter's prevailing northwest wind, giving the appearance of flags; they are sometimes called "flag trees". This region resembles lowland terrain hundreds of miles north in Canada. It also contains many endangered and threatened species. The trail has been rerouted over New Hampshire's Presidential Range so the Appalachian Mountain Club can protect certain plant life. The alpine cutoff in the Whites is generally between Mountains traversed by the A. T. above treeline include Mount Moosilauke, several miles along the Franconia Range and along the Presidential Range. In the Presidentials, the trail climbs as high as 6288 feet (1917 m) on Mount Washington and spends about 13 mile (21 km) continuously above treeline, in the largest alpine environment in the United States east of the Rocky Mountains. The segments of the trail through Pennsylvania are so rocky that hikers refer to the region as "Rocksylvania". These small rocks, which are the result of erosion that has worn away the dirt along the trails, can be tough to walk on for extended periods of time without proper hard soled shoes. In Maine, the trail extends into even harsher environments, and sub alpine and alpine growth descends to lower elevations. Alpine growth in the state ranges from around 2500 feet (762 m) in the Mahoosuc Range to below 1000 feet (305 m) in parts of the Hundred Mile Wilderness, where nearly every area higher than 1000 feet (305 m) is evergreen forest. These forests include more species of evergreen, as well. In addition to the white pine, spruce, and hemlock prevalent further south, Maine has many cedar trees along the trail. Near the northern terminus, there are even some tamarack (larch), a coniferous, pine needled deciduous tree, which provides displays of yellow in the late fall after the birches and maples have gone bare. The hemlocks in Maine are also notable, as the woolly adelgid, which has ravaged populations further south, has not come into the state yet, and may be unable to make it so far north due to the cold climate. Maine also has several alpine regions. In addition to several areas of the Mahoosuc Range, the Baldpates, and Old Blue in southern Maine have alpine characteristics despite elevations below 4000 feet (1219 m). Saddleback Mountain and Mount Bigelow, further north, each only extend a bit above 4000 feet (1219 m), but have long alpine areas, with no tree growth on the summits and unobstructed views on clear days. From Mount Bigelow, the trail extends for 150 mile (241 km) with only a small area of alpine growth around 3500 feet (1067 m) on the summit of White Cap Mountain. Mount Katahdin, the second largest alpine environment in the eastern United States, has several square miles of alpine area on the flat "table land" summit as well as the cliffs and aretes leading up to it. Treeline on Mount Katahdin is only around 3500 feet (1067 m). This elevation in Massachusetts would barely be a sub alpine region, and, south of Virginia, consists of lowland forest. This illustrates the drastic change in climate over 2000 mile (3219 km).

Жол жүріп

Велосипедтерге Мэриленд штатындағы Чесапик және Огайо каналы (C&O Canal) және Вирджиния штатындағы Вирджиния Крипер жолынан басқа жолдардың көп бөлігінде тыйым салынған. Жылқылар мен жүк тасуға арналған жануарларға тыйым салынған, бірақ C&O каналында және Ұлы Түтінді Таулар Ұлттық паркінде жылқыларға рұқсат етіледі. Жолдың қалалар мен көрнекті табиғи аймақтардағы бірнеше қысқа бөлімдері мүгедектерге арналған ADA стандарттары бойынша жасалған, олар тірінкесе арбасын пайдалануға қолайлы.

Барлық ұзындығы бойынша АТ ақ бояумен белгіленген, ал паналарға, көрікті жерлерге және тұрақтарға дейінгі қосымша жолдар ұқсас пішіндегі көк белгілерді пайдаланады. Бұрынғы жылдары жолдың кейбір бөліктерінде АТ логотипі бар металл ромб тәрізді белгілер де қолданылған, бірақ олардың көпшілігі бүгінге дейін жетпеген.

Қонақ үй және кемпинг

Көптеген жаяу жүргіншілер жеңіл шатыр, шатыр-гамак немесе жабын алып жүреді. Жол бойында жаяу жүргіншілерге арналған 250-ден астам пана және кемпингтер бар. Паналар, кейде Майн, Массачусетс және Коннектикут штаттарында "lean-to", Шенендоа ұлттық паркінде "huts", ал Аддирондак паналары деп аталады, әдетте ашық, үш қабырғалы құрылыстар болып келеді және ағаш еденімен жабдықталған, бірақ кейбір паналар құрылысы жағынан күрделірек. Паналар әдетте бір күндік немесе одан кем уақыт аралықта орналасқан, көбінесе су көзіне жақын (құрғап қалуы мүмкін) және дәретханасымен жабдықталған. Паналар толып кетуі мүмкін болғандықтан, олардың жанында шатыр тігуге арналған орындар көбінесе болады. Көптеген AMC паналарында күзде ұзартылған өзін-өзі қызмет көрсету маусымы бар, ал екеуі қыс және көктем айларында да осы маусымды ұзартады. Потомак Аппалачиан жолы клубы Вирджиния штатының Шенендоа аймағында жол кабиналарын, паналарын және күркелерін күтіп ұстайды. Көптеген паналарда "бейресми тіркеу кітаптары", яғни пана журналы бар. Бұл журналдар әдетте спиральмен тілінген дәптерлер түрінде болады және жол бойындағы паналарда контейнерлерде сақталады, оларға қол қою міндетті емес. Бұл журналдар жаяу жүргіншілерге жолда болғанда күнделікті хабарламалар қалдыруға, қайда барғанын, қайда бара жатқанын және кімдерді не көргенін жазуға мүмкіндік береді. Бұл жазбалар бейресми жазуға арналған орын және жолдағы адамдарды қадағалау үшін де қолданылуы мүмкін. Ең бастысы, олар жол бойындағы жаяу жүргіншілердің байланыс жүйесін қамтамасыз етеді. Жаяу жүргіншілер белгілі бір су көзінің құрғап қалғанын жазбаға алып, басқа жаяу жүргіншілерге маңызды ақпарат береді. Ресми паналардан өзге, көптеген адамдар өз үйлерін, кеңселерiн немесе қонақ үйлерін АТ жаяу жүргіншілерін қабылдауға ұсынады. Мысалы, Аппалачи тау клубының Little Lyford Pond лагерьлері. Қонақ үйлер жолдың ұлттық парктерімен беткесап келетін бөліктерінде, әсіресе Вирджиния штатының Шенноа ұлттық паркінде жиі кездеседі.

Most hikers carry a lightweight tent, tent hammock or tarp. The trail has more than 250 shelters and campsites available for hikers. The shelters, sometimes called lean tos (in Maine, Massachusetts, and Connecticut), huts (in Shenandoah National Park), or Adirondack shelters, are generally open, three walled structures with a wooden floor, although some shelters are much more complex in structure. Shelters are usually spaced a day's hike or less apart, most often near a water source (which may be dry) and with a privy. They generally have spaces for tent sites in the vicinity as the shelters may be full. Several AMC huts have an extended self service season during the fall, with two extending self service seasons through the winter and spring. The Potomac Appalachian Trail Club maintains trail cabins, shelters, and huts throughout the Shenandoah region of Virginia. Most shelters also contain "unofficial registries", which are known as shelter logs. These logs usually come in the form spiral bound notebooks that are kept in containers in shelters all along the trail, and signing in them is not required. These logs give hikers a way to leave day to day messages while they are on the trail to document where they have been, where they are going, and who/what they have seen. The logs provide a space for informal writing and can also be used to keep track of people on the trail. Most of all, they provide a system of communication for a network of hikers along the trail. Shelter logs can provide proof of who summits certain mountains and can warn about dangerous animals or unfriendly people in the area. Hikers may cite when a certain water source is dried up, providing crucial information to other hikers. In addition to official shelters, many people offer their homes, places of business, or inns to accommodate AT hikers. One example is the Little Lyford Pond camps maintained by the Appalachian Mountain Club. Inns are more common in sections of the trail that coincide with national parks, most notably Virginia's Shenandoah National Park.

Жолдар қауымдастықтары

Жол көптеген жолдарды кесіп өтеді, бұл саяхатшыларға қалаға азық-түлік және басқа да қажетті заттар алуға мүмкіндік береді. Аппалачи тау жолын сақтау қорымы 40-тан астам қала тізімделген, олар ұйымның "А.Т. қаласы" бағдарламасының құрамында танылған, өйткені олар жолаушыларға тамақ, жабдық және тұруға орын ұсынады. Жолдың қалаларға жақын аудандарында көптеген саяхатшылар кейде "жол сиқыры" деп аталатын нәрсені – яғни, бейтаныс адамдардың мейірімділік, сыйлықтар және қолдау көрсетуін бастан өткізеді. "Жол сиқыры" кейде анонимді түрде жасалады. Басқа жағдайларда адамдар кемпингтерде саяхатшыларға тамақ дайындап, қонақтандырады. Саяхатшылар өздері де жолда қауымдастық құрады. Көптеген саяхатшылар жол жүріп ұзаққа созылатын достықтарға ие болады. Ортақ қызығушылық – саяхаттау болғандықтан, әңгімелерді бастау оңай.

Қауіптер

Аппалач жолы салыстырмалы түрде қауіпсіз. Көптеген жарақаттар мен оқиғалар басқа да ұқсас сыртқы іс-әрекеттерге тән. Қауіптердің басым бөлігі ауа райына, адамның қателігіне, өсімдіктерге, жануарларға, ауруларға және жол бойында кездесетін қасты адамдарға байланысты. Жол маңында көптеген жануарлар мекендейді, олардың ішінде аюлар, жыландар және жабайы шошқалар адам қауіпсіздігіне ең үлкен қауіп төндіреді. Кеміргіштер мен жәндіктер таратып жүретін бірнеше аурулар да қауіпті. Кейде түлкілер, егерлер және басқа да ұсақ жануарлар жаяу жүргіншілерді шағып, құтыру және басқа да ауруларға шалдықтыру қаупін тудырады. 1993 жылы өкпеге әсер ететін сирек, бірақ қауіпті кеміргіштерден таралатын хантавирус (HPS) жұққан бір жағдай тіркелді. Науқас турист жазылып, келесі жылы қайтадан жолға шықты. 2015 жылдың наурыз айында Мэриленд штатында үлкен ағаш құлап, туристің үстіне түсіп, оны қаза тапты. Қылмыстар сирек орын алады, бірақ бірнеше жағдай тіркелген. Жолдағы алғашқы кісі өлтіру оқиғасы 1974 жылы Джорджия штатында болды. 1981 жылы Аппалач жолындағы зорлық-зомбылық мәселесі ұлттық назарға ілікті, Роберт Маунтфорд және Лора Сьюзан Рамзи, Мэн штатының Эллсворт қаласындағы әлеуметтік жұмыскерлер, Рэндалл Ли Смитпен өлтірілді. 1996 жылдың мамырында тағы бір кісі өлтіру оқиғасы болды, онда екі әйелді Шенноа ұлттық паркіне жақын жерде ұрлап, байлап, өлтірді. Кейіннен күдікті велосипедші әйелге шабуыл жасағандығы анықталды, бірақ оған қойылған айыптар алынып тасталды және іс әлі де ашылмаған күйде қалды. 2019 жылдың мамырында Оклахомадан келген 43 жастағы Рональд С. Санчес батыс Вирджиниядағы Джефферсон ұлттық орманның Маунт-Роджерс ұлттық демалыс аймағына жақын жердегі лагерьде өлтірілді. Сол жерде тағы бір әйел турист шабуылдан жарақат алды. Массачусетс штатының Батыс Ярмут қаласынан келген 30 жасар Джеймс Л. Джордан ақыл-есі дұрыс емес деп танылып, қылмыстардан босатылды. Адамның қателігі де жазаға әкелуі мүмкін. 2013 жылдың шілдесінде 66 жастағы жалғыз саяхатшы Джеральдин Ларгей Мэн штатында жоғалып кетті. Ол 26 күн жоғалғаннан кейін қайтыс болды, ал оның денесі екі жылдан кейін, 2015 жылдың қазан айында табылған. 2015 жылдың қазан айында Англиядан келген турист Мэриленд штатындағы Аннаполис Рокста суретке түсіру кезінде құлап қайтыс болды. 2020 жылғы COVID-19 пандемиясы Аппалач жолын қорғау ұйымын жолды пайдаланудан бас тартуға және Ұлттық саябақтар қызметін Вирджиниядан Мэнге дейінгі барлық AT басқаратын жаяу жүру паналарын жабуға мәжбүр етті. Волонтёрлер мен жолды күтіп ұстаушылардың кетуі жолды үйдегі оқшаулаудан қашып келген көптеген саяхатшыларға дайын емес қалдырды. 2021 жылы ұйым пандемия кезінде аяқ астынан жүріп өтетін туристерге арналған вингольдік белгілер беруді уақытша тоқтатты.

The Appalachian Trail is relatively safe. Most injuries or incidents are consistent with comparable outdoor activities. Most hazards are related to weather conditions, human error, plants, animals, diseases, and hostile humans encountered along the trail. Many animals live around the trail, with bears, snakes, and wild boars posing the greatest threat to human safety. Several rodent and bug borne illnesses are also a potential hazard. In scattered instances, foxes, raccoons, and other small animals may bite hikers, posing risk of rabies and other diseases. There has been one reported case (in 1993) of hantavirus (HPS), a rare but dangerous rodent borne disease affecting the lungs. The affected hiker recovered and hiked the trail the following year. In March 2015, a hiker was killed on the trail in Maryland when a large tree blew over and fell onto him. Violent crime is rare but has occurred in a few instances. The first reported homicide on the trail was in 1974 in Georgia. In 1981, the issue of violence on the Appalachian Trail received national attention when Robert Mountford, Jr. and Laura Susan Ramsay, both social workers in Ellsworth, Maine, were murdered by Randall Lee Smith. Another homicide occurred in May 1996, when two women were abducted, bound and murdered near the trail in Shenandoah National Park. The primary suspect was later discovered harassing a female cyclist in the vicinity, but charges against him were dropped and the case remains unsolved. In May 2019, Oklahoman Ronald S. Sanchez Jr., 43 years old, was murdered at a campsite near Mount Rogers National Recreation Area in western Virginia Jefferson National Forest. A female hiker who has not been identified was also injured by an assailant there. James L. Jordan, 30, of West Yarmouth, Massachusetts was found not guilty of the crimes by reason of insanity. Human error can lead to casualties as well. In July 2013, 66 year old lone hiker Geraldine Largay disappeared on the trail in Maine. Largay became lost and survived 26 days before dying. Her remains were found two years later in October 2015. In October 2015, a hiker visiting from England was killed on the trail by falling while taking photos at the Annapolis Rocks overlook in Maryland. The 2020 COVID 19 pandemic prompted the Appalachian Trail Conservancy to discourage use of the trail and the National Park Service to close all AT managed hiking shelters from Virginia to Maine. The withdrawal of volunteers and trail maintenance crews left the trail unprepared for the influx of users escaping home isolation. In 2021, the conservancy suspended issuing hang tags for through hikers for a period during the continuing pandemic.

Жолды аяқтау

Бір маусымда бүкіл жолды аяқтауға тырысатын жаяу жүргіншілер "thru hikers" деп аталады; ал жолды бірнеше жеке сапарлар арқылы басып өтетіндер "секциялық жаяу жүргіншілер" деп танылады. Қиын жер бедері, ауа райының күрт өзгеруі, ауру, жарақат және қажетті уақыт пен күш-жігер "thru hiking"-ті жүзеге асыруды қиын жасайды. 2017 жылы Аппалач жолының сақтау қоры Спрингер тауынан солтүстікке 3839 жаяу жүргінші, Катахдин тауынан оңтүстікке 497 жаяу жүргінші жолға шыққандығын және бүкіл жолды аяқтаған 1186 адамды тіркеген, оларға секциялық және "thru" жаяу жүргіншілер кірді. Дереккөздің сенімділігі жоқ: date=May 2019.

"Thru hike" әдетте бес-жеті айға созылады, бірақ кейбіреулер оны үш айда да орындаған, ал бірнеше жол жүгірушілер жолды одан да аз уақытта аяқтаған. Жол жүгірушілер көбінесе автокөлікпен қолдау топтарымен, рюкзаксыз және орманға кемпинг құрмай жүреді. "Thru hikers" көптеген бейресми топтарға бөлінеді. "Пуристер" – бұл ресми АТ жолынан шықпай, ақ белгілерге (blazes) ілесетін, паналар мен кемпингтерге жасалған қосымша сапарларды есептемеген жаяу жүргіншілер. "Көк белгілі" (Blue Blazers) жаяу жүргіншілер көк белгілермен көрсетілген қосымша жолдар арқылы толық маршруттан шақырымдарды қысқартады. Жолдың сары сызықтарына сілтеме жасайтын, жалпылама сынды ұғымды білдіретін "Сары белгілі" (Yellow Blazers) атауы жолмен төмен немесе жоғары жылжу үшін автостоп тартатындарға беріледі. Жаяу жүргіншілердің мәдениетіне түсті жазбаларды жасау кіреді, олар жол бойындағы паналарда "жол есімдері" (trail names) деп аталатын псевдонимдермен қол қойылған. 2018 жылы 19 000-нан астам адам бүкіл жолды аяқтағанын хабарлады. Солтүстік бағыттағы жолды он екі ай немесе одан аз уақытта аяқтау көрсеткіші 2011 жылдан 2018 жылға дейін 19%-дан 27%-ға дейін өзгерді. Оңтүстік бағыттағы аяқтау көрсеткіші сол кезеңде 27-30% аралығында ауытқыды. 2018 жылы Хизер Андерсон ("Аниш" жол есімі) күнтізбелік жыл ішінде үш "Үш тәжді" (Triple Crown) жолды аяқтаған алғашқы әйел атанды.

Жасы туралы мәліметтер

2021 жылдың 8 қарашасында М.Ж. "Нимблвилл Номад" Эберхарт 83 жасында Аппалач тау жолының барлық бөлімін жеңіп өткен ең қарт адам атанды. 2020 жылдың 13 қазанында Джунипер Неттебург 4 жасында Аппалач тау жолының барлық бөлімін өз күшімен жеңіп өткен ең жас адам деп есептеледі. Сенімсіз дереккөз: мерзімі=2022 жылғы қазан.

Бағыт

Жолдың 99%-дан астамы федералдық немесе мемлекеттік жерлерге тиесілі болуымен немесе жол өту құқығы арқылы қорғалған. Жолды түрлі ұйымдар, экологиялық жақтас топтар, мемлекеттік органдар және жеке тұлғалар күтіп ұстайды. Жыл сайын 4000-нан астам еріктілер Аппалачиан жолына 175 000 сағаттан астам еңбек жұмсайды, бұл еңбекті Аппалачиан жолын сақтау қоры (ATC) ұйымы көбінесе үйлестіреді. Барлығы, АТ сегіз ұлттық орман мен екі ұлттық саябасынан өтеді.

Грузия

Грузияда 75 миль (121 км) сағаты бар, оның ішінде Спрингер тауындағы оңтүстік бастамасы 3782 фут (1153 м) биіктікте орналасқан. 4461 фут (1360 м) биіктіктегі Қанды тау – Грузиядағы сағатың ең биік нүктесі. AT және жақындау жолы, сондай-ақ көптеген көк түсті белгіленген қосымша жолдармен бірге, Джорджия Аппалачиан Трейл клубы басқарып, күтіп ұстайды. Қосымша ақпарат үшін: Аппалачи жолындағы Грузия шыңдары.

Солтүстік Каролина

Солтүстік Каролина штатында 95,7 миль (154 км) сағалы жол бар, бірақ Теннесси штатының шекарасымен жалғасқан 322 км-ден астам жолы есепке алынбаған. Биіктігі Джорджия штатындағы Блай Гэптен бастап өрлейді, Standing Indian Mountain, Mt. Альберт және Wayah Bald сияқты тау шамаларын басып өтеді. Содан кейін Нантахала өзенінің шатқалындағы Нантахала ашық ауа орталығынан және Нантахала өзенінен өтеді. Осы нүктеге дейін жол Нантахала жаяу жүру клубымен күтіліп келеді. Бұл жерден әрі Smoky Mountains Hiking Club жолға қарайды. Тағы 48 км (30 миль) солтүстікке қарай Фонтана бөгеті Ұлы Түтін Таулары Ұлттық паркіне кіреберіс болып табылады.

Теннесси штаты

Теннесси штатында 71 миль (114 км) жол бар, Солтүстік Каролина штатының шекарасы бойымен немесе оған жақын 200 мильден (322 км) астам жол есепке алынбаған. Ұлы Түтін Таулары Ұлттық паркіндегі Клинманс куполының шамадан жоғары орналасқан бөлігі Солтүстік Каролина және Теннесси штаттарының шекарасында жатыр және бұл жолдың ең биік нүктесі – 6643 фут (2025 м). Smoky Mountains Hiking Club (Ноксвилл, Теннесси штаты) Great Smoky Mountains Ұлттық паркіндегі Давенпорт Gap-ке дейінгі жолдың күтімін жүзеге асырады. Давенпорт Gap-тың солтүстігінде Carolina Mountain Club (Эшвилл, Солтүстік Каролина штаты) Spivey Gap-ке дейінгі жолға жауапты. Ал Теннессинің қалған бөлігін Tennessee Eastman Hiking & Canoeing Club (Кингспорт, Теннесси штаты) күтіп ұстайды.

Вирджиния

Вирджиния штатында 550,3 миль (886 км) жол бар, бұл жолдың төрттен бірін құрайды, соның ішінде Батыс Вирджиния штатының шекарасымен 20 мильден астам (32 км) жалғасады. Климаттық жағдайлар мен солтүстікке қарай саяхаттайтын саяхатшылардың келу уақыты ескерілгенде, бұл бөлім көктемгі еріген қар мен мол жаңбырдың салдарынан ылғалды әрі қиынға толы. Жолдың маңызды бөліктері Шенноа ұлттық паркіндегі Skyline Drive-ға, ал оңтүстікке қарай Блю Ридж парквейіне жақын орналасқан. Осы жерде Аппалачиан жолын сақтау қорының кеңсесі орналасқан Харперс-Ферри қаласынан жол өтеді. Көптеген адамдар Харперс-Ферриді жолдың "психологиялық ортасы" деп есептейді, бірақ нақты ортасы солтүстік Пенсильванияда, шамамен 75 миль (121 км) солтүстікке қарай жатыр. 2019 жылдың 21 желтоқсанында CSX пойызының рельстен шығуы Харперс-Ферридегі Потомак өзені арқылы өтетін жаяу өткел көпірін зақымдап, Батыс Вирджиния мен Мэриленд арасындағы байланысты үзіп тастады. Жаяу өткел 2020 жылдың шілде айында қайта ашылды.

Мэриленд штаты

Мэриленд штатындағы бұл жолдың 66 шақырымы (41 миль) бар, биіктігі әртүрлі. Жолдың көп бөлігі Оңтүстік тау мемлекеттік паркіндегі Оңтүстік таудың жотасымен өтеді. Жаяу жүргіншілер белгіленген жатақтарда және кемпингтерде болуы міндетті. Жол Гринбриер мемлекеттік саябағының шығыс жиегінен өтеді. Бұл ыстық душ қабылдап, лагерь дүкеніне баруға мүмкіндік беретін жайлы тоқтау орны болуы мүмкін. Жол C&O Canal Towpath бағытымен 5 шақырымға (3 миль) созылады. Жаяу жүргіншілер High Rock-тан да өтеді, онда кең көріністер ашылады және ол парапланерлерге де арналған орын ретінде пайдаланылады. Бұл бөлім Мэриленд және Пенсильвания штатының шекарасында орналасқан Пен Мар паркінде аяқталады.

Пенсильвания штаты

Пенсильвания штатының аумағында бұл жолдың 229,6 мили (370 км) бөлігі орналасқан. Жол Пенсильвания мен Мэриленд штатының шекарасындағы Пен Мар ауылынан солтүстік-шығысқа қарай Пенсильвания мен Нью-Джерси штатының шекарасындағы Делавэр су айдынына дейін созылады. Штаттың оңтүстік-орталық аймағында Аппалач тау жолының шартты ортасы саналатын Пайн Гроув Фурнац мемлекеттік паркі орналасқан. Пенсильваниядағы көп бөлігінде жол өте тасты болуымен белгілі, бұл көптеген жаяу жүргіншілердің жылдамдығын төмендетіп, жарақаттарға және жабдыққа үлкен жүктеме түсіреді. Жаяу жүргіншілер бұл штатты "Роксилвания" деп лақаптайды. Ал АТ қауымдастығы Пенсильванияны "аяқ киімнің қырылу орны" деп атап кеткен.

Нью-Джерси

Нью-Джерси штатында трассаның 72,2 мили (116 км) бөлігі орналасқан. Трасса Делавэр өзені үстіндегі Interstate 80 көпірі арқылы жаяу жүргіншілер жолымен оңтүстіктен Нью-Джерсиге кіреді, Делавэр су айдынынан басталып Уортингтон мемлекеттік орман паркіндегі Киттатинни тауының шыңына дейін көтеріледі, Санфиш көлінің жанынан (оң жақта) өтеді, содан кейін Делавэр су айдыны ұлттық демалыс аймағы мен Стоукс мемлекеттік орман паркі арқылы солтүстікке қарай жалғасады және ақырында Нью-Джерси штатындағы ең биік нүктеге жетеді (нақты шыңға жету үшін қосымша жол қажет). Содан кейін трасса Нью-Йорк штатының шекарасымен оңтүстік-шығыс бағытта шамамен 30 миль (48 км) жүреді, батпақты жерлердегі ұзын жаяу көпірлер арқылы өтеді, содан кейін Ваваянда мемлекеттік паркіне, ал одан кейін Гринвуд көліне жақын Нью-Йорк штатына кірер алдында Абрам С. Хьюитт мемлекеттік орман паркіне кіреді. Нью-Джерсиде Нью-Йорк – Нью-Джерси жол конференциясы Аппалачи трассасын күтіп, жаңартып отырады. 2001 жылдан бастап Нью-Джерсидегі трасса бойында қара аюлардың қызметі күрт артты. Сондықтан Нью-Джерсидегі барлық паналарда аюлардан қорғайтын металл қораптар орнатылған.

Нью-Йорк

Нью-Йорктің 142 километрлік (88.4 миль) соқпағындағы биіктік өзге штаттармен салыстырғанда өте аз өзгеріске ұшырайды. Оңтүстіктен солтүстікке қарай жол 427 метрден төмен көптеген кішкентай таулардың шыңынан өтеді, Нью-Йорктегі ең биік нүктесі – 1433 метр (437 метр) биіктіктегі Prospect Rock, ал Нью-Джерси штатының шекарасынан 914 метр (3000 фут) қашықтықта орналасқан. Жол солтүстікке қарай жалғасады, Fitzgerald Falls жанынан көтеріліп, Sterling Forest орманды кесіп өтеді, содан кейін Harriman мемлекеттік паркі мен Bear Mountain мемлекеттік паркіне кіреді. Appalachian Trail-дің ең төменгі нүктесі Bear Mountain хайуанаттар бағында 38 метр (124 фут) биіктікте орналасқан. Ол Bear Mountain көпірі арқылы Hudson өзенін кесіп өтеді. Содан кейін Fahnestock мемлекеттік паркі арқылы өтеді, солтүстік-шығысқа қарай жалғасады және Metro North теміржолының Harlem желісін кесіп өтеді. Осы теміржол өткелінде жол бойындағы жалғыз теміржол станциясы орналасқан. Ол Pawling Nature Reserve арқылы Коннектикут штатына кіреді. Harriman және Bear Mountain мемлекеттік парктері арқылы өтетін жолдың бөлігі – жолдың ең көне бөлігі, ол 1923 жылы аяқталған. Бұл бөлігінің бір бөлігін 700 ерікті 800 гранитті баспақышпен, содан кейін бір шақырымнан астам жаяу жолымен, тас қабырғалармен және жол бойындағы ірі тастармен қаптады. Жоба төрт жылға созылып, шамамен 1 миллион долларға тұсты және 2010 жылдың маусым айында ашылды. Штат шекарасы сонымен қатар Schaghticoke индейлерінің мекендейтін Коннектикут резервациясының батыс шекарасы болып табылады. Оның ішінде Appalachian Trail (AT) шамамен солтүстік шекарасына параллель жүреді, 610 метр (2000 фут) өткен соң резервациядан шығып кетеді. Жол солтүстікке қарай Housatonic өзенінің аңғары мен батысындағы төбелер арқылы жүріп, солтүстік-батысқа бұрылады және Salisbury қаласында оңтүстік Taconic тауларына көтеріледі. Lion's Head тұсында солтүстік-шығысқа қарай Mount Greylock және Массачусетс штатындағы басқа да нүктелерге көрініс ашылады, ал Bear Mountain тұсында Пенсильваниядан бері алғаш рет 610 метр (2000 фут) биіктікке жетеді, сонымен қатар Hudson өзенінің аңғарынан Catskills тауларына, Housatonic аңғарының кең жазықтарына және шығысқа қарай Berkshire және Litchfield Hills тауларына көрініс ұсынады. Bear-ден солтүстікке қарай, Массачусетс штатына өтетін жол Sages Ravine-ге түседі, бұл шығыс Taconic жотасындағы терең шатқал, онда сирек кездесетін ескі өсімдіктер өседі. Жол шатқалдағы арықтан өтіп, Appalachian Mountain Club-тың Коннектикут бөлімшесі күтіп ұстаған аумақтан шығады.

New York's 88.4 mile (142 km) of trail contain very little elevation change compared to other states. From south to north, the trail summits many small mountains under 1400 feet (427 m) in elevation, its highest point in New York being Prospect Rock at 1433 feet (437 m), and only 3000 feet (914 m) from the state line with New Jersey. The trail continues north, climbing near Fitzgerald Falls, passing through Sterling Forest, and then entering Harriman State Park and Bear Mountain State Park. The lowest point on the entire Appalachian Trail is in the Bear Mountain Zoo at 124 feet (38 m). It crosses the Hudson River on the Bear Mountain Bridge. It then passes through Fahnestock State Park, and continues northeast and crosses the Metro North Railroad's Harlem Line. This track crossing is the site of the only train station along the trail's length. It enters Connecticut via the Pawling Nature Reserve. The section of the trail that passes through Harriman and Bear Mountain State Parks is the oldest section of the trail, completed in 1923. A portion of this section was paved by 700 volunteers with 800 granite slab steps followed by over a mile of walkway supported by stone crib walls with boulders lining the path. The project took four years, cost roughly $1 million, and opened in June 2010. The state line is also the western boundary of a Connecticut reservation inhabited by Schaghticoke Indians. Inside it, the AT roughly parallels its northern boundary, crossing back outside it after 2000 feet (610 m). The trail proceeds northward through the Housatonic River valley and hills to its west, veering northwesterly and, at Salisbury, ascending the southern Taconic mountains, at Lion's Head affording a view northeasterly towards Mt. Greylock and other points in Massachusetts, and at Bear Mountain, reaching over 2000 feet (610 m) in elevation for the first time since Pennsylvania and yielding views across the Hudson River valley to the Catskills and across the broad expanse of the Housatonic valley and the Berkshire and Litchfield Hills to the east. Just north of Bear, the trail, as it crosses into Massachusetts, descends into Sages Ravine, a deep gorge in the eastern Taconic ridgeline which is home to a fragile old growth forest. As the trail crosses the brook in the ravine, it leaves the area maintained by the Connecticut section of the Appalachian Mountain Club.

Массачусетс штаты

Массачусетс штатында 145 шақырымдық жол бар. Жолдың барлық бөлігі Массачусетс штатының батысындағы Беркшир округінде орналасқан. Ол оңтүстік Таконика жотасының ең биік шыңы – Эверетт тауына (2604 фут (794 м)) дейін жетеді, содан кейін Хаузатоник өзенінің аңғарына түсіп, Грейт Баррингтон қаласын аралап өтеді. Жол Далтон және Чешир қалаларынан өтеді, сондай-ақ штаттың ең биік нүктесі – Грейлок тауының (3491 фут (1064 м)) басына шығады. Одан кейін Солтүстік Адамс және Уильямстаун қалаларынан 3 шақырымдай қашықтықтағы аңғарға жылдам түсіп, Вермонт штатының шекарасына қайта көтеріледі. Массачусетс штатындағы жолдың барлық бөлігін Аппалачи тау клубының Беркшир бөлімшесі күтіп ұстайды.

Вермонт штаты

Вермонт штатында 241 шақырымдық (150 миль) жол бар. Вермонтқа кіргеннен кейін, жол әдетте солтүстік-оңтүстік бағытындағы Ұзақ жолдың ең оңтүстік бөлігімен беттеседі. Ол Оңтүстік Жасыл таулардың қырларымен өтеді және Страттон тауы, Гластенбери тауы және Киллингтон шыңы сияқты танымал шыңдарға көтеріледі. Мэн-Джанкшн жерінде АТ Солтүстік елінің ұлттық көркем жолының шығыс ұшымен қиылысады, сол жол және Ұзақ жолдың келесі бөлігі солтүстікке қарай бұрылады. Содан кейін АТ шығысқа қарай бұрылып, Ақ өзеннен өтеді, Норвич қаласынан өтіп, Коннектикут өзені арқылы Нью-Гэмпшир штатының Хановер қаласына кіреді. Грин-Маунтин клубы Массачусетс штатының шекарасынан 12-ші бағдарламалық жолға дейінгі АТ жолын күтіп ұстайды. Дартмут аутинг клубы VT 12 жолынан Нью-Гэмпшир штатының шекарасына дейінгі жолды күтіп ұстайды.

Нью-Гэмпшир

Нью-Гэмпширде 161 миль (259 км) сағалы жол бар. Нью-Гэмпширдегі Аппалачи жолының көп бөлігі White Mountain ұлттық орманның ішінде орналасқан. Аппалачи жолдарының сақтау қоры мәліметінше, Нью-Гэмпширде басқа Аппалачи штаттарына қарағанда ағаштардың сыртындағы жолдың көбірек бөлігі орналасқан. Солтүстікке қарай саяхат жасайтын саяхатшылар үшін бұл қашықтық пен уақытқа шыдаудан асып түсетін негізгі қиындықтардың басталуы болып табылады: Нью-Гэмпшир мен Мэнде кедір-бүкір немесе тік жерлер жиі кездеседі, ал альпілік жағдайлар шыңдар мен жоталардың маңында байқалады. Жол Нью-Гэмпширдің 48 төрт мың футтік шыңдарының 15-інен өтеді, соның ішінде 6288 фут (1917 м) биіктіктегі Вашингтон тауы – Теннесситің солтүстігіндегі Аппалачи жолының ең биік нүктесі және Солтүстік Американың шығысындағы ең биік және айқын топографиялық шыңы. Жол Ақ таулардағы тағы 9 төрт мың футтік шыңдардың жарты милінен өтеді (бір шың жолдан 60 метрдей ғана қашықтықта). Пирс тауының шыңына жеткенде альпілік аймаққа кіріп, оңтүстіктен бастап, жол президенттік жота бойымен альпілік немесе альпілікке жақын бұталардың арасымен үздіксіз жалғасады, содан кейін Мэдисон тауының оңтүстік-шығыс беткейінен төмен түсіп, 12 мильдей солтүстікке қарай Great Gulf Wilderness-ке жетеді. Бұл аймақта ауа райының күрт өзгеруі жиі болады, табиғи қорғаныс шаралары аз, ал адам жасаған қорғаныс шаралары да сирек кездеседі. Президенттік аймақта және Нью-Гэмпшир бөлігіндегі қауіпті және суық ауа райының қаупі жыл бойы сақталады, сондықтан саяхатшылар ауа райының болжамын мұқият қадағалап, жоспарлауға, азық-түлік пен жабдыққа назар аударуы керек. Дартмут аутинг клубы Вермонт штатының шекарасынан Моосилаук тауына дейін, содан кейін Вудстоктан солтүстік-батысқа қарай Кинсман Ночқа дейін Аппалачи жолын күтіп ұстайды. Рэндольф тау клубы Мэдисон хутының жанындағы Осгуд жолынан Эдмандс колға дейін 2,2 мильді күтіп ұстайды, ал AMC штат арқылы қалған бөлігін күтіп ұстайды.

Мэн штаты

Мэн штатында 281 миль (452 км) жол бар. Аппалач жолының солтүстік нүктесі Бакстер мемлекеттік саябағындағы Катахдин тауының Бакстер шыңында орналасқан. Мэн штатындағы жолдың кейбір бөліктерінде тіпті ең тәжірибелі саяхатшылар да орташа жылдамдықпен ғана жүре алады, кейбір жерлерде саяхатшылар көтерілу немесе түсу үшін ағаш бұтақтары мен тамырларын ұстап тұруға мәжбүр болады, бұл жаңбырлы ауа райында әсіресе қауіпті. Батыс бөлігінде 1,6 км-ге созылған тасты жол бар, оның кейбір бөліктерін Махусук Нотчта (Mahoosuc Notch) саяхатшылар астынан өтуге мәжбүр, бұл жер кейде жолдың ең қиын милясы деп аталады. Мэн аймағында ондаған өзендер мен ағындарды кесіп өтуге болады, бірақ Кеннебек өзенін кесіп өту үшін ғана қайық қажет. Аппалач жолының ең шұғылаланған бөлігі "Жүз мильдік шөл" деп аталады. Ол Монсон қаласынан шығыс-солтүстік-шығысқа қарай бағытталған және Абол көпірінің оңтүстігінде, Бакстер мемлекеттік саябағының сыртында аяқталады. Парк әкімшілігі 15 мамырдан бұрын немесе 15 қазаннан кейін саябақта толық саяхат жасауға кеңес бермейді. AMC Нью-Гэмпшир штатының шекарасынан Графтон Нотчқа дейінгі АТ жолын күтіп ұстайды, ал Мэн Аппалачиан Трейл Клубы (Maine Appalachian Trail Club) Катахдин тауына дейінгі қалған бөлігін күтіп ұстауға жауапты. Халықаралық Аппалач жолы деп аталатын халықаралық тармақ Катахдин тауынан басталады.

Менеджмент

Аппалачи жолдарының сақтау қоры (алғашқыда, Аппалачи жолдары конференциясы) және Ұлттық саябақтар қызметі Аппалачи ұлттық көркем жолының барлық ұзындығын басқа мемлекеттік органдармен өзара түсіністік туралы меморандумдар арқылы қадағалайды, оның ішінде АҚШ Орман шаруашылығы қызметі, ұлттық саябақтар, ұлттық орман шаруашылықтары, Теннесси өзені алқабының басқармасы, мемлекеттік саябақтар және басқа да ұйымдар, олар жол дәлізін басқаруға көмектеседі. Жолды күтіп ұстауға жұмсалатын еріктілер еңбегінің жылдық құны 3 миллион долларға бағаланады.

Ғылыми зерттеулердегі қолдану

Аппалач жолы әр түрлі салалардағы зерттеушілер үшін маңызды ресурс болды. Теннессидегі жолдың бөліктері жолдың "біркелкі экологиялық жағдайлары мен дизайн ерекшеліктері және келушілер санының айқын өзгешелігі" ескеріліп, жолды күтіп ұстау жөніндегі зерттеуде қолданылды. Мұндай зерттеулерді Ұлттық саябақтар қызметі, АҚШ Орман шаруашылығы қызметі, Корнелл университеті, Ұлттық географиялық қоғам және Аведа корпорациясы қолдады. Жолды толық жүріп өтушілердің басым бөлігі 18 мен 29 жас аралығындағы ерлер болғандықтан, бір бейресми зерттеу осы топ пен колледжді бітірмей қалған ерлер арасындағы байланысты анықтауға бағытталды. 2018 жылы жасалған зерттеуде, жол жүрушілердің шамамен 95 пайызы өз нәсілі мен этникалық тегін ақ деп атады.

Танымал мәдениетте

Жол 1998 жылы Билл Брайсонның "Ормандағы серуен" кітабының және 2015 жылы сол атпен түсірілген фильмнің түсірілім алаты болды. "Аппалачиан жолынан жаяу жүру" фразасы, Марк Санфордтың 2009 жылғы некеден тыс қатынасы кезінде қайда болғанын жасыру үшін қолданылғаннан кейін, жасырын қарым-қатынас жасаудың эвфемизміне айналды. "North to Maine" – Аппалачиан жолы және оны толықтай басып өтетін саяхатшылар туралы 2009 жылғы пьеса.