Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық меценат және Бронфман отбасының мүшесі
Canadian philanthropist and member of the Bronfman family
Филис Барбара Ламберт (туған аты Бронфман; 1927 жылдың 24 қаңтарында туған) Нью-Йоркте сәулет тарихын оқып жүргенде өнер мен сәулет арасындағы байланысқа қызығушылық танытты, бұл қызығушылық өмір бойы сақталды. Оның отбасы еврей тегінен шыққан. 1949 жылдың 17 мамырында Монреальде француз-неміс экономикалық кеңесшісі Жан Ламбертке, сондай-ақ Нью-Йорк штатының Куинс ауданындағы Эльмхерст қаласының Адольф Ламбертінің жалғыз ұлына үйленді. 1954 жылы олар ажырасты. 1951 жылы Ламберттің әкесі Сэмюэл Бронфман төрт баласы үшін Cemp Investments холдинг компаниясын құрды, онда Филиске 22% үлесі берілді. Бұл компания отбасының дистилляция империясы, Seagram Company Ltd. компаниясын басқарды, ол уақыт өте келе миллиардтаған долларлық арақ, жылжымайтын мүлік, мұнай және газ, химиялық компанияларды бақылауға алды.
Phyllis Barbara Lambert (née Bronfman; born January 24, 1927) While reading architecture history in New York she became engaged with the connections of art and architecture which would last a lifetime. Her family is of Jewish background. On 17 May 1949, in Montreal, she married Jean Lambert, a French German economic consultant and the only son of Adolphe Lambert of Elmhurst, Queens, New York. The couple divorced in 1954. In 1951 Lambert's father Samuel Bronfman established Cemp Investments, a holding company for his four children, in which Phyllis was given a 22% ownership stake. It controlled the family's distilling empire, The Seagram Company Ltd., which over time controlled billions of dollars in liquor, real estate, oil and gas, and chemical companies.
Жұмыс
Ламберт Парижде тұрып жатқан кезде, Seagram Company Ltd оның әкесінің тапсырмасымен Нью-Йоркте жаңа бас кеңсе салуды жоспарлап отырды. Парижде болған кезінде ол сол заманғы ең жаңа көркемдік және сәулеттік бағыттармен танысты. Ол Перейра мен Лакман архитекторларының бұл учаскеге бұрыннан жобалаған ғимаратына қарсы күресті. 27 жастағы Филис 1954 жылғы 28 маусымдағы әкесіне жазған сегіз беттік хатында оны бастапқы жобаны қайта қарастыруға көндірді. Оған тиімді балама табу міндеті жүктелді және алты апталық зерттеулерден кейін Мис ван дер Роэ жаңа кандидат ретінде ұсынылды. Ол жобаны қабылдап, сәулетші болу арманында оған кеңесші болды. 1973 жылы Шербрук көшесіндегі Ван Хорн сарайының бұзылуынан кейін 23 азаматтық топ «Монреальді сақтайық» (Sauvons Montréal) қозғалысын құрды. Ламберт Шаунесси ауданының дамымаған аймағын жаңғыртуға бағытталған күш-жігерге атсалысқан жақтастардың бірі болды. (Ол 1983 жылға дейін оның алғашқы президенті болды.) «Монреаль мұрасы» (Héritage Montréal) консервациялық топтарға қолдау көрсету үшін қаражат жинады. Олардың бұзуды тоқтату құралдарына көшеде шерулер ұйымдастыру, жарнамалар мен буклеттер шығару және тұрғындармен бірлесіп жұмыс істеу кірді. Олар Канададағы ең ірі коммерциялық емес кооперативтік тұрғын үйді қайта жаңарту жобасын – Милтон Паркті іске асырды. Ламберт сондай-ақ Шоунесси үйін сатып алып, оны бұзудан сақтап қалды. 1989 жылы XIX ғасырға жататын бұл сарай Канаданың сәулет орталығының (CCA) құрамына енді. Ол Cemp компаниясының еншілес компаниясы Cadillac Fairview директорлар кеңесінде жұмыс істеді, кейіннен жобаны дамытушылардың кеңсесіне қарсы пикетке қатысты. Ол тағы да Миспен жұмыс істеуді ұсынды және болашақта Торонто Доминион орталығы деп аталатын жобаны қолдады. Оның жұмысына Лос-Анджелестегі Millennium Biltmore қонақ үйін қайта жаңарту жобасында архитектор Джин Саммерспен (архитектор) бірге жұмыс істеу де кіреді.
While Lambert was living in Paris, the Seagram Company Ltd was planning a new headquarters in New York City under her father's instructions. During her time in Paris, she had come into contact with the newest artistic and architectural movements of the time. She was vehemently against the building that had already been designed for the plot by Pereira and Luckman Architects. In an eight page letter to her father (dated June 28, 1954), the 27 year old Phyllis managed to convince him to re think the initial project. She was given the mandate to find a suitable alternative and after an extended research lasting six weeks Mies van der Rohe was brought forward as the new candidate. He received the project and became her mentor supporting her in her wish to become an architect. After the demolition of the Van Horne Mansion on Sherbrooke Street in 1973, 23 citizen groups formed Sauvons Montréal. Lambert became one of the advocates in the efforts to revitalize the struggling Shaughnessy Village district. (She served as its first president until 1983.) Héritage Montréal raised funds so that conservation groups could take action. Their tools to stop demolition included marching in the streets, publishing ads and booklets and working with residents. They developed Canada's largest non profit cooperative housing renovation, Milton Parc. Lambert also saved Shaughnessy House from demolition by buying it. In 1989 the 19th century mansion became part of the Canadian Centre for Architecture (CCA). She served on the board of directors of Cemp's subsidiary, Cadillac Fairview for which she later picketed the offices of project developer. Again she suggested working with Mies and supported what was to be known as the Toronto Dominion Centre. Her work also includes serving as developer on the restoration of the Millennium Biltmore Hotel in Los Angeles by architect Gene Summers (architect).
Ұлттық және халықаралық танылу
1990 жылы Пратт институтының сәулет саласы бойынша құрметті докторлық дәрежесін алды. 1992 жылы ол Францияның өнер мен әдебиет орденінің офицері атанды. Ол Солтүстік Америка мен Еуропаның шамамен 26 университетінен құрметті дипломдар алған. 1985 жылы ол Канада орденінің мүшесі болды, 1990 жылы офицер, ал 2001 жылы серігі атанды. 1985 жылы ол Квебек Ұлттық орденінің рыцарі атанды және 2005 жылы Ұлы офицер дәрежесіне көтерілді. Ламберт 2006 жылы Ұлттық құрылыс мұражайынан Винсент Скалли сыйлығын алды. Мұражайдың атқарушы директоры Чейс Ринд: "Мұражай 2006 жылғы Скалли сыйлығын Филис Ламбертке, құрылған ортаны жобалау саласындағы өмір бойғы еңбегі үшін табыс етуге мәртебелі. Сеаграм ғимаратынан бастап, CCA-ға дейін, сондай-ақ табиғатты қорғаушы және педагог ретіндегі еңбегі арқылы Филис Ламберт біз өзіміз үшін салатын әлемді зор жетілдірді" деді. 2007 жылы Тери Вен Дамиш режиссерлік еткен "Азамат Ламберт: архитектураның Жаннасы" атты Ламбертке арналған деректі фильм түсірілді. Ламберт 14-ші Венеция сәулет биенналесінде "Алтын арыстан" сыйлығының иегері атанды. 2016 жылы ол өнер саласындағы Вольф сыйлығымен марапатталды. Бланш Лемко ван Гинкель, Корнелия Оберландер және Денис Скотт Браунмен бірге ол 2018 жылғы "Қала армандары" деректі фильмінде бейнеленген төрт көрнекті әйел сәулетшінің бірі. 2023 жылы Филис Ламберт сәулет индустриясына қосқан үлесі үшін Ада Луиза Хакстебл сыйлығымен марапатталды.
In 1990 she received an honorary DFA in Architecture from the Pratt Institute. In 1992, she was made Officier of the Ordre des Arts et des Lettres de France. She holds honorary degrees from some 26 universities in North America and in Europe. In 1985 she was made a Member of the Order of Canada, promoted to Officer in 1990, and promoted to Companion in 2001. In 1985, she was made a Knight of the National Order of Quebec and was promoted to Grand Officer in 2005. Lambert was awarded the Vincent Scully Prize by the National Building Museum in 2006. Executive director Chase Rynd stated, "The Museum is honored to present its 2006 Scully Prize to Phyllis Lambert for a lifetime of outstanding achievements in the design of the built environment. From the Seagram Building to the CCA, to her work as a preservationist and educator, Phyllis Lambert has deeply enhanced the world we build for ourselves." In 2007, Citizen Lambert: Joan of architecture, a documentary film about Lambert was directed by Teri Wehn Damisch. Lambert was the recipient of the Golden Lion at the 14th Venice Architecture Biennale. In 2016, she was awarded the Wolf Prize in Arts. Alongside Blanche Lemco van Ginkel, Cornelia Oberlander and Denise Scott Brown, she is one of four prominent female architects profiled in the 2018 documentary film City Dreamers. In 2023, Phyllis Lambert was awarded the Ada Louise Huxtable prize for her contribution to the wider architectural industry .