Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сан-Карлос (Saint Charles, ағылшын тілінде sɐ̃w ˈkaʁlus; Әулие Карл Борромеоның есімімен аталған) – Бразилиядағы муниципалитет, Сан-Паулу штатының ішкі аймағында, Сан-Паулу қаласынан 254 километр қашықтықта орналасқан. 254 484 тұрғыны бар бұл қала, штаттың халқы бойынша 13-ші орында және Сан-Паулу штатының шамамен орталығында жатыр. Муниципалитет бас кеңсесінен және Агуа Вермелья, Бела Виста Сан-Карленсе, Санта-Эудоксия және Вила-Нери аудандарынан тұрады. Қала маңызды аймақтық өнеркәсіп орталығы болып табылады, экономикасы өнеркәсіптік қызмет пен ауыл шаруашылығына – қант қамысы, апельсин, сүт және тауық өнімдері сияқты салаларға негізделген. Сан-Карлос жол және теміржол жүйелерімен қамтамасыз етілген, бірнеше халықаралық компанияларға үй иесі. Жергілікті және, белгілі бір дәрежеде, аймақтық қажеттіліктерді ескере отырып, қалада көшедегі дүкендер, қолайлы дүкендер және Iguatemi желісінің сауда орталығы арқылы таратылған сауда және қызмет көрсету желісі бар. Ғылыми-зерттеу саласында университеттерден басқа, муниципалитетте Embrapa-ның екі техникалық даму орталығы орналасқан. Сан-Карлос – Оңтүстік Америкадағы тұрғынға шаққандағы дәрігерлер саны бойынша бірінші қала. Бұл туралы UFSCar 2006 жылдан бері жүргізіп келе жатқан зерттеуде хабарланды. Барлығы 1700 докторлық диссертация қорғаған ғалым бар, бұл 135 тұрғынға бір ғалымды құрайды. Бразилияда бұл көрсеткіш 5423 тұрғынға бір ғалымды құрайды. Қалада Сан-Карлос федералды университеті (UFSCar), Сан-Паулу университетінің екі кампусы (USP), Сан-Паулу федералды институты (IFSP) және FATEC сияқты бірнеше мемлекеттік жоғары оқу орындары, сондай-ақ жекеменшік жоғары оқу орны бар. Бұл қаладағы университет қызметін жандандырады, бұл халық санына әсер етеді. Осы себепті Сан-Карлос қаласында жиырма тоғыз мыңнан астам түлектер мен аспиранттар тұрады, олардың көпшілігі басқа қалалар мен штаттардан келген.
São Carlos (Saint Charles, in English, sɐ̃w ˈkaʁlus; named after Saint Charles Borromeo) is a Brazilian municipality in the interior of the state of São Paulo, 254 kilometers from the city of São Paulo. With a population of 254,484 inhabitants, it is the 13th largest city in the state in terms of the number of residents, being almost in the center of the state of São Paulo. The municipality is formed by the headquarters and the districts of Água Vermelha, Bela Vista São Carlense, Santa Eudóxia and Vila Nery. The city is an important regional industrial center, with the economy based on industrial activities and farming, such as the production of sugar cane, orange, milk and chicken. Served by road and rail systems, São Carlos houses several multinational companies. Given local and, in some ways, regional needs, there is a network of commerce and services distributed in street stores, convenience stores and a mall of the Iguatemi network. In the field of research, besides the universities, two centers of technical development of Embrapa are present in the municipality. São Carlos is the first city in South America in numbers of doctors per inhabitant, according to a survey done since 2006 by UFSCar. In all, there are 1,700 PhDs, which represents one for every 135 inhabitants. In Brazil, the ratio is one PhD per 5423 inhabitants. The city is home to several public higher education institutions, such as the Federal University of São Carlos (UFSCar), two campi of the University of São Paulo (USP), the Federal Institute of São Paulo (IFSP) and FATEC, as well as a private higher education institution. This makes intense the university activity in the city, which affects the population count. For this reason, São Carlos has a floating population of more than twenty nine thousand graduates and graduate students, mostly from other cities and states.
Тарих
Аймақ 18-шы ғасырдың соңында Куиаба мен Гояс қалаларындағы алтын кендеріне жол ашылғанда мекендеуге кірісті. Пирасикабадан басталып, Рио-Кларо арқылы, бразилиялық даланың етегіндегі төбелер, жазықтар мен өсімдіктері арқылы келе, қоныс аударушылар аймаққа орналасты. Сан-Карлос тарихы 1831 жылы "Пинхал" (Қайынды) жер учаскесінің шекарасы белгіленген кезде басталды. Қаланың негізі қаланған күні, 4 қараша 1857 жылы, халық шағын үйлерде, шіркеу маңында тұрды, ал тұрғындарының көп бөлігі "Пинхал" жерлерінің алғашқы иелері болған Арруда Ботелхо отбасының ұрпақтары еді. 1831 мен 1857 жылдар аралығында қалада алғашқы экономикалық белсенділікке бастама берген кофе шаруашылықтары құрылды. 1840 жылы кофе "Пинхал" шаруашылығына келді және айналасындағы құнарлы жерлерге таралып, негізгі экспорт тауарына айналды. Қаланың негізін салушы – ықпалды фермер және кәсіпкер, Пинхал графы Антонио Карлос де Арруда Ботелё. Сан-Карлос 1865 жылы "Камара", яғни басқару органы құрылғанда ауылға дейін өркендеді. 1874 жылы ауылда 6,897 тұрғын болды, бұл оның қарқынды өсуінің және аймақтық маңыздылығының айқын белгісі еді. 1880 жылы қала мәртебесіне ие болды, ал 1886 жылы 16,104 халқымен қалалық құрылымы қалыптасты. Қала 19-шы ғасырдың соңғы екі онжылдығы мен 20-шы ғасырдың алғашқы екі онжылдығында кофе өндірісінің кеңеюіне байланысты өркендеді. 1884 жылы теміржолдың салынуы кофе өнімдерін Сантос портына тиімді тасымалдау жүйесін қамтамасыз етті және аймақтың экономикасын жандандырды. Теміржол қаланың орталық бөлігінің саяси және экономикалық тұрақтануына да септігін тигізді. Құлдықтан құтылғаннан кейін, үкімет иммигранттарды тартуға ынталандыру шараларын қабылдады. Сан-Карлос 1876 жылы Пинхал графы әкелген неміс азаматтарын қабылдады. 1880-1904 жылдар аралығында қала Сан-Паулу штатындағы ең маңызды иммиграциялық орталықтардың біріне айналды, оның көп бөлігі итальяндықтар, әсіресе Солтүстік итальяндықтар еді. Олар кофе егістерінде және өндіріс фабрикаларында жұмыс істеді, сондай-ақ саудамен де айналысты. 20-шы ғасырдың басында сауаттылықты арттыру мақсатында көптеген мәдени қоғамдар әлеуметтік шаралар ұйымдастырды. Олардың ішінде 1900 жылы құрылған Витторио Эммануэле қоғамы және 1902 жылы құрылған Данте Алигиери қоғамы бар еді. Италиялықтардың ықпалы соншалықты күшті болды, 20-шы ғасырдың бірінші жартысында Италия үкіметі Сан-Карлоста консулдық бөлімшесін ашты. 1929 жылғы Уолл-стрит құлдырауынан кейін кофе өндірісі дағдарысқа ұшырады, бұл көптеген иммигранттарды ауылдық аймақтардан фабрикаларға, ағаш өнімдерін өндіруге, керамика жасауға және құрылыс саласына көшуге мәжбүр етті. Фермерлер кофеден түскен пайданы Сан-Карлоста банктер, электр энергиясы, кабельдік жолдар, телефондар, су сорғылары, канализация, театрлар, ауруханалар және мектептер сияқты әртүрлі компанияларды құруға жұмсады. Бұл қалада индустрияландыруға негіз салды. 1930-1940 жылдары басқа қалалық орталықтардан келген иммигранттардың тәжірибесі индустрияландыруды қаланың негізгі экономикалық қызметі ретінде дамытуға септігін тигізді. Оның ең гүлденген жылдары 1950-ші жылдар болды, онда Сан-Карлос Сан-Паулу штатында өнеркәсіптік өндіріс орталығына айналды. Өнеркәсіптік сектор кофе өнеркәсібімен байланысты шеберханалар арқылы дамыды. 1930-шы жылдары өңдеу машиналарын, аяқ киімдерді, тыңайтқыштарды, темір бұйымдарын, жиһаздарды, макаронды, сигараны, сондай-ақ тігін, сыра, құйма, пилорама, тоқыма, қыш және қарындаш өндірісі сияқты салалар Сан-Карлос экономикасын кеңейтті. 1950-1960 жылдары суытудың кеңеюімен бірге жаңа машина және трактор зауыттары ашылды. Сондай-ақ, көптеген шағын және орта кәсіпорындар өнімдер мен қызметтерді ұсынумен айналысты. 20-шы ғасырдың екінші жартысында қала 1953 жылы Сан-Карлос инженерлік мектебі, яғни Сан-Паулу университетінің инженерлік мектебі құрылғанда технологиялық және жоғары білім беруде үлкен дамуға ие болды. 1970 жылдары Сан-Карлос федералды университеті құрылды.
The region started to be settled in the end of the 18th century, with the opening of a road that led to the gold mines in Cuiabá and Goiás. Leaving from Piracicaba, passing through Rio Claro, the hills, fields and by typical vegetations of the Brazilian countryside, settlers established in the region. São Carlos' history started in 1831, when the "Pinhal" (Pines) allotment was demarcated. On the city's foundation date, 4 November 1857, the population resided in some houses around the chapel and the inhabitants were mostly Arruda Botelho's family heirs, who were the first owners of the "Pinhal" allotments. Between 1831 and 1857 the pioneer coffee farms were formed, starting the first economic activity in the city. The coffee crops came to the "Pinhal" farm in 1840 and spread throughout the fertile lands around, becoming the main export item. The city foundation is credited to Antônio Carlos de Arruda Botelho, Count of Pinhal, an influent farmer and entrepreneur. São Carlos was elevated to village in 1865, when a "Câmara", or ruling chamber, was created. In 1874, the village had 6,897 inhabitants, as a humble highlight of its fast growth and regional importance. It became a city in 1880 and in 1886, with a population of 16,104, its urban structure was settled. The city arises on the coffee crops expansion context, which is relevant to the last two decades of the 19th century and to the first two of the 20th century. The arrival of the railway in 1884 provided an efficient system to transport the coffee production to the Santos harbor and boosted the economy of the region. The railway also contributed to the political and economic consolidation of the central area of the city. When slavery ended, government created incentives to bring in immigrants. São Carlos had already received German nationals brought by the Count of Pinhal in 1876. Between 1880 and 1904, the city was one of the most important immigration centers in São Paulo state, the majority of them being Italians – specifically, Northern Italians. They worked in coffee plantations and in manufacturing factories, as well as trading activities. In the beginning of the 20th century, countless cultural societies developed social activities aiming to promote literacy. Vittorio Emanuele Society in 1900 and Dante Alighieri in 1902 were but a few of them. The Italian presence was so significant that during the first half of the 20th century, the Italian government had a consulate branch in São Carlos. With the Wall Street crash of 1929, coffee production went through a crisis, which made many immigrants leave rural areas for factories, wood artifact production, pottery, and construction. Farmers had already applied the profits obtained with coffee in the constitution of several types of companies in São Carlos: banks, electricity, cable cars, telephones, water pumps, sewers, theaters, hospitals and schools. This established a foundation for industrialization in the city. With the arrival of immigrants from other urban centers from the 1930s – 1940s, their expertise was used to consolidate industrialization as the main economic activity in the city. Its peak years were the 1950s, when São Carlos became a manufacturing center, with relevant industrial expression in São Paulo state. The industrial sector also developed through workshops that incorporated the coffee industry. The manufacture of processing machinery, shoes, fertilizers, hardware, furniture, pasta, cigars, as well as activities such as tailory, breweries, foundries, sawmills, weaving, pottery and pencil production expanded the economy of São Carlos in the 1930s. In the 1950s and 1960s, with the expansion of refrigeration, new factories of machinery and tractors arrived. Numerous small and medium sized companies which provided products and services were also established. In the second half of the 20th century, the city received a boost of technological and higher educational development when in 1953 the Escola de Engenharia de São Carlos, or the Engineering School of the University of São Paulo, was created. In the 1970s, the Federal University of São Carlos was launched.
География
Сан-Карлос Сан-Паулу штатының географиялық орталығында, шамамен Сан-Паулу қаласынан орналасқан. Қала 308 777 тұрғыны бар микроаймақтың орталығы болып табылады. Оның биіктігі 856 метрден жоғары. Жылдың көп бөлігінде қалада желді және ашық күн болады, жыл бойы ыстық температура сақталады. Қаланың жалпы ауданы , оның ішінде солтүстіктегі екі аудан (Санта-Эудосия және Агуа-Вермелья), батыстағы бір аудан (Бела-Виста-Сан-Карленсе) және шығыстағы бір аудан (Вила-Нерьи) бар.
São Carlos is located on the geographic center of the São Paulo state, approximately from the city of São Paulo. The city is the center of a microregion with 308,777 inhabitants. Its altitude is over 856 m. Most of the year the city is windy and sunny, with hot temperatures during all the year. The city has a total area of , which includes two districts to the north (Santa Eudóxia and Água Vermelha), one district to the west (Bela Vista São carlense), and one district to the east (Vila Nery).
Геология
Муниципалитет базальтті және құмтасты беткейлердің геоморфологиялық провинциясына кіреді, Батыс үстірт (солтүстікке қарай) және Паулиста шеткі аймағының депрессиясы (оңтүстікке қарай) провинциялары арасында орналасқан. Парана бассейніне кіретін Сан-Карлоста келесі геологиялық формациялардың шығындылары табылады: Бауру (Бауру тобы), Сан-Карлос үстіртінің (Planalto de São Carlos) еңісінің артқы жағында, қалалық ядроның басым бөлігі солтүстікке қарай; Серра-Жерал (Сан-Бенто тобы), тік беткейлер пайда болатын тар аймақта; Ботукату (Сан-Бенто тобы), еңістің төменгі бөлігін қамтиды, оңтүстікке қарай, сондай-ақ Гуарани сулы горизонтын да қамтиды. Муниципалитеттің топырағы негізінен, төмендеу ретімен: қызыл-сары латозол (LV); күлгін латозол (LR); терең кварцты құм (AQ); қою қызыл латозол (LE); құрылымды күлгін топырақ (ET); тасқа басқан топырақ (Li); гидроморфты топырақ (Hi) және подзольдік топырақтан (PV) тұрады.
The municipality is included in the geomorphological province of the Basaltic and sandstone slopes, between the provinces of the Western Plateau (to the north) and the Paulista Periférica Depression (to the south). In São Carlos, included in the Paraná Basin, outcrops are found of the following geological formations: Bauru (Bauru Group), on the back of the slopes (Planalto de São Carlos), where the largest portion of the urban nucleus, further north; Serra Geral (São Bento Group), in the narrow region of slopes where relief occurs (slopes); Botucatu (São Bento Group), which contains the lower part of the slopes, further south, besides including the Guarani Aquifer. The soil of the municipality consists mainly of, in descending order: red yellow latosol (LV); purple latosol (LR); deep quartz sand (AQ); dark red latosol (LE); structured purple earth (ET); only lithographic (Li); hydromorphic soil (Hi) and Podzolic soil (PV).
Өсімдіктер
Муниципалитеттің бастапқы өсімдік жамылғысы және оның қалдықтары сәйкес келеді: орманды серрадо (серрадо, 16% және 2%); саванна (серрадо с.с., капо серрадо, капо капо) және капо (ылғалды таза дала); 27% және 2%); Атлантикалық орманның ішкі аймағы (жартылай жапырақты және жағалаулық ормандар, 54% және 1%); Араукария орманы (араукариямен жартылай жапырақты орман, 1% және 0%) және капоэйралар (бұзылған ормандар, 0% және 1%). Қазіргі уақытта өсімдік жамылғысының көп бөлігі орман шаруашылығы плантацияларына, жайылымдарға және орман өсіруге ауыстырылған. Естеріңізге сала кетейік, жоғарыда көрсетілген пропорциялар, ішінара спутниктік суреттерді түсіндіру нәтижесінде алынған, табиғи таза далаларды жасанды жасылдандырудан ажырату қиын болғандықтан, белгілі бір дәрежеде нақтылығы жоқ. Жалпы алғанда, Бразилия саваннасы. 2020 және 2021 жылдары қала Біріккен Ұлттар Ұйымының Азық-түлік және ауыл шаруашылығы ұйымы (ФАО/БҰҰ) ұйымдастырған «Әлемнің ағаш қалалары» халықаралық қалалық орман бағдарламасында мойындалды. Философия докторы, қалалық орманшы Даниэль Кайшеге сәйкес, бұл мойындама қалалық орманды жоспарлау және басқаруға бейілді қалаларды қолдайды.
The original vegetation of the municipality, and the respective remnants, correspond respectively to: forest cerrado (cerradão, 16% and 2%); savanna (cerrado s. s., campo cerrado, campo campo) and campo (humid clean field); 27% and 2%); Atlantic Forest in the interior (semi deciduous and riparian forests, 54% and 1%); Araucaria forest (semideciduous forest with araucaria, 1% and 0%) and capoeiras (degraded forests, 0% and 1%). Currently, much of the vegetation has been replaced by silvicultural plantations, Pastures and forestry. It should be remembered that, in the meantime, the proportions indicated above, partly obtained from interpretations of satellite images, have some uncertainty due to the difficulty of differentiating artificial grasses from natural clean fields. In a general view the savanna of Brazil. In 2020 and 2021 the city was recognized in the international Urban Forest program "Tree Cities of the World" organized by the Food and Agriculture Organization of the United Nations (FAO/UN). According to the Ph. D. Urban Forester Daniel Caiche, this recognition promotes cities committed to planning and managing the Urban Forest.
Гидрографиялық
Муниципалитет екі гидрографиялық бірлік арасында орналасқан: No. 9, Моги Гуасу және No. 13, Тиете Жакаре. Қалалық аймақ негізінен Монжолиньо өзенінің бассейнінде орналасқан, ол тікелей Жакаре Гуасу, Тиете, Парана және Ла Плата өзендерінің бассейндеріне кіреді. Қалалық аймақты Монжолиньо, Грегорио және Санта-Мария-ду-Леме өзендері, сондай-ақ Тижуко-Прето, Симеао, Агуа-Квенте және Агуа-Фрия ағындары кесіп өтеді. Можигуасу өзенінің алабында Куиломбо өзені, Арарас ағыны, Кабасейрас ағыны, Гуабиробас ағыны, Джарарака ағыны, Агуа Бранка ағыны, Брежу Гранде ағыны немесе Агуа Вермелья ағыны, Матинья ағыны, Негро ағыны, Пантьяно ағыны және Су тасқыны ағыны бар. Жакаре Гуасу өзенінің алабында Монжолиньо өзені, Фейжао ағыны, Ка Ка ағыны және Сур Оранж ағыны бар. Монжолиньо өзенінің алабында Санта-Мария-Магдалена (немесе Санта-Мария-ду-Леме) ағыны, Жокей клубы ағыны, Эспраядо ағыны, Федерал ағыны, Бельведер ағыны, Табуа көпірі ағыны, Альто-Монжолиньо ағыны, Минериньо ағыны, Санта-Фе ағыны, Параисо ағыны, Тижуко-Прето ағыны, Грегорио ағыны, Ботафого ағыны, Медейрос ағыны, Агуа-Квенте және Агуа-Фрия ағындары бар. Грегорио ағынының алабы қаланың шығысында, шамамен 900 метр биіктіктегі ауылдық жерде басталады (Монжолиньо және Негро өзендерінің бастауы осы муниципалитеттің маңызды су артериялары). Оның оң жағалауындағы салалары – SP 310 тас жолына дейінгі Бірінші Су ағыны, Грегорио ағыны тас жолды кесіп өтер алдында, Эдукатива маңындағы Сорреготти ағыны, Майор Мануэль Антонио де Матос көшесі жанындағы Лазарини ағыны, Висконде де Инхаума көшесіндегі Бикинха ағыны (ал сол жағалауда Симеао ағыны (каналдандырылған) нарық аймағында орналасқан), ол батысқа қарай шамамен 7 км жүріп, сауда орталығының жанында Монжолиньо өзеніне құяды.
The municipality is inserted between two Hydrographic Units of Water Resources Management (UGRHI): No. 9, Mogi Guaçu, and No. 13, Tietê Jacaré. The urban area is mainly located in the catchment area of the Monjolinho river, included, serially, in the Jacaré Guaçu, Tietê, Paraná and La Plata river basins. The urban area is cut by the rivers Monjolinho, Gregório and Santa Maria do Leme, and the streams Tijuco Preto, Simeão, Agua Quente and Água Fria, among others. The basin of the Mojiguaçu river, which has the Quilombo river, Araras stream, Cabaceiras stream, Guabirobas stream, Jararaca stream, Água Branca stream, Brejo Grande stream or Água Vermelha stream, Matinha stream, Negro stream, Pântano stream, stream Waterfall. The basin of the Jacaré Guaçu river, which has the Monjolinho river, Feijão stream, Cã Cã stream, and Sour Orange stream. The basin of the Monjolinho river, which counts with the stream Santa Maria Magdalena (or stream Santa Maria do Leme), stream of the Jockey Club, stream Espraiado, stream Federal, stream Belvedere, stream Bridge of Tábua, stream Alto Monjolinho, stream Mineirinho, creek Santa Fé, Paraíso stream, Tijuco Preto stream, Gregório stream, Botafogo stream, Medeiros stream, Água Quente stream and Água Fria stream. The Gregório stream basin, which tarts in a rural area to the east of the city in approximately 900 meters of altitude (where the Monjolinho river and the Negro river are born, important water courses of this municipality). It has as tributaries by the right bank the First Water stream near SP 310 before the Gregorio stream crosses the highway, Sorregotti stream near Educativa; Lazarini stream near Major Manuel Antonio de Matos Street, Biquinha stream in Visconde de Inhaúma Street (and on the left bank the Simeão stream in the (canalized) market region, and runs westward for approximately 7 km, where it flows into the Monjolinho river, near the shopping center.
Қоршаған орта
Сан-Карлос қаласының бір бөлігі Корумбатаи қоршаған ортаны қорғау аймағына (ҚОҚА) кіреді. Жақын маңда басқа да қорғау аймақтары орналасқан: Итирапина экологиялық станциясы (ЭС), ЭС Mata do Jacaré және ЭС Jataí. Ауылдық жерлерде, Embrapa-ның Fazenda Canchim сияқты, кейбір жеке заңды резервтерде (ЖЗР) маңызды жергілікті өсімдіктердің қалдықтары кездеседі. Қаланың ЖЗР бойынша ресімделген мүліктерінің көрсеткіші штат бойынша есептелген орташа көрсеткіштен жоғары. Өзендердің тұрақты қорғалатын аймақтарына (ТҚА) қатысы келсек, қалалық аймақтағы көптеген аймақтар заңсыз түрде жолдар мен ғимараттармен игерілген. Алайда, осы құрылыстардың орнын толтыру және іргелес учаскелерде су өткізгіштік деңгейін арттыру бойынша шаралар жеткіліксіз болды. Сонымен қатар, көптеген өзендер түзетілген немесе арналары өзгертілген, бұл қазіргі таңда тиімсіз деп есептеледі. Осы факторлардың жиынтығы қаланың төмен жатқан аймақтарында су тасқынының болуына себеп болады. Қалалық жол желісінде ағаштардың түрлері әртүрлі, бірақ жалпы саны жеткіліксіз, және көптеген ағаштар әуе сымдары мен асфальт жабыны сияқты инфрақұрылыммен келіспеушілік тудырады. Ластануға қатысы келсек, муниципалитетте отын құю станцияларының қалдықтары мен қоқыс полигондарынан туындаған, екі дүрзіндей ластанған аймақ бар.
Part of São Carlos is included in the Corumbataí Environmental Protection Area (APA). Other conservation units are nearby: Itirapina Ecological Station (EE), EE Mata do Jacaré, and EE Jataí. In rural areas, there are also fragments of important native vegetation in some private legal reserves (LR), such as Fazenda Canchim, by Embrapa. The city presents a percentage of regularized properties for LRs, above the average calculated for the state. As for the Permanent Preservation Areas (PPAs) of the rivers, many of those occurring in the urban area were irregularly occupied by marginal roads and buildings. However, little was done to compensate for the construction of these fringes, as well as to increase the minimum proportion of permeable area in adjacent plots. In addition, many rivers have been rectified or channeled, which are now considered inadequate. These factors, together, are determinant for the occurrence of floods in the city's lowlands. The urban afforestation of the urban road network is diverse, but in quantitative terms, the number of trees is still very low, and many have conflicts with surrounding public facilities, such as aerial wiring and paving. As for pollution, the municipality has about two dozen areas contaminated, in particular, by waste from fuel stations, and dumps and landfills
Экономика
Қала белсенді өнеркәсіптік профильге ие, маңызды ұлттық және халықаралық өнеркәсіптермен қатар, шаруашылықтың да маңызды саласы болып табылады. Бұл салалар Embrapa әзірлеген технологиялармен дамып келеді, ал Embrapa қалада екі ғылыми-зерттеу кешенінің иесі. Жоғары технологиялық өнеркәсіптердің санының артуына байланысты, 2011 жылы Бразилия президенті Дилма Русефф қаланы «Технологияның Ұлттық астанасы» деп жариялады. Қалада Opto Eletrônicos сияқты жергілікті, технологияға негізделген компаниялар, сондай-ақ Faber Castell, Electrolux, Husqvarna, Tecumseh және Volkswagen қозғалтқыштарының бразилиялық зауыты сияқты көпұлттық корпорациялардың өндіріс орындары орналасқан. Сондай-ақ, TAM MRO – Technology Center, Toalhas São Carlos, Tapetes São Carlos, Papel São Carlos, Prominas Brasil және Latina сияқты ұлттық корпорациялар да қаладағы экономикаға үлес қосады. Сан-Карлос қаласының экономикалық негізін үшінші сектор құрайды. Сауда және қызмет көрсету қаланың ЖІӨ-нің 65,9% құрайды. Өнеркәсіп саласы да маңызды рөл атқарады. Экономиканың 32,3% -ын құрайтын екінші сектордың үлесі Сан-Паулу штатының орташа көрсеткіштерінен жоғары. Ал бастапқы сектор ЖІӨ-нің 1,7% құрайды.
The city has an active industrial profile with important national and international industries and certain agricultural importance, backed by technologies developed by Embrapa, owner of two research complexes in the city. Due to its increasing number of high technology industries, the city has been proclaimed "The National Capital of Technology" by Brazilian President Dilma Rousseff in 2011. The city hosts several locally grown technology based companies, such as Opto Eletrônicos, and factories of multinational corporations such as Faber Castell, Electrolux, Husqvarna, Tecumseh and the Brazilian plant of Volkswagen engines, and national corporations such as TAM MRO – Technology Center, Toalhas São Carlos, Tapetes São Carlos, Papel São Carlos, Prominas Brasil and Latina. The economic basis of São Carlos is the tertiary sector. Commerce and services corresponds to 65.9% of the city's GDP. Industry is also relevant. With 32.3% of the economy, the secondary sector has a bigger participation than the state of São Paulo's average. The primary sector corresponds to 1.7% of the GDP.
Мәдениет
Сан-Карлос қаласында Сан-Паулу университетінің екі кампусы мен Сан-Карлос федералды университеті (UFSCar) орналасқан, бұл Бразилиядағы ең маңызды жоғары оқу орталықтарының екеуі. Сонымен қатар, Сан-Карлоста тағы бір шағын және жеке университет, Centro Universitário Central Paulista (UNICEP) және SENAI, SESI, SESC, SENAC және Escola Técnica Estadual Paulino Botelho сияқты колледждер де бар. Бұл Сан-Карлос қаласын студенттерге бағытталған қалаға айналдырды, онда студенттерге арналған көптеген коммерциялық мекемелер бар. Қала студенттік кештерімен де белгілі. Сан-Карлос қаласының мәдени өмірін жас көрермендер, әсіресе Бразилияның қазіргі заманғы альтернативті әртістерінің музыкалық концерттерін ұнататындар анықтайды, олар әдетте қаланы концерттік турларына қосады. Сонымен қатар, Сан-Карлоста 3 театр және 7 коммерциялық кинозал бар. Қалада жыл сайын екі маңызды шара өткізіледі: сәуір айында өтетін Климаттық фестиваль, онда дәстүрлі орхидеялар көрмесі, қолөнер жәрмеңкесі және бірнеше азық-түлік стенді ұйымдастырылады. Сонымен қатар, жыл сайын Октобертек фестивалі мен Сан-Карлос жоғары технологиялық жәрмеңкесі (Fealtec) бірге өткізіледі. Бұрын Сан-Карлос қаласының орталығында орналасқан TAM Airlines Wings of a Dream Museum (Museu TAM) ашылған болатын.
São Carlos is home to two Universidade de São Paulo campuses and the Universidade Federal de São Carlos (UFSCar), two of the most important higher learning centers in Brazil. Moreover, another minor and private university, Centro Universitário Central Paulista (UNICEP), is also based in São Carlos, and community colleges like SENAI, SESI, SESC, SENAC and the Escola Técnica Estadual Paulino Botelho. This has turned São Carlos into a university oriented town, with an abundance of student focused commercial establishments. It is also known for its student parties. São Carlos' cultural life is marked by a young audience that enjoys musical concerts of Brazilian contemporary alternative artists that usually include the city in their tours. Also, São Carlos has 3 theaters and 7 commercial movie theaters rooms. There are two important events celebrated every year in the city, the Climate Party, which happens in April and has a traditional Orchid Exposition which features a craftwork fair and several food barracks. An Oktobertech fest is held yearly along with the São Carlos High Tech Fair (Fealtec). The TAM Airlines Wings of a Dream Museum (Museu TAM) was in São Carlos, from central São Carlos.
Ауа
Қалаға Mário Pereira Lopes халықаралық әуежайы қызмет көрсетеді, онда TAM Airlines компаниясының техникалық қызмет көрсету базаларының бірі орналасқан, сондай-ақ компанияға тиесілі және күтіліп келінетін TAM әуе және ғарыш мұражайы да бар. (Тұрақты рейстерді жүзеге асыратын ең жақын негізгі әуежай – Рибейро Прето әуежайы, шамамен 90 км қашықтықта).
The city is served by Mário Pereira Lopes International Airport, where one of the maintenance bases of TAM Airlines is located and well as the air and space TAM Museum, owned and maintained by the company. (Closest main airport that operates regular flights is RibeirÃo Preto Airport – about 90 km away.)