Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Құрама Штаттарындағы ұлттық ескерткіш, Солтүстік Дакота штатындағы нысан.
National monument in the United States
the site in North Dakota
Форт Юнион ұлттық ескерткіші – Америка Құрама Штаттарының Ұлттық саябақтар қызметінің бөлімшесі. Ол Нью-Мексико штатының Мора округіндегі Уотрус қаласының солтүстігінде орналасқан. Ұлттық ескерткіш 1954 жылдың 28 маусымында құрылған. Бұл нысан 1851 жылдан бастап салынған үш бекіністің екіншісін, сондай-ақ үшінші бекіністің қираған қалдықтарын сақтайды. Сонымен қатар, ескі Санта-Фе жолының Тау және Симарон тармақтарынан қалған іздер көрінеді. Мұнда бекініс туралы көрмелер мен Санта-Фе жолы туралы фильм бар. Зиярәтшылар орталығының биіктігі 2060 метр (6760 фут). Бекіністің саз кірпіштен салынған қираған қалдықтары арқылы 1,9 километрлік (1,2 миль) жол салынған.
Fort Union National Monument is a unit of the National Park Service of the United States, and is located north of Watrous in Mora County, New Mexico. The national monument was founded on June 28, 1954. The site preserves the second of three forts constructed on the site beginning in 1851, as well as the ruins of the third. Also visible is a network of ruts from the Mountain and Cimarron Branches of the old Santa Fe Trail. There is a visitor center with exhibits about the fort and a film about the Santa Fe Trail. The altitude of the Visitor Center is 6760 feet (2060 m). A 1.2 mile (1.9 kilometre) trail winds through the fort's adobe ruins.
Форт Юнионның тарихы
Форт Жаңа Мексика территориясында, Санта-Фе жолында құрылған. Ол негізінен қазіргі Мора округінің (1860 жылы ресми түрде құрылған) фермерлері мен малшыларымен қамтамасыз етілді, оның ішінде Мора қаласы, онда Серан Сент-Врейн 1855 жылы салған ұн диірмені фортта қолданылатын ұнның көп бөлігін өндірді. Үш түрлі Форт-Юнион болды: біріншісі 1851 жылы құрылып, 1861 жылға дейін, екіншісі 1861 жылы құрылып, 1862 жылға дейін, ал үшіншісі 1862 жылы құрылып, 1891 жылға дейін сақталды. Форт-Юнионның құрылуы – қорғанысқа жұмсалатын қаржы қаражатының өзгеруі болды, сондай-ақ сол кездегі аймақта тиімдірек қорғауды қамтамасыз ету мақсатында жасалды. Сол кездегі соғыс хатшысы К.М. Конрад лейтенант-полковник Эдвин В. Самнерге осы өзгерістерді егжей-тегжейлі баяндаған хат жазды, бұл аймақтағы әскерлердің орналасу құрылымын толық қайта құрудың бастамасы болды. Бірінші Форт-Юнион саяхатшылар мен Санта-Фе жолының бойында тұратын адамдарды қауіпті үнді тайпаларынан қорғау үшін салынды. Бірінші бекініс дәстүрлі қорғаныс құрылысынан гөрі ашық алаңдармен, әскерлерді орналастыру және тамақтандыру орындары ретінде сипатталатын «шекаралық форт» деп аталды. Екінші Форт-Юнион үш форттың ішіндегі ең дәстүрлі қорғаныс құрылысы болды. Ол Конфедерация күштерінің шабуылынан қорғану мақсатымен салынды. Бекініс бір жылдан кем уақытта салынды. 1862 жылы аяқталғаннан кейін Форт-Юнион Санта-Федегі Конфедерация күштері мен Колорадодағы құнды минералды ресурстардың арасындағы соңғы қорғаныс шебінің бірі болды. Форт-Юнион әскерлері Колорадодан келген еріктілермен бірігіп, Глориетта өткеліндегі шайқаста Конфедерация күштерін кері тартты. Үшінші Форт-Юнион бірінші форттан ерекшеленді, өйткені ол шекаралық форт болды және қорғаныс үшін салынбады, бірақ ол негізінен оқ-дәрі, азық-түлік, киім және т.б. сияқты түрлі тауарларды сақтау және тарату үшін жабдықтау базасы ретінде пайдаланылды. Бүгін сіз көре алатын үшінші Форт-Юнион жергілікті материалдардан, мысалы, саз тастардан, ағаштан салынған, ал қабырғалар үшін кептірілген кірпіштер (адобе) қолданылып, сылақпен жабылды (nps.gov).
The fort was established in the New Mexico Territory, on the Santa Fe Trail. It was provisioned in large part by farmers and ranchers of what is now Mora County (formally created in 1860), including the town of Mora, where the grist mill established by Ceran St. Vrain in 1855 produced most of the flour used at the fort. There were three different Fort Unions, the first was created in 1851 and lasted until 1861, the second was created in 1861 and lasted until 1862, and the third was created in 1862 and lasted until 1891. Fort Union and its creation was a shift in the use of monetary funds for defense, as well as to provide more efficient protection in the region at the time. The secretary of war at the time, C. M. Conrad, wrote a letter to Lt. Col. Edwin V. Sumner detailing these changes, this was the beginning of a complete reset of the structure of troops positioning in the area. The first Fort Union was constructed to provide protection for travelers and people living in the vicinity along the Santa Fe Trail from hostile Indigenous Tribes. The first fort was built and was labeled a "frontier fort" which is described as more open campuses, places to house and feed soldiers, rather than a traditional defense structure. The second Fort Union was the more traditional defense structure out of the three. It was built with the specific purpose of defending against an invasion of Confederate forces. The fort was built in less than a year. After completion in 1862 Fort Union was one of the last lines of defense between Confederate forces in Santa Fe and the extremely valuable mineral resources located in Colorado. Soldiers from Fort Union united with volunteer forces from Colorado to push back the Confederates in the Battle of Glorieta Pass. The third Fort Union was not unlike the first in the sense that it was a frontier fort and not created for defense, but it was mainly used as a supply base to hold and distribute different types of goods such as ammunition, food, clothing, etc. The third Fort Union is what you can tour today, it is made with native materials such as clay stone, and lumber, adobe brick was used for the walls and was coated in plaster (nps. gov).
Жерге меншік
Қырық жыл бойы (1851–1891) шекаралық бекет ретінде Форт Юнионды сот залында да, соғыс алаңында да қорғауға тура келді. 1851 жылы Америка Құрама Штаттары армиясы Мора аңғарында Форт Юнионды салғанда, солдаттар Мора Грантының бір бөлігі болған жеке меншікке еніп кеткенін білмеді. Келесі жылы полковник Эдвин Воз Самнер фортты әскери резервация деп жариялап, аумағын сегіз шаршы мильге дейін кеңейтті. 1868 жылы президент Эндрю Джонсон Түркия тауларының барлық жотасын (Сангре-де-Кристо тау тізбегінің бір бөлігі) қамтитын және форт құрамына кіретін елу үш шаршы мильді ағаш қорығы деп белгіледі. Мора Грантының иегерлері дереу үкіметтің жерін басып алғандарына қарсы шығып, істі сотқа жүгітті. 1850 жылдардың ортасына қарай мәселе Конгресске жетті. Келесі екі онжылдық бойы үкімет иегерлерге жағымды шешім бермеді, тек 1876 жылы Нью-Мексиконың бас геодезі Форт Юнионның Мора Гранты аумағында орналасқанын растады. Бірақ армия шығын көп болғандықтан, басқа жерге көшуге немесе иегерлерге өтемақы төлеуге құлықсыз болды. Соғыс министрі "сақтық шарасын" қолданып, Бас жер басқармасының міндетін атқарушы комиссарының шешіміне қарсылық білдірді. Ол армия аймақты жақсартқанын және оны өтемақысыз беруге болмайтынын айтты. Бұл уақытты кешіктіру тактикасы тиімді болды; армия 1891 жылы құлағанға дейін фортта қалды және заңды иелеріне бір тиын да төлемеді.
In its forty years (1851–1891) as a frontier post, Fort Union had to defend itself in the courtroom as well as on the battlefield. When the United States Army built Fort Union in the Mora Valley in 1851, the soldiers were unaware that they had encroached on private property, which was part of the Mora Grant. The following year Colonel Edwin Vose Sumner expanded the fort to an area of eight square miles by claiming the site as a military reservation. In 1868, President Andrew Johnson declared a timber reservation, encompassing the entire range of the Turkey Mountains (part of the Sangre de Cristo range) and comprising an area of fifty three square miles, as part of the fort. The claimants of the Mora Grant immediately challenged the government squatters and took the case to court. By the mid 1850s, the case reached Congress. In the next two decades, the government did not give any favorable decision to the claimants, until 1876 when the Surveyor General of New Mexico reported that Fort Union was "no doubt" located in the Mora Grant. But the army was unwilling to move to another place or to compensate the claimants because of the cost. The Secretary of War took "a prudential measure", protesting the decision of the acting commissioner of the General Land Office. He argued that the military had improved the area and should not give it up without compensation. This stalling tactic worked; the army stayed at the fort until its demise in 1891, not paying a single penny to legitimate owners.