Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лирадағы планеталық тұмандық
тағы бір нысан
1800 жылы неміс графы Фридрих фон Хан бұлтұмсықтың ортасындағы әлсіз орталық жұлдызды бірнеше жыл бұрын тапқанын хабарлады. Ол сондай-ақ сақинаның ішкі бөлігі өзгергенін айтты және енді орталық жұлдызды көре алмайтынын мәлімдеді. Бұл тұмандықты алғаш рет 1886 жылы венгр астрономы Эуген фон Готард суретке түсірген. UHC немесе OIII фильтрін пайдалану, әсіресе жарық ластануы бар жерлерде, көру арқылы байқауды едәуір жақсартады. Ішкі тесікті 100 есе үлкейту арқылы құралмен көруге болады. 14,8 жұлдыздық шамасы бар орталық жұлдызды табу қиын.
Planetary nebula in Lyra
another object
In 1800, German Count Friedrich von Hahn announced that he had discovered the faint central star at the heart of the nebula a few years earlier. He also noted that the interior of the ring had undergone changes, and said he could no longer find the central star. The nebula was first photographed by the Hungarian astronomer Eugene von Gothard in 1886. Using a UHC or OIII filter greatly enhances visual observation, particularly in light polluted areas. The interior hole can be resolved by a instrument at a magnification of 100×. The central star, at magnitude 14.8, is difficult to spot.
Тумандық құрылымы
M57 жұлдыз жарылысы тұмандықтарының биполярлы класына жатады, оның қалың экваторлық сақиналары негізгі симметрия осі арқылы құрылымды айқын кеңейтеді. Ол экваторында материалдың күшті шоғырлануы бар сопақтаған сфера тәрізді көрінеді. Жерден симметриялық ось шамамен 30° бұрышпен көрінеді. Жалпы алғанда, байқалған тұмандық қазіргі кезде шамамен 1610 ± 240 жыл бойы кеңейіп келе жатыр деп есептеледі. Құрылымдық зерттеулер бұл планеталық тұмандықтың жақсы дамыған симметрияға ие түйіндерді көрсетіп тұратынын анықтады. Дегенмен, бұл тұмандықтың экваторлық сақинасының фонындағы сәулеленуге қарсы көрінетін көлеңкелер ғана. M57 орталық жұлдызға қарап тұрған түйіндердің ұштарында ішкі N II эмиссиялық сызықтарын қамтуы мүмкін, бірақ осы түйіндердің көпшілігі бейтарап күйде болып, тек сіңіру сызықтарында ғана көрінеді. Олардың болуы олардың иондану фронтына IC 4406 Лупус планетасындағылардан гөрі жақын орналасқанын көрсетеді. Кейбір түйіндерде жақсы дамыған құйрықтары бар, олар көбінесе визуалды спектрдегі оптикалық тығыздық бойынша анықталады.
M57 is of the class of such starburst nebulae known as bipolar, whose thick equatorial rings visibly extend the structure through its main axis of symmetry. It appears to be a prolate spheroid with strong concentrations of material along its equator. From Earth, the symmetrical axis is viewed at about 30°. Overall, the observed nebulosity has been currently estimated to be expanding for approximately 1,610 ± 240 years. Structural studies find this planetary exhibits knots characterized by well developed symmetry. However, these are only silhouettes visible against the background emission of the nebula's equatorial ring. M57 may include internal N II emission lines located at the knots' tips that face the central star; however, most of these knots are neutral and appear only in extinction lines. Their existence shows they are probably only located closer to the ionization front than those found in the Lupus planetary IC 4406. Some of the knots do exhibit well developed tails which are often detectable in optical thickness from the visual spectrum.
Орталық жұлдыз
Орталық жұлдызды венгр астрономы Женё Готард 1886 жылдың 1 қыркүйегінде Шомбатели қаласының жанындағы Хереньдегі обсерваториясында түсірілген суреттер арқылы ашты. Соңғы екі мың жыл ішінде Сақиналы тұмандықтың орталық жұлдызы сутегі отынын толықтай пайдаланып, асимптотикалық алып тармағынан шығып кетті. Осылайша, ол енді энергиясын ядролық синтез арқылы өндірмейді және эволюциялық тұрғыдан алғанда, тығыз ақ жұлдызға айналу үдерісінде. Орталық жұлдыз қазір негізінен көміртек пен оттегіден тұрады, ал сыртқы қабаты жеңіл элементтерден құралған. Оның массасы шамамен , беткі температурасы fmt=commas. Қазір ол Күннен 200 есе жарқырап тұр, бірақ оның көрінетін шамасы +15.75-ке тең.
The central star was discovered by Hungarian astronomer Jenő Gothard on September 1, 1886, from images taken at his observatory in Herény, near Szombathely. Within the last two thousand years, the central star of the Ring Nebula has left the asymptotic giant branch after exhausting its supply of hydrogen fuel. Thus it no longer produces its energy through nuclear fusion and, in evolutionary terms, it is now becoming a compact white dwarf star. The central star now consists primarily of carbon and oxygen with a thin outer envelope composed of lighter elements. Its mass is about , with a surface temperature of fmt=commas. Currently it is 200 times more luminous than the Sun, but its apparent magnitude is only +15.75.