Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Үнді кинорежиссері
Indian filmmaker
Түпнұсқасы мен жеке өмірі
Путтана Канагал Рамасвамая мен Суббамманың ұлы ретінде, бұрынғы Мэйсур Королдығының Канагал ауылында кедей отбасында дүниеге келді. Браһман отбасынан шыққандықтан, ол қиындықтарға төзуге мәжбүр болды және лайықты жұмыс табу үшін күресті. Ол мұғалім, сатушы, тіпті санитар болып жұмыс істеді. Жарнамашы болып жұмыс істеуі оны театрға, содан кейін киноға жақындатты. 1981 жылы Путтананың "Ранганаяки" фильмі күтілгендей кассада сәтті болмады, бірақ сыншылардың жоғары бағасын алды және кейіннен культты классикаға айналды. Бұған қоса, Аратиден айырылуы оның денсаулығына кері әсер етті. 1980 жылдың соңынан 1982 жылдың ортасына дейін 14 ай бойы жұмысы болмады. Путтананың "Шубхамангала" және "Дхармасере" сияқты блокбастер фильмдерінде жұмыс істеген Шринат оған көмектесті, олар "Манаса Саровара" фильмін жасады, ол орташа сәттілікке ие болып, Путтананың қайта жаңғыруына көмектесті. Канагал 1985 жылдың 5 маусымында Бенгалурда "Масанада Хуву" фильмін түсіріп жатқанда қайтыс болды. Мансабын жарнамашы ретінде бастаған Канагал, театр сахнасында болғаннан кейін тәуелсіз киноға қызығушылық танытты және кинорежиссер және продюсер Б. Р. Пантхулудың ассистенты болып жұмыс істеді. Канагалдың ассистенттерінің арасында тамил режиссерлері С. П. Мутураман, Бхаратираджа және Т. С. Нагабхарана бар. Канагалдың фильмдерінің көпшілігі беймәлім немесе тыйым салынған тақырыптарда, көбінесе әйелдерге арналған болғанымен, ол малаялам, тамил, телугу және хинди тілдерінде де бірнеше фильмдер түсірді.
Puttanna Kanagal was born to Ramaswamaiah and Subbamma in Kanagal, a village in the erstwhile Kingdom of Mysore into a poor family. As he hailed from a poor brahmin family, he had to endure hardships and struggled to get a decent job. He worked as a teacher, salesman and even as a cleaner. His job as a publicity boy brought him closer to theatre and subsequently to cinema. In 1981 Puttanna's magnum opus Ranganayaki did not do as well as expected at the box office, even though it gained critical acclaim and later went on to become a cult classic. In addition to this, separation from Aarathi had impacted his health. He had no work in hand for 14 months starting from late 1980 to mid of 1982. Srinath whom Puttanna directed in blockbuster films like Shubhamangala and Dharmasere came to his help, and they made Maanasa Sarovara which became an average hit and helped Puttanna bounce back. Kanagal died on 5 June 1985 in Bengaluru while shooting Masanada Hoovu. Starting his career as a publicity boy, Kanagal was drawn into independent filmmaking after a stint in theatre and working with film director and producer B. R. Panthulu as his assistant. Kanagal's assistants include Tamil directors S. P. Muthuraman, Bharathiraja, and T. S. Nagabharana. Although a majority of Kanagal's films were on offbeat or taboo subjects, generally women centric, He also directed a handful of films in Malayalam, Tamil Telugu and Hindi languages.
Режиссер ретінде
Көптеген кино жасаушылардың пікірінше, ол заманынан өзгеше ойлы болған. Оның алғашқы режиссерлік жұмысы 1964 жылғы малаялам тіліндегі «Мектеп мұғалімі» фильмі болды, ол оның ұстазы Б. Р. Пантхулудың сол аттас каннада классикасының қайта түсірілімі еді. Содан кейін ол Тривенидің «Беккина Канну» романы негізінде тағы бір малаялам фильмін – «Пучкакккени» (Мысық көзді/Жасыл көзді әйел) түсірді. Путтананың режиссер ретіндегі алғашқы каннада фильмі 1967 жылы «Беллимода» («Күміс бұлт») болды. Калпана мен Калян Кумар жұлдыздық құрамындағы бұл фильм сыншылардың да, коммерциялық тұрғыдан да сәтті болды. Аңыз бойынша, Путтана «Мудала Манея» әніне ең қолайлы орынды табу үшін бір апта іздеген. «Белли Мода» каннада тіліндегі алғашқы фильм болып, толығымен ашық ауада түсірілді. Ол «Геджэ Пудже», «Шарапанжара», «Нағарахаву» сияқты көптеген шедеврлерді жаратты. Соңғы фильмі – «Савира Меттилу», ол оның өмірінде жарық көрген жоқ. Сондай-ақ, ол Калпана, Аратхи, Лилавати, Джаянти, Падма Васанти, Шринатх, Раджиникант, Вишнувардан, Амбареш, Джей Джагадиш, Чандра Шекар, Гангадар, Шиварам, Ваджрамуни, Шридхар, Рамакришна және Апарна сияқты көптеген актерлерге өздерінің дағдыларын көрсетуге мүмкіндік берді. Доктор Вишнувардан Путтанаға деген құрметін білдіріп: «Путтана Канагал мырза – маған сыйлаған құдайдың сыйы! Ол мені актер етті. Гуру Путтанажидің алдында қарыздармын. Ол кейіпкерлерді ойлап табумен қатар, олар туралы айтып, мені шабыттандырып, сол кездегі мен үшін белгісіз болған әлеуетімді ашты. Путтананың шеберлігімен түсірілген бір фильмде ойнау – өмірлік тәжірибе» деді. Путтана каннада киноиндустриясындағы көптеген актерлерді таныстырды. Тамил режиссері Бхаратхиража оның қол астында жұмыс істеді. Канагалдың 24 фильмінің әрқайсысы ерекше тақырыптармен және бесiмді режиссерлік шеберлікпен ерекшеленді. 2010 жылы Дадасаһаб Пхалке сыйлығын алған тамилдік көрнекті режиссер К. Балачандер Путтананы жоғары бағалады. Балачандр көптеген сұхбаттарында каннада (Карнатака) киноиндустриясының режиссері Путтана Канагалды кино жасау саласындағы ұстазы деп есептейтінін айтты. Осындай сұхбаттың бір бөлігінде ол мықты кейіпкерлер мен ерекше тақырыптарды қолданып, балама кинолардан ерекшелену үшін міндетті түрде әндер мен эмоцияларды қосатынын айтты. Оның символизмді меңгеруі таң қалдырады. Ол оны барлық фильмдерінде тиімді пайдаланды. Путтана әндерді бейнелеуде де алғашқылардың бірі болды. Жалпы, оның фильмдерінде 4-5 ән болды. Әнді бейнелеуде де Путтана түстер мен образдылыққа ерекше назар аударды. Ол ән үшін орын мен костюмдерді таңдауға көп күш жұмсады. Әндер фильмнің жалпы көңіл-күйін көрсететін. Мысалы, «Манасасаровара» фильміндегі «Нене сакида гени» әні шаңды кен орындарында түсірілді, бұл жақын жанын жоғалтқан адамның қайғысын көрсетеді. Сонымен қатар, «Шарапанжара» фильміндегі «Сандеша мега сандеша» әні Мадикериде, қызылшаның көптігімен түсірілді. Ол маңызды көріністердің тереңдеуін күшейту үшін тоқтап тұрған кадрларды және теріс бейнелерді тиімді пайдаланғанымен де танымал болды. Оның фильмдері әйелдерге тым көп көңіл бөлгені үшін айыпталғанымен, Путтана мұндай пікірлерге келіспеді. 1984 жылы құрылғаннан кейін ол Каннада кинорежиссерлер қауымдастығының алғашқы директоры болды. Оның соңғы фильмі көрсетілгеннен кейін Бангалордың Джаянагар қаласындағы Пунам театры оның құрметіне қайта аталды. 2004 жылы театр Барагуру Рамачандраппа, В. Манохар және Үндістанның Демократиялық жастар федерациясы қолдаған 2011 жылғы науқаннан кейін қайта ашылғанға дейін жабылып, 2012 жылдың шілдесінде бұзылуы жоспарланған, бірақ кейін сақталды және жаңартылды. 2015 жылдың маусым айында оның қайтыс болуының 30 жылдығына орай Карнатака Чаланичитра академиясы ұйымдастырған шара өтті. Шараға Амбариш, Лилавати, С. Шиварам, Джей Джагадиш, Ашок, К. С. Л. Свами және Раджендра Сингх Бабу қатысты.
Often credited as a movie maker much ahead of his times, his first directorial venture was the 1964 Malayalam movie School Master, a remake of his mentor B. R. Panthulu's Kannada classic of the same name. He then directed another Malayalam movie Poochakkanni (Cat eyed/Hazel eyed lady) based on the Kannada novel Bekkina Kannu by Triveni. Puttanna's first Kannada film as a director was Bellimoda (Silver Cloud) in 1967. Starring Kalpana and Kalyan Kumar, this movie was a critical and commercial success. Legend has it that Puttanna scouted for a week to find the perfect location for the mellifluous song "Moodala Maneyaa". Belli Moda is credited as the first Kannada movie to be shot exclusively outdoors. He directed many masterpieces like Gejje Pooje, Sharapanjara, Naagarahaavu etc. '. His last film was Savira Mettilu, which never released during his lifetime. He also provided a platform for many actors such as Kalpana, Aarathi, Leelavathi, Jayanthi, Padma Vasanthi, Srinath, Rajinikanth, Vishnuvardhan, Ambareesh, Jai Jagadish, Chandra Shekhar, Gangadhar, Shivaram, Vajramuni, Sridhar, Ramakrishna and Aparna to showcase their talents. In devotion to Puttanna, Dr. Vishnuvardhan said, "Puttanna Kanagal Sir was the God sent teacher for me! And I have been made an actor. I am indebted to guru Puttanaji. He used to conceptualize scenes, narrate them to me, inspire me and extract the potential till then unknown to myself. Acting in a single movie under Puttanna's expertise is an experience of a lifetime." Puttanna introduced most of the actors in the Kannada film industry. Tamil director Bharathiraja worked under him. Each of Kanagal's 24 Kannada movies had strong themes filled with unprecedented direction. Tamil legendary film maker K. Balachander, winner of the 2010 Dadasaheb Phalke Award had great regard for Puttanna. In many of his interviews to the media, Balachandar has stated that he considered a much younger, Puttanna Kanagal, a director from Kannada(Karnataka) film industry to be his guru in film making. An excerpt from one such interview: revolved around strong characters and distinct themes, he added mandatory songs and emotions to distinguish from alternate cinemas. His mastery over symbolism is quite remarkable. He has effectively used effectively in almost all of his movies. Puttanna was also considered as a pioneer in picturising songs. In general, his movies contained 4–5 songs. Even with respect to song picturisation, Puttanna had a strong sense of colour and imagery. He would go to great lengths to select the locations and costumes for a song. The songs generally reflected the inherent mood of the film. For instance, the song from the movie Manasasarovara, Neene saakida gini, a poignant song, was shot amidst the dust filled mining areas, thereby reflecting the agony of a man who has lost his true love. Similarly the song sandesha megha sandesha from the movie Sharapanjara was shot in the Madikeri, with innumerable oranges strewn around. He was well known for his effective use of freeze shots and negative images to heighten the introspective effect of key scenes. Although his films were accused of being too woman centric, Puttanna personally felt that such notions were wrong. He was the first director of the Kannada Film Directors Association after its inception in 1984. Poonam Theatre in Jayanagar, Bangalore was renamed in his honor after his last film debuted there. In 2004, the theatre closed until reopening after a 2011 campaign supported by Baraguru Ramachandrappa, V. Manohar and the Democratic Youth Federation of India and was scheduled for demolition in July 2012 but later saved and remodeled. In June 2015, the 30th anniversary of his death was honored with an event organized by the Karnataka Chalanachitra Academy and guests and speakers included Ambareesh, Leelavathi, S. Shivaram, Jai Jagadish, Ashok, K. S. L. Swamy and Rajendra Singh Babu.