Кіріспе

20 ғасырдың соңында Сатянанда ашрамында Свами Ахандананда (1864–1937) 19 ғасырдың мистигі Шри Рамакришнаның тікелей шәкірті және свами болды. Ол Рамакришна миссиясының үшінші президенті болды.

Бастапқы жылдары

Ахдананда 1864 жылғы 30 қыркүйекте Батыс Калькуттаның Ахиритола ауданында Шриманта Гангопадьяй мен Вамасундари Деви отбасында Гангадар Гатак (Гангопадьяй) ретінде дүниеге келді. Ол беделді брахман отбасынан шыққан. Табиғатынан дәстүрлі болғандықтан, Рамакришна оны "ескіше" деп атады. Бала кезінен-ақ Гангадар өте мейірімді болды, бірде сыныптасының көйлегі жыртылғанда өзінің көйлегін сыйға берді. Ол ата-анасына айтпай, қайыршыларға тамақ беріп жүретін. Ол жоғары моральды адам еді және әрқашан өздерін ұстамаған достарына көмектесті. Гангадар бала кезінде жанға жақын, сұлу бала болды. Керемет жадыға ие болған Гангадар ағылшын алфавитін бір күнде меңгерді. Гангадар 1884 жылы он тоғыз жасында Дакшинешвар ғибадатханасында атақты мистик және қасиетті Рамакришнамен алғаш рет кездесті. Ол алғаш рет Рамакришнаға досы Харинат (кейін Туриянанда) қосылып барды. Ол Рамакришнаны Динатах Бос үйінде өте кішкентай кезінде көрген еді. Рамакришна оның тым дәстүрлі болуын қаламай, оны Нарендранатх Даттамен (кейін Вивекананда) таныстырды. Гангадар Нарендранатхтан жақсы әсер алды және оған деген құлшынысы өмір бойы сақталды, бұл кейіннен оны рухани тәжірибелерден гөрі негізгі қызметпен айналысуға итерді. Дакшинешварға сапарлары кезінде Гангадар Рамакришнадан медитация бойынша нұсқаулар алды.

Монастырға дейінгі күндер

Ганггадардың әкесі Ганггадар үшін саудагердің кеңсесінде жұмыс тауып берді. Ганггадар сол жерде бірнеше күн жұмыс істеді, бірақ кейін оны тастап кетті. Одан кейін ол рухани тәжірибелерге толыққанды беріліп, ұстазына қызмет етуге кірісті. Ганггадар Рамакришнаның ауру кезінде оған қызмет етті. Рамакришнаның қайтысынан кейін, Нарендранатх және басқа да бауырлары Баранагар Махатын құрғанда, Ганггадар отбасылық өмірінен бас тартып, отбасының рұқсатымен саяхатшылық өмірді қабылдады және Гималайға бет бұрды. Веданта мен жеке тәжірибесіне ден қойып, оның санасы Гималайдың усақ-түйексіз тыныштығында еруге ұмтылды. 1887 жылы Кедарнатх пен Бадринатхты аралағаннан кейін Тибетке сапар шегіп, Лхаса және басқа да жерлерде үш жыл тұрды, ал 1890 жылы Үндістанға оралды. Ганггадардың барлық саяхаттары оның "Смрити Катха" ("Қасиетті саяхаттардан Адамдағы Құдайға қызмет етуге дейін") атты кітабында баяндалған. Ол Хималай тауларында жүздеген шақырымды ақшасыз және қосымша киімсіз жүріп өтті.

Саяхат

Гангадар 1890 жылы Баранагар маңында, Свами Вивекананданың куәлігінде монахтық ант берді және «Аххандананда» (Ахханда – ешқандай айырмашылық жоқ, Ананда – бақыт, Ақиқаттың ешқандай айырмашылық жоқ табиғатында жоғары бақытты табатын адам) деген есім алды. Отанға оралғаннан кейін ол Газипурдағы Вивеканандамен жиі хат алмасып тұрды, ол өзінің сол аймалдағы тәжірибесі мен таныстығына сүйене отырып, Гималайдың кейбір жерлеріне бірге саяхаттауға шақырды. Сәйкесінше, Аххандананда Баранагор монастырына келді, бірнеше қуанды жатқан айларды бауырларымен бірге өткізіп, өзінің тәжірибелерін бөлісті, содан кейін 1890 жылдың шілде айында Вивеканандамен бірге Гималайға қажылық сапарына шықты. Жолдағы маңызды орындарды аралап, олар Альмораға жетті, бірақ біреуінің немесе екіншісінің ауруы сапарларын қиындатты. Олар Техри арқылы Дехра Дунға қайтып келді, ал Аххандананда емделу үшін Мератқа жол тартты. Вивекананда да Мератта оған қосылды, олар басқа да шәкірттерімен кездесті. Бес ай бірге болғаннан кейін Вивекананда оларды тастап кетті, ал Аххандананда оны жасырын түрде іздеп, бір провинциядан екіншісіне сапар шекті, бірақ қайда барса да оны кездестіре алмады. Соңында ол Вивеканандамен Кутч аймағында қайта кездесті, онда Свами Вивекананда оған жеке жолмен жүруді кеңес берді. Осыған байланысты Аххандананда өзінің қажылық сапарын жеке жалғастырды.

Зияткерлік мақсаттар

Гималай тауларында саяхат еткен кезінде ол Гархвалдың Шринагар қаласында Авадхута Гитасын оқыды. 1891 жылы Этавада демалып жүргенде, ол көбінесе Патанджалидің Паннидің санскрит грамматикасына жазған Махабхашьясы, сондай-ақ Шридхара Свамидің Бхагавадгитаға жазған түсіндірмесін оқыды. 1892 жылы Жаманғарда ол "Шарака Сушрута Самхитасын" "Шабдартха Чандрика Коша" санскрит сөздігінің және "Шукла Яджур Веданың" көмегімен зерттеді. Удайпурда ол "Панчадаси" веданттық мәтінін оқыды. Ол хинди грамматикасын "Баша Бхаскарадан" үйреніп, хинди айтылысын жақсартты. Индорда ол он сегіз күн ішінде "Вальмики Рамаянаның" барлық мәтінін оқып бітірді. Кейін Махулада ол "Йоғавашишта Рамаянасын" талдап зерттеді.

Вивекананда мен Сарада Девимен қарым-қатынасы

Ахдананда Вивекананданың ынталы ізбасары болды, ол оны махаббатпен Ганг деп атады. Ол сондай-ақ Сарада Девиге шын ниетпен берілген еді. Муршидабадтағы қажырлы еңбек оның денсаулығына зиян келтіргенде, ол оны Калькуттаға емделуге шақырды және оған ерекше күтім жасады.

Соңғы жылдары

Ахдананда 1925 жылы Рамакришна Матх және Миссияның вице-президенті болды, ал 1934 жылы Свами Шивананда дүниеден өткеннен кейін үшінші президент аталды. Қызметке келген соң ол көптеген адамдарды баулуға бастады. Дегенмен, ол Сарғачхиде тұруын жалғастырды. Ахдананда Мадхав Садашив Голвалкарды, "Растрия Сваямсевак Сангх" ұйымының екінші сарсангхачалагын да баулыды. 1936 жылы Калькуттада Рамакришнаның туғанына 100 жыл толуына қатысты. 1937 жылдың ақпан айында ауырып, Калькуттаға жеткізілді. 1937 жылдың 7 ақпанында Белур Матхында қайтыс болды.

Қызмет

Ахандананда Рамакришна орденінің алғашқы монахы болды, ол Миссия құрылғанға дейін Вивекананданың ауылдық даму жұмыстарын бастау арманына жете білді. Халықтың ауыр қайғы-қасіреттері мен азаптары оны жазыққа түсірді, ол оларға тыныш пен көмек әкелді. Гималайдағы ырысқа құрбан болып, ол кедейлермен бірге болуды таңдады. Ахандананда өмірінің соңына дейін ұстазының: «Жіваға Шива ретінде табыныңыз» деген үндеуін орындады. Ол Рамакришна қозғалысының қызметтік ісінің тірегі болды. Оның саяхатшы монах ретіндегі тәжірибесі, Вивекананда сияқты, оны халықтың азап-қайғысын жеңілдетуге жетеледі. Ахандананда басшылық сұрап Америкадан Вивеканандаға жіберілген жігерлендіру хаты оны одан да ынталандырды, 1894 жылы Ахандананда кедейлікке қарсы күресті бастады. Кедейлерге көмектесу идеясы ол Жанду Бхатт, белгілі аюрведалық дәрігермен бірге тұрғанда туды, ол емделушілеріне ерекше адалдықпен қызмет етті. 1894 жылы Раджастханның Кхетри қаласында ол үй-үйді аралап, білімнің пайдасы туралы халыққа түсіндірді. Оның тырысының арқасында Кхетри мемлекеттік ағылшын мектебіндегі оқушылар саны 80-ден 257-ге дейін өсті. Оның жетекшілігімен Кхетри махаражасы Ажит Сингх гола балалардың білім алуына жағдай жасады және ауылдарда мектептер ашу үшін тұрақты білім беру департаментін құрды. Ахандананда осы аймақтағы шаруаларды білімді ету үшін ауыл шаруашылығы туралы газет шығаруды ұйымдастырды. Ол Кхетри ауылының белгілі жер иелерімен байланысып, оларды кедей еңбекшілердің азаптарын жеңілдету үшін нақты қадамдар жасауға шақырды. Свамидің тапсырмасымен Кхетридегі санскрит мектебі Веда мектебіне айналдырылды. Ол Удайпурдағы бильдер тайпасына тамақ берді. 1895 жылы ол Раджпутананы тастап, Рамакришна шәкірттерінің жаңа монастыры Аламбазар Мағанатына оралды. Ол алғаш рет кең таралған ашаршылыққа Бенгалияның Муршидабад ауданында саяхат кезінде тап болды. 1897 жылы ол бауырларынан көмек сұрады, ал Үндістанға оралған Вивекананда екі монахты ақшамен жіберді. 1897 жылы 1 мамырда Вивекананда Рамакришна миссиясын ашып, 15 мамырда Ахандананда Муршидабадтағы Кедар Махуланың Мритюнджай Бхаттачарья ғибадатханасында ашаршылықтан құтқару үшін көмек орталығын ашты. Ол кезде күріш алу қиын болғанмен, ол басқа адамдардың көмегімен және көп қиындықпен оны сатып алды. Ол оны тең бөліп, өзі таразыға салып өлшеді. Бұл Рамакришна миссиясының алғашқы қоғамдық қызметі болды. Ахандананда 1897 жылы 31 тамызда Берхампурдың жанында Махулада жетімдер үйін құрды, содан кейін Махулада Рамакришна Махат және Рамакришна Миссиясының алғашқы ауылдық бөлімшесі құрылды. 1899 жылы Сарғачидің жанындағы Шивнагарда ашрама ашты, ол 14 жыл бойы жалғасты. 1899 жылы ол сол жерде тегін мектеп ашып, жергілікті жердегі сауатсыздық мәселесін шешті. Ауылдағы құрып бара жатқан өндірістерді қайта жаңғырту және ұлдарды өзін-өзі қамтамасыз ету үшін ағаш ұсталық және тоқу бөлімдері қосылды. Ауылдық әйелдер отбасының табысын арттыру үшін мақта өсіруге үйренді. 1913 жылы қазіргі ашрама 13 акр жерде ашылды. Сонымен қатар, ол Бихардың Бағалпур ауданында және Бихардағы Мунгер жер сілкінісі кезінде көмек көрсетуге қатысты.

Құрметтер

Оның құрметіне Рамакришна Миссиясы Видьяпитхасында, Деогарда Ахандананда Дхам деп аталған жатақхана бар. Сондай-ақ, Нарендрапурдағы Рамакришна Миссиялық Видялаядағы ұлдарға арналған жатақхана да оның атымен аталып, "Ахандананда Бхавана" деп есімделген.