Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
20 ғасырдың соңында Сатянанда ашрамында Свами Ахандананда (1864–1937) 19 ғасырдың мистигі Шри Рамакришнаның тікелей шәкірті және свами болды. Ол Рамакришна миссиясының үшінші президенті болды.
the late 20th century Swami in Satyananda's ashram
Swami Akhandananda (1864–1937) was a swami and direct disciple of Sri Ramakrishna, a 19th century mystic. He was the third president of the Ramakrishna Mission.
Бастапқы жылдары
Ахдананда 1864 жылғы 30 қыркүйекте Батыс Калькуттаның Ахиритола ауданында Шриманта Гангопадьяй мен Вамасундари Деви отбасында Гангадар Гатак (Гангопадьяй) ретінде дүниеге келді. Ол беделді брахман отбасынан шыққан. Табиғатынан дәстүрлі болғандықтан, Рамакришна оны "ескіше" деп атады. Бала кезінен-ақ Гангадар өте мейірімді болды, бірде сыныптасының көйлегі жыртылғанда өзінің көйлегін сыйға берді. Ол ата-анасына айтпай, қайыршыларға тамақ беріп жүретін. Ол жоғары моральды адам еді және әрқашан өздерін ұстамаған достарына көмектесті. Гангадар бала кезінде жанға жақын, сұлу бала болды. Керемет жадыға ие болған Гангадар ағылшын алфавитін бір күнде меңгерді. Гангадар 1884 жылы он тоғыз жасында Дакшинешвар ғибадатханасында атақты мистик және қасиетті Рамакришнамен алғаш рет кездесті. Ол алғаш рет Рамакришнаға досы Харинат (кейін Туриянанда) қосылып барды. Ол Рамакришнаны Динатах Бос үйінде өте кішкентай кезінде көрген еді. Рамакришна оның тым дәстүрлі болуын қаламай, оны Нарендранатх Даттамен (кейін Вивекананда) таныстырды. Гангадар Нарендранатхтан жақсы әсер алды және оған деген құлшынысы өмір бойы сақталды, бұл кейіннен оны рухани тәжірибелерден гөрі негізгі қызметпен айналысуға итерді. Дакшинешварға сапарлары кезінде Гангадар Рамакришнадан медитация бойынша нұсқаулар алды.
Akhandananda was born as Gangadhar Ghatak (Gangopadhyay) on 30 September 1864, in Ahiritola area of western Kolkata, to Srimanta Gangopadhyay and Vamasundari Devi. He came from a respectable Brahmin family. He was orthodox in nature and was dubbed as "oldish" by Ramakrishna. From his very childhood, Gangadhar was so compassionate that he once gave his own shirt to a poor classmate whose shirt was torn. Without telling his parents, he would give food to beggars. He was a strong moralist and always helped his wayward friends. Gangadhar was a vivacious, handsome boy in childhood. Gifted with prodigious memory, Gangadhar mastered the English alphabet in one day. Gangadhar first met Ramakrishna, the famous mystic and saint whom he later adopted as his Master, in 1884, when he was nineteen years old, in the temple of Dakshineswar. He visited Ramakrishna for the first time in the company of his friend Harinath (later Turiyananda). He had first seen Ramakrishna in the house of Dinanath Bose at a very young age. Ramakrishna did not want him to be over orthodox and therefore introduced him to Narendranath Dutta (later Vivekananda). Gangadhar was favourably impressed with Narendranath and became devoted to him, a devotion which lasted throughout his life and which later prompted him to take up service as the primary work over spiritual practices. During his visits to Dakshineswar, Gangadhar received instructions on meditation from Ramakrishna.
Монастырға дейінгі күндер
Ганггадардың әкесі Ганггадар үшін саудагердің кеңсесінде жұмыс тауып берді. Ганггадар сол жерде бірнеше күн жұмыс істеді, бірақ кейін оны тастап кетті. Одан кейін ол рухани тәжірибелерге толыққанды беріліп, ұстазына қызмет етуге кірісті. Ганггадар Рамакришнаның ауру кезінде оған қызмет етті. Рамакришнаның қайтысынан кейін, Нарендранатх және басқа да бауырлары Баранагар Махатын құрғанда, Ганггадар отбасылық өмірінен бас тартып, отбасының рұқсатымен саяхатшылық өмірді қабылдады және Гималайға бет бұрды. Веданта мен жеке тәжірибесіне ден қойып, оның санасы Гималайдың усақ-түйексіз тыныштығында еруге ұмтылды. 1887 жылы Кедарнатх пен Бадринатхты аралағаннан кейін Тибетке сапар шегіп, Лхаса және басқа да жерлерде үш жыл тұрды, ал 1890 жылы Үндістанға оралды. Ганггадардың барлық саяхаттары оның "Смрити Катха" ("Қасиетті саяхаттардан Адамдағы Құдайға қызмет етуге дейін") атты кітабында баяндалған. Ол Хималай тауларында жүздеген шақырымды ақшасыз және қосымша киімсіз жүріп өтті.
Gangadhar's father found a job for Gangadhar in a merchant's office. Gangadhar worked there a few days and then gave it up. He then fully engaged himself in spiritual disciplines and service to the master. Gangadhar served Ramakrishna during the illness of the latter. After the death of Ramakrishna, when the Baranagar Math was formed by Narendranath and other brother disciples, Gangadhar renounced his family life and embraced a life of travel with consent from his family and set foot for the Himalayas. Steeped in Vedanta and his own experience, his mind ever pined to be absorbed in the bliss of the Himalayan solitude. In 1887, after visiting Kedarnath and Badrinath, he travelled to Tibet where he lived in Lhasa and elsewhere for three years, returning to India in 1890. Gangadhar's entire travel account is recorded in his book Smriti Katha (From Holy Wanderings to The Service of God in Man). He travelled hundreds of miles in the mountains of the Himalayas without carrying any money or extra clothing.
Саяхат
Гангадар 1890 жылы Баранагар маңында, Свами Вивекананданың куәлігінде монахтық ант берді және «Аххандананда» (Ахханда – ешқандай айырмашылық жоқ, Ананда – бақыт, Ақиқаттың ешқандай айырмашылық жоқ табиғатында жоғары бақытты табатын адам) деген есім алды. Отанға оралғаннан кейін ол Газипурдағы Вивеканандамен жиі хат алмасып тұрды, ол өзінің сол аймалдағы тәжірибесі мен таныстығына сүйене отырып, Гималайдың кейбір жерлеріне бірге саяхаттауға шақырды. Сәйкесінше, Аххандананда Баранагор монастырына келді, бірнеше қуанды жатқан айларды бауырларымен бірге өткізіп, өзінің тәжірибелерін бөлісті, содан кейін 1890 жылдың шілде айында Вивеканандамен бірге Гималайға қажылық сапарына шықты. Жолдағы маңызды орындарды аралап, олар Альмораға жетті, бірақ біреуінің немесе екіншісінің ауруы сапарларын қиындатты. Олар Техри арқылы Дехра Дунға қайтып келді, ал Аххандананда емделу үшін Мератқа жол тартты. Вивекананда да Мератта оған қосылды, олар басқа да шәкірттерімен кездесті. Бес ай бірге болғаннан кейін Вивекананда оларды тастап кетті, ал Аххандананда оны жасырын түрде іздеп, бір провинциядан екіншісіне сапар шекті, бірақ қайда барса да оны кездестіре алмады. Соңында ол Вивеканандамен Кутч аймағында қайта кездесті, онда Свами Вивекананда оған жеке жолмен жүруді кеңес берді. Осыған байланысты Аххандананда өзінің қажылық сапарын жеке жалғастырды.
Gangadhar took his monastic vow in 1890, in Baranagar Math and in the presence of SwamiVivekananda, and was given the name of "Akhandananda" (Akhanda undifferentiated, ananda bliss, one who finds supreme bliss in the undifferentiated nature of the Truth). After his return, he had frequent correspondence with Vivekananda, then at Ghazipur, who induced him to join him in travelling in some places of the Himalayas because of the latter's experience and familiarity in those terrains. Accordingly, Akhandananda came to Baranagore monastery, and after spending a few happy months with his brother disciples, sharing his experiences with them, he set out in July 1890, with Vivekananda on a pilgrimage to the Himalayas. Visiting important places on the way they reached Almora, but the illness of one or the other plagued their journey, and they returned via Tehri to Dehra Dun, from where Akhandananda proceeded to Meerut for treatment. Vivekananda also joined him in Meerut, and they met some other brother disciples. After five months of association, Vivekananda left them and Akhandananda followed him surreptitiously, going from one province to another in his search, but everywhere he narrowly missed meeting him. Finally, he met Vivekananda again in Kutch where Swami Vivekananda entreated him to follow a separate course. Accordingly, Akhandananda continued his pilgrimage separately.
Зияткерлік мақсаттар
Гималай тауларында саяхат еткен кезінде ол Гархвалдың Шринагар қаласында Авадхута Гитасын оқыды. 1891 жылы Этавада демалып жүргенде, ол көбінесе Патанджалидің Паннидің санскрит грамматикасына жазған Махабхашьясы, сондай-ақ Шридхара Свамидің Бхагавадгитаға жазған түсіндірмесін оқыды. 1892 жылы Жаманғарда ол "Шарака Сушрута Самхитасын" "Шабдартха Чандрика Коша" санскрит сөздігінің және "Шукла Яджур Веданың" көмегімен зерттеді. Удайпурда ол "Панчадаси" веданттық мәтінін оқыды. Ол хинди грамматикасын "Баша Бхаскарадан" үйреніп, хинди айтылысын жақсартты. Индорда ол он сегіз күн ішінде "Вальмики Рамаянаның" барлық мәтінін оқып бітірді. Кейін Махулада ол "Йоғавашишта Рамаянасын" талдап зерттеді.
During his days of wandering in the Himalayas, he studied Avadhuta Gita at Srinagar in Garhwal. In 1891, while resting at Etawah, he spent most of his time reading the Mahabhashya, Patanjali's voluminous commentary on Panini's Sanskrit grammar, as well as Sridhara Swami’s commentary on the Bhagavadgita. In Jamnagar in 1892, he studied the Charaka Sushruta Samhita with the help of the Sanskrit lexicon Shabdartha Chandrika Kosha and also Shukla Yajur Veda. In Udaipur, he read the Vedantic text of Panchadasi. He also learned Hindi grammar from Bhasha Bhaskara, to correct his Hindi pronunciation. In Indore, he completed a reading of the entire Valmiki Ramayana over a period of eighteen days. Later in Mahula he undertook a critical study of the Yogavasishtha Ramayana.
Вивекананда мен Сарада Девимен қарым-қатынасы
Ахдананда Вивекананданың ынталы ізбасары болды, ол оны махаббатпен Ганг деп атады. Ол сондай-ақ Сарада Девиге шын ниетпен берілген еді. Муршидабадтағы қажырлы еңбек оның денсаулығына зиян келтіргенде, ол оны Калькуттаға емделуге шақырды және оған ерекше күтім жасады.
Akhandananda was an ardent follower of Vivekananda, who called him lovingly as Ganges. He was also devoted to Sarada Devi. When hard work in Murshidabad took a toll on his health, she had him brought to Calcutta for treatment and took special care of him.
Соңғы жылдары
Ахдананда 1925 жылы Рамакришна Матх және Миссияның вице-президенті болды, ал 1934 жылы Свами Шивананда дүниеден өткеннен кейін үшінші президент аталды. Қызметке келген соң ол көптеген адамдарды баулуға бастады. Дегенмен, ол Сарғачхиде тұруын жалғастырды. Ахдананда Мадхав Садашив Голвалкарды, "Растрия Сваямсевак Сангх" ұйымының екінші сарсангхачалагын да баулыды. 1936 жылы Калькуттада Рамакришнаның туғанына 100 жыл толуына қатысты. 1937 жылдың ақпан айында ауырып, Калькуттаға жеткізілді. 1937 жылдың 7 ақпанында Белур Матхында қайтыс болды.
Akhandananda became the vice president of Ramakrishna Math and Mission in 1925 and the third president after the demise of Swami Shivananda in 1934. He initiated a number of people after assuming office. However, he continued to stay at Sargachhi. Akhandananda also initiated Madhav Sadashiv Golwalkar, the second sarsanghachalak of the Rashtriya Swayamsevak Sangh. He participated in the celebration of the Birth Centenary of Ramakrishna in 1936 in Calcutta. In February 1937 he fell ill and was brought to Calcutta. He died in Belur Math on 7 February 1937.
Қызмет
Ахандананда Рамакришна орденінің алғашқы монахы болды, ол Миссия құрылғанға дейін Вивекананданың ауылдық даму жұмыстарын бастау арманына жете білді. Халықтың ауыр қайғы-қасіреттері мен азаптары оны жазыққа түсірді, ол оларға тыныш пен көмек әкелді. Гималайдағы ырысқа құрбан болып, ол кедейлермен бірге болуды таңдады. Ахандананда өмірінің соңына дейін ұстазының: «Жіваға Шива ретінде табыныңыз» деген үндеуін орындады. Ол Рамакришна қозғалысының қызметтік ісінің тірегі болды. Оның саяхатшы монах ретіндегі тәжірибесі, Вивекананда сияқты, оны халықтың азап-қайғысын жеңілдетуге жетеледі. Ахандананда басшылық сұрап Америкадан Вивеканандаға жіберілген жігерлендіру хаты оны одан да ынталандырды, 1894 жылы Ахандананда кедейлікке қарсы күресті бастады. Кедейлерге көмектесу идеясы ол Жанду Бхатт, белгілі аюрведалық дәрігермен бірге тұрғанда туды, ол емделушілеріне ерекше адалдықпен қызмет етті. 1894 жылы Раджастханның Кхетри қаласында ол үй-үйді аралап, білімнің пайдасы туралы халыққа түсіндірді. Оның тырысының арқасында Кхетри мемлекеттік ағылшын мектебіндегі оқушылар саны 80-ден 257-ге дейін өсті. Оның жетекшілігімен Кхетри махаражасы Ажит Сингх гола балалардың білім алуына жағдай жасады және ауылдарда мектептер ашу үшін тұрақты білім беру департаментін құрды. Ахандананда осы аймақтағы шаруаларды білімді ету үшін ауыл шаруашылығы туралы газет шығаруды ұйымдастырды. Ол Кхетри ауылының белгілі жер иелерімен байланысып, оларды кедей еңбекшілердің азаптарын жеңілдету үшін нақты қадамдар жасауға шақырды. Свамидің тапсырмасымен Кхетридегі санскрит мектебі Веда мектебіне айналдырылды. Ол Удайпурдағы бильдер тайпасына тамақ берді. 1895 жылы ол Раджпутананы тастап, Рамакришна шәкірттерінің жаңа монастыры Аламбазар Мағанатына оралды. Ол алғаш рет кең таралған ашаршылыққа Бенгалияның Муршидабад ауданында саяхат кезінде тап болды. 1897 жылы ол бауырларынан көмек сұрады, ал Үндістанға оралған Вивекананда екі монахты ақшамен жіберді. 1897 жылы 1 мамырда Вивекананда Рамакришна миссиясын ашып, 15 мамырда Ахандананда Муршидабадтағы Кедар Махуланың Мритюнджай Бхаттачарья ғибадатханасында ашаршылықтан құтқару үшін көмек орталығын ашты. Ол кезде күріш алу қиын болғанмен, ол басқа адамдардың көмегімен және көп қиындықпен оны сатып алды. Ол оны тең бөліп, өзі таразыға салып өлшеді. Бұл Рамакришна миссиясының алғашқы қоғамдық қызметі болды. Ахандананда 1897 жылы 31 тамызда Берхампурдың жанында Махулада жетімдер үйін құрды, содан кейін Махулада Рамакришна Махат және Рамакришна Миссиясының алғашқы ауылдық бөлімшесі құрылды. 1899 жылы Сарғачидің жанындағы Шивнагарда ашрама ашты, ол 14 жыл бойы жалғасты. 1899 жылы ол сол жерде тегін мектеп ашып, жергілікті жердегі сауатсыздық мәселесін шешті. Ауылдағы құрып бара жатқан өндірістерді қайта жаңғырту және ұлдарды өзін-өзі қамтамасыз ету үшін ағаш ұсталық және тоқу бөлімдері қосылды. Ауылдық әйелдер отбасының табысын арттыру үшін мақта өсіруге үйренді. 1913 жылы қазіргі ашрама 13 акр жерде ашылды. Сонымен қатар, ол Бихардың Бағалпур ауданында және Бихардағы Мунгер жер сілкінісі кезінде көмек көрсетуге қатысты.
Akhandananda was the first monk of the Ramakrishna order, who gave shape to the cherished desire of Vivekananda to begin rural development work—even before the Mission was established. The distressing sorrows and suffering of the masses pulled him down to the plains, and to them, he became a harbinger of peace and succour. Sacrificing his Himalayan bliss, he chose to be with poor. Akhandananda practised till the very end of his life his Master's call: Worship jiva as Shiva. He was one of the pillars of the Ramakrishna Movement's service activities. His experience as a wandering monk, like those of Vivekananda, moved him to take steps to remove the distress and misery of the masses. Vivekananda's encouraging letter from America which was sent as a reply to Akhandananda's request for guidance pushed him further, and in 1894 Akhandananda began his campaign against poverty. The idea of working for the poor was conceived while he stayed in Jamnagar with Jhandu Bhatt, the famous ayurvedic physician, who served his patients with exceptional devotion. While in Khetri, Rajasthan during 1894, he went about from door to door, all alone to bring awareness in the people about the utility of education, and it was because of his efforts that the number of students in the Khetri Rajya English School rose from 80 to 257. Under his inspiration, the Maharaja of Khetri Ajit Singh arranged for the education of the Golas and also set up a permanent Education Department to open schools in the villages. Akhandananda also arranged for the publication of a newspaper on agriculture in order to educate the farmers of that area. He also contacted renowned landlords in the numerous village of Khetri, inspiring them to take some concrete steps towards removing the miseries of their poor labourers. At the instance of the Swami the Sanskrit school in Khetri was converted to Vedic school, and he raised subscriptions to purchase books for the poor students. He fed the Bhils, an aboriginal tribe, in Uadaipur. He left Rajputana in 1895 and returned to the Alambazar Math, the new monastery of the Ramakrishna disciples. He first came in contact with widespread famine during his travel in the Murshidabad district of Bengal. He sought help from his brother disciples in 1897 and Vivekananda, who had returned to India by then, sent two monks with money. On 1 May 1897 Vivekananda inaugurated the Ramakrishna Mission, and Akhandananda opened a relief centre on 15 May in the temple premises of Mrityunjay Bhattacharya of Kedar Mahula in Murshidabad to save people from an all devouring famine. Though rice was difficult to procure at that time, he managed to procure some with the help of other people and with much trouble. Then he distributed equally among the poor, weighing the rice himself on a scale. This was the first public service work done by the Ramakrishna Mission. Akhandananda started an orphanage in Mahula, near Berhampore, on 31 August 1897, and then established the first Rural Branch Centre of the Ramakrishna Math and Ramakrishna Mission in Mahula. In 1899, he opened an ashrama in Shivnagar near Sargachi which continued for 14 years. In 1899, he opened a free school there to deal with the problem of illiteracy in the locality. A carpentry and a weaving section also were added to revive those perishing village industries and make the boys self reliant. Cotton cultivation was taught to the rural women to enhance their family income. In 1913 the present ashrama was found on a 13 acres land in March 1913. He also led in relief activities in the Bhagalpur district of Bihar and during the Munger earthquake in Bihar.
Құрметтер
Оның құрметіне Рамакришна Миссиясы Видьяпитхасында, Деогарда Ахандананда Дхам деп аталған жатақхана бар. Сондай-ақ, Нарендрапурдағы Рамакришна Миссиялық Видялаядағы ұлдарға арналған жатақхана да оның атымен аталып, "Ахандананда Бхавана" деп есімделген.
There is a dormitory named, in his honour, Akhandananda Dham in Ramakrishna Mission Vidyapith, Deoghar. Also a boys' hostel in the Ramakrishna Mission Vidyalaya, Narendrapur has been named after him. It is called the 'Akhandananda Bhavana'.