Жақын-алыс мәселесі: Сымсыз байланыстағы әлсіз сигналды қабылдау қиындығы. Көрсетілім, кедергі, қуат арақатынасы себептері. CDMA жүйелерінде жиі кездеседі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Жақын-алыс проблемасы немесе естілу проблемасы – жақын сигнал көзінен күшті сигналдың салдарынан қабылдағышқа алыстан келген әлсіз сигналды естуді қиындату құбылысы. Бұл қиындыққа көршілес арнаның кедергісі, бір арнаның кедергісі, бұрмалану, сигналды басып алу әсері, динамикалық диапазон шектеуі сияқты факторлар себеп болуы мүмкін. Мұндай жағдай сымсыз байланыс жүйелерінде, әсіресе CDMA жүйелерінде жиі кездеседі. Кейбір сигналды бұзу әдістерінде жақын-алыс проблемасы байланысты ("жабуды") бұзу мақсатында қолданылады.
The near–far problem or hearability problem is the effect of a strong signal from a near signal source in making it hard for a receiver to hear a weaker signal from a further source due to adjacent channel interference, co channel interference, distortion, capture effect, dynamic range limitation, or the like. Such a situation is common in wireless communication systems, in particular CDMA. In some signal jamming techniques, the near–far problem is exploited to disrupt ("jam") communications.
Салыстырмалар
Қабылдағыш және екі таратушыны қарастырайық, біреуі қабылдағышқа жақын, екіншісі алыс. Егер екі таратушы бір уақытта және бірдей қуатпен сигналдарды жіберсе, кері квадрат заңына сәйкес, қабылдағыш жақын орналасқан таратушыдан көбірек қуат алады. Бір сигнал екіншісі үшін шу болып табылатындықтан, алыс таратушы үшін сигнал-шу қатынасы (SNR) айтарлықтай төмендейді. Бұл алыстағы таратушыны түсінуді қиындатады, тіпті мүмкін емес болуы да мүмкін. Қысқасы, жақын-алыс мәселесі – күшті сигналдардың арасындағы әлсіз сигналды анықтау немесе сүзу мәселесі. Бұл мәселені түсіну үшін, сіз 6 метр қашықтықтағы адаммен сөйлесіп отырсыз деп ойлаңыз. Егер сіздер екеуіңіз тыныш, бос бөлмеде болсаңыз, әңгімелесуді қалыпты дауыспен жүргізу оңай болады. Ал шулы, көп адам бар барда сол дауыс деңгейін есту мүмкін емес, және жалғыз шешім (сол қашықтық үшін) – сіз бен сіздің әріптесіңіз екеуіңіз де дауысыңызды көтеруіңіз керек. Әрине, бұл бардағы жалпы шу деңгейін арттырады, және басқа әрбір адам да дауыстарын көтеруге мәжбүр болады (бұл қуатты басқарудың тұрақтан шығуымен тең). Соңында, әркім өздерін тікелей қасында тұрған адамға естіту үшін айқайлауға мәжбүр болады, ал жарты метрден артық қашықтықтағы адаммен байланыс орнату мүмкін емес. Дегенмен, жалпы алғанда, адам қатты дыбыстарды сүзуге қабілетті; ұқсас техникаларды сигналдарды өңдеуде қолдануға болады, егер сигналдарды ажырату үшін тиісті критерийлер белгіленсе (сигналдарды өңдеу және әсіресе бейімделмелі сигналдарды өңдеуді қараңыз). Бұл аналогияны сымсыз байланысқа көшіретін болсақ, алыс таратушы беріліс қуатын күрт арттыруға мәжбүр болар еді, бірақ бұл мүмкін болмауы да мүмкін.
Consider a receiver and two transmitters, one close to the receiver, the other far away. If both transmitters transmit simultaneously and at equal powers, then due to the inverse square law the receiver will receive more power from the nearer transmitter. Since one transmission's signal is the other's noise, the signal to noise ratio (SNR) for the further transmitter is much lower. This makes the farther transmitter more difficult, if not impossible, to understand. In short, the near–far problem is one of detecting or filtering out a weaker signal amongst stronger signals. To place this problem in more common terms, imagine you are talking to someone 6 meters away. If the two of you are in a quiet, empty room then a conversation is quite easy to hold at normal voice levels. In a loud, crowded bar, it would be impossible to hear the same voice level, and the only solution (for that distance) is for both you and your friend to speak louder. Of course, this increases the overall noise level in the bar, and every other patron has to talk louder too (this is equivalent to power control runaway). Eventually, everyone has to shout to make themselves heard by a person standing right beside them, and it is impossible to communicate with anyone more than half a meter away. In general, however, a human is very capable of filtering out loud sounds; similar techniques can be deployed in signal processing where suitable criteria for distinguishing between signals can be established (see signal processing and notably adaptive signal processing). Taking this analogy back to wireless communications, the far transmitter would have to drastically increase transmission power which simply may not be possible.