Алистер Маклеод: Шотландиялық футболшы және жаттықтырушы
Ally MacLeod
Алистер Маклеод: Шотландия футболшысы және жаттықтырушысы. 1978 жылғы Әлем Чемпионатында Шотландия құрамасын басқарған. Биографиясы мен мансабы туралы толық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шотланд футболшысы және жаттықтырушысы
Scottish footballer and manager
Алистер Рид МакЛеод (26 ақпан 1931 – 1 ақпан 2004) – шотландтық кәсіби футболшы және жаттықтырушы. Ол ең әйгілісі Шотландия ұлттық футбол құрамасын жаттықтыру кезеңімен, соның ішінде 1978 жылғы ФИФА әлем чемпионатындағы қатысуымен танымал. МакЛеод сол қанатта ойнаған. Ол «Терд Ланарк» (екі рет), «Сент-Миррен», «Блэкберн Роверс», «Хиберниан» және «Айр Юнайтед» клубтарында доп теуіп жүрді. Кейін «Айр Юнайтед» (үш рет), «Абердин», Шотландия, «Матервелл», «Эйрдрион» және «Куин оф зе Саут» командаларын басқарды.
Alistair Reid MacLeod (26 February 1931 – 1 February 2004) was a Scottish professional football player and manager. He is perhaps best known for his time as the Scotland national football team manager, including their appearance at the 1978 FIFA World Cup. MacLeod played as a left winger for Third Lanark (two spells), St Mirren, Blackburn Rovers, Hibernian and Ayr United. He then managed Ayr United (three spells), Aberdeen, Scotland, Motherwell, Airdrieonians and Queen of the South.
Алғашқы жылдар
Алистер Рид МакЛеод 1931 жылдың 26 ақпанында Глазгоның оңтүстік бөлігінде дүниеге келді. Оның отбасы біраз уақыт Клайдбанкте тұрды, бірақ Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде үйі бомбаланды. Соңында олар Хэмпден және Кэткин парктеріне жақын Маунт Флоридада қоныстанды. МакЛеод оқушы кезінде-ақ «Third Lanark» клубымен шарт жасасты. Ол сол қанат бойымен жылдам шабуылдар жасады. Оның ерекше жүгіру стилі оған «Нодди» деген лақап атын сыйлады.
Alistair Reid MacLeod was born in the south side of Glasgow on 26 February 1931. His family lived in Clydebank for a while but the house was bombed during the Second World War. At length they settled in Mount Florida, near to Hampden Park and Cathkin Park. MacLeod signed provisionally for Third Lanark when he was still a schoolboy. He made swift dashes up the left wing. His distinctive running action earned him the nickname "Noddy".
Ойын мансабы
МакЛауд өзінің ойыншылық мансабын 1947 жылы мектеп оқушысы ретінде үшінші Ланарк клубына уақытша шарт бойынша қосылып бастады. Алғашқы құрамдағы дебютін 1949 жылғы 6 қарашада Каткин паркінде Стирлинг Альбионға қарсы өткізді. 1953 жылы МакЛеод «Тредс» командасының құрамында «Алоа Атлетик» клубын 10:0 есебімен ойсырата жеңді. 8:0 есебімен көш бастаған МакЛеодтың командаластарының басты мақсаты – оның есепке енуін қамтамасыз ету болды. Ол бес голға нәтижелі пас берді, бірақ өзі де бірнеше мүмкіндікті пайдалана алмады. Сол аяқтан берілген күшті соққы және қарапайым допты қабылдау «Тредс» командасының жалпы есебін 10-ға жеткізді. Ол Ұлттық қызметке Шотландия Корольдік әскеріне қатарына қосылды, бірақ соған қарамастан «Тредс» командасының ойындарына қатыса берді. МакЛауд 1956 жылы «Сент-Миррен» клубына ауысуға құштар болмады, бірақ егер 8000 фунт стерлингтік трансферлік ақы үшінші Ланарк клубының қаржылық тұрақтылығына көмектеседі деген кепілдік берілсе, ол келісімге келді. «Сент-Миррен» клубында алты апта ғана ойнағаннан кейін ағылшынның «Блэкберн Роверс» клубына ауысты. Шотландиялық Далли Дункан басқарған «Блэкберн Роверс» командасының ойыншысы МакЛауд 1960 жылғы Англия Кубогының финалында үздік ойыншы деп танылды, бірақ команда «Вулверхэмптон Уондерерс» клубына 3:0 есебімен жеңіліп қалды. Алайда, бұл оқиға 1978 жылғы әлем чемпионатына қатысқан шотландиялық команда туралы айтылатын кейбір әңгімелерде жоққа шығарылады және британ футболындағы ең танымал аңыздың бірі саналады.
MacLeod started his playing career at Third Lanark as a provisional signing as a schoolboy in 1947. He made his first team debut against Stirling Albion at Cathkin Park on 6 November 1949. In 1953, MacLeod was in the Thirds side that trounced Alloa Athletic in the League Cup opener, 10–0. Sitting 8–0 up, MacLeod's teammates' main objective was to get him on the scoresheet. He had set up five goals but had missed several sitters himself. A left foot rocket shot, and a simple tap in took Thirds' tally to 10. He joined the Royal Scots for National Service but was still able to turn out for the Thirds. MacLeod was reluctant to move to St Mirren in 1956, but having secured a guarantee that the reported £8,000 fee would tremendously help Third Lanark's survival, he moved on. He spent only six weeks at St Mirren before moving to English team Blackburn Rovers. Managed by fellow Scot Dally Duncan, MacLeod was man of the match in the 1960 FA Cup Final, but the game was lost 3–0 to Wolves. This anecdote, though, is denied in some accounts of the Scottish saga at the 1978 World Cup and has been cited as one of the most popular hoaxes in British football.
1978 жылғы әлем чемпионатының финалы
Кейбір бақылаушылар Дэнни МакГрейннің жарақат алуына алаңдады. Қарсыласы Перудың үлкен жетістіктері ескерілмеді және бірінші ойында көп қиындық тудырмайды деп күтілді. Алайда Перу ойынды 3:1 есебімен жеңіп алды. Шотландия алға шықты, бірақ Дон Массон пенальтиді мүлтәттеді және жалпы алғанда, өз мүмкіндіктерін толық пайдалана алмады. МакЛеодтің өзі айтқандай, Перуға қарсы ойын "өте нашар" болды. Көптеген сылтаулар пайда болды: бонустар бойынша дау болды, қонақүйдің бассейнінде су болмады, ойыншыларға уақыт өткізуге ештеңе болмады. Содан кейін қанат шегіндегі ойыншы Уилли Джонстон тыйым салынған фенкамфамин (Реактиван) құрамындағы суық таблетка ішкені белгілі болды. Ол үйге қайтарылды. McKillop-тың баяндамасында сондай-ақ, МакЛеод нәтижеге жауап ретінде "себептер емес, тек ақталулар келтірді" делінген, ал МакЛеод "команда Аргентинада үлкен қысымға тап болды" деді. Сол газеттегі редакциялық мақалада "футбол жанкүйерлері МакЛеодтан Шотландия құрамасындағы қызметінен көбірек үміттенді, бірақ ол оны орындай алмады. Ол қиын жағдайдан сабақ алып, ақылдырақ адам болып шықты" делінген. МакЛеод спорт шенеулерінің алдындағы осы шұғыл тергеуден құтылғанымен, тағы бір ойыннан кейін отставкаға кетті. Оның отставкаға кетуі және клубтық басқаруға оралуы Шотландия құрамасының бұрынғы басшысы Уилли Ормондтың шешімін қайталады. Шотландия футбол қауымдастығының 1979 жылғы мамырда жарияланған жылдық есебінде "МакЛеодтың қауымдастықтағы соңғы күндерінің көңіл көншітпейтін жайттарына қарамастан, оның Шотландия құрамасына деген ынтаны оятудағы үлкен рөліне назар аудармау әділетсіз болар еді. Бұл ынта қауымдастыққа үлкен пайда әкелді және оны ешқашан ұмытпау керек" делінген. Ол өзінің "Али МакЛеодтың оқиғасы" (1979) автобиографиясында "мен тым көп қызығушылық тудырған жоқпын ба? Ұлттық үміт деңгейін тым жоғары көтерген жоқпын ба?" деп ойланды. Бірақ ол өзін жұбата алды: "Шотландиялық жанкүйерлер менен толыққанды сенімнен басқа нәрсені қабылдамас еді ғой?" МакЛеод оқырманға Шотландияның ешқашан жеңілмейтінін ойламағанын және өзімен толықтай келісіп отырғанын жеткізді. "Мен Аргентинада бірнеше апатты күндерді өткерген жақсы менеджермін".
Some observers were worried by the absence through injury of full back Danny McGrain. Opponents Peru's impressive credentials went overlooked and were not expected to provide many problems in the first match. Peru, however, won the game 3–1. Scotland took the lead but Don Masson missed a penalty and in general failed to play to their potential. As MacLeod himself put it, the performance against Peru was "rank bad". Plentiful excuses emerged: there had been a dispute concerning bonuses, the hotel swimming pool had no water in it, there was nothing for the players to do. It was then revealed that the winger Willie Johnston had taken a cold tablet which contained a banned stimulant fencamfamine (Reactivan). He was sent home. McKillop's report also stated that in response to the result MacLeod offered "excuses in not reasons", with MacLeod stated that "the team had been under tremendous pressure in Argentina". An editorial in the same newspaper noted that "the football public expected more from Mr MacLeod in the Scotland job than he was able to deliver. He emerges from a chastening experience a wiser man." Although MacLeod had survived this immediate inquest by the sport's authorities, he resigned after one more game in charge, His decision to resign and return to club management echoed that of his predecessor in the Scotland job, Willie Ormond. The Scottish Football Association's annual report, issued in May 1979, stated that, "regardless of the depressing aspects of Mr MacLeod's latter days in the Association's employ, it would be quite unfair not to comment that he was largely responsible for kindling an enthusiasm for the Scottish team that far exceeded anything which had gone before. The Association benefited considerably from that enthusiasm and should not forget it". In his autobiography, The Ally MacLeod Story (1979), he wondered whether he had "generated just too much excitement. Had I raised the level of national optimism just too high?" But he was able to console himself: "Would the Scottish fans have tolerated anything less from me than whole hearted conviction?" MacLeod also reassured the reader that he, for one, never thought that Scotland were invincible, and claimed to be perfectly at peace with himself. "I am a very good manager who just happened to have a few disastrous days, once upon a time, in Argentina."
Кейінгі мансап
Кейінгі бас бапкерлік мансабында «Мадэрвелл» (1979–1981), «Эйрдри» (1984–1985) және 1988 жылы Екінші дивизион (үшінші лига) жеңімпазы атанған «Айр» (1986–1989) командаларымен жұмыс істеді. Футболдағы соңғы жұмысы – «Королева Оңтүстік» клубында болды. 1992 жылы ол «Куинс» командасының резервтік құрамында ойнап, 61 жасында пенальтиден гол соқты.
His subsequent managerial career included spells at Motherwell (1979–1981), Airdrie (1984–1985) and a third spell at Ayr (1986–1989) when he won a Second Division (third tier) title in 1988. His last job in football was with Dumfries club Queen of the South. In 1992, he played in a game for Queens' reserve team, scoring a goal from a penalty at the age of 61.
Өлім және құрмет көрсету
Шотландиялық футбол жанкүйерлері тарапынан қайта-қайта құрметпен қабылданып, 2003 жылдың шілдесінде Хэмпден Паркте ұлттық команда мен шотланд футболына қосқан үлесі үшін алғыс ретінде кристаллдан жасалған ыдыс табыс етілді. Ол 2004 жылы 72 жасында Альцгеймер ауруымен ұзақ күрескеннен кейін дүние салды. МакЛеод 2015 жылы қаза болғаннан кейін Шотландия Футбол Даңқы залына енгізілді.
Increasingly again treated with affection by the Scottish footballing public, in July 2003, at Hampden Park, he was presented with a crystal decanter in appreciation of his services to the national team and to Scottish football. He died in 2004, aged 72, after a long battle with Alzheimer's disease. MacLeod was posthumously inducted to the Scottish Football Hall of Fame in 2015.