1966 жылы құрылған американдық рок-тобы

Кіріспе

The Music Machine – 1966 жылы Калифорния штатының Лос-Анджелес қаласында құрылған американдық рок-тобы. Бас әнші-авторы және жетекші вокалисі Шон Бонниуэлл басқаратын топ ерекше қараңғы және бунтарлық имиджді қалыптастырды, ол өзінің шексіз музыкалық тәсілінде көрінді. Кейде бұрмаланған гитаралық партиялар мен галлюцинациялық орган үнділерін пайдаланды, олар Бонниуэллдің ерекше дауысымен толықтырылды. Екі синглмен ұлттық хит-парадтарда қысқа ғана уақытқа қол жеткізгенімен, Music Machine бүгінде көптеген музыка сыншылары тарапынан 1960-шы жылдардың маңызды тобының бірі саналады. Олардың стилі қазір прото-панк жанрының алға басушы күші ретінде танылады; алайда, салыстырмалы түрде қысқа мерзім ішінде, олар әдеттегі гараждық топ форматынан асып түсетін күрделі мәнді және аспаптық аранжировкаларды қолдана бастады. 1965 жылы топ "Raggamuffins" деген атпен фолк-рок триосы ретінде бірікті, кейіннен "Music Machine" деп қайта аталған квинтетке дейін кеңейді. Топ киімдерімен де ерекшеленді, олардың барлығы қара киім киген. 1966 жылы Music Machine Original Sound лейблымен келісімшартқа отырды және жылдың екінші жартысында "Talk Talk" атты алғашқы синглын шығарды, ол Billboard Hot 100 хит-парадының топ-20-сына енді. Олардың дебюттік альбомы (Turn On) The Music Machine және "The People in Me" атты орташа хиті жарық көрді. Топтың алғашқы құрамы 1967 жылдың соңында менеджменттік және қаржылық дауларға байланысты тарады. Бонниуэлл тобын The Bonniwell Music Machine деген жаңа атпен қайта құрды. 1968 жылы екінші альбом, The Bonniwell Music Machine шықты, бірақ топ 1969 жылдың басында тарап кетті.

Басталуы (19651966)

Топтың ядросы Шон Бонниуэлл (жетекші вокал, ритм-гитара) Кит Олсен (бас-гитара) және Рон Эдгар (барабандар; 25 маусымда, 1946 жылы Миннеаполисте, Миннесота штатында Рональд Эдгар болып туған) джем-сессияға қатысқанда қалыптасты. Бонниуэлл, бұрыннан-ақ «фолк» өнерімен айналысқан, «The Wayfarers» тобының вокалисі ретінде тәжірибелі болған. Дәстүрлі фолк-комбинация аймақтық сәттіліктерге қол жеткізген: үш альбом шығарған және Бонниуэллдің репетицияның маңыздылығына баса назар аударған тәжірибесіне сүйенген. Бонниуэлл топпен саяхаттап, жазбалар жасағанда, кейін «Music Machine» тобында пайда болатын материалдарды жаза бастады. Алайда, қазірде ескірген саналатын әртістердің ықпалында болғандықтан, «The Wayfarers» тобының музыкалық дәстүрлілігі Бонниуэллге тығырыққа тіреп тастады, ол роктан табатын жаңа стильдік мүмкіндіктерді зерттеуді қалады. Олсен бұрын Гейл Гарнеттің қосалқы тобында орындаған, ал Эдгар «The GoldeBriars» деп аталатын богемиялық фолк-квинтеттің мүшесі болған, онда кейіннен «Sunshine Pop» өкілі Курт Боэтчер (оның мансабы 1960 жылдардың соңында «Music Machine» тобының бірнеше мүшелерімен байланысты болды) қатысқан. «The GoldeBriars» тобымен бірге Эдгар олардың үшінші альбомына үлес қосты, ол «Epic Records» лейблында шығаруға жоспарланған, бірақ топ альбом шыққанға дейін тарап кетті. Топ сондай-ақ 2000 жылы шыққан «Ignition» альбомына дейін жарық көрмеген төрт әнді жазды, бұл топтың «Music Machine» болып қалыптасуына дейінгі кезеңін көрсетеді. Нәтижесінде, «Raggamuffins» тобының дыбысы ауыр және қабақты болды. Сонымен қатар, топ қара киім киіп, шаштарын қараға бояп, ал кейінірек 1970 жылдардағы панк-рок әртістеріне әсер еткен бірден-бір былғары қолғапты тағып, көзге түсетін және біртілдік топ имиджін жасады. 1966 жылдың басында топты кеңейту үшін кастингтер өткізілді, нәтижесінде Марк Лэндон (жетекші гитара) және Дуг Родс (орган) қабылданып, соңғысы бұрын «The Association» тобының сессиялық музыканты болған (олардың алғашқы альбомын Боэтчер өндірген). Жаңа құрамды көрсету үшін Бонниуэлл топтың атын «Music Machine» деп өзгертті. Бонниуэлл атауды таңдау себебін былай түсіндірді: «Мен барлық бастапқы материалды музыкалық көпірлермен байланыстырдым. Сондықтан біз сахнада шамамен бір сағат он минут бойы тоқтаусыз музыка ойнайтынбыз, сондықтан бізді «Music Machine» деп атадым». Бонниуэлл топтың де-факто жетекшісі және шығармашылық күші болғандықтан, «Music Machine» 60-шы жылдардың панк-рогы мен психоделиясының қоспасын және Бонниуэллдің өзі жазған материалдарынан және кейбір кавер-нұсқаларынан тұратын репертуарды дамыта бастады. Топтың дыбысы Бонниуэллдің күшті және жан-жақты вокалымен, энергиялы орындау техникасымен, ұзақ созылған үзінділердегі жоғары интонациясымен және фразаларды баяу импульстарға бөлу қабілетімен ерекшеленді. «Music Machine» тобының көркемдік ұстанымын Лэндонның сымды гитарасы, Олсеннің реверберативті бас-гитарасы және Эдгардың цимбалдармен безендірілген барабандары толықтырды, бұл топқа олардың замандастарынан гөрі ауыр дыбыс берді.

The nucleus of the band was formed when Sean Bonniwell (lead vocals, rhythm guitar) took part in a jam session with Keith Olsen (bass guitar) and Ron Edgar (drums; born Ronald Edgar on June 25, 1946, in Minneapolis, Minnesota) Bonniwell, already a practiced "folky", possessed prior experience as a vocalist with the Wayfarers. The traditional folk combo had already enjoyed some regional success: releasing three albums, and building on the experience of Bonniwell who insisted on the importance of rehearsal. As Bonniwell traveled and recorded with the group, he began penning some material that would later surface with the Music Machine. However, still influenced by acts now considered passé, the Wayfarers' musical traditionalism became stifling to Bonniwell who wanted to explore the type of harder, cutting edge stylistic possibilities that he eventually would find in rock. Olsen had previously performed in Gale Garnett's backing band, and Edgar was a member of a bohemian folk quintet called the GoldeBriars, which featured later Sunshine Pop progenitor Curt Boettcher (whose career would intertwine with various members of the Music Machine in the late 1960s). With the GoldeBriars, Edgar contributed to their third album, which was slated for release on Epic Records, but the group disbanded before the album was issued. The group also recorded four songs that went unreleased until the 2000 album, Ignition, which represented the transitional phase before the band developed into the Music Machine. As a result of the adjustment, the Raggamuffins were given a bottom heavy and ominous sound. In addition, the group began dressing noire, while sporting dyed black hair, and the trademark single leather glove that presented an eye catching and unified band image, which would later become influential with certain 1970s punk acts. Auditions were held in early 1966 to expand the group, resulting in the recruitment of Mark Landon (lead guitar) and Doug Rhodes (organ), the latter previously a session musician for the Association (whose first album was produced by Boettcher). To reflect on the revamped line up, Bonniwell changed the band's name to the Music Machine. Another purpose for coining the name, Bonniwell explained, was "I seguewayed [sic] all the original material with musical segueways [sic]. So we would be on stage for like an hour and ten minutes, wall to wall music just nonstop, which is why I called us the Music Machine". With Bonniwell as the de facto leader and creative force of the band, the Music Machine began to develop a blend of gritty 60s punk and psychedelia, and a repertoire encompassing Bonniwell's self penned material along with some cover songs. The band's sound was highlighted by the authoritative and versatile vocals provided by Bonniwell, with an energized technique and unusually good intonation in long sustained passages, and the ability to breakdown phrases into a series of slow pulsations. The Music Machine's artistic stance was also highlighted by Landon's wiry guitar playing, Olsen's reverberant bass, and Edgar's cymbal punctuated drumming, which gave the band a harder edged sound than many of their contemporaries.

Коммерциялық табыстар (1966-1967 жж.)

Жазушы продюсер Брайан Росс Голливудтағы боулинг залында орналасқан Music Machine тобына кездейсоқ тап болды, ол топ үшін алғашқы қадам болған еді, және оларды Original Sound компаниясымен жазу келісімшартына қол қойды. Боннивелл "Talk Talk" әнін топ құрылғанға бір жыл бұрын жазған, ал студиялық уақыт Music Machine тобының аранжировкаларын жақсартуға бағытталған, оның ішінде екі ноталық фузз-гитара рифтерін және Эдгардың нақты барабан соғу техникасын жетілдіруге арналған ұжымдық еңбегімен ерекшеленді. Топтың репетицияларға берілгендігінің арқасында, жазба сеанстары екі әнді аяқтау үшін Music Machine тобынан үш рет қана талап етті. "Come on In" әнінің ацетат нұсқасына қанағаттанған топ, "Talk Talk" әнінің ұлттық хит-парадтарға көтерілетініне сенімді болды. "Talk Talk" 1966 жылдың 10 қыркүйегінде Original Sound компаниясынан шықты және Billboard Hot 100 хит-парадында 15-орынға, Cashbox-та 21-орынға және Record World-та 18-орынға көтерілді. Әннің салыстырмалы түрде қысқа ұзақтығы – бір минут 56 секунд ғана – "Talk Talk" әнін Top 40 радиосында және оның қарсыласты FM станцияларында жиі ойнатуға мүмкіндік берді. The Music Machine тобының хиті 1966 жылы негізгі эфирде пайда болған ең радикалды сингл болды, музыка тарихшысы Ричи Унтербергер бұл құбылысты "сарказм, бүлік, өзін-өзі аяу және паранойяның қоспасымен әлеуметтік бөлінуге шақыру" деп сипаттады. Сингл шыққаннан кейін Music Machine тобы үш айлық Америка Құрама Штаттары бойынша гастрольдік сапарға шықты, олар Beach Boys, Question Mark and the Mysterians және Clyde McPhatter тобымен бірге өнер көрсетті. Топтың баяу, көңілді, фузз-эффектісі бар "Hey Joe" халық әнінің орындалуы Джими Хендрикстің кейінгі нұсқасына өте ұқсас. Боннивелл бұл әнді алғаш рет 1962 жылы Гермоса Бич қаласындағы клубтың бірінде естіген. Ол әннің темпінің тым жылдам болғанын сезінді және Wayfarers тобын баяу нұсқасын жазуға көндіруге тырысты. Ол 1966 жылдың басында Тим Роуздың аймақтық деңгейде сәтті орындалуын естігеннен кейін, бұл идеяны өзгертілген мәтінмен қайта қарастырды. Боннивелл өзінің жұмсақ дауысын, ең айқын "Hey Joe" әнінде, "30 күндік турнеден кейін Turn On альбомын" жазу кезінде естігенін айтады. Марктың саусақтары әдепкідей қанға батқан. Мен тіпті сөйлей де, ән айта да алмайтынмын".

Record producer Brian Ross just happened upon the Music Machine at Hollywood Legion Lanes, a bowling alley that was an early stomping ground for the group, and signed them to a recording contract with Original Sound. Bonniwell had composed "Talk Talk" a year prior to forming the band, and the studio time was marked by the Music Machine's collective input aimed toward tightening the structure of its arrangements, including the two note fuzz guitar riffs and Edgar's precise drumming technique. By virtue of the group's dedication to rehearsal, recording sessions concluded with the Music Machine requiring only three takes to complete the two songs. Though the band was satisfied with the acetate to "Come on In", the members were convinced "Talk Talk" would propel them into the national charts. "Talk Talk" was released on September 10, 1966, on Original Sound, and rose to number 15 on the Billboard Hot 100. It also peaked at number 21 on Cashbox and number 18 on Record World. The song's relatively short time length—a mere one minute and 56 seconds—made "Talk Talk" a favorable staple on Top 40 radio and its competing underground FM stations. The Music Machine's hit was arguably the most radical single to appear on mainstream broadcasting in 1966, the phenomenon described by music historian Richie Unterberger as a "rally cry to social alienation with a mixture of sarcasm, rebellion, self pity, and paranoia". After the single's release, the Music Machine embarked on a grueling three month tour across the U. S., packaged with the Beach Boys, Question Mark and the Mysterians, and Clyde McPhatter. The band's slow, moody, fuzz laden arrangement of the folk standard "Hey Joe" bears a strong resemblance to Jimi Hendrix's later version. Bonniwell first heard the song in 1962 at a club in Hermosa Beach. He felt the tune's tempo was too fast, and he unsuccessfully attempted to persuade the Wayfarers to record a slower version. He revisited the concept with altered lyrics after hearing Tim Rose's regionally successful rendition in early 1966. Bonniwell ascribes his throaty vocals, most evident on "Hey Joe", on recording "the Turn On album after a 30 day tour. Mark's fingers were literally bleeding. I could hardly even speak, much less sing".

Боннивелл музыка машинасы (19671969)

(Turn On) The Music Machine шыққаннан кейін бірден топ АҚШ-қа тағы бір турнеге шықты; топ Монтерей поп-фестивалінде өнер көрсетуге тырысты, бірақ ол олардың жоспарына енбеді. Тыныш уақыттарында Music Machine Нью-Йорктегі RCA студиясында және Козимо Матассаның Нью-Орлеандағы студиясында Боннивеллдің жаңа әндерін демо жазды, содан кейін Лос-Анджелесте оларды жақсартты. Нәтижесінде 1967 жылдың сәуір айында топтың үшінші синглы "Double Yellow Line" шықты және Billboard Hot 100 тізімінде 111-орында болды. The Millennium 1968 жылы бір альбом, Begin, шығарып, кейін тарады. Үш бұрынғы Music Machine мүшесі Боэтчердің келесі жобасына, Гари Ашермен бірге Sagittarius деп аталған студиялық тобына қатысты. Топ Эдгар мен Родстың кеткеніне дейін "Present Tense" альбомын және "My World Fell Down" синглын шығарды. Олсен "Сайғақ" тобының екінші альбомын, "The Blue Marble" жазуға қатысты (Бетчердің үлесі аз болды), содан кейін 1970-ші жылдары сәтті жазба продюсері болды. Бонивелл өзінің тәуелсіздігін арттыру үшін "Original Sound" компаниясымен жасасқан келісімшартын "Warner Bros. Records" компаниясына беруге сәтті келісімге келді. The Music Machine-ның "Original Sound" компаниясымен байланысы аяқталуға жақын болды, бірақ лейбл 1968 жылы Хендрикстің осы әнмен жеткен табысына орай "Hey Joe" әнін сингл ретінде шығарды. Синглдің қайта жазылған нұсқасының сыртқы жағына түсірілген жазбаның авторы Грег Руссо, бұл қосымша жобаның Боннивелл үшін шатастыратын кезеңде басталғанын, сондай-ақ "Citizen Fear" әнінің туындағанын, ол 2000 жылы Ignition альбомына дейін жарияланбағанын түсіндірді. 1967 жылдың наурыз айында Боннивелл мен Росс United Western Recorders студиясында екінші альбомды, "The Bonniwell Music Machine" жазу үшін жаңа құрамды ұсынды. 1968 жылдың 10 ақпанында шыққан "The Bonniwell Music Machine" коммерциялық сәттілікке жете алмады. Т. С. Боннивелл атымен ол "Close" альбомын жазды, онда поэзияға бейім Боннивелл скрипка және оркестрлік аранжировкаларды зерттеді. Альбомның шығуынан кейін Боннивелл өзінің "батыс гуру дәуірі" деп атаған шығыс мистикасын зерттеуге және медитация мен вегетариандық өмір салтын ұстануға кірісті. "Beyond the Garage", "The Very Best of the Music Machine" және "Ignition" сияқты басқа жинақтар Music Machine-ның халыққа қайта оралуына көмектесті. Сонымен қатар, "Talk Talk" және "Double Yellow Line" әндері 1998 жылғы "Nuggets: Original Artyfacts from the First Psychedelic Era, 1965–1968" кеңейтілген жинағында пайда болды. 2000 жылы Боннивелл өзінің "Beyond the Garage" автобиографиясын жариялады, онда Music Machine тобымен болған тәжірибесі мен топ тарағаннан кейінгі өмірі туралы айтты. 2004 жылы Bonniwell Music Machine тобының жаңа құрамы Еуропалық турнеде көптеген клубтарда өнер көрсетті, соның ішінде Испаниядағы Wild Weekend фестивалінің бір кешінде бас рольде ойнады. Бұдан басқа, Ларксменмен бірнеше тікелей өнер көрсетулері және олардың 2006 жылғы альбомында қонақ ретінде қатысудан басқа, Боннивелл белсенді музыкалық мансабына оралмады, бірақ ол Music Machine тобымен жұмыс істегеннен кейін 300-ден астам ән жазғанын мәлімдеді. 2011 жылдың 20 желтоқсанында Боннивелл 71 жасында Висалия, Калифорниядағы медициналық орталықта өкпе қатерінен қайтыс болды. Барабаншы Рональд "Рон" Эдгар 2015 жылдың 23 ақпанында 68 жасында қайтыс болды. Бас гитарист Кит Олсен 2020 жылдың 9 наурызында 74 жасында қайтыс болды.

Immediately after (Turn On) The Music Machine was released, the band was booked for another U. S. tour; the group sought an appearance at the Monterey Pop Festival, but it was not included on their itinerary. During off periods in their hectic touring schedule, the Music Machine demoed a new batch of Bonniwell originals at RCA Studios in New York City and Cosimo Matassa's facility in New Orleans, before polishing the tunes in Los Angeles. From the sessions emerged the group's third single "Double Yellow Line", released in April 1967, and bubbled under the Billboard Hot 100 at number 111. The Millennium recorded one album, Begin, in 1968 before disbanding. The three former Music Machine members also took part in Boettcher's next production, the studio group with Gary Usher called Sagittarius. The group released the album Present Tense, coupled with the moderately successful single "My World Fell Down", before Edgar and Rhodes departed. Olsen stayed on board to record Sagittarius' second album, The Blue Marble (on which Boettcher had minimal involvement), and subsequently forged a successful career as a record producer in the 1970s. Undeterred, Bonniwell successfully negotiated his recording contract with Original Sound be transferred to Warner Bros. Records, in hopes of finding a greater degree of independence. The Music Machine's spell with Original Sound was drawing to a close, though the label did release "Hey Joe" as a single in 1968 in an attempt to cash in on Hendrix's success with the song. Writer Greg Russo, who composed the liner notes for the single's remastered release, explains the side project was initiated during a confusing transitional phase for Bonniwell that also generated the tune "Citizen Fear", which did not receive distribution until the Ignition album in 2000. In March 1967, Bonniwell and Ross ushered in the new lineup at United Western Recorders to record the second album The Bonniwell Music Machine. On February 10, 1968, The Bonniwell Music Machine was released with little commercial success. Under the name T. S. Bonniwell, he recorded the album Close, which saw a poetically inclined Bonniwell explore string and orchestral arrangements. Following the album's release, Bonniwell departed on what he called his "westernized guru era"—studying eastern mysticism and practicing meditation and vegetarianism. Other compilations such as Beyond the Garage, The Very Best of the Music Machine, and Ignition have added to the Music Machine's return to the public's interest. In addition, "Talk Talk" and "Double Yellow Line" appear on the 1998 expanded box set of Nuggets: Original Artyfacts from the First Psychedelic Era, 1965–1968. In 2000, Bonniwell published his autobiography Beyond the Garage, which recalled his experiences with the Music Machine and his life after the group's disbandment. A new version of the Bonniwell Music Machine in 2004 played to packed clubs on a European tour that included an appearance headlining one night of the Wild Weekend festival in Spain. Aside from this, a few live performances with the Larksmen, and a guest appearance on their 2006 album, Bonniwell never returned to an active music career, though he claimed to have penned over 300 songs after his tenure with the Music Machine. On December 20, 2011, Bonniwell died of lung cancer at a medical center in Visalia, California; he was 71 years old. Drummer Ronald "Ron" Edgar died on February 23, 2015, at the age of 68. Bass guitarist Keith Olsen died on March 9, 2020, at age 74.