Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық кәсіпкер және меценат (1824–1897)
American businessman and philanthropist (1824–1897)
Льюис Гинтер (4 сәуір 1824 – 2 қазан 1897) – Вирджиния штатының Ричмонд қаласындағы көрнекті кәсіпкер, қаржыгер, әскери шенеунік, жылжымайтын мүлік дамытушы және меценат. Нью-Йорк қаласында туған Гинтер көптеген кәсіби жобалары арқылы мол байлық жинады және өте қарапайым мінезіне қарамастан Ричмондтың ең бай азаматтарының бірі болды. Джефферсон қонақ үйі және Гинтер паркі – Гинтердің Ричмонд қаласына жасаған маңызды қалалық үлестерінің бір бөлігі болғанымен, оның көптеген қайырымдылықтары жасырын түрде қайырымдастық ұйымдар мен мұқтаж жандарға берілді. Гинтер Конфедерация қатарында қызмет етіп, майор шеніне жетті және Азамат соғысының салдарынан Ричмондты қайта жаңғыртуда маңызды рөл атқарды. Оның қалаға деген адалдығын "Мен Ричмонд үшін бірінші де, соңғы да" деген атақты сөзі көрсетеді.
Lewis Ginter (April 4, 1824 – October 2, 1897) was a prominent businessman, financier, military officer, real estate developer, and philanthropist centered in Richmond, Virginia. A native of New York City, Ginter accumulated a considerable fortune throughout his numerous business ventures and became one of Richmond's wealthiest citizens despite his exceptionally modest demeanor. While the Jefferson Hotel and Ginter Park embody some of Ginter's major urban contributions to Richmond, many of his philanthropic gifts were given anonymously to charitable organizations and individuals in need. Ginter served in the Confederacy, attaining the rank of major and played a major role in bringing Richmond back from the ravages of the Civil War. His continued devotion to the city is captured in his famous remark, "I am for Richmond, first and last."
Ерте өмір
Льюис Гинтер 1824 жылдың 4 сәуірінде Нью-Йорк қаласында Джон мен Элизабет Гинтерлердің отбасында дүниеге келді. Оның әкесі азық-түлік дүкенінің иесі болған, бірақ Гинтер туғаннан кейін көп ұзамай қайтыс болды. Бірнеше жыл өткен соң Гинтердің анасы да қайтыс болып, оны үйленген әпкесі Джейн Гинтер Аренц тәрбиеледі.
Lewis Ginter was born to John and Elizabeth Ginter on April 4, 1824, in New York City. His father owned a grocery store, but died soon after Ginter was born. Several years later, Ginter's mother died, leaving him to be raised by his married sister, Jane Ginter Arents.
Алғашқы бизнес
1842 жылы он сегіз жасында Гинтер Вирджиния штатының Ричмонд қаласына көшіп, ойнақтар мен ұсақ-түйін сататын дүкен ашты. Ол бұрынғыда ағасымен бірге қалаға бір рет келген болатын. Гинтер тез арада "үй жиһаздары" бизнесіне көшті. 1853 жылы ол көтерме саудадағы ұғымдарды насияттаумен және ауылдық және қалалық саудагерлерге әсем тауарларды импорттаумен айналысты. 1860 жылдың басында оның жүрегі туысқан Джордж Аренц Гинтер, Алви және Аренц серіктестігіне қосылды. Бұл серіктестік Оңтүстіктегі ақ тауарлар мен ирланд зығырының ең ірі көтерме сауда үйі ретінде танымал болды. Гинтер АҚШ және Еуропаны сапалы тауарлар іздеу үшін аралап, Америка Азамат соғысы басталар алдында мол байлық жинады. Күтпеген жағдайларға дайындық үшін Гинтер өзінің байлығын сақтау мақсатында Ричмонд қоймаларында темекі, қант және мақтаның көп мөлшерін сатып алды.
In 1842, at the age of eighteen, Ginter relocated to Richmond, Virginia, to open up a shop selling notions and toys. He had visited the city at least once before with an uncle. Ginter soon moved up to the "house furnishings" business. Then, in 1853, he began marketing wholesale notions and imported fancy goods to village and country merchants, and in early 1860 his nephew, George Arents, joined the partnership of Ginter, Alvey & Arents. It was known as "the largest wholesale notion house and handlers of white goods and Irish linen in the South." Ginter traveled throughout the United States and Europe in search of quality merchandise, and amassed a considerable fortune before the beginning of the American Civil War. Preparing for unpredictable times, Ginter invested in large quantities of tobacco, sugar, and cotton that were stored in Richmond warehouses in order to protect his wealth.
Әскери қызмет
Түңгілік болғанымен, Гинтер Конфедерациядағы жаңа мекенін Конфедерация облигацияларын сатып алып, ескі қарыздардан бас тарту арқылы қолдады. Соғыс басталғаннан кейін көп ұзамай ол Ричмондтағы Конфедерациялық жабдықтау бөліміне ерікті болып, әскерге қажетті жарақ-жабдықтар жинады. Тағдырдың құдайындай, майор Гинтер Ричмонд эвакуациясы мен жаулану кезінде Конфедерация астанасында мінсіз жұмыста болды және бригадасының қалдықтарымен кездесу үшін Вирджиния штатындағы Амелия Корт Хаусына шегінді. Ол Лидің Аппоматтокс сотында капитуляциялауына куә болды және бірнеше күннен кейін Ричмондқа қайтып келді.
Although he was originally from the North, Ginter supported his adopted home in the Confederacy by buying Confederate bonds and waiving outstanding debts. Shortly after the war broke out, he volunteered in the Confederate Quartermaster Department in Richmond, amassing supplies for the troops. As fate would have it, Major Ginter was in the Confederate capital on official business during the Evacuation and capture of Richmond and retreated to Amelia Court House, Virginia, to meet up with the remnants of his brigade. He was present during Lee's surrender at Appomattox Court House, and returned to Richmond several days later.
Нью-Йорк
Ричмондқа оралғанда Гинтер қаланың қираған күйде екенін көрді. Оның темекі мен қант қоймалары, көптеген шаруашылық ғимараттарды қамтыған өрт салдарынан жойылды, бірақ оның мақтасы зардап көрмеді. Ричмондта экономикалық мүмкіндіктер шектеулі болғандықтан, ол мақтасын сатып, Нью-Йорк қаласына банк ісімен айналысу үшін қайта оралды. Алғашқыда "Harrison & Company" фирмасына қосылып, ол үлкен қаржылық сәттілікке қол жеткізді. Алайда, оның қайта келген байлығы ұзаққа соқпады. 1869 жылғы "Қара жұма" алтын паникасы Гинтерді жеке қаржысын фирмасының үлкен қарыздарын төлеуге жұмсауға мәжбүр етті. Бар байлығын қайтадан жоғалтқаннан кейін, Гинтер Ричмондтағы темекі сатушы Джон Ф. Аллен үшін Нью-Йоркте темекі сата бастады. 1872 жылы Гинтер қайтадан қолжетімді Ричмондқа оралуға шешім қабылдады.
Upon his return to Richmond, Ginter found the city in a state of ruin. His warehouse stores of tobacco and sugar were destroyed in a fire that consumed much of the business district, though his cotton remained unscathed. With little economic opportunity in Richmond, he sold his cotton and returned to New York City to pursue a career in banking. First joining the firm of Harrison & Company, he experienced great financial success. But his renewed fortune was short lived. The Black Friday gold panic in 1869 forced Ginter to use his personal fortune to settle heavy debts his firm incurred. Having lost all of his wealth once again, Ginter sold tobacco on consignment in New York for Richmond tobacconist John F. Allen. In 1872, Ginter decided to return to affordable Richmond.
Темекі
1872 жылы Гинтер Джон Ф. Алленмен бірігіп, Джон Ф. Аллен & Компаниясын құрды, ол шайнамалы темекі, құрылтай темекісі және сигаралардың шағын тізімін өндірді. Көп ұзамай, Гинтердің ықпалымен фирма алғаш рет күшті "түрік" темекісінің орнына, Вирджиния және Солтүстік Каролинаның жазық далаларында өсірілген 100% отандық, ақ жапырақты темекіден сигарет жасады. 1875 жылы фирма алғашқы сигареттерін шығарғанда, Оңтүстікте өзінің брендтік өнімі ретінде сигарет өндірген алғашқы компания болды. Алғашқы өндіріс жиырма жас, ақ нәсілді әйелдер жұмыс істейтін фабрикада басталды, олар қолмен сигареттерді орады. Бастапқыда, сигареттер Оңтүстікте сәтті болмады, себебі ерлер шайнамалы темекіні көбірек ұнатты. Аллен & Гинтер "түрік" темекісінен немесе оның қоспаларынан да сигареттер жасады. Олардың брендтеріне "Richmond Straight Cut No. 1", "The Pet", "Dubec", "Opera Puffs" және "Our Little Beauties" кірді. 1881 жылы темекі индустриясында бәсекелестік күшейген кезде, Гинтер Джеймс Бонсактың жаңадан ойлап тапқан сигарет орағыш машинасының жалдауын бастады. 1888 жылға қарай, Аллен & Гинтерде 1000-нан астам жұмысшы жұмыс істеді және сигарет өндірісі айына 100 000-нан күніне 2 000 000-ға дейін өсті. Фирма кейіннен өнімдеріне шетелдік сұранысты қанағаттандыру үшін Лондон, Париж және Берлинде кеңселер ашты. Аллен & Гинтер компаниясы 1890 жылдың қаңтарында Дж. Б. Дьюк, Kinney Brothers Tobacco Company, Goodwin & Company және W. S. Kimball & Company компанияларымен бірігіп, American Tobacco Company құрды. Гинтерге президенттік лауазым ұсынылды, бірақ ол бас тартты және өмірінің соңына дейін директор болып қалды.
In 1872, Ginter joined John F. Allen to form John F. Allen & Company, which manufactured chewing tobacco, pipe tobacco and a small line of cigars. Shortly after, at Ginter's urging, the firm was the first to manufacture cigarettes with mild, 100% domestic bright leaf tobacco, grown in the Virginia and North Carolina piedmont, rather than with strong "Turkish" tobaccos. When the firm released its first cigarettes in 1875, it was the first in the South to manufacture cigarettes as its primary branded product. Early production began in a factory with twenty young, white women, who hand rolled the cigarettes. Initially, the cigarettes weren't successful in the South, where men overwhelmingly preferred chewing tobacco. Allen & Ginter also manufactured cigarettes with "Turkish" tobacco or blends. Their brands included "Richmond Straight Cut No. 1," "The Pet," "Dubec," "Opera Puffs," and "Our Little Beauties." In 1881, with growing competition in the tobacco industry, Ginter began leasing James Bonsack's newly invented cigarette rolling machine. By 1888, Allen & Ginter employed over 1,000 workers and cigarette production increased from 100,000 per month to 2,000,000 per day. The firm eventually opened offices in London, Paris, and Berlin in order to meet foreign demand for their products. Allen & Ginter continued to prosper until they merged with J. B. Duke, Kinney Brothers Tobacco Company, Goodwin & Company and W. S. Kimball & Company to form the American Tobacco Company in January 1890. Ginter was offered the presidency, but declined and remained a director until his death.
Жылжымайтын мүлік
Гинтер бірнеше онжылдықтар бойы Ричмондта тұрғанмен, ол өзінің алғашқы үйін 1876 жылға дейін сатып алмады. Ол қарындасы Джейн Аренц пен оның үш қызы – Грейс, Жоанна және Минниді 405-ші "Ист-Кэри" көшесіндегі үйіне шақырды. Қазіргі уақытта ғимарат Вирджиния Комонвелл университетінің меншігіне өтті және "Гинтер үйі" деп аталады. 2020 жылдың қыркүйегінде Университет кеңесі Конфедерация мүшелерінің есімдерімен аталған, соның ішінде Гинтердің үйі де бар, бірнеше ғимараттардың атауын өзгертуге дауыс берді. Үй қазір "VCU әкімшілік ғимараты" деп аталады. Гинтер Allen & Ginter компаниясы үшін жасаған бизнес сапарларының бірінде Мельбурн мен Сиднейдегі қала маңындағы дамуға қызығушылық танытты. 1888 жылдан бастап Гинтер мен Джон Поуп Ричмондтың солтүстігінде, Хенрико округіндегі үлкен жер учаскелерін жинауға кірісті, мақсаты – жоғары деңгейдегі электрлі трамвайлар жүйесімен байланысқан жаңа аудан салу болатын. Олардың сатып алған жерлеріне алғашқы Вестбрук плантациясының бір бөлігі де кірді, оны олар өздерінің жеке шаруашылықтарына айналдырды. Гинтер Вестбрук үйін жаңартып, кеңейтті, соның ішінде жеке шаштараз бөлмесі де болды. Шаруашылықта бір жолақты автоматты боулинг алаңы бар қосымша ғимарат та салынды. Гинтер мен Поуп үлкен жерлерді тұрғын үй учаскелеріне бөліп, жаңа артезиан құдықтары, плиткалы кәріз желілері, ұсақталған таспен жабылған жолдар және Ричмонд Юнион жолаушылар теміржолының кеңейтілуі сияқты көптеген ыңғайлы жағдайларды ұсынды – бұл елдегі алғашқы ірі электрлі трамвай жүйесі болды. "Гинтер Паркі" деп аталған аудан Одақ теологиялық семинариясын тартты және ақырында Ричмонд қаласына қосылды. Гинтер сонымен қатар Бельвью паркі мен Шервуд паркі сияқты көршілес аудандардың құрылуына да үлес қосты. Ол 1895 жылы Лейксайд дөңгелек клубын, ал 1896 жылы Лейксайд паркін құрды. Ричмондты жақсартуға мұңлы Гинтер 1892 жылы атақты архитекторлар Каррере мен Гастингсті "Джефферсон" деп аталатын әлемдік деңгейдегі қонақ үйді жобалауға шақырды. Қонақ үйді ашуға шамамен 5-10 миллион доллар жұмсалды, ол 1895 жылдың 31 қазанында есігін ашты. Ол бірден елдегі ең жақсы қонақ үйлердің бірі деп мақталды. Гинтер Эдвард В. Валентинге Карарра мәрмәрінен Томас Джефферсонның толық мөлшердегі мүсінін жасауды тапсырды, ол қонақ үйдің жоғарғы вестибюлінің орталық бөлігінде орналастырылды. Басқа да ерекшеліктерге Орталық және Оңтүстік Америкадан әкелінген экзотикалық пальма ағаштары, көптеген антикварлық заттар, түрік және орыс моншалары, электрлі лифттер және қысқа мерзімге вестибюльдегі фонтанда аллигаторлар да кірді. "Джефферсон" Гинтердің өзінің асырап алған қаласына деген шексіз адалдығының символы ғана емес, сонымен қатар Ричмондтың соғыстан кейінгі өркендеуінің белгісі болды.
Although Ginter had lived in Richmond for several decades, he did not purchase his first home until 1876. He invited his sister, Jane Arents, and three of her daughters, Grace, Joanna, and Minnie, to live with him at 405 East Cary Street. In modern times, the structure became property of Virginia Commonwealth University and it was known as the "Ginter House." In September 2020, the University’s Board of Visitors voted to "de commemorate" several buildings on campus named for members of the Confederacy including Ginter's home. The house is now simply known as the "VCU Administration Building". Ginter was inspired by the suburban developments in Melbourne and Sydney that he visited on one of many business trips marketing for Allen & Ginter. Beginning in 1888, Ginter and John Pope began assembling large tracts of land just north of Richmond in Henrico County, with the intention of developing an upscale streetcar suburb. Their purchases included part of the original Westbrook Plantation, which they developed into their own country estate. Ginter's renovated and enlarged Westbrook house included a private barbershop. An outbuilding featured an automated, one lane bowling alley." Ginter and Pope divided the large swaths of land into residential plots and provided many extravagant amenities, such as fresh artesian wells, tile sewer lines, roads covered with crushed stone, and the extension of the Richmond Union Passenger Railway, the nation's first large scale electric streetcar system. The neighborhood, known as Ginter Park, attracted the Union Theological Seminary and was eventually annexed to the City of Richmond. Ginter also laid the groundwork for several adjoining neighborhoods, including Bellevue Park and Sherwood Park. He established the Lakeside Wheel Club in 1895, and Lakeside Park in 1896. Always eager to improve Richmond, Ginter hired famed architects Carrère and Hastings in 1892 to design a world class hotel known as the Jefferson. An estimated 5 to 10 million dollars was invested in the realization of the hotel before it opened on October 31, 1895. It was immediately praised as one of the finest hotels in the country. Ginter commissioned Edward V. Valentine to create a life size sculpture of Thomas Jefferson from Carrara marble to be displayed as the centerpiece of the upper lobby. Additional novelties included exotic palm trees from Central and South America, numerous antiques, Turkish and Russian baths, electric elevators, and for a brief period, alligators in the lobby fountain. Not only did the Jefferson become an icon of Ginter's immeasurable dedication to his adopted city, it symbolized Richmond's growing post war prosperity.
Джон Поуп
Соғыстан кейін Нью-Йоркте жұмыс істеп жүрген кезінде Гинтер фирмасына жұмақтарды жеткізетін хабаршы Джон Поуппен танысты. Поуп 1856 жылы Нью-Йоркте неміс иммигранттарының отбасында дүниеге келді. Оның әкесі аяқ киім жасаушы болған, ал Поуп 14 жасында отбасына көмектесу үшін жеткізуші болып жұмысқа орналасты. Гинтер ақырында Поупты Нью-Йорктегі темекі қоймасында жұмысқа алды. Гинтер Ричмондқа көшкенде, Поупты өзімен бірге шәкірт ретінде алып келді. Осылайша екеуінің өмір бойына созылатын берік серіктестігі қалыптасты. Поуп Гинтердің сенімді серіктесіне айналды және 1888 жылы Allen & Ginter компаниясының вице-президенті, сондай-ақ Crystal Ice Company, James River Marl and Bone Phosphate Company және Powhatan Clay Manufacturing Company президенті сияқты көптеген басшылық лауазымдарды иеленді. 1890 жылы Америка темекі компаниясы құрылғанда Поуп вице-президент болып тағайындалды және Ричмондтағы орталықтандырылған темекі өндірісін басқарды. Гинтер сияқты Поуп та көптеген қайырымдастық шараларға қатысып, көпшілік назарынан қашып жүрді. Гинтер мен Поуп өмір бойы бойдақ болып қалды, екеуі де 1896 жылы Поуптың ерте қайтыс болғанға дейін Гинтердің үйінде бірге тұрды. Поуп Гинтердің өзі үшін резервтеген Голливуд зиратындағы жерге жерленді. Олардың қарым-қатынасының толық мәліметтері белгісіз болғанымен, Поуптың некрологында ол "майор Гинтермен тыныш өмір сүргенін және оған деген терең құрметін" білдірген. Ал Гинтердің некрологында ол "әйелдермен жақын араласуға ешқашан ұмтылмағаны" айтылған.
While working in New York City after the war, Ginter met John Pope, a messenger boy who delivered packages to his firm. Pope was born in New York City in 1856 to a German immigrant family. His father was a shoemaker, and Pope acquired the delivery job at the age of 14 to help his family make ends meet. Ginter eventually hired Pope to work in the New York tobacco depot. When Ginter relocated back to Richmond, he brought Pope along with him as his apprentice. The two began an enduring business partnership that would last for the remainder of their lives. Pope grew to become Ginter's trusted business partner and assumed a number of executive roles, including Vice President of Allen & Ginter in 1888, and President of the Crystal Ice Company, James River Marl and Bone Phosphate Company, and Powhatan Clay Manufacturing Company. When the American Tobacco Company was formed in 1890, Pope served as vice president and managed the centralized cigarette operations in Richmond. Like Ginter, Pope was involved in a number of philanthropic activities, and strove to avoid the public eye. Ginter and Pope remained lifelong bachelors, both living in Ginter's home, until Pope's premature death in 1896. Pope was buried in a plot in Hollywood Cemetery that Ginter had reserved for himself. While the intimate details of their relationship are unknown, Pope's obituary said he "lived quietly with Major Ginter, for whom he possessed the most ardent affection." And Ginter's obituary said he "never pointedly sought" the company of women.
Мұра
Өлген кезде Гинтер Оңтүстіктегі ең ірі жеке капиталдардың бірін жинады. Оның Ричмондқа деген берік адалдығы жылжымайтын мүлікке, бизнеске және, ең бастысы, қайырымдылыққа жасаған маңызды инвестицияларында көрінеді. Гинтер шетелде саяхаттап жүргенде де жергілікті саудагерлерді қолдау үшін Ричмондтан тауарлар тапсырғандығы айтылады. Оның өсиеті қаладағы дерлік барлық қайырымдылық ұйымдары мен мемлекеттік мекемелерге сыйлықтарды қамтыды. Оның қалған мүлігі туыстарына, соның ішінде оның немере қызы Грейс Аренцке қалдырылды, ол ағасының қайырымдылық дәстүрін жалғастырды. 1897 жылы Richmond Dispatch газеті Гинтерді "қоғамдық рухы мен кеңпейіл қайырымдылығының арқасында оның есімі бүкіл қалаға танымал және құрметті болған, оны жақсы көрген, дамытуға және әсемдеуге көп еңбек сіңірген адам" деп бағалады.
At the time of his death, Ginter had amassed one of the largest personal fortunes in the South. His enduring commitment to Richmond is evidenced in his significant investments in real estate, business, and most notably, his philanthropic activity. Even while Ginter was traveling abroad, he reportedly ordered items from Richmond to support local merchants. His will included gifts to almost every charity and public institution in the city. The remainder of his wealth was left to his relatives, including his niece, Grace Arents, who continued in her uncle's charitable footsteps. In 1897, the Richmond Dispatch praised Ginter as "one whose public spirit and broad charity have made his name familiar and honored throughout this city, which he loved so well, did so much to build up and beautify."