Джон Чарльз Фремонт: Саяхатшы, саяси қайраткер және әскери қолбасшы

Жон Чарльз Фремонт (1813-1890) – американ саяхатшысы, әскери шенеунігі, саясаткер. Калифорния Республикалық партиясын құрған, президенттікке кандидат болған. Құлдыққа қарсы болды.

31 мин оқу

100%

Дереккөз: John C. Frémont — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Американдық саясаткер, зерттеуші және әскери шенеунік (1813–1890)

Джон Чарльз Фремонт немесе Фремонт (21 қаңтар 1813 – 13 шілде 1890) – американдық зерттеуші, әскери шенеунік және саясаткер. Ол Калифорниядан АҚШ сенаторы болды және 1856 жылы АҚШ президенті лауазымына алғашқы республикалық үміткер, сондай-ақ Калифорния республикалық партиясын құрған адам. Ол сайлауда демократ Джеймс Бьюкененге жеңіліп, дауыстар «Біліс жоқтар» (Know Nothings) партиясы арасында бөлінді. Фремонт Джорджияда туған, екі жыл Чарльстон колледжінде оқыды, бірақ нашар қатысқаны үшін шығарылды. Ол құлдыққа қарсы болды. 1840 жылдары ол батыс штаттарына бес экспедиция ұйымдастырды. Мексика-Америка соғысы кезінде ол АҚШ армиясында майор болды және 1846 жылы Калифорния Республикасынан Калифорнияны бақылауға алды. Осы кезеңде ол жергілікті халыққа қарсы Сакраменто өзені бойындағы, Кламат көліндегі және Саттер-Баттс жағажайындағы қырғындарды басқарды. Фремонт Калифорнияның заңды әскери губернаторы кім екеніне байланысты туған даудан кейін бүлік және бағынбаушылық айыптарымен әскери сотқа тартылды. Оның жазасы жеңілді және президент Джеймс К. Полк оны қызметке қайта орналастырды, бірақ Фремонт армиядан кетіп қалды. Кейін ол Калифорниядағы Монтерейде қоныстанды және Сьерра етегінде арзан жер сатып алды. Оның Марипоса ранчосында алтын табылды, ал Фремонт Калифорниядағы алтын асығы кезінде байлыққа ие болды. 1850 жылы ол жаңа Калифорния штатынан сайланған алғашқы екі сенатордың бірі болды. 1861 жылы Америка Азамат соғысы басталғанда, президент Авраам Линкольн оған Батыс департаментіне басшылық етуді тапсырды. Фремонт қызмет еткен қысқа мерзімде жетістіктерге қол жеткізді, бірақ департаментті авторитарлық түрде басқарды және президент Линкольнмен немесе армия штабымен кеңеспей асығыс шешімдер қабылдады. Ол рұқсатсыз азат ету туралы жарлық шығарды және Линкольн оны бағынбаушылық үшін қызметтен шеттетуге мәжбүр болды. 1862 жылы Тау департаментінде қысқа қызметтен кейін Фремонт Нью-Йоркке көшіп, 1864 жылы армиядан зейнетке шықты. Ол 1864 жылы президенттікке радикалды демократиялық партиясынан, аболиционистік республикашылдардың бөлінген тобынан үміткер болды, бірақ сайлау алдында кандидаттығын қайтарып алды. Азамат соғысынан кейін ол 1866 жылы сәтті болмаған Тынық мұхиты темір жолында және 1873 жылғы экономикалық дағдарыста көптеген байлығын жоғалтты. Фремонт 1878 жылдан 1881 жылға дейін Аризона территориясының губернаторы болды. Губернаторлық қызметтен кеткеннен кейін ол саясаттан зейнеткерлікке шықты және 1890 жылы Нью-Йоркте мүсірленген күйде қайтыс болды. Тарихшылар Фремонтты даулы, импульсті және қайшылы тұлға ретінде сипаттайды. Кейбір ғалымдар оны маңызды жетістіктерге жеткен әскери батыр деп есептейді, ал басқалары оны өзінің мүдделерін қайта-қайта жеңген сәтсіздік деп санайды. Бірнеше тарихшы Фремонттың мінез-құлқы мен тұлғасының кілті оның «заңды емес» (құдайы жолымен туған) бала ретінде дүниеге келгенінде және табысқа жетуге, өзін-өзі ақтауға және пассивті-агрессивті мінез-құлыққа ұмтылуында жатыр деп санайды. Оның өмірбаянын жазған Аллан Невинс Фремонттың өмірі керемет жетістіктер мен қайғылы сәтсіздіктерге толы ерекше өмір болғанын жазды.

John Charles Frémont or Fremont (January 21, 1813July 13, 1890) was an American explorer, military officer, and politician. He was a United States senator from California and was the first Republican nominee for president of the U. S. in 1856 and founder of the California Republican Party when he was nominated. He lost the election to Democrat James Buchanan when the vote was split by Know Nothings. Frémont was a native of Georgia and attended the College of Charleston for two years until he was expelled after irregular attendance. He opposed slavery. In the 1840s, he led five expeditions into the western states. During the Mexican–American War, he was a major in the U. S. Army and took control of California from the California Republic in 1846. During this time, he led the Sacramento River massacre, Klamath Lake massacre, and Sutter Buttes massacre against indigenous peoples. Frémont was court martialed and convicted of mutiny and insubordination after a conflict over who was the rightful military governor of California. His sentence was commuted and he was reinstated by President James K. Polk, but Frémont resigned from the Army. Afterwards, he settled in California at Monterey while buying cheap land in the Sierra foothills. Gold was found on his Mariposa ranch, and Frémont became a wealthy man during the California Gold Rush. He became one of the first two U. S. senators elected from the new state of California in 1850. At the beginning of the American Civil War in 1861, he was given command of the Department of the West by President Abraham Lincoln. Frémont had successes during his brief tenure there, though he ran his department autocratically and made hasty decisions without consulting President Lincoln or Army headquarters. He issued an unauthorized emancipation edict and was relieved of his command for insubordination by Lincoln. After a brief service tenure in the Mountain Department in 1862, Frémont resided in New York, retiring from the army in 1864. He was nominated for president in 1864 by the Radical Democracy Party, a breakaway faction of abolitionist Republicans, but he withdrew before the election. After the Civil War, he lost much of his wealth in the unsuccessful Pacific Railroad in 1866, and he lost more in the Panic of 1873. Frémont served as Governor of the Arizona Territory from 1878 to 1881. After his resignation as governor, he retired from politics and died destitute in New York City in 1890. Historians portray Frémont as controversial, impetuous, and contradictory. Some scholars regard him as a military hero of significant accomplishment, while others view him as a failure who repeatedly defeated his own best interests. The keys to Frémont's character and personality, several historians argue, lie in his having been born "illegitimate" (to unwed parents) and in his drive for success, need for self justification, and passive aggressive behavior. His biographer Allan Nevins wrote that Frémont lived a dramatic life of remarkable successes and dismal failures.

Балалық шағы, білім алуы және алғашқы мансабы

Джон Чарльз Фремонт 1813 жылғы 21 қаңтарда француз-канад иммигранты, мектеп мұғалімі Чарльз Фремонттың ұлы болып дүниеге келді. Биограф Эндрю Ф. Рольдің (1991) айтуынша, Фремонттың әкесі 1768 жылғы 8 желтоқсанда Квебек қаласында дүниеге келген. Луи Рене Фремонт Луи Рене Квебекке француз кемесімен Сент-Доминг колониясына бара жатып, оны Корольдік фрегаты басып алған кезде Квебекке кетті; Фремонт британдықтар тарапынан соғыс тұтқын ретінде ұсталды. Алайда, Рольдің айтуынша, Фремонт акцентті 1838 жылы 25 жасында қолдана бастады. Америка және еуропалық тері аулаушылар, соның ішінде Питер Скене Огден және Джедедая Смит, 1820 жылдары Америка батысының көп бөлігін зерттеді. Кейіннен «Жолбасшы» деп аталатын Фремонт батыс жерін зерттеу дәстүрін жалғастырып, Америка батысы туралы білімді кеңейту үшін бұрынғы жол іздеушілердің жұмысына үлес қосты. Фремонттың таланты ғылыми құжаттамасында, жарияланымдарында және экспедицияларының негізінде жасалған карталарында болды, бұл көптеген американдықтарға Америка батысын танысуға мүмкіндік берді. 1842 жылдан бастап Фремонт батысқа бес экспедиция ұйымдастырды, бірақ үшінші және төртінші экспедициялар арасында Мексика-Америка соғысы Фремонттың мансабында шешуші өзгеріске әкелді. Фремонттың алғашқы зерттеулері, оның уақтылы ғылыми есептері, әйелі Джессимен бірлесіп жазған, және олардың көркем жазу стилі американдықтарды батысқа саяхаттауға ынталандырды. Оның табылғандарынан жасалған жеті картасы 1846 жылы Сенатта жарияланды және мыңдаған американдық көшпенділерге Орегон жолының барлық ұзындығын көрсететін нұсқаулық қызметін атқарды.

Бірінші экспедиция (1842)

Николеттің ауруынан кейін зерттеулерді жалғастыру мүмкін болмағанда, Фремонт оның ізбасары ретінде таңдалды. Оның алғашқы маңызды экспедициясын Бентон, сенатор Льюис Линн және Орегон территориясын қолына алуға мүдделі басқа батыстықтар жоспарлады. Ғылыми экспедиция 1842 жылдың жазында басталды, мақсаты – Роки тауларындағы Жел өзенін зерттеу, Оңтүстік өткел арқылы Орегон жолын қарастыру, өзендер мен жердің құнарлылығы туралы мәлімет беру, бекіністерге қолайлы орындарды анықтау және Вайомингтегі тауларды сипаттау еді. Сәйкес келу арқылы Фремонт тау адамы және жетекші Кит Карсонның бағалы көмегін алуға қол жеткізді. Фремонт және Карсонды қоса алған 25 адамнан тұратын тобы 1842 жылдың 15 маусымында Канзас өзенінен аттанып, Плат өзені арқылы Оңтүстік өткелге жетті. Одан кейін, Грин-Риверден Жел өзені жотасын зерттеді. Фремонт таудың ең биік шыңына көтеріліп, сол жерге американдық туды орнатып, Роки тауларын және Батысты АҚШ-тың иелігі деп жариялады. Фремонт қайтып келген жолда, тобымен бірге суы көтерілген Плат өзенінде салмен жүріп, көптеген жабдықтарын жоғалтып алды. Бірақ бес айлық экспедициясы сәтті аяқталды және ол қазан айында Вашингтонға оралды. Фремонт пен оның әйелі Джесси «Роки тауларына сапар туралы есеп» (1843) атты еңбекті жазды, ол елдің барлық газеттерінде жарияланды. Халық батысты қауіпті орын емес, кең және қоныстануға шақыратын жер ретінде қабылдады.

Үшінші экспедиция (1845)

Мексикамен соғыс басталу қатері болған кезде, Джеймс К. Полк президент болып сайланғаннан кейін, Бентон Фремонт үшін үшінші экспедицияны жылдам ұйымдастырды. Соғыс департаментінің Фремонтқа қойған міндеті – Орталық Роки тауларын, Ұлы тұзды көл аймағын және Сьерра-Неваданың бір бөлігін зерттеу болды. Сент-Луиске оралған Фремонт 60 адамнан тұратын қарулы сараптамалық экспедицияны ұйымдастырды, Карсонды жетекші етіп тағайындады, ал Джозеф Уокер мен Алексис Годи есімді екі белгілі барлаушыны қатарына қосты. Бентон мен Әскери-теңіз министрі Джордж Банкрофтпен бірлесіп жұмыс істеген Фремонтқа, егер Мексикамен соғыс басталса, ғылыми экспедициясын әскери күшке айналдыру керектігі құпия түрде жеткізілді. Президент Полк Фремонтпен кабинет отырысында кездесіп, Калифорнияны басып алуға ниеттенген еді. Фремонт Калифорнияны оның сұлулығы мен байлығы үшін жаулап алуды қалап, кейіннен ондағы өте даулы әрекеттерін түсіндірді. 1845 жылдың 1 маусымында Фремонт және оның қарулы экспедиция тобы Сент-Луис қаласынан Роки тауларының шығысындағы Арканзас өзенінің бастауын табу мақсатымен аттанды. Фремонт және оның серіктері Бент форты, Ұлы тұзды көл және "Хэстингс кесігі" арқылы батысқа қарай жол тартты. Фремонт Огден өзеніне жеткенде, оны Гумбольдт деп атап, географиялық мәліметтерін екі есеге арттыру үшін тобын екіге бөлді. Арканзас өзеніне жеткеннен кейін Фремонт кенеттен Невада арқылы Калифорнияға қарай жылдам жолға шықты және бөлінген тобымен Батыс-Орталық Невададағы Уокер көлінде кездесті.

Калифорния мен Орегон еліндегі түпкүлді американдықтарға қарсы шабуылдар (18451846)

Фремонт 16 адаммен бірге 9 желтоқсанда Сакраменто аңғарындағы Саттер фортына жетіп, отрядын қайтадан бөліп алды. Фремонт сол жердегі американдық қоныс аударушылардың арасында патриоттық ынта-жігер оятты. Ол Мексикамен соғыс басталса, оның әскері қоныс аударушыларды қорғайтынын уәде етті. Фремонт Монтерейге (Калифорния штаты) барып, американдық консул Томас О. Ларкинмен және мексикалық командир Хосе Кастромен сөйлесті. 1846 жылдың ақпан айында Фремонт экспедиция тобының 45 адамымен Сан-Хосе миссиясы маңында қайтадан кездесті, бұл АҚШ-қа Калифорнияда салыстырмалы түрде күшті әскери қатысуға мүмкіндік берді. Кастро мен Мексиканың ресми адамдары Фремонтқа күдікпен қарады және оған елден кетуді бұйырды. Фремонт пен оның адамдары кері шегініп, қазіргі Фремонт шыңының басына жақын жерде орналасты. Фремонт Мексика билігіне қарсы АҚШ туын көтерді. Төрт күндік тосқауылдан кейін Кастроның Мексика әскерлерінің саны басым болғаннан кейін Фремонт пен оның адамдары солтүстікке Орегонға қарай жүріп, жол бойында Сакраменто өзеніндегі қырғынды жасады. Қаза тапқандар саны әртүрлі. Экспедиция мүшелері Томас Е. Брекенридж және Томас С. Мартин өлтірілген америкалықтардың саны тиісінше "120–150" және "175-тен астам" деп мәлімдеді, бірақ куәгер Тустин кем дегенде 600–700 америкалықтар құрлықта өлтірілгенін, тағы 200 немесе одан да көп адам суда қайтыс болғандығын мәлімдеді. Бұл қазалы оқиға кезінде экспедиция мүшелерінің қаза тапқаны немесе жараланғаны туралы мәлімет жоқ. Кейіннен ат үстінде шабуыл жасағандардың бірі Кит Карсон: "Бұл толыққанды қырғын болды" деп мәлімдеді. Фремонт пен оның адамдары ақырында Кламат көлінде орналасты, олар жол бойында жергілікті халықты өлтірді. 8 мамырда Фремонтті Вашингтоннан келген лейтенант Арчибальд Гиллеспи басып алды, ол оған бұрын Ларкинге берген жеделхаттардың көшірмелерін берді. Гиллеспи Фремонтқа Бентон мен Бьюкененнің агрессивті әрекеттерді ақтауға бағытталған құпия нұсқауларын және Мексикамен соғыс жариялаудың жақын арада болатынын айтты. 1846 жылы 9 мамырда жергілікті халық Фремонтпен бірге саяхаттаған америкалық индейді қоса алғанда, Фремонт тобының үш мүшесін ұйқыда өлтіріп, Фремонттың ер адамдары жол бойындағы көптеген жергілікті халықты өлтіргеніне кек алу үшін оның экспедициялық тобын тосқауылға алды. Фремонт келесі күні Кламат көліндегі қырғын кезінде Докдок атты Кламат балықшылары ауылына шабуыл жасап, кек алды, бірақ онда тұратын адамдар алғашқы әрекетке қатыспаған болуы мүмкін. Ауыл Уильямсон өзені мен Кламат көліне жалғасқан жерде орналасқан. 1846 жылы 12 мамырда Фремонт тобы оны толығымен қиратып, кем дегенде он төрт адамды өлтірді. Фремонт ағылшындар жергілікті халықты қаруландырып, олардың партиясына шабуыл жасауына итермеледі деп сенді. Кейін Карсонды кламаттық жауынгер өлтіре жаздады. Карсонның қаруы атып қалмағанда, жауынгер улы жебе атуға жақындады; алайда, Фремонт Карсонның қауіп-қатерде екенін көріп, жауынгерді аттарымен таптады. Карсон Фремонтқа өмірін бергені үшін қарыздар екенін сезінді. Коммодор Слоат өзінің жариялауын ағылшын және испан тілдерінде оқып, жариялады: "Осыдан бастап Калифорния АҚШ-тың бір бөлігі болады". 10 шілдеде Фремонт Монтгомериден АҚШ әскери-теңіз флотының Монтерей мен Ерба Буэнаны басып алғаны туралы хабар алды. Екі күннен кейін Фремонт Слоаттан Монтерейді басып алу туралы хат алды және Фремонтқа Монтерейге кем дегенде 100 қарулы адамды әкелуге бұйрық берді. Фремонт 160 адамды алып келді. 15 шілдеде коммодор Роберт Ф. Стоктон Монтерейге 65 жастағы Слоаттың орнына Тынық мұхит эскадрильясының командирін тағайындады. Слот Стоктонды Калифорниядағы барлық құрлық әскерлерінің бас қолбасшысы етіп тағайындады. 19 шілдеде Фремонт тобы Монтерейге кірді, онда ол "Саванна" бортында Слоатпен кездесті. Слот Фремонттың өз билігімен әрекет еткенін білгенде (солай соғысты жариялауға күмән туғызады) ол өзінің каютасына кетті. 23 шілдеде Стоктон Фремонттың партиясын және бұрынғы Bear Flaggers-ті әскери қызметке шақырды "Күсіпті ерікті атқыштардың теңіз батальоны" Фремонт Калифорния батальонының майоры болып тағайындалды, ол өзінің зерттеу тобымен және еріктілермен бірге құрастыруға көмектесті. Стоктон Калифорния батальонын АҚШ әскеріне қосып, оларға солдаттар ақысын төледі. Фремонт 160-қа жуық сарбазымен Сан-Диегоға кемемен барды, ал 13 тамызда Стоктонның теңіз жауынгерлерімен Лос-Анджелесті алды. Кейін Фремонт солтүстікке барып, өз батальонына ...

Taking 16 men, Frémont split his party again, arriving at Sutter's Fort in the Sacramento Valley on December 9. Frémont promptly sought to stir up patriotic enthusiasm among the American settlers there. He promised that if war with Mexico started, his military force would protect the settlers. Frémont went to Monterey, California, to talk with the American consul, Thomas O. Larkin, and Mexican commandant Jose Castro, under the pretext of gaining fuller supplies. In February 1846, Frémont reunited with 45 men of his expedition party near Mission San José, giving the United States a relatively strong military presence in California. Castro and Mexican officials were suspicious of Frémont and he was ordered to leave the country. Frémont and his men withdrew and camped near the summit of what is now named Fremont Peak. Frémont raised the United States Flag in defiance of Mexican authority. After a four day standoff and Castro having a superior number of Mexican troops, Frémont and his men went north to Oregon, bringing about the Sacramento River massacre along the way. Estimates of the casualties vary. Expedition members Thomas E. Breckenridge and Thomas S. Martin claim the number of Native Americans killed as "120–150" and "over 175" respectively, but the eyewitness Tustin claimed that at least 600–700 Native Americans were killed on land, with another 200 or more dying in the water. There are no records of any expedition members being killed or even wounded in the massacre. Kit Carson, one of the mounted attackers, later stated, "It was a perfect butchery." Fremont and his men eventually made their way to camp at Klamath Lake, killing Native Americans on sight as they went. On May 8, Frémont was overtaken by Lieutenant Archibald Gillespie from Washington, who gave him copies of dispatches he had previously given to Larkin. Gillespie told Frémont secret instructions from Benton and Buchanan justifying aggressive action and that a declaration of war with Mexico was imminent. On May 9, 1846, Native Americans ambushed his expedition party in retaliation for numerous killings of Native Americans that Frémont's men had engaged in along the trail, killing three members of Frémont's party in their sleep, including a Native American who was traveling with Frémont. Frémont retaliated by attacking a Klamath fishing village named Dokdokwas the following day in the Klamath Lake massacre, although the people living there might not have been involved in the first action. The village was at the junction of the Williamson River and Klamath Lake. On May 12, 1846, the Frémont group completely destroyed it, killing at least fourteen people. Frémont believed that the British were responsible for arming and encouraging the Native Americans to attack his party. Afterward, Carson was nearly killed by a Klamath warrior. As Carson's gun misfired, the warrior drew to shoot a poison arrow; however, Frémont, seeing that Carson was in danger, trampled the warrior with his horse. Carson felt that he owed Frémont his life. Commodore Sloat had his proclamation read and posted in English and Spanish: " henceforth California would be a portion of the United States." On July 10, Frémont received a message from Montgomery that the U. S. Navy had occupied Monterey and Yerba Buena. Two days later, Frémont received a letter from Sloat, describing the capture of Monterey and ordering Frémont to bring at least 100 armed men to Monterey. Frémont would bring 160 men. On July 15, Commodore Robert F. Stockton arrived in Monterey to replace the 65 year old Sloat in command of the Pacific Squadron. Sloat named Stockton commander in chief of all land forces in California. On July 19, Frémont's party entered Monterey, where he met with Sloat on board the Savannah. When Sloat learned that Frémont had acted on his own authority (thus raising doubt about a war declaration), he retired to his cabin. On July 23, Stockton mustered Frémont's party and the former Bear Flaggers into military service as the "Naval Battalion of Mounted Volunteer Riflemen" with Frémont appointed major in command of the California Battalion, which he had helped form with his survey crew and volunteers from the Bear Flag Republic, now totaling 428 men. Stockton incorporated the California Battalion into the U. S. military giving them soldiers pay. Frémont and about 160 of his troops went by ship to San Diego, and with Stockton's marines took Los Angeles on August 13. Frémont afterwards went north to recruit more Californians into his battalion. In late 1846, under orders from Stockton, Frémont led a military expedition of 300 men to capture Santa Barbara. In September, Mexican Californians unwilling to be ruled by the United States, under José María Flores, fought back and retook Los Angeles, driving out Americans. In December 1846, U. S. Brigadier General Stephen W. Kearny arrived in California under "orders from President Polk" after taking New Mexico, then to march onto "California where, "Should you conquer and take possession of California, you will establish a civil government." Kearny, who had earlier trimmed his forces from 300 to 100 dragoons, based upon Kit Carson's dispatches he was carrying to Washington, stating that Stockton and Fremont had successfully taken control of California. Unknown to Carson at this time, the Californians had revolted, which would lead Kearny to a disastrous attack on waiting Mexican lancers at the Battle of San Pasqual, losing 19 men killed and being himself seriously lanced. He was later reinforced when Stockton sent troops to drive off Pio Pico and his forces. It was at this time a dispute began between Stockton and Kearny over who had control of the military, but the two managed to work together to stop the Los Angeles uprising. Frémont led his unit over the Santa Ynez Mountains at San Marcos Pass in a rainstorm on the night of December 24, 1846. Despite losing many of his horses, mules and cannons, which slid down the muddy slopes during the rainy night, his men regrouped in the foothills (behind what is today Rancho Del Ciervo) the next morning, and captured the Presidio of Santa Barbara and the town without bloodshed. A few days later, Frémont led his men southeast towards Los Angeles. Fremont accepted Andres Pico's surrender upon signing the Treaty of Cahuenga on January 13, 1847, which terminated the war in upper California. It was at this time Kearny ordered Frémont to join his military dragoons, but Frémont refused, believing he was under authority of Stockton.

Әскери соттың отырысы және отставка

1847 жылдың 16 қаңтарында коммодор Стоктон Фремонтты Калифорнияның әскери губернаторы етіп тағайындады, содан кейін Лос-Анджелестен кетті. Фремонт бірнеше апта бойы даусыз қызмет етті, бірақ губернатор ретіндегі міндеттерін орындауға жеткілікті қаржысы болмады. Бұрын, Стоктон мен Фремонттың білмегені, Теңіз департаменті Слоатқа және оның ізбасарларына Калифорнияда әскери билік орнату жөнінде бұйрықтар жіберген болатын. Дегенмен, бұл бұйрықтар Кернидің Калифорнияда әскери бақылауды орнату туралы бұйрықтарынан кейін келді. Керниде оларды орындауға жеткілікті күші болмады, сондықтан армия күшейгенше Стоктонның теңізшілеріне және Фремонттың Калифорниялық батальонына сүйенуге мәжбүр болды. 13 ақпанда Вашингтондан генерал-командир Винфилд Скотт арқылы Керниге Калифорнияның әскери губернаторы болуға толық өкілеттік беру туралы нақты бұйрықтар жіберілді. Бірақ Керни Фремонтқа Скотттың бұл бұйрықтары туралы тікелей хабарламады. Керни Фремонттың Калифорниялық батальонын АҚШ армиясына қабылдауды және Фремонттың батальондық мұрағаттарын Кернидің Монтерейдегі штаб-пәтеріне жеткізуді бұйырды. Фремонт бұл бұйрықтарды орындауды кешіктірді, себебі Вашингтон Фремонтты әскери губернатор етіп тағайындау туралы нұсқаулар жібереді деп үміттенеді. Сонымен қатар, Калифорниялық батальон АҚШ армиясына қосылудан бас тартты. Фремонт Калифорниялық батальонға қаруды тапсырмауды бұйырды, Кернимен сөйлесу үшін Монтерейге барды және оған бұйрықтарға бағынатынын айтты. Керни, Калифорнияның әскери губернаторы ретінде Кернидің орнын басатын полковник Ричард Б. Мейсонды Лос-Анджелеске әскерді тексеруге және Фремонтқа қосымша бұйрықтар беруге жіберді. Алайда Фремонт пен Мейсон арасында келіспеушілік туды және Фремонт Мейсонды дуэльге шақырды. Дуэльді кейінге қалдыру туралы келісімге қол жеткізілген соң, Керни Лос-Анджелеске аттанды және Фремонттың Мексикадағы әскерлерге қосылу туралы өтінішін қабылдамады. Кернидің армиясымен шығысқа қарай жолға шығуға бұйрық алған Фремонт 1847 жылдың 22 тамызында Форт Ливенвортқа келгенде тұтқындалды. Ол бүлік шығару, бұйрыққа бағынбау, билікті өз қолына алу және басқа да әскери қылмыстарға айыпталды. Кернидің бұйрығымен Вашингтондағы генерал-адъютантқа сотқа түсу үшін баруға шақырылған Фремонт бүлік шығарудан кінәсіз деп танылды, бірақ 1848 жылдың 31 қаңтарында жоғары офицерге бағынбағандығы және әскери тәртіпсіздік жасағаны үшін сотталды. Сот шешімін бекіткен президент Джеймс К. Полк Фремонттың арсыз босату туралы үкімін жеңілдетіп, оны соғыстағы қызметтері үшін армияға қайта қабылдады. Полк Фремонттың бұйрыққа бағынбағаны және тәртіпсіздік жасағанына сенеді, бірақ оның бүлік шығарғанына сенбеді. Сонымен қатар, Полк Фремонттың кінәсіз екенін сезінген, ықпалды сенатор және Фремонттың қарындасының күйеуі Томас Харт Бентонды ынталандыруды қалады. Фремонт Полктен толық кешірім алмағандықтан, наразылық білдіріп, лауазымынан кетіп, Калифорнияда қоныстанды. Соғыс сотына қарамастан, Фремонт американдықтардың арасында танымал болды. Тарихшылар Фремонттың осы кезеңдегі мансабы туралы әртүрлі пікірде. Фремонт пен басқалардың осы кезеңдегі көптеген хаттарының редакторлары Мэри Ли Спенс пен Дональд Джексон "Калифорния эпизодында Фремонт көбінесе дұрыс емес еді. Әскери соттың ісін тіпті біршама зерттегеннен кейін де бір нәрсе анық көрінеді: дау-дамайға қатысқан екі тарап та өзін ақтауға тырысты". Аллан Невинс Керниді: "аз дос тапқан және көптеген жау жасаған қатал мінезді сарбаз" деп сипаттайды. Ол осы кезеңнің ең мұқият тарихшысы Джастин Х. Смитпен "қарап, қызғаныш, үстемдік және қатал" деп сипатталған. Осы қасиеттерге ие болған, Сан-Паскальдағы жеңілістен мақтанышын сезінген және өз билігін нығайтуға құштар болған ол Лос-Анджелесте болған кезде ғана Стоктонмен қатты айтысып қалды. Фремонт бірден ғана осы айтысқа араласпады, бірақ Стоктон елден кеткенде, оның бүкіл ауыртпалығын мұра етті. Теодор Гривас былай деп жазды: "Әскер офицері Фремонт теңіз офицері [Стоктон] оны өзінен жоғары тұрған офицерге [Керниге] бағынбаушылық жасады деген айыптан қалай қорғады деп ойлаған болуы мүмкін екені түсінікті емес". Алайда Гривас былай деп жалғастырады: "Егер бүгінгідей байланыс құралдары болса, Керни, Стоктон және Фремонт арасындағы қақтығыстың алдын алуға болар еді".

On January 16, 1847, Commodore Stockton appointed Frémont military governor of California following the Treaty of Cahuenga, and then left Los Angeles. Frémont functioned for a few weeks without controversy, but he had little money to administer his duties as governor. Previously, unknown to Stockton and Frémont, the Navy Department had sent orders for Sloat and his successors to establish military rule over California. These orders, however, postdated Kearny's orders to establish military control over California. Kearny did not have the troop strength to enforce those orders, and was forced to rely on Stockton's Marines and Frémont's California Battalion until army reinforcements arrived. On February 13, specific orders were sent from Washington through Commanding General Winfield Scott giving Kearny the authority to be military governor of California. Kearny, however, did not directly inform Frémont of these orders from Scott. Kearny ordered that Frémont's California Battalion be enlisted into the U. S. Army and Frémont bring his battalion archives to Kearny's headquarters in Monterey. Frémont delayed obeying these orders, hoping Washington would send instructions for Frémont to be military governor. Also, the California Battalion refused to join the U. S. Army. Frémont gave orders for the California Battalion not to surrender arms, rode to Monterey to talk to Kearny, and told Kearny he would obey orders. Kearny sent Col. Richard B. Mason, who was to succeed Kearny as military governor of California, to Los Angeles, both to inspect troops and to give Frémont further orders. Frémont and Mason, however, were at odds with each other and Frémont challenged Mason to a duel. After an arrangement to postpone the duel, Kearny rode to Los Angeles and refused Frémont's request to join troops in Mexico. Ordered to march with Kearny's army back east, Frémont was arrested on August 22, 1847, when they arrived at Fort Leavenworth. He was charged with mutiny, disobedience of orders, assumption of powers, and several other military offenses. Ordered by Kearny to report to the adjutant general in Washington to stand for court martial, Frémont was found innocent of mutiny, but was convicted on January 31, 1848, of disobedience toward a superior officer and military misconduct. While approving the court's decision, President James K. Polk quickly commuted Frémont's sentence of dishonorable discharge and reinstated him into the Army, due to his war services. Polk felt that Frémont was guilty of disobeying orders and misconduct, but he did not believe Frémont was guilty of mutiny. Additionally, Polk wished to placate Thomas Hart Benton, a powerful senator and Frémont's father in law, who felt that Frémont was innocent. Frémont, only gaining a partial pardon from Polk, resigned his commission in protest and settled in California. Despite the court martial, Frémont remained popular among the American public. Historians are divided in their opinions on this period of Frémont's career. Mary Lee Spence and Donald Jackson, editors of a large collection of letters by Fremont and others dating from this period, concluded that " in the California episode, Frémont was as often right as wrong. And even a cursory investigation of the court martial record produces one undeniable conclusion: neither side in the controversy acquitted itself with distinction." Allan Nevins states that Kearny:
was a stern tempered soldier who made few friends and many enemies – who has been justly characterized by the most careful historian of the period, Justin H. Smith, as "grasping, jealous, domineering, and harsh." Possessing these traits, feeling his pride stung by his defeat at San Pasqual, and anxious to assert his authority, he was no sooner in Los Angeles than he quarreled bitterly with Stockton; and Frémont was not only at once involved in this quarrel, but inherited the whole burden of it as soon as Stockton left the country. Theodore Grivas wrote that "It does not seem quite clear how Frémont, an army officer, could have imagined that a naval officer [Stockton] could have protected him from a charge of insubordination toward his superior officer [Kearny]". Grivas goes on to say, however, that "This conflict between Kearny, Stockton, and Frémont perhaps could have been averted had methods of communication been what they are today."

Төртінші экспедиция (1848-1849)

Соғыс сотынан кейін өзінің абыройын және зерттеуші репутациясын қайта жаңартуға ниеттенген Фремонт пен оның қайын атасы сенатор Бентон 1848 жылы «Манифест тағдыр» көзқарастарын ілгерілету жоспарын жасады. Темір жолдардың әлеуетіне қызығушылық танытқан сенатор Бентон Сенаттан Сент-Луисті 38-ші параллель бойымен Сан-Францискоға жалғастыратын темір жол құрылысына қолдау сұрады. Бентон федералдық қаржыландыруды алуға сәтті болмағаннан кейін, Фремонт жеке қаржыландыруды қамтамасыз етті. 1848 жылдың қазан айында ол 35 адаммен бірге Миссури, Канзас және Арканзас өзендерімен жоғалып, аймақты зерттеуге шықты. Суретшілер, аға-інілер Эдвард Керн мен Ричард Керн, сондай-ақ олардың інісі Бенджамин Керн экспедиция құрамында болды. Алайда, Фремонт бұрынғы экспедицияларындағыдай Кит Карсонның бағалы қызметін алуға мүмкіндік таппады. Топ Бент фортына жеткенде, көптеген аңшылар саяхатты жалғастыруға қарсы кеңес берді. Бент фортында қар қалыңдығы бір футқа жеткен еді, ал таулардағы қыс тым суық болады деп болжанып тұрды. Фремонттың мақсаты – 38-ші параллель бойындағы темір жол жыл бойына пайдалануға ыңғайлы екенін көрсету болатын. Бент фортында ол «Дик аға» Вуттонды жетекші ретінде жалдады, ал қазіргі Пуэблода, Колорадо штатында эксцентрикалық ескі Билл Уильямсты жалдап, жолға шықты. Егер Фремонт Арканзас өзенімен жоғалап кетсе, сәттілікке жетер еді. 25 қарашада, қазіргі Флоренция қаласында (Колорадо штаты) ол күрт оңтүстікке бұрылды. Топ Сангре-де-Кристо тауларын Моска өткелі арқылы кесіп өтетін кезде, олар қатты суық, көзді жоғалтатын қар және қиын саяхат күндерін бастан өткерді. Жетекші Вуттонды қоса алған топтың бір бөлігі кері қайтып, одан әрі саяхаттау мүмкін емес деген қорытындыға келді. Бенджамин Керн мен «Олдь Билл» Уильямс экспедиция жолын қайта іздеп, жабдықтары мен аман қалғандарды табуға тырысқанда Уте тайпасының жауынгерлерінен қаза тапты. Сангре-де-Кристо арқылы өтетін жол темір жол құрылысына тым тік болып көрінсе де, Фремонт алға жылжуын жалғастырды. Осы нүктеден бастап, егер олар Рио-Гранде өзенінің бастауына немесе солтүстікке қарай бақса, табысқа жете алатын еді, бірақ олар таңдаған бағыт оларды Меса тауының ең биік нүктесіне жеткізді. 12 желтоқсанда Бут тауында 300 метрді жүріп өтуге 90 минут кетті. Есектері өлді, ал 20 желтоқсанға дейін тірі қалған 59 жануар ғана болды. 22 желтоқсанда ғана Фремонт топты қайта жинау және жабдықтау қажеттігін мойындады. Олар Нью-Мексико аймағындағы Таос қаласына қарай жол тарта бастады. 1849 жылдың 12 ақпанында экспедицияның соңғы аман қалған мүшесі Таосқа жеткен кезде, топтың 10 мүшесі қайтыс болды және аман қалғандары оларды жеп қойды. Алексис Годидің күш-жігері болмағанда, тағы 15 адам қаза тапқан болар еді. Таоста жазылғаннан кейін Фремонт және бірнеше адам оңтүстік сауда жолы арқылы Калифорнияға аттанды. Эдвард пен Ричард Керн 1849 жылы Дж. Х. Симпсонның Навахо тайпасына жасаған әскери барлау экспедициясына қосылып, американдық жұртшылыққа Аризона, Нью-Мексико және оңтүстік Колорадоның тұрғындары мен ландшафтының алғашқы шынайы графикалық суреттерін сыйлады; олар Canyon de Chelly, Chaco Canyon және El Morro (Inscription Rock) көріністерін көрсетті. 1850 жылы Фремонт өзінің түрлі зерттеу еңбектері үшін Корольдік географиялық қоғамнан медаль алды.

Intent on restoring his honor and explorer reputation after his court martial, in 1848, Frémont and his father in law Sen. Benton developed a plan to advance their vision of Manifest Destiny. With a keen interest in the potential of railroads, Sen. Benton had sought support from the Senate for a railroad connecting St. Louis to San Francisco along the 38th parallel, the latitude which both cities approximately share. After Benton failed to secure federal funding, Frémont secured private funding. In October 1848 he embarked with 35 men up the Missouri, Kansas and Arkansas rivers to explore the terrain. The artists and brothers Edward Kern and Richard Kern, and their brother Benjamin Kern, were part of the expedition, but Frémont was unable to obtain the valued service of Kit Carson as guide as in his previous expeditions. On his party's reaching Bent's Fort, he was strongly advised by most of the trappers against continuing the journey. Already a foot of snow was on the ground at Bent's Fort, and the winter in the mountains promised to be especially snowy. Part of Frémont's purpose was to demonstrate that a 38th parallel railroad would be practical year round. At Bent's Fort, he engaged "Uncle Dick" Wootton as guide, and at what is now Pueblo, Colorado, he hired the eccentric Old Bill Williams and moved on. Had Frémont continued up the Arkansas, he might have succeeded. On November 25 at what is now Florence, Colorado, he turned sharply south. By the time his party crossed the Sangre de Cristo Range via Mosca Pass, they had already experienced days of bitter cold, blinding snow and difficult travel. Some of the party, including the guide Wootton, had already turned back, concluding that further travel would be impossible. Benjamin Kern and "Old Bill" Williams were killed by Ute warriors while retracing the expedition trail to look for gear and survivors. Although the passes through the Sangre de Cristo had proven too steep for a railroad, Frémont pressed on. From this point the party might still have succeeded had they gone up the Rio Grande to its source, or gone by a more northerly route, but the route they took brought them to the very top of Mesa Mountain. By December 12, on Boot Mountain, it took ninety minutes to progress three hundred yards. Mules began dying and by December 20, only 59 animals remained alive. It was not until December 22 that Frémont acknowledged that the party needed to regroup and be resupplied. They began to make their way to Taos in the New Mexico Territory. By the time the last surviving member of the expedition made it to Taos on February 12, 1849, 10 of the party had died and been eaten by the survivors. Except for the efforts of member Alexis Godey, another 15 would have been lost. After recuperating in Taos, Frémont and only a few of the men left for California via an established southern trade route. Edward and Richard Kern joined J. H. Simpson's military reconnaissance expedition to the Navajos in 1849, and gave the American public some of its earliest authentic graphic images of the people and landscape of Arizona, New Mexico, and southern Colorado; with views of Canyon de Chelly, Chaco Canyon, and El Morro (Inscription Rock). In 1850, Frémont was awarded the Patron's Medal by the Royal Geographical Society for his various exploratory efforts.

Лас Марипосас ранчосы

1847 жылдың 10 ақпанында Фремонт Сьерра тауларының етегіндегі 70 шаршы мильдік жер учаскесін жер спекулянты Томас Ларкин арқылы 3000 долларға сатып алды. "Лас Марипосас" (испан тілінде "Көбелектер") деп аталған бұл жер бұрын Калифорнияның бұрынғы губернаторы Хуан Баутиста Альварадо мен оның әйелі Мартина Кастон де Альварадоға тиесілі болған. Фремонт Лас-Марипосастың Сан-Франциско немесе Монтерейге жақын орналасқанын үміттенген, бірақ ол Йосемитиге жақын, Мивок тайпасының аң аулау және жинау жерлерінде екенін білгенде көңілі қалды. 1848 жылы әскери соттан кейін Фремонт Лас-Марипосасқа көшіп, мал шаруашылығымен айналыса бастады. Үй, қора және амбар салу үшін ол қайын атасы Бентон мен сенатор Джон Дикстен ақша қарыздады. Фремонт ағаш кесетін тісті машинаны тапсырып, оны "Фредония" пароходымен Аспинуолл арқылы Лас-Марипосасқа жіберді. Соноралық мексикалықтар Фремонтқа оның жерінде алтын табылғанын хабарлады. Фремонт бірден бай адамға айналды, оның бес мильдік кварц кенінде ай сайын жүздеген фунт алтын өндірілді. Оның әйелі Джесси Фремонт 100 фунт салмақтағы алтынға толы орасан зор қаптар табылды деді. Кейін Біллингс Фремонттың Марипоса кенінің акцияларын сатуға тырысып, Еуропаға бірнеше сапар жасады.

Республикалық партияның президенттікке кандидат (1856)

1856 жылы Фремонт (43 жаста) жаңа Республикалық партияның алғашқы президенттік үміткері болды. 1854 жылы құрылған Республикалық партия Пирс әкімшілігіне және құлдықтың Батысқа тарауына қарсылық білдірді. Бастапқыда Фремонттан Демократиялық партиядан кандидат болуын Вирджинияның бұрынғы губернаторы Джон Б. Флойд және ықпалды Престон отбасы сұраған. Фремонт, басқа президенттік үміткерлермен бірге, науқанға белсенді қатыспады және Нью-Йорктегі 56-шы Батыс көшесіндегі үйінде болды. Мұндай тәжірибе 19 ғасырдағы президенттік науқандарда жиі кездесетін. Президенттікке жеңіске жету үшін Республикалық партия төрт маңызды штатқа – Пенсильвания, Нью-Джерси, Индиана және Иллинойсқа назар аударды. Республикалық партияның белгілі өкілдері Демократиялық партияның құлдыққа байланысын және Миссури келісімін жоюын сынап, ел арасына тарады. Тәжірибелі демократтар, республикалықтардың стратегиясын білгендіктен, осы штаттарды да нысанаға алып, бұқаралық ақпарат құралдарында қарсаң науқан жүргізді, сонымен қатар Пенсильванияда мыңдаған шетелдік иммигранттарды заңсыз натурализациялады. Науқан өте қатыгез болды, демократтар Фремонттың заңды емес тууына шабуыл жасап, оның католик екенін айтты. Фремонт жеңіліске ұшырады, үш үміткердің арасында Джеймс Бьюкененнен кейін екінші орын алды және Калифорния штатын жеңе алмады. Фремонт 114 сайлаушы дауысын алды, ал Бьюкенен 174 дауыс жинады. Миллард Филлмор үшінші партиядан, Американдық (Біліспейтін) партиясынан кандидат ретінде қатысты. Халықтың дауысы 1856 жылғы 4 қарашада Бьюкененге бұйырды, ол 1,836,072 дауыс алды, ал Фремонт 1,342,345 дауысқа ие болды. Оның орнына Линкольн 1861 жылғы 15 мамырда Фремонтты Одақ армиясының генерал-майоры етіп тағайындады. Фремонт 1861 жылғы 27 маусымда Англиядан Бостонға келді, ал Линкольн оны 1861 жылғы 1 шілдеде Батыс департаментінің командирі етіп тағайындады. Батыс департаменті Аппалачи тауларының батысынан Миссисипи өзеніне дейінгі аймақты қамтыды. Вашингтонға келгеннен кейін Фремонт Линкольнмен және Бас қолбасшы Винфилд Скоттпен кеңесіп, Миссуриден конфедераттарды толығымен тазалау және Миссисипи өзені бойымен науқан жүргізіп, Мемфиске қарай жылжу жоспарын жасады. Фремонттың сөзіне қарағанда, Линкольн оған науқанды қалай жүргізуге және Ақ үйдің алдындағы сатыларға шығып сөйлеген кезде өз қалауынша шешім қабылдауға толық еркіндік берген. Фремонттың Батыс армиясының қолбасшысы ретіндегі басты мақсаты – Қайырымды, Иллинойс қаласын кез келген жағдайда қорғап, Одақ армиясының Миссисипи өзені бойымен оңтүстікке қарай жылжуына мүмкіндік беру болды. Фремонт пен оның қол астындағы генерал Джон Поуп, Миссуриді конфедераттардан қорғау үшін Улисс Гранттың қажетті жауынгер екеніне сенді. Фремонт Миссуридің күрделі адалдықтарын бұзған, соғыстың ерекше тәсілдерін қолданған генерал Натаниэль Лайонмен күресуге мәжбүр болды.

In 1856, Frémont (age 43) was the first presidential candidate of the new Republican Party. The Republicans, whose party had formed in 1854, were united in their opposition to the Pierce Administration and the spread of slavery into the West. Initially, Frémont was asked to be the Democratic candidate by former Virginia Governor John B. Floyd and the powerful Preston family. Frémont, along with the other presidential candidates, did not actively participate in the campaign, and he mostly stayed home at 56 West Street, in New York City. This practice was typical in presidential campaigns of the 19th century. To win the presidency, the Republicans concentrated on four swing states, Pennsylvania, New Jersey, Indiana, and Illinois. Republican luminaries were sent out decrying the Democratic Party's attachment to slavery and its support of the repeal of the Missouri Compromise. The experienced Democrats, knowing the Republican strategy, also targeted these states, running a rough media campaign, while illegally naturalizing thousands of alien immigrants in Pennsylvania. The campaign was particularly abusive, as the Democrats attacked Frémont's illegitimate birth and alleged Frémont was Catholic. Frémont was defeated, having placed second to James Buchanan in a three way election; he did not carry the state of California. Frémont received 114 electoral votes to 174 votes received by Buchanan. Millard Fillmore ran as a third party candidate representing the American (Know Nothing) Party. The popular vote went to Buchanan who received 1,836,072 votes to 1,342,345 votes received by Frémont on November 4, 1856. Instead, Lincoln appointed Frémont Union Army Major General on May 15, 1861. He arrived in Boston from England on June 27, 1861, and Lincoln promoted him commander of the Department of the West on July 1, 1861. The Western department included the area west of the Appalachian Mountains to the Mississippi River. After Frémont arrived in Washington, D. C., he conferred with Lincoln and Commanding General Winfield Scott, himself making a plan to clear all Confederates out of Missouri and to make a general campaign down the Mississippi and advance on Memphis. According to Frémont, Lincoln had given him carte blanche authority on how to conduct his campaign and to use his own judgement, while talking on the steps of the White House portico. Frémont's main goal as commander of the Western Armies was to protect Cairo, Illinois, at all costs in order for the Union Army to move southward on the Mississippi River. Both Frémont and his subordinate, General John Pope, believed that Ulysses S. Grant was the fighting general needed to secure Missouri from the Confederates. Frémont had to contend with a hard driving Union General Nathaniel Lyon, whose irregular war policy disturbed the complex loyalties of Missouri.

Командалық және міндеттері

1861 жылғы 25 шілдеде Фремонт Сент-Луиске келді және дағдарысқа ұшыраған Батыс департаментіне ресми түрде басшылықты қабылдады. Фремонт қырық сегіз жаста, шашы ақ, және әдемі деп есептелді. Ол өзінің он бір жылдық топографиялық қызметі үшін "Батыстың жолбасшысы" деген үлкен атаққа ие болды, және оның мақсаты Миссуриден Конфедерация күштерін ығыстыру болатын. Фремонт құл мемлекетінде, көп бөлігі сенімсіз болған жерде, одақ әскерлерінің, жабдықтардың және қару-жарақтың шектеулі санымен әскер ұйымдастыруға мәжбүр болды. Партизандық соғыс басталып, екі Конфедерация армиясы Спрингфилдті басып алуды және Иллинойс арқылы Каирге шабуыл жасауды жоспарлап отырды. Фремонт Батыс департаментіне басшылық еткен кездегі міндеттері кең ауқымды болды, ресурстары шектеулі еді, ал Миссуридегі сепаратизм дағдарысы бақылаудан шығып кеткендей көрінді. Фремонттың миссиясы – Миссисипи өзені бойымен одақ армиясын ұйымдастыру, жарақтандыру және басқару, сауданы қайта ашу және Конфедерацияның батыс бөлігін бөліп алу еді. Фремонтқа бар болғаны 23 000 адам берілді, олардың үш айлық еріктілік мерзімі аяқталуға жақын еді. Фремонт өзін Калифорниялық байланыстарымен қоршады, олар федералды заңда талап етілген бәсекелестік тендерлерсіз әскери келісімшарттарды алу арқылы үлкен пайдаға қол жеткізді. Фремонттың майор Жюстус МакКинстри басқарған жабдықтау желісі де парақорлық және пайда табу үшін тексерілді. Фремонттың өмірбаяншысы Невинс Фремонттың көптеген қиындықтарының себебі жаңадан құрылған Батыс департаментінің ұйымдаспағаны, соғыс материалдарының және оқытылған сарбаздардың болмауы болғанын, ал Линкольннің бірінші тағайындалған хатшысы Саймон Кэмеронның кезінде Соғыс департаментінде ысырапшылық пен жемқорлық кең таралғанын атап көрсетті.

Конфедерацияның Спрингфилдті басып алуы

Мамыр айының басында қатал, импульсивті тұрақты әскер капитаны Натаниел Лион, ресми емес билік құқығын пайдалана отырып, Миссури штатының заңды милиция жасағын тұтқындаған әскерлерге жетекшілік етті. Олар Сент-Луис маңындағы лагерьде орналасқан еді; тұтқындау кезінде бейбіт азаматтар қаза болды. Фремонттың командалық міндетін қабылдағаннан кейін басты назарында болғаны – Миссисипи өзеніндегі одақтың бақылауындағы Қайыр қаласын қорғау болды, ол одақ армиясының батыс майданындағы қауіпсіздігі үшін маңызды еді. Конфедерация шабуылына қарсы қорғануға жеткілікті әскер болмады. Фремонт жеңіліске ұшырағаны және Лионның қазасына байланысты қатты сынға ілікті, өйткені ол Лионның Спрингфилдтен оңтүстікке қарай 10 шақырым жердегі әскерлеріне көмектесудің орнына, Қайырды күшейту үшін әскер жіберді.

Конфедерация қауіп-қатына қарсы әрекет

Конфедерация мен штаттық әскерлердің қатеріне қолдан келгенше жауап беріп, Фремонт ерікті әскерлерді шақырып жинады, ашық саудада қару-жарақ және жабдық сатып алды, ал әйелі Джессиді Вашингтонға, АҚШ-қа жіберді, ол президент Линкольнге қосымша күштер беру үшін лобби жасады. Бастапқыда Фремонт Джон Поупты тағайындауды жоспарлаған, бірақ майор Маккинстридің ұсынысымен, ол жайлы генерал Улисс С. Грантпен әңгімелесті. Грант бұрынғы армияда "қарсыласып, мас" репутациясына ие болған, бірақ Фремонт Грантты өз ойынша, тәуелсіз бағалады. Фремонт Гранттың "өзін мақтауға құштар емес, жанкештілікпен, темірдей ерік-жігерге ие" деген қорытындыға келді. Прайс шегіне бастағанда, Фремонт белсендірек болып, шабуылға көшті. Фремонт Батыстағы жеңістің кілті – Миссисипи өзенін Одақ күштерінің бақылауына алу екенін түсінді. Фремонт Миссисипи өзенінің бағытын бақылау үшін Конфедерация генералы Леонидас Полкпен тікелей кездесуге шешім қабылдады. Фремонттың келісімімен Грант Полк Кентуккидің бейтараптығын бұзып, Колумбас қаласын басып алғаннан кейін, бір оқ атпай-ақ Кентуккидегі Падука қаласын жаулап алды. Соның нәтижесінде Кентукки заң шығарушы жиналысы Одақта қалу үшін дауыс берді.

Спрингфилд қайтадан қолға алынды

Жоғары қолға қайта оралып, Уилсон сағасы шайқасындағы және Лексингтонды басып алудағы одақтың шығындарын өтеуге тырысқан Фремонт және шамамен 40,000 әскер Спрингфилдті қайтару үшін жорыққа шықты. 1861 жылдың 25 қазанында майор Чарльз Загоньи басқаратын Фремонт әскерлері Спрингфилдтің бірінші шайқасында жеңіске жетті. Бұл 1861 жылғы Батыстағы одақтың алғашқы және жалғыз жеңісі болды. 1 қарашада Фремонт Грантқа Миссуриден Конфедерация генералы Прайсты ығыстыру мақсатында Колумбтың қарсы жағындағы өзен арқылы орналасқан Белмонтқа қарсы демонстрация жасауды бұйырды. Грант бұрын Колумбқа шабуыл жасауға рұқсат сұраған еді, бірақ Фремонт Гранттың бастамасын қабылдамады.

Еріктілік жарлығы туралы дау

Фремонт шешімді әрекет жасау үшін күшейтілген қысымға ұшырады, себебі Конфедерация Миссуридің жартысын бақылап алған, Прайс пен МакКаллок басқаратын Конфедерация әскерлері соққы беруге дайын тұрды, ал көтерілісшілер апаттар тудырып, пойызды бұзды, телеграф желілерін кесті, көпірлерді өртеді, шаруа қожалықтарына шабуыл жасады және Одақтың бекеттеріне шабуылдады. Күшті құл иеленуші округтердегі Конфедерацияға деген симпатияны азайту немесе жою қажеттігі туды. Конфедерацияның соғысы мыңдаған Одаққа адал азаматтардың Иллинойс, Айова және Канзасқа мүсіркеусіз жағдайда қашуына себеп болды. Оның лагеріндегі радикалдар мен әйелі Джесси Фремонтты Конфедерацияның белгілі жақтастарының құлдарын босатуға шақырды. Олар бұл адамдар көтерілісшілер екенін және енді Конституциямен қорғалмайтындығын, сондай-ақ көтерілісшілердің мүлігін, оның ішінде құлдарын тәркілеу заңды екенін айтты. 1861 жылдың 30 тамызында таңертең Фремонт президент Линкольнге хабарламастан Миссури штатында әскери жағдай режимін жариялады. Жарлықта қарулы күшпен қарсы шыққан азаматтардың әскери сотқа беріліп, өлім жазасына кесілетіні, сепаратистерге көмектескендердің мүлігі тәркіленетіні және барлық көтерілісшілердің құлдары дереу босатылатыны жазылған. Осы соңғы тармақ көп алаңдаушылық тудырды. Кентукки әлі де "бейтарап" болды, ал ондағы Одаққа адал азаматтар Фремонттың әрекеті ондағы пікірді сепаратизмге қарай бұрады деп қорқады. Луисвиллдегі бір топ президент Авраам Линкольннің досы Джошуа Спидке Линкольнге: «Эмансипацияны жоққа шығару үшін уақыт жоқ, әйтпесе Кентукки құлайды» деуге шақырды. Линкольн Фремонттың босату бұйрығы Миссуриді (және басқа да шекаралық штаттарды) сепаратизмге итереді деп қорқып, Фремонттан бұйрықты қайта қарауды сұрады. Фремонт бұдан бас тартып, өз ісіне қолдау көрсету үшін әйелін жіберді. Президент Линкольн Джессиге Фремонттың «негрлерді соғысқа араластырмауы керек» екенін айтты. Фремонт мойынсұнбағандықтан Линкольн 11 қыркүйекте жариялаудың эмансипациялық бөлігін ресми түрде жойды. Фремонттың құлдырауға қарсы одақтастары осы үшін Линкольнге шабуыл жасап, жағдайды нашарлатты. Осы уақытта Соғыс министрлігі Фремонттың Миссуридегі командир ретіндегі қате әрекеттері туралы есеп дайындады. Оған Франк Блэрді қамау да кірді, бұл Фремонттың 1856 жылы президенттікке кандидаттыққа қолдау көрсеткен Блэр отбасымен арадағы одағын аяқтады. Соңында Линкольн Фремонттың кетуі керек деп шешті. Ол Фремонтты Батыс департаментінің басшылығынан алып тастау туралы бұйрық шығарды, оны Линкольннің досы Леонард Свет 2 қарашада жеке қолға берді. Линкольннің әрекеттері Солтүстіктегі радикалды республикашылдардың арасында, тіпті сенатор Орвилл Браунинг сияқты ескі достарынан да наразылық тудырды. Линкольн кейінірек жеке түрде Фремонтқа деген симпатиясын білдірді, кейбір салалардағы алғашқы реформаторлар көбінесе шектен шығып, сәтсіздікке ұшырайтынын атап өтті, бірақ Фремонт өкілеттігін асып, Одақтың мүддесіне қауіп төндіргенін мәлімдеді.

Frémont came under increasing pressure for decisive action, as Confederates controlled half of Missouri, Confederate troops under Price and McCulloch remained ready to strike, and rebel guerillas were wreaking havoc, wrecking trains, cutting telegraph lines, burning bridges, raiding farms, and attacking Union posts. Confederate sympathies in stronger slave holding counties needed to be reduced or broken up. Confederate warfare was causing thousands of Union loyalists to take refuge, destitute, in Illinois, Iowa, and Kansas. Radicals in his camp and his wife Jessie urged Frémont to free the slaves of known Confederate supporters. They argued that these men were in rebellion and no longer protected by the Constitution, and it was legal to confiscate rebel property, including their slaves. So, on the morning of August 30, 1861, at dawn, Frémont, without notifying President Lincoln, issued a proclamation putting Missouri under martial law. The edict declared that civilians taken in arms against would be subject to court martial and execution, that the property of those who aided secessionists would be confiscated, and that the slaves of all rebels were immediately emancipated. This last clause caused much concern. Kentucky was still "neutral", and Unionists there feared Frémont's action would sway opinion there toward secession. One group in Louisville implored President Abraham Lincoln's friend Joshua Speed to tell Lincoln:

[T]here is not a day to lose in disavowing emancipation or Kentucky is gone over the mill dam. Lincoln, fearing that Frémont's emancipation order would tip Missouri (and other Border states) to secession, asked Frémont to revise the order. Frémont refused to do so, and sent his wife to plead his case. President Lincoln told Jessie that Frémont "should never have dragged the Negro into the war". When Frémont remained obdurate, Lincoln publicly revoked the emancipation clause of the proclamation on 11 September. Frémont's abolitionist allies attacked Lincoln for this, creating more bad feeling. Meanwhile, the War Department compiled a report on Frémont's misconduct as commander in Missouri. This included the arrest of Frank Blair, which ended Frémont's alliance with the Blair family, who had backed him for the presidential nomination in 1856. Finally Lincoln decided Frémont had to go. He issued an order removing Frémont from command of the Western Department, which was hand delivered to him by Lincoln's friend Leonard Swett on 2 November. Lincoln's actions prompted much hostility among Radical Republicans throughout the North, even from old friends like Senator Orville Browning. Lincoln himself later privately stated his sympathy for Frémont, noting that the first reformer in some area often overreaches and fails, but he continued to insist that Frémont had exceeded his authority and endangered the Union cause.

Таулық департаменттер (1862)

Линкольн оны қызметтен босатқаннан кейін Фремонт Спрингфилдтен шығып, Сент-Луиске қайтып келді. Сырттай Фремонт міндеттерден арылғанына қуанғандай болды, бірақ іштей Фремонт республикашылардың тиімсіз соғыс жүргізді деп ойлап, қатты ашуланды. Ол Блэрлердің қасты ниетпен әрекет етіп, Линкольннің өзіне негізсіз айып тағып жұмыстан шығаруына себепкер болды деп сенді. Әрі қарай, қорлаулар жалғасты, Фремонттың Загоньи гвардиясы жалақысыз әскерден шығарылды, ал ол жасасқан барлық келісімшарттары Вашингтонның бекітуімен тоқтатылды. Біраз уақыттан соң, Фремонттың қолдаушылары мен радикалдар арасында оны қайтадан әскерге қолбасшы етіп тағайындау үшін қысым күшейді. 1862 жылдың наурыз айында Линкольн Фремонтты Батыс Вирджинияның, Шығыс Теннессидің және Шығыс Кентуккидің бір бөлігіне жауапты Таулық бөлімшесінің басшылығына тағайындады, бірақ ол «Жолбасшыға» деген сенімін толығымен жоғалтқан еді.

Крос-Кейз және Порт-Республика шайқастары

Фремонт және оның әскері, сондай-ақ Натаниел П. Банкс және Ирвин Макдауэлл деген екі генерал, олардың әскерлері Шенандоа аңғары мен Вашингтон қаласын қорғауға жауапты болды. Осы әскерлерді бір қолбасшылыққа біріктірудің орнына, Линкольн мен Стэнтон олардың қимылдарына тым көп араласты. Конфедерация генералы Стоунволл Джексон осы бөлінген басқаруды пайдаланып, әрбір одақтық армияға жүйелі түрде шабуыл жасады, Вашингтонда үрей туғызып, көптеген олжа мен мыңдаған тұтқын алды. 1862 жылдың маусым айының басында Фремонт Стоунволл Джексонды сегіз күн бойы қуды, соңында Крос-Кейс шайқасында Ричард С. Ивелл басқарған Джексон күшінің бір бөлігімен кездесті. Фремонт 10 500 одақтық әскерге, ал Ивелл шамамен 5 000 конфедерациялық әскерге қолбасшылық етті. Фремонт Харрисонбург арқылы солтүстік-батыстан Долиналық жолмен Крос-Кейске қарай жылжыды, ал одақтық бригада генералы Джеймс Шилдс солтүстік-шығыстан Джексон күштерін қоршауға тырысты. Джексонның батыс фланкінің қорғаушысы болған Ивелл берік қорғаныс позицияларын құрды. 1862 жылдың 8 маусымында сағат 10:00-де Фремонттың неміс иммигранттарынан құралған жаяу әскері Конфедерация шебіне шабуыл жасап, Крос-Кейс шайқасын басталды және конфедераттардың қарсы шабуылын баяулатты. 15-ші Алабама жұмылдырылған әскері Фремонттың шабуылын жарты сағатқа тоқтатты, содан кейін алыстан артиллериялық қақтығыс болды. Конфедерация әскерлері 44-ші Вирджиния полкімен күшейтіліп, бірнеше одақтық шабуылдарды тойтарды. Фремонт ірі шабуылға көшті, бірақ конфедераттар неміс одақтық әскерлері жақынға келгенше отын ашты, одақтық шабуылды күшпен кері қайтарды. Фремонт екінші шабуылдан бас тартып, шегінді, ал конфедераттар бұрын одақтық армия басып алған аумақты иеленді. Фремонт әскерінің алдындағы ұстау бригадасымен Ивеллдің әскері Джексонның бұйрығымен Порт-Республикаға шегінді. Келесі күні Порт-Республика шайқасында Фремонт артиллерияны қолданып Джексонның артқы фланкіне шабуыл жасады, бірақ ірі шабуылға көшпеді. Осы күні түстен кейін Джексон өзінің әскерін Браунның саңырауына, Фремонттың артиллериясының жете алмайтын жерге жылжытты. Джексон және оның әскері Шенноа аңғарынан шығып, Ричмондтағы Роберт Лиге қосылды. Линкольн Шилдс пен Фремонтқа Шенноа аңғарынан кетуге бұйрық берді. Фремонтты Стресбургте Макдауэллмен байланысқа кешіккені үшін және Джексон әскерінің қашуына мүмкіндік бергені үшін сынады.

Frémont and his army and two other generals, Nathaniel P. Banks and Irvin McDowell, and their respective armies, were in charge of protecting the Shenandoah Valley and Washington D. C. Rather than having these armies under one command, Lincoln and Stanton micromanaged their movements. Confederate General Stonewall Jackson took advantage of this divided command and systematically attacked each Union Army, putting fear in Washington, D. C., taking spoils and thousands of prisoners. Early in June 1862 Frémont pursued the Confederate General Stonewall Jackson for eight days, finally engaging part of Jackson's force, led by Richard S. Ewell, at Battle of Cross Keys. Frémont commanded 10,500 Union troops while Ewell commanded about 5,000 Confederate troops. Frémont had moved down the Valley Pike from the northwest through Harrisonburg to Cross Keys, while Union Brigadier General James Shields closed in from the northeast, hoping to entrap Jackson's forces. Ewell who was in charge of defending Jackson's western flank established strong defensive positions. On June 8, 1862, at 10:00 am Frémont's infantry, composed of German immigrants, advanced on the Confederate line opening the Battle of Cross Keys and slowly pushed back the Confederate advance. The 15th Alabama Infantry held off Frémont's attack for a half hour, followed by a long range artillery duel. The Confederates, reinforced by the 44th Virginia regiment, beat back several Union assaults. Frémont launched a major attack, but the Confederates held their fire until the German Union soldiers were up close, releasing a devastating volley that repelled the Union assault. Frémont withdrew, declining to launch a second assault, and the Confederates gained the territory previously occupied by the Union Army. Fronting Frémont's Army by a holding brigade, Ewell's men, on order's from Jackson, retreated to Port Republic. At the Battle of Port Republic the following day, Frémont attacked Jackson's rear flank using artillery, but did not launch a major assault. By that afternoon Jackson put his army in motion to Brown's Gap beyond the reach of Frémont's artillery. Jackson and his army managed to slip out of the Shenandoah Valley and rejoin Robert E. Lee in Richmond. Lincoln ordered Shields and Frémont to withdraw from the Shenandoah Valley. Frémont was criticized for being late in linking up with McDowell at Strasburg and allowing Jackson's army to escape.

Вирджиния армиясы, Нью-Йорк және отставка (18621864)

Вирджиния армиясы 1862 жылғы 26 маусымда, Джон Поуптың басқаруымен генерал Фремонттың корпусын қосу мақсатында құрылғанда, Фремонт Поуптан жоғары дәрежеде екендігіне және жеке себептерге байланысты қызмет етуден бас тартты. Ол Нью-Йорк қаласына барып, соғыс аяқталғанға дейін сонда тұрды, жаңа тапсырма күтті, бірақ ешқандай тапсырма келмеді. 1863 жылы Нью-Йорк штатының Паукипси қаласындағы афроамерикандықтар "Фремонт легионы" деп аталатын, барлығы қара нәсілді 10 000 адамнан тұратын әскер құруға тырысты. Бұл әскерге генерал Джон С. Фремонт басшылық ететін болды, ол көптеген афроамерикандықтар үшін 1861 жылғы тамызда Миссуриде құлдарды бір жақты тәртіппен босату туралы бұйрық шығарғандықтан батыр болып саналды. Бірақ, Фремонт легионының жобасы іске аспады. Одақ армиясының күш-жігеріне одан әрі үлес қоса алмайтынын түсінген Фремонт 1864 жылғы маусымда лауазымынан кетті.

Радикалдық демократия партиясының президенттікке үміткері (1864)

1860 жылы республикашылар президенттікке Абрахам Линкольнді ұсынды, ол президенттікке жеңіп, 1864 жылы қайта сайлануға түсті. Радикалды республикашылар, құлдықты жоюды қатаң түрде талап еткен топ, Линкольннің құлдық және соғыстан кейінгі оңтүстік штаттарымен келісу мәселелеріндегі ұстанымына наразы болды. Бұл радикалдар Линкольннің 1861 жылы Сент-Луистегі азат ету жарлығына байланысты Фремонтты қызметтен босатуына қатты ренжіді. 1864 жылдың 31 мамырында қысқа ғұмырлы Радикалдық демократия партиясы Кливлендте Фремонтты (51 жаста) президенттікке ұсынды. Фремонтқа радикалды республикашылар, Батыс Германиядан келген иммигранттар және соғыс демократтары қолдау көрсетті. Бұл республикашылар партиясының екіге бөлінуіне әкелді: Фремонтты ұсынған Линкольнға қарсы радикалды республикашылар және Линкольнға қолдау білдірген республикашылар. 1862 жылдың 22 қыркүйегінде Линкольн 1863 жылдың 1 қаңтарынан бастап Конфедерацияға қарсы күресіп жатқан оңтүстік штаттарындағы құлдарды "мәңгілікке" босататын Азат ету жарияласын жариялады. Фремонт 1864 жылдың 22 қыркүйегінде сайлаудан бас тартты; келесі күні, бұрын келісілген шарт бойынша Линкольн өзінің кабинетінен консервативті Монтгомери Блэрді қызметтен шеттетуге мәжбүр болды.

Ранчо Покахо

1864 жылы Фремонттар қазіргі Нью-Йорк штатының Слиппи-Холлоу қаласында газет баспагері Джеймс Уотсон Уэббтен поместье-ранчо сатып алды. Олар оны үнді тілінен алынған Покахо деген атпен атады. Джесси үшін бұл Джон саясаттан кеткеннен кейін ауылдағы шаттық пен тыныштықты қайта баю мүмкіндігі болды. Үй, қазір Слиппи-Холлоудағы Покахоу-драйвтың 7 нөмірінде орналасқан, жекеменшік тұрғын үй болып табылады.

Кейінгі өмір, Аризонаның аумақтық губернаторы және өлімі

1866 жылы ақпанда Миссури штаты Тынық мұхиты теміржолын иеленді, себебі компания пайыз төлеуден бас тартқан болатын. 1866 жылы маусымда штат компанияны Фремонтқа жеке сату арқылы өткізді. Ол өзінің активтерін тамыз айында Оңтүстік-Батыс Тынық мұхит теміржолы ретінде қайта ұйымдастырды, бірақ бір жылдан аспаған соң (1867 жылғы маусымда) Фремонт сатып алу бағасының екінші бөлігін төлей алмағандықтан теміржол қайтадан штатқа қайтарылды. 1873 жылғы паника, теміржол саласындағы артық инвестициялар салдарынан туды, ал одан кейінгі экономикалық депрессия Фремонттың қалған байлығының көп бөлігін жойды. Қаржылық қиындықтар Фремонттарды 1875 жылы Покахоны сатуға және Нью-Йорк қаласына қайта оралуға мәжбүр етті. Президент Рутерфорд Б. Хейз Фремонтты Аризона территориясының губернаторы етіп тағайындады, ол 1878 жылдан 1881 жылға дейін қызмет етті. Фремонт Аризонада аз уақыт өткізді, одан жеке өз міндеттерін қайта орындауды немесе отставкаға кетуді сұрады; Фремонт отставканы таңдады. Мүсірлікке ұшыраған отбасы әйелі Джессидің жарияланымдардан түскен табысына тәуелді болды. Фремонт зейнетке шыққаннан кейін Стейтен аралында тұрды. 1890 жылғы сәуірде ол генерал-майор қызметіне қайта тағайындалды, содан кейін Армияның зейнеткерлер тізіміне енгізілді, бұл оның қаржылық жағдайын жақсартуға және зейнетақы алуға мүмкіндік беру үшін жасалды. 1890 жылғы 13 шілдеде 77 жасында Фремонт Нью-Йорктегі 49-шы Батыс жиырма бесінші көшедегі үйінде перитониттен қайтыс болды. Оның өлімі күтпеген болды және оның ауруы көпшілікке кеңінен белгілі болған жоқ. Сейсенбі күні, 8 шілдеде, Фремонтты ерекше ыстық жаз күнінің ыстығы шаршатып жіберді. Сәрсенбі күні ол суық тиді және бөлмесіне қамалды. Оның симптомдары перитонитке (іш қуысының инфекциясына) айналып, осының салдарынан қайтыс болды. Өлген кезде Фремонт "Салқын таулардың жолбасшысы" деп танымал болды. Фремонт қайтыс болғаннан кейін, оның әйелі Джесси жылдық 2000 доллар көлемінде Азамат соғысы зейнетақысын алды.

Тарихи беделі

Фремонт жиі дау-дамайға ұшыраса да, ол Америка батысын американдық пионерлердің қоныстануына ашуда, ішінара американдық түпкіліктілерге шабуыл жасау арқылы маңызды рөл атқарды. Оның сенімді есебі, оның ішінде жарияланған карталар, баяндамалар және ғылыми құжаттамалар оның экспедициялары, 1840-шы жылдардың ортасынан бастап, американдық эмигранттарды құрлық арқылы Батысқа бағыттады. Фремонт өзінің заманында "Жол іздеуші" деген атпен танымал болған, ол американдық батыр деп саналған. Көптеген адамдар Фремонттың тұтқындалуы мен Мексика-Америка соғысы кезінде Кернидің әскери сотына жіберілуі әділетсіз деп есептеді. Азамат соғысы кезінде Фремонттың Спрингфилдте конфедераттарға қарсы жеңісі 1861 жылы Батыс департаментіндегі жалғыз сәтті соғыс болды. Алайда, Фремонттың беделі Линкольн оны бағынусыздық үшін қолбасшылықтан босатып жібергеннен кейін зақымдалды. 1862 жылы Тау бөлімінен кеткеннен кейін Фремонттың соғыстағы белсенді қызмет мансабы іс жүзінде аяқталды. Фремонттың 1861 жылы Улисс С. Грантқа жоғарылатуы, Армияның пікіріне қарсы болғанымен, жемісті болды; Грант Одақтың ең ұлы генералы болды. Ол теміржол саласына көп қаржы салды, бірақ 1873 жылғы үрей Фремонттың байлығын жойды, содан кейін оның сыртқы келбеті шаршап, қартайғандай көрінді. Фремонт өзінің алғашқы экспедициясы кезінде Американың Тасты тауларына американдық туды отырғызуымен естеріне түседі, бұл символикалық түрде Батыс Америка Құрама Штаттары үшін деп мәлімдейді. Ботаникалық жазбалары мен оның зерттеулерінде жиналған ақпарат үшін көптеген өсімдіктер Фремонт құрметіне аталады. Фремонттың үлкен мүсіні Колорадо штатының Флоренс қаласына жақын жердегі Пафайндер аймақтық паркіне қойылған. Өзінің естеліктерінде Фремонт Марин және Сан-Франциско округтері арасындағы боғазға "Алтын қақпа" деген сөз тіркесін енгізді. Фремонттың өмірбаянын жазған Аллан Невинс Фремонт туралы екі қызықты жайтты айтты. Біріншісі - "оның өмірінің үздіксіз драмасы; ең қатты дауылдар мен күн сәулесінің жарқырауынан шыққан өмір". Екіншісі Фремонттың драмалық мансабында: "Кейде керемет жетістіктерге жетіп, кейде өте жаман сәтке ұшыраған адам қалайша осылай бола алады?" деген сұрақ қойылды. Невинс Фремонттың психологиялық проблемасы оның "эмоционалды және нашар теңдестірілген" ата-анасынан мұра еткен импульсивтілігі мен жарқырауымен байланысты екенін айтты. Невинс Фремонтті ата-анасы мұра еткен өзін-өзі сенуші, абайсыз және қаһармандық қасиеттерін арттыруға шақырғандығын және оған өзінің құштар рухы мен жылдам ақыл-ойының ең қажетті тәртіпті бермегенін айтты. Фремонттың Батыс командашысы ретінде қызмет етуі туралы Линкольн Фремонттың жеке өзі адал деп ойлады, бірақ оның "кардиналдық қателігі" "өзін оқшаулап, ешкімге көрінуге мүмкіндік бермейді; және ол өзімен айналысатын мәселеде не болып жатқанын білмейді". Көптеген тарихшылар Линкольнмен келіседі. Ребекка Солниттің айтуынша, 28 маусым 1846 жылы Медвежье флаг көтерілісі кезінде Фремонт қолбасшылық еткен Калифорниялық Берриесса мен оның екі немере інісінің Сан-Рафаэль жағалауындағы кісі өлтіруі Калифорнияның мемлекеттік мәртебесіне жетуінің күмәнді жолын көрсетті. Солнит 1856 жылғы президенттік сайлау кезінде Фремонт республикалық кандидат болған кезде және штатты жоғалтқан кезде Калифорнияда Фремонттың танымалдылығы осы оқиғаға байланысты болды деп жазды. Олардың өлтірілуі даусыз болса да, олардың өлімін қоршап тұрған оқиғалар да дау тудырды. Фремонт пен оның адамдары Калифорниялықтардың екі Oso-ны өлтіргеніне кек алған болуы мүмкін. Фремонт де Харо ағайындыларын солдаттар деп қате түсінген болуы мүмкін, ал бір адам кісі өлтірулер ақ Oso-лардың нәсілшілдігін білдірді деп мәлімдейді. Берриесса мен оның екі немере інісі еуропалық американдықтар үшін түпкілікті американдықтар болып саналған болуы мүмкін және Фремонт пен Карсоннан қатал қарым-қатынас алған.

Although Frémont was often caught up in controversy, he played a major role in opening up the American West to settlement by American pioneers, in part by attacks on Native Americans. His reliable accounts, including published maps, narrations, and scientific documentations of his expeditions, guided American emigrants overland into the West starting in the mid 1840s. Frémont, popularly known as The Pathfinder during his times, was considered an American hero. Many people believed that Frémont's arrest and court martial by Kearny during the Mexican–American War were unjustified. During the Civil War, Frémont's victory over the Confederates at Springfield was the only successful Union battle in the Western Department in 1861. Frémont's reputation, however, was damaged after he was relieved of command by Lincoln for insubordination. After leaving the Mountain Department in 1862, Frémont's active service career in the war virtually ended. Frémont's 1861 promotion of Ulysses S. Grant, going against the grain of Army gossip, was fruitful; Grant went on to become the greatest Union general. He invested heavily in the railroad industry, but the Panic of 1873 wiped out Frémont's fortune, and his appearance thereafter looked tired and aging. Frémont is remembered for his planting of the American flag on the Rocky Mountains during his first expedition, symbolically claiming the West for the United States. For his botanical records and information collected on his explorations, many plants are named in honor of Frémont. A large statue/sculpture of Frémont is displayed at Pathfinder Regional Park near Florence, Colorado. In his memoirs, Frémont coined the phrase "Golden Gate" for the strait between Marin County and San Francisco County. Frémont's biographer Allan Nevins said there were two fascinating things about Frémont. The first was the "unfailing drama of his life; a life wrought out of the fiercest tempests and most radiant bursts of sunshine". The second was Frémont's dramatic career asking, "How could the man who sometimes succeeded so dazzlingly at other times fail so abysmally?" Nevins said that Frémont's psychological problem was in part attributed to his inheritance of impulsiveness and brilliancy from his "emotionally and ill balanced" parents. Nevins said Frémont was encouraged by his parents to heighten his inherited self reliant, heedless, and adventuresome traits and that he lacked the discipline his passionate spirit and quick mind most needed. Concerning Frémont's tenure as commander of the West, Lincoln thought Frémont was personally honest, but his "cardinal mistake" was that "he isolates himself, and allows nobody to see him; and by which he does not know what is going on in the very matter he is dealing with." Many historians are in agreement with Lincoln. According to Rebecca Solnit, the celebrated murders of Californios Berryessa and his two nephews on the shores of San Rafael, commanded by Frémont during the Bear Flag Revolt on June 28, 1846, highlighted a dubious path to California's statehood. Solnit wrote that Frémont's unpopularity in California, while Frémont was a Republican candidate during the presidential election of 1856, and losing the state, was in part due to this incident. Although their killings are not disputed, the events surrounding their deaths are in controversy. Frémont and his men may have been taking revenge on the deaths of two Osos by Californios. Frémont may have mistaken the de Haro brothers for soldiers, while one person contends that the murders represented the racism of the white Osos. Berryessa and his two nephews may have been considered Native Americans by European Americans, and received harsher treatment from Frémont and Carson.

Еске алу үшін аталатын орындар мен ұйымдар

Фремонттың құрметіне көптеген жерлер мен басқа да нысандар аталған.

Кітапханалар

Джон С. Фримонт кітапханасының филиалы Лос-Анджелестегі Мелроуз авенюінде. Флоренсия, Колорадодағы Джон С. Фримонт кітапханасы.

Пайдаланылған әдебиеттер

Линкольн: Мақсат пен билік өмірі (2006). Альфред А. Кнопф. Нью-Йорк және Лондон: G. P. Putnam's Sons. Осы еңбектің үш томының PDF нұсқаларын жүктеуге болады. 2-том Иллинойс оқу және ғылыми зерттеулерге цифрлық қол жеткіздірілімі (IDEALS) сайтында 2018 жылдың қыркүйегінде қарастырылды.

Негізгі дереккөздер

Чарльз Вентворт Уфэм, Джон Чарльз Фримонттың өмірі, зерттеулері және қоғамдық қызметтері (Тикнор және Филдс, Бостон, 1856). Хорас Грили, Полковник Фримонттың өмірі (Грили мен М'Элрат, Нью-Йорк, 1856). Бұл 32 беттік кітапшаның авторы көрсетілмеген, бірақ оны Грилидің компаниясы басып шығарған. Джон Бигелоу, Джон Чарльз Фримонттың өмірі мен қоғамдық қызметтері туралы естеліктер (Дерби және Джексон, Нью-Йорк, 1856). Сэмюэл М. Смукер, Полковник Джон Чарльз Фримонттың өмірі және Канзаста, Небраскада, Орегонда және Калифорниядағы зерттеулер мен оқиғалары: Сэмюэл М. Смукердің естеліктері, А. М. (Миллер, Орттон және Муллиган, Нью-Йорк және Оберн, 1856). Harper's Weekly саяси карикатурасы, "Джон С. -дің мәселесі осы"; Фримонттың 1864 жылы Линкольннің қайта сайлануына қарсы ұсынысы. Дэвид Х. Миллер және Марк Дж. Стегмайер, Джеймс Ф. Миллиган: Фримонттың бесінші экспедициясының күнделігі, 1853–1854; Құрлықта және теңіздегі оқиғалы өмірі, Артур Х. Кларк компаниясы, 1988. 300 бет.