Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ сенаторы Луизиана штатынан және Францияға елші (1766–1835)
U. S. Senator from Louisiana and Minister to France (1766–1835)
Джеймс Браун (11 қыркүйек 1766 – 7 сәуір 1835) – Вирджинияда туған американдық заңгер, плантатор және саясаткер. Ол жаңа құрылған Кентукки штатының мемлекеттік хатшысы қызметін атқарды, содан кейін Луизиана штатынан АҚШ сенаторы және Францияға елші (1823–1829) болып тағайындалды. Зейнетке шығып, Филадельфияда қайтыс болды.
James Brown (September 11, 1766April 7, 1835) was a Virginia born American lawyer, planter and politician who served as a Secretary of State for the new state of Kentucky, and later as U. S. Senator from Louisiana, and Minister to France (1823–1829) before his retirement and death in Philadelphia.
Ерте және отбасылық өмірі
Вирджиния штатының Стаунтон қаласының жанында Джон Браун мен оның әйеліне туған жас Джеймс Браунның Джон және Сэмюэл Браун ағалары, сондай-ақ Мэри мен Элизабет әпкелері болды. Олардың арасында Престон болмады, ал қалғандары одан кейін тірі қалды немесе олардан кейін тірі қалған балалары болды. Оның ағасы Джон Браун Кентукки штатынан АҚШ сенаторы болып сайланды және штат мәртебесін алуға белсенді түрде атсалысты. Оңтүстік элитасымен байланысы жақсы болғандықтан, олар Джон Брекинридж, Джеймс Брекинридж және Фрэнсис Престонның туыстары еді. Джеймс Браун Вирджиния штатының Лексингтон қаласындағы Вашингтон колледжінде (кейін Вашингтон және Ли университеті) және Уильямсбургтегі Уильям мен Мэри колледжінде білім алды. Ол заң оқып, Вирджиния адвокатурасына қабылданды және сол кезде Вирджинияның құрамында болған Франкфорт, Кентуккиде заңгерлік тәжірибесін бастады. Ол революциялық соғыстың ардагері және табысты кәсіпкер полковник Томас Харттың жеті баласының бірі, Энн "Нэнси" Хартқа үйленді. Томас Харт Солтүстік Каролинадан Мэрилендке, содан кейін Лексингтон, Кентуккиге көшкен. Оның әпкесі Лукреция Кентукки штатынан АҚШ сенаторы болған Генри Клэйге тұрмысқа шықты. Оның ағасы Натаниел Г. С. Харт 1812 жылғы соғыста қаза тапты. Олардың балалары тірі қалған жоқ. Джеймс Браун Джеймс Браун Клейдің ағасы, Генри Клей, Джон Моррисон Клейдің атасы, Б. Гратц Браунның шөбересі және Томас Харт Бентонның қайнағасы болды.
Born near Staunton, Virginia, to John Brown and his wife, young James Brown had brothers John and Samuel Brown and sisters Mary and Elizabeth who either survived him or had children who survived him, unlike his brother Preston. His brother John Brown became the U. S. Senator from Kentucky and active in its gaining statehood. Well connected among the southern elite, they were also cousins of John Breckinridge, James Breckinridge and Francis Preston. James Brown attended Washington College (later Washington and Lee University) in Lexington, Virginia, and the College of William & Mary in Williamsburg. James Brown read law, was admitted to the Virginia bar, and commenced practice in Frankfort, Kentucky, then still part of Virginia. He married Ann "Nancy" Hart, one of seven children of Revolutionary War veteran and successful businessman Col. Thomas Hart, who moved from North Carolina to Maryland and finally Lexington, Kentucky. Her sister Lucretia married Henry Clay, who became U. S. Senator from Kentucky. Her brother Nathaniel G. S. Hart died in the War of 1812. They did not have any children who survived them. James Brown was the uncle of James Brown Clay, Henry Clay, Jr., John Morrison Clay, the great uncle of B. Gratz Brown, and the cousin in law of Thomas Hart Benton.
Мансап
Джеймс Браун 1789 жылы үндістерге қарсы жорықта Вирджиния мергендерінің ротасына басшылық етті. 1792 жылы Кентуккидің алғашқы губернаторы Исаак Шелбидің хатшысы болды. 1792 жылдың 5 маусымында Шелби Браунды Мемлекеттік хатшылыққа ұсынды; оны штаттық сенат бекітті және 1796 жылдың 13 қазанына дейін қызмет етті. АҚШ Луизиананы сатып алғаннан кейін көп ұзамай Браун Нью-Орлеанға көшті, онда 1804 жылы Орлеан территориясының хатшысы болып тағайындалды. Ол сол жылдың 1 қазанынан 11 желтоқсанына дейін қызмет етті, содан кейін сол жылы Аумақ үшін АҚШ Бас прокуроры болып тағайындалды. Браун Германия жағалауындағы ең бай плантаторлардың және құл иелерінің бірі болды. Оның кең плантациясы құл еңбегі арқылы қант өндірді. 1811 жылдың қаңтарында Джеймс Браунның плантацияларындағы құлдар (олардың кейбіреулері оның жүрегіндегі інісі Джеймс Хамфриске тиесілі болған) 1811 жылғы Германия жағалауы көтерілісіне қатысты. Олардың бірі – көтерілістің басшыларының бірі болған Африкадан келген Кук есімді батыр. Бұл АҚШ тарихындағы ең ірі құл көтерілісі болды, бірақ ол тез басылды. Көтерілісшілер екі ақ адамды ғана өлтірді, бірақ бір шайқаста, одан кейін жасалған милицияның шұғыл өкімдері мен құл иелерінің соттарынан кейін 95 қара адам қаза тапты. Кейбір адамдар Сент-Домингден, бірнеше жыл бұрын испан Луизианасына ақ француз босқындарымен бірге келген, сондай-ақ Гаити революциясының зорлық-зомбылығы мен мүлікті тартып алуынан қашқан бос түсті адамдар (gens de couleur) да болды. Басқалары Африкадан әкелінген құлдар еді. Браун 1812 жылдың 1 желтоқсанында Демократиялық-Республикалық партиядан АҚШ Сенатына сайланды, бұл Жан Ноэль Дестреханның отставкасынан босаған орынды толтыру үшін жасалды, оның құлдары да басып тасталған көтеріліске қатысқан. Браун 1813 жылдың 5 ақпанынан 1817 жылдың 3 наурызына дейін АҚШ Сенатында қызмет етті. Луизиана заң шығарушы органы оны қайтадан сайлаудан бас тартты, бірақ 1819 жылы ол оңтүстік Джефферсондықтармен келісетін Демократиялық-Республикалық ретінде АҚШ Сенатына қайта сайланды. Миссури дағдарысы кезінде ол Миссисипи өзенінің батысына құлдықты шектеусіз кеңейтуді жақтады. Ол 1819 жылдың 4 наурызынан 1823 жылдың 10 желтоқсанына дейін қызмет етті, содан кейін отставкаға кетті. Өзінің қызметі кезінде Браун Сыртқы қатынастар комитетінің төрағасы болды (XVI Конгресс). Сенаттың келісімімен президент Браунды Франциядағы АҚШ Министрі етіп тағайындады, ол 1823-1829 жылдары қызмет етті. АҚШ-қа оралғаннан кейін Пенсильвания штатының Филадельфия қаласында қоныстанды. Ол Канаданың Онтарио штатындағы Вилберфорс колониясы деп аталатын америкалық еркін қаралардың қонысына көмек көрсету үшін квакерлердің қаражат жинауын қолдауға келісті. Бұл қоныс Цинциннати, Огайодан келген еркін қаралардың бастамасымен құрылды, олар дискриминациялық заңдарға және әсіресе 1829 жылы оларға қарсы болған өте күшті тәртіпсіздікке жауап ретінде Канадаға көшіп келді. Браун 1814 жылы Америка антиквариаттар қоғамының және 1827 жылы Америка философиялық қоғамының мүшесі болып сайланды.
James Brown commanded a company of Virginia sharpshooters in an expedition against the Indians in 1789. He served as secretary to Isaac Shelby, the first governor of Kentucky, in 1792. On June 5, 1792, Shelby nominated Brown as Secretary of State; he was confirmed by the state senate and served until October 13, 1796. Soon after the United States made the Louisiana Purchase, Brown moved to New Orleans, where he was appointed in 1804 as secretary of the Territory of Orleans. He served from October 1 to December 11 of that year, when he was appointed as U. S. Attorney General for the Territory. Brown became one of the wealthiest planters and slave owners on the German Coast. His extensive plantation produced sugar through the use of slave labor. In January 1811, some slaves from James Brown's plantations (some of them jointly owned by his nephew James Humphreys) joined in the 1811 German Coast uprising. One was the African born warrior Kook, who became one of the insurrection's leaders. It was the largest slave rebellion in U. S. history, but was soon suppressed. The insurgents killed only two white men, but between the one battle, subsequent summary executions by militia members, and executions after tribunals of slaveowners, ninety five black men died. Some of the men were from Saint Domingue, brought to Spanish Louisiana several years earlier by white French refugees, as well as by refugee gens de couleur (free people of colour), who fled the violence and expropriations of the Haitian Revolution. Others were slaves imported directly from Africa. Brown was elected as a Democratic Republican to the United States Senate on December 1, 1812, to fill the vacancy caused by the resignation of Jean Noël Destréhan, whose slaves were also involved in the quashed uprising. Brown served in the U. S. Senate from February 5, 1813, until March 3, 1817. The Louisiana legislature refused to reelect him, but in 1819 he was elected again to the U. S. Senate as a Democratic Republican aligned with Southern Jeffersonians. During the Missouri Crisis, he favored the unrestricted expansion of slavery west of the Mississippi River. He served from March 4, 1819, until December 10, 1823, when he resigned. During his tenure, Brown was the chairman, Committee on Foreign Relations (Sixteenth Congress). With the consent of the Senate, the President appointed Brown U. S. Minister to France, and he served 1823–1829. Returning to the U. S., he settled in Philadelphia, Pennsylvania. He agreed to support a Quaker appeal for funds to aid an American free black settlement in Ontario, Canada, known as the Wilberforce Colony. It had been started by free blacks from Cincinnati, Ohio, who emigrated to Canada in reaction to discriminatory laws and especially a highly destructive riot against them in 1829. Brown was elected a member of the American Antiquarian Society in 1814 and the American Philosophical Society in 1827.
Өлім және мұра
Браун әйелі Нэнсиден аман қалды, сондай-ақ 1831 жылы Филадельфиядағы холера эпидемиясынан да аман қалды, бірақ 1835 жылы Филадельфияда қайтыс болды. Сент-Стефан шіркеуіндегі қызметтен кейін ол жақын жердегі Христос шіркеуінің мазарда жерленді. Браун 1808 жылғы Луизиананың алғашқы Азаматтық кодексін жасағандардың бірі ретінде еске алынады, бұл жұмыс Луи Моро Лислет пен Эдвард Ливингстонмен бірлесіп жасалды.
Brown survived his wife Nancy, as well as a Philadelphia cholera outbreak in 1831, but died in Philadelphia in 1835. After a service at its St. Stephen's Church, he was buried in the vault of nearby Christ Church, Philadelphia. Brown is remembered as one of the drafters of the first Louisiana Civil Code of 1808, a work undertaken together with Louis Moreau Lislet and Edward Livingston.