Хьюи Лонг: Луизиана саяхатшысы және «Халықтың королі»

Хьюи Лонг – АҚШ саяхатшысы, Луизиананың губернаторы және сенаторы. Ұлы депрессия кезінде Ф. Рузвельттің «Жаңа мәмілесін» сынаған популист саясаткер.

29 мин оқу

100%

Дереккөз: Huey Long — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Луизианадан шыққан американдық саясаткер Хью Пирс Лонг-младший (30 тамыз 1893 – 10 қыркүйек 1935), «Кингфиш» лақап атымен танымал, 1928 жылдан 1932 жылға дейін Луизиананың 40-шы губернаторы, ал 1932 жылдан 1935 жылы қаза тауып өлтірілгенге дейін АҚШ сенаторы қызметін атқарған американдық саясаткер. Ол Демократиялық партияның солшыл популистік мүшесі болды және Ұлы депрессия кезінде президент Франклин Д. Рузвельт пен оның «Жаңа келісім» саясатын қатты сынап, ұлттық деңгейде танымал болды. Лонг мұны жеткілікті радикалды деп санамады. Луизиананың саяси жетекшісі ретінде ол көптеген қолдаушылар желісіне басшылық етті және көбінесе күш қолдануға баруға дайын болды. Даулы тұлға Лонг кедейлердің қорғаушысы ретінде құрметке ие болды, ал кейбіреулер оны фашистік демагог деп айыптады. Лонг 1893 жылы Луизиананың кедей солтүстік аймағында дүниеге келген. Саяхатшы сатушы болып жұмыс істегеннен кейін және үш колледжге қысқа ғана уақытқа түскен соң, ол Луизиана штатының адвокатурасына қабылданды. Адвокаттық мансабында көбінесе кедей клиенттерді қорғады. Кейін Луизиананың Мемлекеттік Қызмет Комиссиясына сайланды. Комиссар ретінде ол өмір бойы риторикалық шабуылдарының нысаны болған Standard Oil сияқты ірі корпорацияларды сотқа берді. Лонг АҚШ Жоғарғы Сотының алдында сәтті дәлелдеме жасағаннан кейін, Бас судья және бұрынғы президент Уильям Говард Тафт оны «АҚШ Жоғарғы Сотының алдында жұмыс істеген ең дарынды заңгер» деп атады. 1924 жылғы сайлауда жеңіліске ұшырағаннан кейін, Лонг Луизианадағы экономикалық және әлеуметтік теңсіздіктерді пайдаланып, 1928 жылғы губернаторлық сайлауда жеңіске жетті. Қызметке келгеннен кейін, ол әлеуметтік бағдарламаларды кеңейтті, қазіргі заманғы автомобиль жолдары жүйесі және елдегі ең биік Капитолий ғимараты сияқты ірі қоғамдық жобаларды ұйымдастырды, сондай-ақ мақта өндірушілеріне демалыс беру туралы ұсыныс жасады. Саяси маневрлер арқасында Лонг Луизиананың саяси «шеберіне» айналды. 1929 жылы ол билікті теріс пайдаланғаны үшін импичментке ұшырады, бірақ іс Мемлекеттік Сенатта тоқтап қалды. Оның қарсыластары оның саясаты мен әдістері конституцияға қайшы және авторитарлық екенін мәлімдеді. Лонгтың саяси қарсыластары 1935 жылы шағын көтеріліс ұйымдастырды. Лонг 1930 жылы АҚШ Сенатына сайланды, бірақ 1932 жылға дейін орнына отырмады. Ол изоляционист болып қалыптасты, Standard Oil және Уолл-стрит американдық сыртқы саясатты бақылап отырады деп мәлімдеді. Рузвельттің 1932 жылғы сайлау кампаниясын ұйымдастыруға көмектесті, бірақ 1933 жылы одан бас тартып, «Жаңа келісім» саясатын сынады. Оның орнына 1934 жылы «Байлықты бөлісу» жоспарын ұсынды. Экономиканы жандандыру үшін ол үлкен федералдық шығыстарды, байлыққа салық салуды және байлықты қайта бөлуді жақтады. Бұл ұсыныстарға кең қолдау көрсетілді, миллиондаған адамдар жергілікті «Байлықты бөлісу» клубтарына қосылды. 1936 жылы президенттікке үміткер болуға дайын тұрған Лонг 1935 жылы Луизиана штатының Капитолийінде Карл Вайспен өлтірілді. Оның қатысушысы Лонгтың күзетшілері тарапынан дереу атып өлтірілді. Лонгтың қозғалысы әлсірегенімен, Рузвельт оның көптеген ұсыныстарын «Екінші Жаңа келісімде» қабылдады, ал Луизиана саясаты 1960 жылдарға дейін Лонгты қолдайтындар мен қарсыластары арасында бөліністі сақтап келді. Ол әйелі, сенатор Роза Макконнелл Лонг, ұлы, сенатор Рассел Б. Лонг және ағасы, губернатор Эрл Лонг сияқты саяси династияны қалдырды.

American politician from Louisiana

Huey Pierce Long Jr. (August 30, 1893September 10, 1935), nicknamed "The Kingfish", was an American politician who served as the 40th governor of Louisiana from 1928 to 1932 and as a United States senator from 1932 until his assassination in 1935. He was a left wing populist member of the Democratic Party and rose to national prominence during the Great Depression for his vocal criticism of President Franklin D. Roosevelt and his New Deal, which Long deemed insufficiently radical. As the political leader of Louisiana, he commanded wide networks of supporters and often took forceful action. A controversial figure, Long is celebrated as a populist champion of the poor or, conversely, denounced as a fascistic demagogue. Long was born in the impoverished north of Louisiana in 1893. After working as a traveling salesman and briefly attending three colleges, he was admitted to the bar in Louisiana. Following a short career as an attorney, in which he frequently represented poor plaintiffs, Long was elected to the Louisiana Public Service Commission. As Commissioner, he prosecuted large corporations such as Standard Oil, a lifelong target of his rhetorical attacks. After Long successfully argued before the U. S. Supreme Court, Chief Justice and former president William Howard Taft praised him as "the most brilliant lawyer who ever practiced before the United States Supreme Court". After a failed 1924 campaign, Long appealed to the sharp economic and class divisions in Louisiana to win the 1928 gubernatorial election. Once in office, he expanded social programs, organized massive public works projects, such as a modern highway system and the tallest capitol building in the nation, and proposed a cotton holiday. Through political maneuvering, Long became the political boss of Louisiana. He was impeached in 1929 for abuses of power, but the proceedings collapsed in the State Senate. His opponents argued his policies and methods were unconstitutional and authoritarian. At its climax, Long's political opposition organized a minor insurrection in 1935. Long was elected to the U. S. Senate in 1930 but did not assume his seat until 1932. He established himself as an isolationist, arguing that Standard Oil and Wall Street orchestrated American foreign policy. He was instrumental in securing Roosevelt's 1932 nomination but split with him in 1933, becoming a prominent critic of his New Deal. As an alternative, he proposed the Share Our Wealth plan in 1934. To stimulate the economy, he advocated massive federal spending, a wealth tax, and wealth redistribution. These proposals drew widespread support, with millions joining local Share Our Wealth clubs. Poised for a 1936 presidential bid, Long was assassinated by Carl Weiss inside the Louisiana State Capitol in 1935. His assassin was immediately shot and killed by Long's bodyguards. Although Long's movement faded, Roosevelt adopted many of his proposals in the Second New Deal, and Louisiana politics would be organized along anti or pro Long factions until the 1960s. He left behind a political dynasty that included his wife, Senator Rose McConnell Long; his son, Senator Russell B. Long; and his brother, Governor Earl Long, among others.

Балалық шақ

Хьюи Пирс Лонг кіші 1893 жылғы 30 тамызда Виннфилдке жақын жерде, Луизиана штатының солтүстік-орталық бөлігінде, Винн округінің орталығы саналатын шағын қалада дүниеге келді. Лонг өзінің жақтастарына кедей отбасында қарапайым үйde туғанын жиі айтса да, олар «жайлы» шаруа үйінде тұрды және Виннфилдтегі басқалармен салыстырғанда жағдайы жақсы болды. Винн округі кедейлікке тап болған, ал оның тұрғындары, көбінесе Оңтүстік баптистері, Луизиана штатының саяси жүйесінде жиі шетте қалды. Лонг осы халықшылдық көңіл күйді қабылдады. Тоғыз баланың бірі Лонг он бір жасқа дейін үйде оқыды. Мемлекеттік білім беру жүйесінде ол өте жақсы есте сақтау қабілеті бар, тамаша оқушы ретінде танылды және мұғалімдерін жетінші сыныпты өткізіп жіберуге көндірді. Виннфилд орта мектебінде ол достарымен бірге құпия қоғам құрып, өздерінің ерекше екенін көрсету үшін қызыл лента тақты. Лонгтың айтуынша, олардың клубының мақсаты «студенттер орындауы тиіс белгілі бір ережелерді белгілеп, істерді басқару» болды. Мектеп әкімшілігі Лонгтың жасағандарын біліп, оны мектеп ережелерін сақтауға ескертті. Лонг қарсылық көрсетуін жалғастырып, мұғалімдерін және жақында мемлекеттік міндеттеме ретінде енгізілген орта білім берудің төртінші жылының қажеттілігін сынаған жарнамалық парақшаны жазып, таратып, 1910 жылы мектептен қуылды. Лонг директордың жұмыстан босатылуын сұрап өтініш білдіргенімен, ол ешқашан орта мектепке қайта оралмады. Орта мектепті бітірмегендіктен, ол оқуға да қабілетсіз болды. Оның орнына ол Оңтүстік аймағында саяхаттап сатушы болып жұмыс істеді.

Білім беру және неке

1911 жылдың қыркүйегінде Лонг анасының, шын ниетті баптист дінінің жақтасының ықпалымен Оклахома баптистік университетінің семинариясына қатыса бастады. Ағасы Жоржбен бірге тұрған Лонг тек бір семестр оқып, лекцияларға көбінесе қатыспады. Өзін уағыз айтуға жарамсыз деп санағаннан кейін Лонг заңға бет бұрды. Ағасынан жүз доллар қарыз алып (кейін Оклахома-Ситиде рулеткада ұтып алған ақшасын жоғалтып қойды), 1912 жылы Оклахома университетінің құқық мектебінде бір семестр оқыды. Олар екі жарым жылдық таныстықтан кейін 1913 жылдың сәуір айында Мемфис қаласындағы Гейосо қонақүйінде үйленді. Той күні Лонгтің әйелінен 10 доллар қарыз алып, тойды өткізушіге төледі. Олар үйленгеннен кейін көп ұзамай Лонг әйеліне штаттық лауазымға, губернаторлыққа, сенатқа және соңында президенттікке үміткер болу ниетін білдірді. Лонгтардың Роза (1917–2006) есімді қызы және екі ұлы болды: Рассел Б. Лонг (1918–2003), ол АҚШ сенаторы болды, және Палмер Рид Лонг (1921–2010), ол Луизиана штатының Шревпорт қаласында мұнай кәсіпкері болды. Лонг 1914 жылдың күзінде Жаңа Орлеандағы Тулан университетінің құқық мектебіне түсті. Бір жыл бойы заңгерлік емтиханға қажетті пәндерді оқығаннан кейін, ол Луизиана Жоғарғы сотына 1915 жылдың маусымына белгіленген емтиханды ертерек тапсыруға рұқсат сұрап өтініш берді. Ол мамыр айында емтихан тапсырып, сәтті тапсырды және құқық қызметін жүзеге асыруға лицензия алды. Лонгтың сөзіне сүйенсек: "Мен сот залынан шығып, бірден сайлауға түстім".

Заңгерлік мансап (1915-1923)

1915 жылы Лонг Виннфилдте жеке практикасын ашты. Ол кедей талапкерлерді, көбінесе жұмысшылардың өтемақы істерін қорғады. Лонг үйленген және күтіп алуға міндетті баласы болғандықтан Бірінші дүниежүзілік соғыста әскери қызметтен босатылды. Ол заң білімін аяқтау үшін қаржы берген штат сенаторын 1917 жылғы тыңшылық туралы заң бойынша қудалаудан сәтті қорғады, ал кейіннен ол қызмет етпегенін «Мен сол жақтағы ешкімге ашуланбадым» деп түсіндірді. 1918 жылы Лонг 1050 долларға мұнай ұңғымасына инвестиция жасады. Standard Oil компаниясы мұнайды өз құбырларына қабылдаудан бас тартқандықтан Лонгтың инвестициясы жойылды. Осы оқиға Лонгтың Standard Oil компаниясына өмір бойы бойкот жариялауына себеп болды. Сол жылы Лонг Луизиана теміржол комиссиясына үш орынға кандидат болды. Тарихшы Уильям Айви Хэйрдің сөзіне сүйенсек, Лонгтың саяси ұстанымы:

«Оның өмірінің соңына дейін қайталанатын болады: ол қарапайым халықтың жас жауынгері, Уолл-стриттің зұлым алыптарымен және олардың корпорацияларымен күресіп жатыр; Американың байлығының көп бөлігі азаматтардың санаулы қолында шоғырланған, және бұл теңсіздік кедейлерге қарсы құрылған білім беру жүйесімен уақытша жалғасып келеді, сондықтан (оның статистикасына сәйкес) әр мың баланың тек он төртінде ғана жоғары білім ала алады. Бұл кемшіліктерді түзетудің жолы – үлкен бизнестің жемқор жергілікті өкілдерін қызметтен шеттету және олардың орнына [өзі сияқты] халықтың адал өкілдерін сайлау болып табылады». Демократиялық партияның алғашқы сайлауында Лонгтің қарсыласы, қазіргі комиссар Бёрк Бриджес көп дауыс жинады. Ешбір кандидат көпшілік дауысқа ие болмағандықтан, қайта сайлау өтті, оған Лонг Луизиананың солтүстігінде қарқынды науқан жүргізді. Бәйге тартысты болды: Лонг Бёрксті бар болғаны 636 дауыспен жеңді. Сайлау қорытындылары Лонгтың ауылдық аймақтардағы зор қолдауын көрсетсе де, қалалық аймақтарда оның көрсеткіштері нашар болды. Комиссияда Лонг коммуналдық қызметтерді тарифтерді төмендетуге мәжбүр етті, теміржолдарға шағын қалаларға қызмет көрсетуді кеңейтуді бұйрық берді және Standard Oil компаниясынан мексикалық шикі мұнайын импорттауды тоқтатып, Луизиана ұңғымаларынан көбірек мұнай пайдалануды талап етті. 1920 жылғы губернаторлық сайлауда Лонг Джон М. Паркерді қолдады; бүгінде ол Паркердің солтүстік округтерде жеңіске жеткеніне көмектескені үшін мақталады. Паркер сайланғаннан кейін екеуінің арасы суыты. Олардың арадағы шиеленіске негізінен Лонгтың талабы және Паркердің штаттың мұнай құбырларын мемлекеттік коммуналдық қызметтер деп жариялаудан бас тартуы себеп болды, нәтижесінде мыңдаған тұтынушыға артық төленген ақша қайтарылды. Шешімнен кейін бас судья және бұрынғы президент Уильям Говард Тафт Лонгты «сот алдында тәжірибеде болған ең дарынды адвокат» деп атады.

1924 жылғы сайлау

1923 жылы 30 тамызда Лонг Луизиана штатының губернаторы лауазымына кандидат екенін жариялады. Ол штаттың саяси элитасы, "Ескі тұрақтылар" деп аталатын топтың құқығын қорғамайтын ауылдық аймақтарда үгіт жүргізді. 1877 жылы республикашылдар басқарған Қайта құру үкіметі аяқталғаннан бері олар жергілікті шенеуніктермен одақтасып штаттың көп бөлігін бақылап келді. Осының салдарынан Луизиана ең дамымаған штаттардың біріне айналды: онда бар болғаны 300 мильге жуық асфальтталған жол болды және халықтың сауаттылығы ең төменгі көрсеткішті құрады. Күшті үгіт жүргізгеніне қарамастан, Лонг алғашқы сайлауда үшінші орынға ие болып, сайлаудан шығарылды. Бұл Лонгтың өміріндегі жалғыз жеңілген сайлауы болды.

1928 жылғы сайлау

Ол төрт жыл бойы өзінің беделін және саяси ұйымын, әсіресе католиктер көп тұратын оңтүстік қалаларда нығайта түсті. Олардың саясатымен келіспегеніне қарамастан, Лонг 1924 және 1926 жылдары католиктік АҚШ сенаторлары үшін науқан жүргізді. Ол 1927 жылы губернаторлыққа екінші рет үміткерлігін ресми түрде «Әркім патша, бірақ ешкім тәж кимейді» деген ұранмен бастады. Бұл фраза Демократиялық партияның президенттікке үміткері Уильям Дженнингс Брайаннан алынған. Лонг жаңа науқандық тәсілдерді, соның ішінде үн тарататын машиналар мен радио жарнамаларын пайдаланды. Кейде науқан қатыгездікке дейін жетті. 60 жастағы қолданыстағы губернатор Лонгты өтірікші деп атағанда, ол «Рузвельт» қонақ үйінің вестибюлінде кездескен сәтте оны бетінен ұрып жіберді. Демократиялық партияның алғашқы сайлауында Лонг 126 842 дауыс жинады, бұл 43,9 пайызды құрады. Оның үлкен артықшылығы штат тарихындағы ең жоғары көрсеткіш болды, сондықтан ешбір қарсыласы оған қарсы екінші турда шығуға батыл болмады. Демократиялық партияның номинациясын алғаннан кейін, ол жалпы сайлауда 96,1 пайыз дауыспен республикалық үміткерді оңай жеңіп шықты. 35 жасында Лонг Луизиананың губернаторы болып сайланған ең жас адам болды. Он бес мыңға жуық луизианалық Лонгтың инаугурациясына Батон-Ружға сапар шекті. Оның жеңісі қалалық элитаға қарсы халықтың наразылығы ретінде қарастырылды. Журналист Ходдинг Картер оны «Нью-Орлеан деп аталатын Содом мен Гоморраға жасалған фантастикалық кек алу» деп сипаттады. Сол замандағы жазушы Шервуд Андерсон Лонгтың күші «қорқынышты Оңтүстікке – жеңілген, білімсіз, Киелі кітапқа сүйенген ақ Оңтүстікке» байланысты екенін айтты. «Фолкнер кейде оған тиесілі еді. Ол әлі толық төленген жоқ». Штаттың саяси аппаратына бақылауын нығайтқаннан кейін, Лонг 1929 жылы Луизиана штатының заң шығарушы жиналысының сессиясында сайлау алдындағы уәделерін орындау үшін бірнеше заң жобаларын ұсынды. Оның заң жобалары заң шығарушылар, бай азаматтар және БАҚ тарапынан қарсылыққа ұшырады, бірақ Лонг заң жобаларын қабылдау үшін агрессивті тактика қолданды. Ол палатаның және сенаттың отырыс залында немесе палата комитеттерінде алдын ала хабарламай пайда болып, тартыншақ өкілдер мен сенаторларды жинап, қарсыластарын қорқытып-үркітіп, оларды мойынсұндырды. Бірде қарсылас заң шығарушы Лонг Луизиана Конституциясымен таныс емес екенін айтқанда, ол: «Мен қазір мұндағы Конституциямын» деп мәлімдеді. Лонг бекіткен бағдарламалардың бірі – мектеп оқушылары үшін тегін оқулықтар бағдарламасы болды. Лонгтың тегін оқулықтары католиктерді ашуға мәжбүр етті, өйткені олар әдетте балаларын жекеменшік мектептерге жіберетін. Лонг оларға кітаптар мемлекеттік мектепке баратынына қарамастан, барлық балаларға тікелей берілетінін уәде берді. Алайда бұл уәде консервативті конституционалистердің наразылығын тудырды, олар бұл шіркеу мен мемлекеттің бөлінуіне қайшы келеді деп мәлімдеді және Лонгты сотқа берді. Бұл іс АҚШ Жоғарғы Сотына дейін жетті, ол Лонгтың пайдасына шешім шығарды. Нью-Орлеандағы «әдепсіз» құмар ойындары мен жезөкшелікке ашуланған Лонг Ұлттық гвардияны осы орындарға «теріссіз ату» бұйрығымен шабуыл жасауға жіберді. Құмар ойындарына арналған жабдықтар өртеліп, жезөкшелер тұтқындалды, ал 25 000 доллардан астам ақша (1928 жылы шамамен соңғы жылдардағы <есептелген сомаға> тең) мемлекеттік қаражатқа тәркіленді. Жергілікті газеттерде Ұлттық гвардияның жалаңаш әйелдерді күштеп іздестіретін суреттері жарияланды. Қалалық билік әскери күш сұрамаған және әскери жағдай жарияланбаған. Луизиананың бас прокуроры Лонгтың әрекеттерін заңсыз деп айыптады, бірақ Лонг оны: «Одан ешкім пікір сұрамады» деп сөгісті. Көпшіліктің наразылығына қарамастан, Лонг 1887 жылы салынған губернатордың резиденциясын өзінің жеке бақылауымен Мемлекеттік түрмедегі сотталғандардың күшімен бұздырды.

Long spent the intervening four years building his reputation and political organization, particularly in the heavily Catholic urban south. Despite disagreeing with their politics, Long campaigned for Catholic U. S. Senators in 1924 and 1926. He formally launched his second campaign for governor in 1927, using the slogan, "Every man a king, but no one wears a crown", a phrase adopted from Democratic presidential candidate William Jennings Bryan. Long developed novel campaign techniques, including the use of sound trucks and radio commercials. The campaign sometimes descended into brutality. When the 60 year old incumbent governor called Long a liar during a chance encounter in the lobby of the Roosevelt Hotel, Long punched him in the face. In the Democratic primary election, Long polled 126,842 votes: a plurality of 43.9 percent. His margin was the largest in state history, and no opponent chose to face him in a runoff. After earning the Democratic nomination, he easily defeated the Republican nominee in the general election with 96.1 percent of the vote. At age 35, Long was the youngest person ever elected governor of Louisiana. Some fifteen thousand Louisianians traveled to Baton Rouge for Long's inauguration. His victory was seen as a public backlash against the urban establishment; journalist Hodding Carter described it as a "fantastic vengeance upon the Sodom and Gomorrah that was called New Orleans". Long's strength, said the contemporary novelist Sherwood Anderson, relied on "the terrible South the beaten, ignorant, Bible ridden, white South. Faulkner occasionally really touches it. It has yet to be paid for." Once his control over the state's political apparatus was strengthened, Long pushed several bills through the 1929 session of the Louisiana State Legislature to fulfill campaign promises. His bills met opposition from legislators, wealthy citizens, and the media, but Long used aggressive tactics to ensure passage. He would appear unannounced on the floor of both the House and Senate or in House committees, corralling reluctant representatives and state senators and bullying opponents. When an opposing legislator once suggested Long was unfamiliar with the Louisiana Constitution, he declared, "I'm the Constitution around here now." One program Long approved was a free textbook program for schoolchildren. Long's free school books angered Catholics, who usually sent their children to private schools. Long assured them that the books would be granted directly to all children, regardless of whether they attended public school. Yet this assurance was criticized by conservative constitutionalists, who claimed it violated the separation of church and state and sued Long. The case went to the U. S. Supreme Court, which ruled in Long's favor. Irritated by "immoral" gambling dens and brothels in New Orleans, Long sent the National Guard to raid these establishments with orders to "shoot without hesitation". Gambling equipment was burned, prostitutes were arrested, and over $25,000 (25000.0 in 1928 is equivalent to about <calculated amount> in recent years) was confiscated for government funds. Local newspapers ran photos of National Guardsmen forcibly searching nude women. City authorities had not requested military force, and martial law had not been declared. The Louisiana attorney general denounced Long's actions as illegal but Long rebuked him, saying: "Nobody asked him for his opinion." Despite wide disapproval, Long had the Governor's Mansion, built in 1887, razed by convicts from the State Penitentiary under his personal supervision.

Импичмент

1929 жылы Лонг әлеуметтік бағдарламаларын қаржыландыру үшін тазартылған мұнай өндірісіне барреліне 5 цент салық салуды енгізу үшін арнайы заң шығару сессиясын шақырды. Штаттың мұнай иелері бұл заң жобасына қарсы шықты. Лонг радио арқылы сөйлеген сөзінде салықты қолдамаған заң шығарушылардың мұнай компаниялары тарапынан " сатып алынғанын" мәлімдеді. Заң шығарушыларды көндірудің орнына, бұл айыптау олардың көптеген мүшелерін ашуландырды. Жаңадан сайланған заң шығарушылар Сесил Морган мен Ральф Норман Бауэр бастаған қарсыластардың "динамит отряды" Лонгқа қарсы импичмент туралы резолюция енгізді. Олардың 19 тармағындағы айыптаулар, құдайға қарсы сөздерден бастап, кісі өлтіруге ақы төлеуге дейін барды. Қайғыға қалған Лонг сессияны жабуға тырысты. Лонгты қолдайтын спикер Джон Б. Фурнет отырысты жабу үшін дауыс беруге шақырды. Көптеген депутаттар отырысты жабуға қарсы болғанымен, электрондық дауыс беру тақтасы 68 дауыс "иә" және 13 дауыс "жоқ" деп көрсетті. Бұл жағдайды уландырды; Лонгқа қарсы депутаттар дауыс беру машинасының бұрмаланғанын айқайлай бастады. Кейбіреулері спикер орындығына жаңа дауыс беруді талап ету үшін жүгірді, бірақ Лонгты қолдайтын әріптестерінен қарсылыққа тап болды, нәтижесінде кейін "Қанды дүйсенбі" деп аталған төбелес орын алды. Төбелесте заң шығарушылар сия қаптарын лақтырып, басқаларын мыс түйреуіштермен шабуылдады, ал Лонгтың інісі Эрл бір заң шығарушының мойнын тістеді. Төбелес аяқталғаннан кейін заң шығарушылар отырысты жалғастыруға және импичмент процесін жүргізуге дауыс берді. Палатадағы сот процесінде ондаған куәгерлер тергелді, соның ішінде Лонгпен "қызғылықты" болғанын мәлімдеген хула бишісі де болды. Лонг штат тарихында, қайта құру кезеңіндегі республикашылдар Генри Клей Уормот пен Уильям Питт Келлогтан кейін, үшінші Луизиана губернаторы болды. Ол Батон-Руж қаласында өткен жаппай митингте өз ісін қорғап, импичменттің Standard Oil компаниясының өз бағдарламаларын құлатпақ болған амалы екенін мәлімдеді. Сәтсіз аяқталған импичменттен кейін Лонг өзінің қарсыластарына қатыгездікпен қарады. Ол олардың туыстарын мемлекеттік қызметтен босатып, сайлауда олардың қарсыластарын қолдады. Лонг өзінің мақсатына жету үшін заңға сыймас шаралар қажет екенін түсінді: "Бұрын мен істерді орындау үшін 'өтінемін' деп айтуға тырыстым. Енді мен оларды жолымнан шығарып, динамитпен жоямын". Өлім туралы қорқытулар алғаннан кейін ол өзін күзетшілермен қоршады. Енді "жалған" баспасөзді қатаң сынаған Лонг 1930 жылдың наурыз айында өзінің газетін – "Луизиана Прогресс" газетін шығарды. Газет өте танымал болды және полиция қызметкерлері, жол жөндеушілер және мемлекеттік жүк көліктерінің жүргізушілері тарапынан кеңінен таратылды.

In 1929, Long called a special legislative session to enact a five cent per barrel tax on refined oil production to fund his social programs. The state's oil interests opposed the bill. Long declared in a radio address that any legislator who refused to support the tax had been "bought" by oil companies. Instead of persuading the legislature, the accusation infuriated many of its members. The "dynamite squad", a caucus of opponents led by freshman lawmakers Cecil Morgan and Ralph Norman Bauer, introduced an impeachment resolution against Long. Nineteen charges were listed, ranging from blasphemy to subornation of murder. Concerned, Long tried to close the session. Pro Long Speaker John B. Fournet called for a vote to adjourn. Despite most representatives opposing adjournment, the electronic voting board tallied 68 ayes and 13 nays. This sparked confusion; anti Long representatives began chanting that the voting machine had been rigged. Some ran for the speaker's chair to call for a new vote but met resistance from their pro Long colleagues, sparking a brawl later known as "Bloody Monday". In the scuffle, legislators threw inkwells, allegedly attacked others with brass knuckles, and Long's brother Earl bit a legislator's neck. Following the fight, the legislature voted to remain in session and proceed with impeachment. Proceedings in the house took place with dozens of witnesses, including a hula dancer who claimed that Long had been "frisky" with her. Long was the third Louisiana governor charged in the state's history, following Reconstruction Republicans Henry Clay Warmoth and William Pitt Kellogg. He took his case to the people with a mass meeting in Baton Rouge, where he alleged that impeachment was a ploy by Standard Oil to thwart his programs. Following the failed impeachment attempt, Long treated his opponents ruthlessly. He fired their relatives from state jobs and supported their challengers in elections. Long concluded that extra legal means would be needed to accomplish his goals: "I used to try to get things done by saying 'please.' Now I dynamite 'em out of my path." Receiving death threats, he surrounded himself with bodyguards. Now a resolute critic of the "lying" press, Long established his own newspaper in March 1930: the Louisiana Progress. The paper was extremely popular, widely distributed by policemen, highway workers, and government truckers.

Сенат сайлауына қатысу

Импичмент басталғаннан кейін көп ұзамай, Лонг, енді "Кингфиш" деген лақап атымен танылған, Амос 'н' Энди кейіпкерінен кейін 1930 жылғы Демократиялық партияның алғашқы сайлауында АҚШ Сенатына үміткерлігін жариялады. Ол өзінің сайлау науқанын референдум ретінде ұсынды. Егер ол жеңіске жетсе, халықтың бағдарламаларын қолдайтыны, заң шығарушы органның қарсылығына қарағанда, деп есептеді. Егер жеңіліп қалса, отставкаға кететініне уәде берді. 72 жастағы Рансделл Лонг алты жасынан бері АҚШ Конгресінде қызмет етіп келген. Рансделлді мемлекеттік құрылым қолдады, штаттағы 18 күнделікті газет оны жақтады. Жеке шабуылдар жасамайтынына уәде бергенімен, Лонг Рансделлдің жасын сынап, оны "Ескі қауырсын шаң" деп атады. Науқан қызып, "Нью-Йорк Таймс" оны "күлкілі де, көңіл көншітпейтін де" деп сипаттады. Лонгтың сыншысы Сэм Ирби, Лонгтың жас жеке хатшысы Элис Ли Грожанның ағасы болды, оны Мемлекеттік хатшы қызметіне тағайындаған еді. Олардың арасындағы қарым-қатынас туралы әңгімелер тарады. Нью-Орлеан қаласының мэрі оны "Луизиана тарихындағы ең ауыр қылмыс" деп атады. Лонгқа қарсы сайлауда алаяқтық жасалғаны туралы айыптаулар болды; дауыс беру тізімінде адамдардың әліпби бойынша дауыс бергені көрінді, тізімде Чарли Чаплин, Джек Демпси және Бейб Рут сияқты танымал адамдар да болды. 1931 жылдың қазан айында Сир Лонгтың Миссисипиде екенін біліп, өзін штаттың заңды губернаторы деп жариялады. Жауап ретінде Лонг Ұлттық гвардия әскерлерін Капитолийді қоршауға жіберіп, Сирдің "төңкерісін" тоқтатуға тырысты және Луизиана Жоғарғы сотына жүгінді.

Сенатор болып сайланған

Енді губернатор және сенатор болып сайланған Лонг, жаңа күшпен заңнамалық күн тәртібін аяқтау үшін қайта оралды. Ол заң шығарушы органды басқарудағы қатаң тәжірибесін жалғастырды – ол заң шығарушыларды өз жоспарларын қабылдауға мәжбүрлеу үшін спикердің трибунасының тікелей астында тұрып, оларға қысым көрсетті. Лонг өзіне адал кандидаттарды қолдады және басқаларын жақсылықпен ынталандырды; ол көбінесе өз заң шығарушыларын "ақша алатын ең жақсы заңгерлер тобы" деп әжуалады. Лонг ағасы Earl-ге жергілікті саясаткерлерге қамқорлық тағайындамаларын бөлуді және адалдық үшін бизнесмендермен мемлекеттік келісімшарттарға қол қоюды тапсырды. Лонг өзінің одақтастарын маңызды мемлекеттік лауазымдарға тағайындады, мысалы Роберт Маэстриге Табиғатты қорғау комиссары лауазымын берді және Оскар К. Алленді Луизиана тас жол комиссиясының төрағасы етіп тағайындады. Маэстри Лонгтың сайлау қорына өнеркәсіптік үлестердің орнына энергия компанияларын реттеуді қасақана елемейтін болды, ал Аллен Earl-ден қандай құрылыс және жабдықтау компанияларымен жол жұмыстарына келісімшарт жасау керектігі туралы нұсқаулар алды. Осы тактикадан алаңдаған Лонгтың қарсыластары оның штаттың дерлік диктаторына айналғанын айыптады. Ұлы депрессия кезінде мақта бағасының төмендеуіне байланысты, Лонг 1932 жылы мақта өндіруші штаттардың "мақта демалысын" жариялауын ұсынды, бұл бүкіл жылға мақта өндірісін тоқтатуды білдірді. Ол бұл демалысты халықаралық деңгейде енгізуді де ұсынды, бұл ұсынысты Мысыр сияқты бірнеше елдер қолдады. 1931 жылы Лонг Нью-Орлеандағы мақта конференциясын өткізді, онда барлық ірі мақта өндіруші штаттардың делегаттары қатысты. Делегаттар Лонгтың ұсынысын заңға айналдыруға келісті, бірақ бұл заң АҚШ мақтасының үштен екі бөлігін өндіретін штаттар осындай заңдарды қабылдағанға дейін күшіне енбейді деген шарт қойылды. Ұсынысты жасаған Луизиана штаты заңды бірауыздан қабылдады. АҚШ-тың ең ірі мақта өндірушісі Техастағы консервативті саясаткерлер бұл шараны қабылдаған жоқ, нәтижесінде демалыс қозғалысы күйреп кетті. Дәстүрлі саясаткерлер мұндай жеңілістен қиын жағдайға түсер еді, бірақ Лонг ұлттық деңгейде танымал болды және кедейлердің қорғаушысы ретінде беделін нығайтты. Сенатор Картер Гласс Лонгты қатаң сынға алғанымен, депрессияны шешу үшін жасанды тапшылықты бірінші болып ұсынғандығы үшін оған риза болды.

Now governor and senator elect, Long returned to completing his legislative agenda with renewed strength. He continued his intimidating practice of presiding over the legislature,efn|group=note|Long would stand directly below the Speaker's podium while strong arming the legislators into passing his agenda. Long endorsed pro Long candidates and wooed others with favors; he often joked his legislature was the "finest collection of lawmakers money can buy". He placed his brother Earl in charge of allotting patronage appointments to local politicians and signing state contracts with businessmen in exchange for loyalty. Long appointed allies to key government positions, such as giving Robert Maestri the office of Conservation Commissioner and making Oscar K. Allen head of the Louisiana Highway Commission. Maestri would deliberately neglect the regulation of energy companies in exchange for industry donations to Long's campaign fund, while Allen took direction from Earl on which construction and supply companies to contract for road work. Concerned by these tactics, Long's opponents charged he had become the virtual dictator of the state. To address record low cotton prices amid a Great Depression surplus, Long proposed the major cotton producing states mandate a 1932 "cotton holiday", which would ban cotton production for the entire year. He further proposed that the holiday be imposed internationally, which some nations, such as Egypt, supported. In 1931, Long convened the New Orleans Cotton Conference, attended by delegates from every major cotton producing state. The delegates agreed to codify Long's proposal into law on the caveat that it would not come into effect until states producing three quarters of U. S. cotton passed such laws. As the proposer, Louisiana unanimously passed the legislation. When conservative politicians in Texas—the largest cotton producer in the U. S.—rejected the measure, the holiday movement collapsed. Although traditional politicians would have been ruined by such a defeat, Long became a national figure and cemented his image as a champion of the poor. Senator Carter Glass, although a fervid critic of Long, credited him with first suggesting artificial scarcity as a solution to the depression.

Жетістіктер

Ол оңтүстік популистері арасында ерекше болды, себебі ол нақты нәтижелерге қол жеткізді. Уильямс: «Лонгтың билігінің құпиясы, ең соңында, оның машинасы немесе саяси мәмілелері емес, оның іс-қимылдарында болды – ол бірдеңе берді» деген тұжырым жасады. Сондай-ақ: «Диктаторлар әрқашан алғандары үшін бірдеңе береді» деді. Лонг Оңтүстікте бұрын-соңды болмаған мемлекеттік жұмыс бағдарламасын құрды, жолдар, көпірлер, ауруханалар, мектептер және мемлекеттік ғимараттар салды. Губернатор болып тұрған төрт жыл ішінде Лонг Луизианадағы асфальтталған жолдарды ұлғайтып, 4532 км қиыршық тас жолдар салдырды. 1936 жылға қарай Лонг бастаған инфрақұрылымдық бағдарлама аясында Луизиананың жол желісі екі есеге өсіп, шамамен 15611 км (9700 миль) жаңа жол салынды. Ол 111 көпір салдырды және Луизианада Миссисипи өзені арқылы салынған алғашқы көпірдің құрылысын бастады – Хьюи П. Лонг көпірі. Бұл жобалар депрессия кезінде мыңдаған адамға жұмыс берді: Луизианада басқа штаттарға қарағанда көбірек тас жол жұмысшылары жұмыс істеді. Ол 137 метр биіктігіндегі Штаттық Капитолийді салды, ол бүгінгі күнге дейін АҚШ-тағы ең биік штаттық немесе федералдық капитолий болып табылады. Лонгтың инфрақұрылымдық шығындары 1928 жылы 11 миллион доллардан 1935 жылы 150 миллион долларға дейін мемлекеттік қарызды арттырды. Лонг Луизиана штатының жетекші мемлекеттік университеті – Луизиана штаты университетінің (LSU) ынталы қолдаушысы болды. Ол оны «өзінің» университеті деп есептеді. Ол жаңа ғимараттар, соның ішінде АҚШ-тағы ең ұзын бассейнге ие болған деп хабарланған жаттығу залы салды. Лонг Нью-Орлеанда LSU медицина мектебін құрды. Ол кедей дәрігерлерді оқыту үшін құрылғанын айтса да, бұл Тулейн университетіне қарсы жеке кек қайтаруға байланысты болуы мүмкін, себебі ол оған құрметті диплом беруден бас тартқан. Лонгтың кешкі мектептері 100 000 ересек адамды оқуға үйретті. Ол мемлекеттік денсаулық сақтау жүйесін жаңғыртты және психикалық ауруларға қолайлы жағдай жасады. Салық реформасы арқылы Лонг мүліктің алғашқы 2000 долларын бағалаудан босатып, мемлекеттің жартысына жуық үй иелері үшін мүлік салығын жойды. Кейбір тарихшылар жанармай мен темекіге жоғары тұтыну салығы, аналар зейнетақысының қысқартылуы және мұғалімдердің жалақысының төмендігі сияқты басқа да саясаттарды сынады.

Long was unusual among southern populists in that he achieved tangible progress. Williams concluded "the secret of Long's power, in the final analysis, was not in his machine or his political dealings but in his record—he delivered something". stated: "Dictators, always give something for what they get." Long created a public works program that was unprecedented in the South, constructing roads, bridges, hospitals, schools, and state buildings. During his four years as governor, Long increased paved highways in Louisiana from and constructed 2816 mile (4532 km) of gravel roads. By 1936, the infrastructure program begun by Long had completed some 9700 mile (15611 km) of new roads, doubling Louisiana's road system. He built 111 bridges and started construction on the first bridge over the Mississippi entirely in Louisiana, the Huey P. Long Bridge. These projects provided thousands of jobs during the depression: Louisiana employed more highway workers than any other state. Long built a State Capitol, which at 450 feet (137 m) tall remains the tallest capitol, state or federal, in the United States. Long's infrastructure spending increased the state government's debt from $11 million in 1928 to $150 million in 1935. Long was an ardent supporter of the state's flagship public university, Louisiana State University (LSU). Having been unable to attend, Long now regarded it as "his" university. He constructed new buildings, including a fieldhouse that reportedly contained the longest pool in the United States. Long founded an LSU Medical School in New Orleans. efn|group=note|Although he claimed it was to educate poor doctors, it may have been based on a personal vendetta against Tulane University, which had declined to grant him an honorary degree. Long's night schools taught 100,000 adults to read. He modernized public health facilities and ensured adequate conditions for the mentally ill. Through tax reform, Long made the first $2,000 in property assessment free, waiving property taxes for half the state's homeowners. Some historians have criticized other policies, like high consumer taxes on gasoline and cigarettes, a reduced mother's pension, and low teacher salaries.

Сенатор

Лонг сенатқа келгенде Америка Ұлы депрессияның қызығында еді. Осы ахуалда Лонг байлықтың теңсіздігін айыптаған, әдеттегідей отты сөздер айтты. Ол екі партияның көшбасшыларын дағдарысты тиісінше шеше алмағандары үшін сынады, әсіресе Арканзас штатының консервативті Сенаттағы демократ көшбасшысы Джозеф Робинсонды президент Герберт Гувермен және ірі бизнеспен тығыз байланысы үшін сынады. 1932 жылғы президенттік сайлауда Лонг Нью-Йорк штатының губернаторы Франклин Д. Рузвельттің жақтасы болды. Сол жылғы Демократиялық ұлттық конвенцияда Лонг бірнеше шешілмейтін оңтүстік штаттардың делегацияларын Рузвельттің лагерінде ұстады. Мазақтаудан кейін көңілі қалған Лонг өзінің популистік үндеуін таратудың басқа да жолдарын тапты. Ол Арканзас штатының сенаторы, жесір және аз үміткер Хати Карауэйді қолдады және сол штат бойынша жедел, жеті күндік сапар жасады. Бринклидің сөзінше, "Лонгтың осы шешімді қабылдауының себептері толыққанды түсініксіз болды". Лонг өзінің осы "батыл әйелге" көмектесуге деген рыцарлық сезімін білдірді және Карауэй оның байлықты шектеу туралы ұсыныстарына дауыс берген санаулы сенаторлардың бірі болды. Ол Арканзастан аға әріптесі Робинсонға қарсы жиі дауыс бергенін бағалады. Көптеген сарапшылар Лонгтың нағыз ниеті – өзінің ұлттық беделін нығайту болды деп болжайды. "Нью-Йорк Таймс" газеті сол кезде ол "[Сенаттағы] азшылықты немесе көпшілікті басқару құқығын беруді" жоспарлап отырғанын айтты. Бринклидің пікірінше, бұл Лонгтың ұлттық көшбасшылыққа ұмтылуының алғашқы қадамы болды, ол оған Вашингтондағы саяси арналар арқылы емес, тікелей халыққа жүгінуді қажет етті. Кереуетті жеңіспен Карауэй Сенатта толық мерзімге сайланған алғашқы әйел атанды. Вашингтонға оралған Лонг көпшіліктің назарын аударатын театрлық сөздер жасады. Көрермендерге арналған орындар көрермендермен толы болды, олардың арасында кейін Лонгқа "толыққанды ләззат алғанын" айтқан жас Линдон Б. Джонсон да болды. Лонг апталар бойы заң жобаларын кешіктірді, бір сағаттық филибүстерлер ұйымдастырды және кеңсе қызметкеріне қажетсіз құжаттарды оқытты. Бір редакциялық мақалада Лонгтың қимылдары Сенатты "әлсіз" қылды деп айтылды. 1932 жылдың мамыр айында "Вашингтон Пост" газеті оның отставкаға кетуін талап етті.

When Long arrived in the Senate, America was in the throes of the Great Depression. With this backdrop, Long made characteristically fiery speeches that denounced wealth inequality. He criticized the leaders of both parties for failing to address the crisis adequately, notably attacking conservative Senate Democratic Leader Joseph Robinson of Arkansas for his apparent closeness with President Herbert Hoover and big business. In the 1932 presidential election, Long was a vocal supporter of New York Governor Franklin D. Roosevelt. At that year's Democratic National Convention, Long kept the delegations of several wavering Southern states in the Roosevelt camp. Not discouraged after being snubbed, Long found other venues for his populist message. He endorsed Senator Hattie Caraway of Arkansas, a widow and the underdog candidate in a crowded field and conducted a whirlwind, seven day tour of that state. efn|group=note|According to Brinkley, "Long's reasons for this decision were not entirely clear." Long noted that he felt a chivalric impulse to help this "brave little woman" and that Caraway was one of the few senators to vote for his wealth limiting proposals. Long appreciated that she often voted against her senior colleague from Arkansas, Robinson. Many observers speculate that Long's true intent was to further establish a national reputation for himself. The New York Times contemporarily suggested that he was plotting to "yield him control of the [Senate] minority—or perhaps the majority". Brinkley claims that it was Long's first effort to propel himself to national leadership, which required him to appeal directly to the people rather than through political channels in Washington. In an upset win, Caraway became the first woman elected to a full term in the Senate. Returning to Washington, Long gave theatrical speeches which drew wide attention. Public viewing areas were crowded with onlookers, among them a young Lyndon B. Johnson, who later said he was "simply entranced" by Long. Long obstructed bills for weeks, launching hour long filibusters and having the clerk read superfluous documents. Long's antics, one editorial claimed, had made the Senate "impotent". In May 1932, The Washington Post called for his resignation.

Рузвельт пен Жаңа келісім

1933 жылдың көктемінде Рузвельт президенттік қызметін бастаған алғашқы 100 күн ішінде Лонгтың Рузвельт пен "Жаңа келісімге" (New Deal) деген көзқарасы жылысқан жоқ. Рузвельт елдің байлығын радикалды түрде қайта бөлуге ниеттенбегенін білген Лонг, Рузвельттің "Жаңа келісім" саясатына сол жақтан қарсы шыққан азана саясаткерлердің бірі болды. Ол оларды өршіп келе жатқан экономикалық дағдарысқа қатысты жеткіліксіз деп санады, бірақ Сенатта Рузвельттің кейбір бағдарламаларын қолдады: "Осы әкімшілік солға бет бұрғанда мен онымен бірге дауыс бердім, ал оңға бұрғанда қарсы дауыс бердім". Лонг Ұлттық қалпына келтіру заңына (National Recovery Act) қарсы шығып, оның өнеркәсіпшілдерге тиімді екенін мәлімдеді. Заңның қабылдануын болдырмау үшін Лонг 15 сағат 30 минут сөйлеп, сол кездегі екінші ең ұзақ филибүстерді (filibuster) өткізді. Ол сондай-ақ Әлеуметтік қамсыздандыруды (Social Security) сынға алып, оны жеткіліксіз деп атады және штаттар оны афроамерикандықтарға қатысты кемсітушілікпен қолдануы мүмкін деген алаңдаушылығын білдірді. 1933 жылы ол үш апталық Сенат филибүстеріне жетекшілік етті, оның нысаны Гласс банктік заңы (Glass banking bill) болды, кейін ол оны Glass-Steagall Act ретінде қолдады, себебі заң ережелері мемлекеттік және ұлттық банктерге мемлекеттік сақтандыруды кеңейтті. Рузвельт Лонгты радикалды демагог деп санады және Лонг пен генерал Дуглас Макартурдың "Америкадағы ең қауіпті екі адамның бірі" екенін мәлімдеді. 1933 жылдың маусым айында Лонгтың саяси үстемдігін әлсірету мақсатында Рузвельт оны Луизианадағы федералдық қаражатты бөлу және қамқорлық мәселелері бойынша кеңестерден шеттетіп, Лонгтың қарсыластарын штаттың федералдық бағдарламаларына жауапты етті. Рузвельт 1932 жылы Сенатқа сайланған Лонгтың одақтасы Джон Х. Овертонның сайлауына қатысты Сенат тергеуін қолдады. "Лонг" машинасы сайлауда алаяқтық пен сайлаушыларды қорқытуға айыпталды, бірақ тергеу нәтижесіз аяқталды және Овертон Сенаттағы орнына отырды. Лонгтың беделін түсіру және оның қолдау базасына зиян келтіру үшін Рузвельт 1934 жылы Ішкі кіріс қызметін (Internal Revenue Service) Лонгтың қаржысын тексеруге жіберді. Олар Лонгты қандай да бір заңсыздықпен байланыстыра алмады, бірақ оның кейбір серіктеріне табыс салығын төлеуден жалтарғандықтары үшін айып тағылды. Рузвельттің ұлы Эллиот кейіннен бұл жағдайда оның әкесі "саяси кек алу құралы ретінде IRS-ті пайдалану идеясын ұсынған болуы мүмкін" деп атап өтті.

During the first 100 days of Roosevelt's presidency in spring 1933, Long's attitude toward Roosevelt and the New Deal was tepid. Aware that Roosevelt had no intention of radically redistributing the country's wealth, Long became one of the few national politicians to oppose Roosevelt's New Deal policies from the left. He considered them inadequate in the face of the escalating economic crisis but still supported some of Roosevelt's programs in the Senate, explaining: "Whenever this administration has gone to the left I have voted with it, and whenever it has gone to the right I have voted against it." Long opposed the National Recovery Act, claiming it favored industrialists. In an attempt to prevent its passage, Long held a lone filibuster, speaking for 15 hours and 30 minutes, the second longest filibuster at the time. He also criticized Social Security, calling it inadequate and expressing his concerns that states would administer it in a way discriminatory to African Americans. In 1933, he was a leader of a three week Senate filibuster against the Glass banking bill, which he later supported as the Glass–Steagall Act after provisions extended government deposit insurance to state banks as well as national banks. Roosevelt considered Long a radical demagogue and stated that Long, along with General Douglas MacArthur, "was one of the two most dangerous men in America". In June 1933, in an effort to undermine Long's political dominance, Roosevelt cut him out of consultations on the distribution of federal funds and patronage in Louisiana and placed Long's opponents in charge of federal programs in the state. Roosevelt supported a Senate inquiry into the election of Long ally John H. Overton to the Senate in 1932. The Long machine was accused of election fraud and voter intimidation, but the inquiry came up empty, and Overton was seated. To discredit Long and damage his support base, Roosevelt had Long's finances investigated by the Internal Revenue Service in 1934. Although they failed to link Long to any illegality, some of his lieutenants were charged with income tax evasion. Roosevelt's son, Elliott, would later note that in this instance, his father "may have been the originator of the concept of employing the IRS as a weapon of political retribution".

Чако соғысы және сыртқы саясат

1934 жылғы 30 мамырда Лонг Сенатта Плат түзетуін жою туралы пікір алмасуға қатысты. Бірақ түзетуді талқылаудың орнына, Лонг Чако соғысында Парагвайды Боливияға қарсы қолдауға уәде берді. Ол АҚШ президенті Рутерфорд Б. Хейз 1878 жылы мұнайға толы Чако аймағын Парагвайға бергенін айтты. Ол Standard Oil компаниясы Боливия үкіметін жемқорлыққа ұшыратып, соғысты ұйымдастырғанын, ал Уолл-стрит Латын Америкасындағы АҚШ-тың сыртқы саясатын басқарғанын мәлімдеді. Осы сөйлеуі үшін Лонг Парагвайда мақтауға ие болды: 1934 жылғы шілдеде боливиялық бекініс жаулап алынғаннан кейін, ол бекініске Лонг бекінісі деген ат берілді. Лонгтың бұл айыптамалары Латын Америкасы газеттерінде кеңінен жарияланды. Бұл Мемлекеттік департаменттің алаңдаушылығын тудырды, олар Лонг АҚШ-тың беделін түсіріп тастайды деп санады. 1934 жылғы жаз бойында олар Латын Америкасы бойынша Лонгқа қарсы тұрақты ақпараттық науқан жүргізді. Осы сөйлеуі мен басқалары Лонгты Сенаттағы ең жақтас оқшауланғандардың бірі ретінде бекітті. Ол сондай-ақ АҚШ-тың испан-американ соғысына және Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысуы Уолл-стрит үшін жасалған қателіктер екенін, олардың салдарынан көптеген адам қаза тапқанын айтты. Осының нәтижесінде Лонг АҚШ 1898 жылдан бері оккупациялап келген Филиппиннің дереу тәуелсіздігін талап етті. Ол сонымен қатар Американың Халықаралық сотқа кіруіне де қарсы болды.

Байлығымызды бөлісейік

1933 жылғы наурыз айында Лонг байлықты қайта бөлу мақсатындағы «Лонг жоспары» деп аталған заң жобаларының тізбесін жариялады. Оларға сәйкес, мүліктер 100 миллион доллармен, жылдық табыс 1 миллион доллармен, ал жеке мұралар 5 миллион доллармен шектелетін болды. 1934 жылғы ақпан айында жалпыұлттық радио хабарламасында Лонг «Біздің байлығымызды бөлісейік» жоспарын таныстырды. Заң жобасы Лонг жоспарынан түсетін қаражатты әрбір отбасыға 5000 доллар көлемінде үй шаруашылығына жәрдемақы беруге және орташа отбасының жері мен табысының үштен бір бөлігінен кем емес жылдық кірісімді қамтамасыз етуге бағытталған. Лонг жоспарын тегін жоғары және кәсіптік білім беру, ардагерлерге жәрдемақы, фермерлерге федералдық көмек, қоғамдық жұмыс жобалары, федералдық экономикалық реттеуді күшейту, зейнеткерлерге ай сайын 30 доллар зейнетақы, әрбір жұмысшыға бір айлық еңкору демалысы, аптасына отыз сағаттық жұмыс күні, «Тозаңды қазанды» (Dust Bowl) жою мақсатында 10 миллиард долларлық жерді қайта жарату жобасы, сондай-ақ тегін медициналық қызмет және Мейо ағайындылары басқаратын «ауруларға қарсы күрес» сияқты ұсыныстармен толықтырды. Лонг бұл реформалардың Ұлы депрессияны аяқтайтынын мәлімдеді. Алайда, жоспарлар экономистер тарапынан сынға ұшырап, іске аспайтындықтары айтылды. Сенаттың оның ұсыныстарын қолдауға ниеті болмағандықтан, 1934 жылғы ақпан айында Лонг Демократиялық партия мен Рузвельтке қарсы күрескен жергілікті клубтардың ұлттық желісі – «Біздің байлығымызды бөлісейік» қоғамын құрды. 1935 жылға қарай қоғамда 27 000 клубта 7,5 миллионнан астам мүше болды. Лонгтың Сенаттағы кеңсесіне аптасына орташа есеппен 60 000 хат келіп түсті, нәтижесінде Лонг 48 стенографты жалдап, жауап хаттарды дайындауды тапсырды. Лонгтың қазір «Америкалық прогресс» деп аталған газетінің орташа таралымы 300 000 дананы құрады, ал кейбір саны 1,5 миллионнан асты. Рузвельт жеке сөзінде Лонгтың «даңқын ұрлауға» тырысқанын мойындаған көрінеді.

Луизиананы бақылау жалғастырылды

Ол сенатор болған кезде Луизиананы тиімді бақылауда ұстап, федералдық және штаттық саясат арасындағы шекараны бұлыстырды. Лонг 1932 жылғы қаңтарда өткен сайлауда Кингтің орнын басуға балалық шағынан бергі досы Оскар К. Алленді таңдады. Лонгтың сайлаушыларының қолдауымен Аллен оңай жеңіске жетіп, Лонгқа губернаторлық қызметінен кетуге және 1932 жылғы қаңтарда АҚШ Сенатына отыруға мүмкіндік берді. Аллен көпшілік тарапынан қуыршақ ретінде қарастырылды және Лонгтың саясатын адал түрде іске асырды. Лонг Луизианаға келген кезде Аллен сенаторлық кеңсесінен бас тартып, оның орнына қабылдау қызметкерінің кеңсесінде жұмыс істеді. Қабылданған заңдардың бірі Лонг "өтірікке салық" деп атаған – газеттік жарнамадан түскен кіріске салынған 2 проценттік салық еді. 1934 жылы Лонг пен Джеймс А. Ной, тәуелсіз мұнайшы және Оуачита округынан Луизиана штатының сенатының мүшесі, даулы «Жеңіс немесе жеңіліс» мұнай компаниясын құрды. Компания мемлекеттік жерлерді жалға алу мақсатымен құрылды, осылайша директорлары бонустар жинап, мұнай құқықтарын ірі мұнай компанияларына жалға бере алатын болды. Бұл іс-әрекеттер заңмен рұқсат етілгенімен, құпия сақталды және акционерлер жұртшылыққа белгісіз болды. Лонг бонустар мен мемлекеттік жалға берілген жерлерді қайта сатудан пайда тапты және ақшаны негізінен саяси мақсаттар үшін пайдаланды.

1936 жылғы президенттік амбициялар

Лонгтың «Біздің байлығымызды бөлісейік» бағдарламасына халықтың қолдауы 1936 жылы Франклин Д. Рузвельтке қарсы президенттікке үміткер болу мүмкіндігін арттырды. Прессаның сұрақтарына жауап бергенде Лонг 1936 жылға қатысты жоспарлары туралы қайшы жауаптар берді. Лонгтың ұлы Рассел әкесінің үшінші партия тізімімен сайлауға түсетініне сенді. Бұл туралы Лонгтың «Ақ үйdeгі алғашқы күндерім» атты ой-қиялына негіделген кітабын жазғанынан көрінеді, онда 1936 жылғы сайлаудан кейін президенттікке жоспарлары баяндалған. Кітап 1935 жылы, Лонг қайтыс болғаннан кейін жарияланды. Филадельфиядағы көпшілік жиналған Лонгтың митингісінде бұрынғы мэр баспасөзге: «Бұл қалада 250 000 Лонг дауысы бар» деді. Рузвельт туралы Лонг Нью-Йорк Таймс газетінің тілшісі Артур Крокқа мақтанышпен: «Ол менің қорқады. Мен одан жақсы уәде бере аламын, ол мұны біледі» деді. 1936 жылғы сайлау жақындаған сайын Рузвельт әкімшілігі Лонгтың танымалдығына алаңдады. Фарлидің сауалнамасы көрсеткендей, егер Лонг үшінші партиядан түскен жағдайда, ол шамамен төрт миллион дауыс жинап, сайлаушылардың 10% дауысын алады. Рузвельтке жолдаған хатында Фарли Лонгтың дауысты бөліп, республикалық үміткердің жеңіске жетуіне мүмкіндік беретініне алаңдаушылығын білдірді. Көптеген адамдар, оның ішінде Хайр, Рузвельт және Уильямс Лонгтың 1936 жылы жеңіліске ұшырауын күткенін, бұл республикашыларға Ақ үйді алуға мүмкіндік беретінін болжады. Олар республикашылардың Ұлы депрессияны одан бетерлетуіне және Лонгтың беделін арттыруына сенді. Рузвельттің сөзіне сүйенсек, «Бұл 1940 жылға қарай елді осындай жағдайға жеткізеді, Лонг оны диктатор етеді деп ойлайды».

Луизианада шиеленістердің күшейуі

1935 жылға қарай Лонгтың билікті консолидациялауы Луизианадағы оның қарсыластарының қарулы қарсыласу туралы әңгімелерге әкелді. Оппозициялықтар 1874 жылғы Либерти-Плейс шайқасының естелігін жиі қайта жаңартатын, онда Ақ Лига Луизиананың Жаңару дәуірі үкіметіне қарсы көтеріліс ұйымдастырған болатын. 1935 жылдың қаңтар айында Лонгқа қарсы жарымәскери ұйым – «Квадраттық келісім» қауымдастығы құрылды. Оның құрамына бұрынғы губернаторлар Джон М. Паркер мен Руфин Плезант, сондай-ақ Нью-Орлеан мэрі Т. Семмс Уолмсли кірді. Лонг 1929 жылы импичментке ұшыраған мұнай бағасына барельге 5 центтік салық қоюды қабылдағаннан кейін Standard Oil штатты тастап кетумен қауіптенді. Standard Oil қызметкерлері Батон-Ружда «Квадраттық келісім» қауымдастығын құрып, өздерін милиция жасақтарына біріктіріп, «тікелей әрекеттер» талап етті. 1935 жылдың 25 қаңтарында қаруланған «Квадраттық келісімшілер» Шығыс Батон-Руж округінің сотын басып алды. Лонг Батон-Ружда төтенше жағдай шараларын енгізді: Ұлттық гвардияны шақырды, әскери жағдай жариялады, екі немесе одан көп адамның жиналуына тыйым салды және мемлекеттік лауазымды тұлғаларды сынауға тыйым салды. «Квадраттық келісімшілер» сот ғимаратынан шығып кетті, бірақ Батон-Руж әуежайында қысқаша қарулы қақтығыс болды. Көз жасы ағызатын газ бен оқтар атылды; бір адам жарақат алды, бірақ қаза болғандар жоқ. Сот отырысында «Квадраттық келісімшілер» тобының тыңшысы деп күдіктелген адам Лонгты өлтіруге қастандық жасап жатқандарын мәлімдеді. 1935 жылдың жазында Лонг Луизианада екі арнайы заң шығару сессиясын шақырды; заң жобалары оқылмай немесе талқыланбай, жылдамдықпен қабылдана берді. Жаңа заңдар Лонгтың штат үкіметіне бақылауын одан әрі күшейтті, Лонг тағайындаған жаңа мемлекеттік органдар құрылды: жергілікті билік органдарына берілетін несиелерді бекітуге толық құқығы бар мемлекеттік облигациялар және салық кеңесі, ынтымақтаспаған газеттерге «ресми баспа» мәртебесін бермейтін жаңа мемлекеттік баспа басқармасы, барлық сайлау бақылаушыларын тағайындайтын сайлау қадағалаушыларының жаңа кеңесі және Мемлекеттік цензура кеңесі. Олар Нью-Орлеан мэрінің қалған өкілеттіктерін жойды. Лонг «Нью-Орлеандағы барлық басқармалар мен комиссияларды, тек Қоғамдық қор мен Қызыл Кресттің өзінен басқа» бақылауға алғанын мақтан тұтты. 7 қыркүйекте өткен арнайы сессияда 42 заң қабылданды. Ең радикальдысы, көбінесе Рузвельт пен оның федералды агенттеріне бағытталған, Луизианаға АҚШ Конституциясының оныншы түзетуімен штатка берілген өкілеттіктерді бұзған кез келген адамды айыппұл салуға және түрмеге қамауға рұқсат берді.

By 1935, Long's consolidation of power led to talk of armed opposition from his enemies in Louisiana. Opponents increasingly invoked the memory of the Battle of Liberty Place (1874), in which the White League staged an uprising against Louisiana's Reconstruction era government. In January 1935, an anti Long paramilitary organization called the Square Deal Association was formed. Its members included former governors John M. Parker and Ruffin Pleasant and New Orleans Mayor T. Semmes Walmsley. Standard Oil threatened to leave the state when Long finally passed the five cent per barrel oil tax for which he had been impeached in 1929. Concerned Standard Oil employees formed a Square Deal association in Baton Rouge, organizing themselves in militia companies and demanding "direct action". On January 25, 1935, these Square Dealers, now armed, seized the East Baton Rouge Parish courthouse. Long had Governor Allen execute emergency measures in Baton Rouge: he called in the National Guard, declared martial law, banned public gatherings of two or more persons, and forbade the publication of criticism of state officials. The Square Dealers left the courthouse, but there was a brief armed skirmish at the Baton Rouge Airport. Tear gas and live ammunition were fired; one person was wounded, but there were no fatalities. At a legal hearing, an alleged spy within the Square Dealers testified they were conspiring to assassinate Long. In summer 1935, Long called two special legislative sessions in Louisiana; bills were passed in rapid fire succession without being read or discussed. The new laws further centralized Long's control over the state by creating new Long appointed state agencies: a state bond and tax board holding sole authority to approve loans to local governments, a new state printing board which could withhold "official printer" status from uncooperative newspapers, a new board of election supervisors which would appoint all poll watchers, and a State Board of Censors. They stripped away the remaining powers of the mayor of New Orleans. Long boasted he had "taken over every board and commission in New Orleans except the Community Chest and the Red Cross". A September 7 special session passed 42 bills. The most extreme, likely aimed at Roosevelt and his federal agents, authorized Louisiana to fine and imprison anyone who infringed on the powers reserved to the state in the Tenth Amendment to the United States Constitution.

Құрлық

1935 жылғы 8 қыркүйекте Лонг штаттық Капитолийге барып, 28 жыл бойы лауазымда тұрған қарсыласы, судья Бенджамин Павидің сайлау округін өзгертуге бағытталған заң жобасын қабылдауға тырысты. Лонг баспалдақтан төмен жүгіріп, Капитолий аумағынан өтіп, көлік шақырып, оны Көл ауруханасына жеткізді. Лонг 10 қыркүйекте таңғы сағат 4:10-да, оқтан жараланғаннан кейін 31 сағаттан соң қайтыс болды. 12 қыркүйекте Лонгтың жерлеу рәсіміне қатысу үшін Батон-Ружға 200 000-нан астам адам келді. Оның денесі Капитолий аумағында жерленді, ал оның қабірінде Лонгты бейнелейтін мүсін орнатылды. Лонгтың жақтастары оны саяси қарсыластары өлтірді деп мәлімдесе де, федералдық тергеуде ешқандай қастандыққа дәлел табылған жоқ. Лонгтың өлімі Рузвельт әкімшілігіне демалыс сыйлады, ол 1936 жылғы сайлауда үлкен жеңіске жетті. Фарли Лонгқа қарсы науқан жүргізуден қорқып қалғанын ашық мойындады: "Мен әрқашан Хьюиді қызықтырып күлдім, бірақ оған қатысты осылай сезімде болмадым". Рузвельттің жақын экономикалық кеңесшісі Рексфорд Тугвелл былай деп жазды: "Ол кеткен соң, елге игілік әкелетін бейбітшілік орнағандай болды. Әкесі Кофлин, Рено, Таунсенд және т.б., Хьюимен салыстырғанда пигмейлер еді. Ол үлкен құбылыс болды". Тугвелл сондай-ақ Рузвельт Лонгтың өлтірілуін "қазаның сәті" деп қарастырғанын айтты. Бұл теорияны қолдаушылар Лонгтың қауіпсіздік қызметкерлері Вайсқа оқ атқан кезде шабуылға ұшырап, оқ мәрмәр қабырғалардан секіріп, оған тигенін мәлімдейді.

Саясат

Лонгтің қазасы Луизиананың кейбір аймақтарында оның аңызға айналған тұлға ретінде танылуына себеп болуы мүмкін. 1938 жылы швед социологы Гуннар Мырдал ауылдағы балалармен кездесіп, олар Лонгтің әлі тірі екенін және тіпті президент екенін айтқан. Оның саяси машинасы 1960 жылғы сайлауларға дейін штаттағы саясатта үлкен күшке ие болды. Луизиана Демократиялық партиясы ішінде Лонг екі берік фракция құрды – «Лонгты қолдайтындар» және «Лонгқа қарсылар», олар саясат және сайлаушылардың қолдауы тұрғысынан айқын ерекшеленді. Оның қайтыс болғаннан кейін ондаған жылдар бойы Луизиана саясаткерлері Лонгтың сөздерін мен әлеуметтік бағдарламаларға берген уәделерін үлгі етіп алды. Лонгтың өлімінен кейін отбасылық династия қалыптасты: оның інісі Эрл 1936 жылы вице-губернатор, ал 1948 және 1956 жылдары губернатор болып сайланды. Лонгтың жесірі Роуз Лонг Сенатта оның орнын басты, ал ұлы Рассел 1948 жылдан 1987 жылға дейін АҚШ сенаторы болды. Сенаттың Қаржы комитетінің төрағасы ретінде Рассел елдің салық заңдарын жасауға ықпал етті, бизнеске арзан салық салуды жақтады және кедейлерге көмектесетін заңдарды қабылдады, мысалы, Еңбек табысына байланысты салық жеңілдігі. Оның басқа туыстары, Джордж, Гиллис және Спиди де Луизиананы Конгресте өкілдік етті. «Қара пантералар» партиясының негізін қалаушы Хьюи П. Ньютон Лонгтың құрметіне аталған.

Тарихи беделі

Академиктер мен тарихшылар Лонг пен оның идеологиясын жіктеуге қиындық тапты. Оның платформасы маккартизмнен бастап еуропалық фашизм мен сталинизмге дейінгі идеологиялармен салыстырылды. Өзінің философиясы туралы сұрағанда, Лонг жай ғана былай деп жауап берді: "О, тозақ, мен sui generis деп айтыңдар және солай қалдырыңдар." Лонгты зерттеген ғалымдардың, өмірбаяндардың және жазушылардың көпшілігі оны теріс пікірмен қарастырады, көбінесе демагог немесе диктатор ретінде. Рейнхард Лютхин оны американ демагогының үлгісі деп атады. Дэвид Кеннеди Луизианадағы Лонгтың режимін "Америка тарихында бұрын-соңды болмаған диктатураға ең жақын нәрсе" деп жазды. Питер Вирек Лонгтың қозғалысын "шовинистік ойды бақылау" деп сипаттады; Виктор Феркисс оны "жаңадан пайда болатын фашизм" деп атады. Лонгтың идеяларын неопопулизм деп санаған Т. Гарри Уильямс Лонгты мақтаған өмірбаяндардың бірі болды. Уильямстан басқа, интеллектуал Гор Видал Лонгқа құрметпен қарады және оны өзінің сүйікті заманауи АҚШ саясаткері деп атады. Лонг туралы өмірбаян жазған Томас О. Харрис Лонгты былайша сипаттады: "Ол қасиетті де емес, шайтан да емес, ол жақсылық пен жамандықтың, дарын мен шеберліктің, екіжүзділік пен шыншылдықтың, әзіл мен қанағаттың күрделі және әртүрлі қоспасы болды".

Медиа

Поп-мәдениетте Лонг көптеген романдардағы диктаторлық саясаткерлердің прототипі ретінде пайдаланылды. Атақты туындыларға Синклер Льюистің 1935 жылғы "Бұл жерде олай болмайды" романы, Роберт Пенн Уорреннің Пулитцер сыйлығын жеңіп алған 1946 жылғы "Барлық патшаның адамдары" романы және Адрия Локк Лэнглидің 1945 жылғы "Көшедегі арыстан" романы кіреді. Соңғы екеуі фильмдерге бейімделді. Лонг туралы екі телефильм-драмадан өзге, 1985 жылы Кен Бернс түсірген деректі фильм де жарық көрді. Музыкада Рэнди Ньюман 1974 жылғы "Good Old Boys" альбомында Лонг туралы екі ән жазды. Оның өмірі мен қызметі туралы ондаған монографиялар мен ғылыми еңбектер жарық көрді. Шындығында, Лонг туралы Луизиана штатының басқа азаматтарына қарағанда көбірек жазылған. Ең танымал – Уильямстың 1969 жылғы "Хьюи Лонг" атты монографиясы, ол Пулитцер сыйлығы мен Ұлттық кітап сыйлығын жеңіп алды. Алан Бринкли 1983 жылы Лонг, Кофлин және Рузвельтке қарсы халықшылдық оппозицияны зерттеген "Протест дауыстары" еңбегі үшін Ұлттық кітап сыйлығына ие болды.