Ирвинг Пенн: Америкалық фотограф және оның шығармашылығы

Кіріспе

Американдық фотограф (1917-2009)

Ирвинг Пенн (16 маусым 1917 – 7 қазан 2009) – американдық фотограф, сән фотосуретімен, портреттерімен және натюрморттарымен танымал. Пенннің мансабы Vogue журналындағы жұмысын және Issey Miyake және Clinique сияқты клиенттерге тәуелсіз жарнамалық жұмыстарын қамтиды. Оның туындылары халықаралық деңгейде көрмелерге қойылып, фотосурет өнерін дамытуға үлкен үлес қосып келеді.

Ерте өмір және білім

Пенн 1917 жылғы 16 маусымда Нью-Джерси штатының Плейнфилд қаласында Гарри Пенн мен Соня Гринбергтің еврей отбасында дүниеге келді. Пенннің кіші інісі Артур Пенн 1922 жылы туды және кейіннен кинорежиссер және продюсер болды. Пенн Абрахам Линкольн орта мектебінде оқыды, онда Леон Френдтен графикалық дизайнды үйренді. Пенн 1934-1938 жылдары Филадельфия өнеркәсіптік өнер мектебінде (қазіргі Өнер университеті) оқыды, онда Алексей Бродовичтің басшылығымен сурет салу, кескін салу, графика және өнеркәсіптік өнерді оқыды. Әлі студент кезінде Пенн Бродовичпен «Харперс Базар» журналында жұмыс істеді, ол Пенннің бірнеше суреттерін жариялады.

Мансап

Пенн үш жыл бойы тәуелсіз дизайнер болып жұмыс істеді, 1940 жылы Бродовичтің орнына Saks Fifth Avenue-дегі сурет директоры лауазымын атқарудан бұрын алғашқы әуесқой суреттерін түсірді. Пенн бір жыл бойы Saks Fifth Avenue-де жұмыс істеді, содан кейін Мексикада және АҚШ-та бір жыл сурет салумен және фотосуретке түсумен айналысты. Пенн Нью-Йоркке оралғаннан кейін Александр Либерман оған Vogue журналының Сурет бөлімінде серіктес ретінде қызмет етуді ұсынды. Либерман фотосуретке түсуді сұрамас бұрын Пенн журналдың макетімен жұмыс істеді. Пенннің VOGUE журналының алғашқы фотосуреті 1943 жылдың қазан айында жарық көрді. Лондондағы Соғыс ақпарат басқармасының Сурет бөлімі оған "суретші-фотограф" болып жұмыс ұсынды, бірақ ол оның орнына Американың Далалық қызметіне ерікті болып келді. 1944 жылдың қараша айында американдық әскерлерді алып, Неапольға келгеннен кейін Пенн британдық Сегізінші армияны қолдау үшін жедел жәрдем машинасының жүргізушісі болды, ол ауа райын күтіп, Италияның Апеннин тауларында қысырған қыста солтүстікке қарай қиын жолмен өтті. 1945 жылдың шілдесінде ол Италиядан Үндістанға ауыстырылды. Ол солдаттарды, медициналық операцияларды, AFS лагерь өмірін және Үндістандағы уақытша тұрақтарында әртүрлі тақырыптарды суретке түсірді. 1945 жылдың қарашасында ол Нью-Йоркке қайтып оралды. Пенн мансабының барысында Vogue журналында жұмыс істей берді, мұқабаларды, портреттерді, натюрморттарды, сән суреттерін және фотоэсселерді түсірді. 1950 жылдары Пенн Нью-Йоркте жеке студиясын ашып, жарнамалық фотосуреттер жасауды бастады. Жылдар өте келе Пенннің клиенттерінің тізіміне General Foods, De Beers, Issey Miyake және Clinique кірді. Пенн 1947 жылы фотосессияда швед модельі Лиза Фонсагривспен танысты. 1950 жылы екеуі Челсидегі тіркеу кеңсесінде үйленді, екі жылдан кейін Лиза олардың ұлы Том Пеннді дүниеге әкелді, ол металл дизайнер болды. Пенн өзінің сән фотосуреттерімен ең танымал болды, оның репертуарында шығармашылық ұлылардың портреттері, әлемнің түкпір-түкпірінен этнографиялық фотосуреттер, тамақ, сүйек, бөтелке, металл және табылған заттардың модернистік натюрморттары, сондай-ақ фотосуреттер саяхат очерктері бар. Пенн фотосуреттерді сұр немесе ақ фонға түсірген алғашқы фотографтардың бірі болды және оның қарапайымдылығын тиімді пайдаланды. Студияның кең аумағын кеңейте отырып, Пенн тік бұрышты фондардан жиынтық құрастырып, өткір бұрыш жасады. Бұл техникамен суреттелгендердің ішінде Джон Герси, Марта Грэм, Марсель Дюшан, Пабло Пикассо, Джорджия О'Кифф, В. Х. Ауден және Игорь Стравинский болды. 1964 жылдан бастап Ирвинг Пенн платиналық баспамен тәжірибе жүргізе бастады. Пенн осы уақытқа дейін мансабын журналдардың жылтыр беттерінде және 1960 жылы жарық көрген "Мәңгілік сәттер" кітабында суреттер түсірумен өткізді. Пенн репрографиялық құралдардың техникалық шектеулерін асып, терең көрнекілік тәжірибесін ұсынатын фотосуреттерді жасауды мақсат етті. Ол платиналық процеске оның ұзақ сұр түсті спектріне – таза ақ пен абсолютті қара арасындағы шексіз градацияларды көрсету қабілетіне тартылды. Платиналық процесте негативпен тікелей байланыс қажет, оны үлкейту қажет емес, сондықтан Пенн алдымен қажетті баспамен бірдей өлшемдегі мінсіз негативтерді жасау керек болды. Содан кейін ол қағазды платина эмульсиясымен қолмен жапты. Құрғағаннан кейін қағаз негативпен бірге қойылып, өңделгенге дейін жарыққа шығарылды. Қатаң тәжірибелер көрсеткендей, екінші эмульсиямен баспаны қайта бояу және бір қағаз бетіне екінші немесе үшінші рет түсіру терең және нәзік баспаларды береді. Пенн негатив пен баспа бетін бірнеше экспозицияда сәйкестендіру және қайта сәйкестендіру мәселесін графикалық өнерден алынған техникамен шешті: ол қағазды алюминий табағына жоғарғы жиегі бойында тіркеу нұсқаулары бар тізбекпен бекітті. Пенн эмульсияларды дайындау кезінде сақтық танытты және оның нақты формулалары айтарлықтай өзгерді. Ол қалаған әсерге жету үшін палладий мен темір тұздарын жиі қосты. Пенннің натюрморт композициялары таусылған және өте ұйымдастырылған, желі мен көлемнің абстрактілік өзара әрекеттесуін көрсететін тамақ немесе заттардың жиынтығы. Пенннің фотосуреттері егжей-тегжейге үлкен назар аударумен жасалған, бұл оның фотосуреттерін әзірлеу және басып шығару шеберлігіне жалғасады. Пенн көптеген баспа техникаларын сынады, соның ішінде платина эмульсиясымен қапталған алюминий табақтарында жасалған баспалар, бұл суреттерге күміс баспаларда жоқ жылулықты берді. Оның қара-ақ баспалары терең контрастымен ерекшеленеді, оларға анық және қатал көрініс береді. Модернистік дәстүрге терең бой салған Пенн сонымен қатар шығармашылық шекарадан да өтті. "Жер бетіндегі денелер" көрмесінде дене пішіндері жұқадан тоққа дейін ауыспалы болатын поздағы бейнелердің сериясы ұсынылды; фотосуреттер 1949 және 1950 жылдары түсірілгенімен, олар 1980 жылға дейін көрмеге қойылмады. Ол Vogue үшін Джон Галлиано (Dior үшін), Карл Лагерфельд (Chanel үшін) және Кристиан Лакруа сияқты сүйікті дизайнерлерінің жинақтарын түсіруді жалғастырды, бұл қараңғы тақырыптарды өзінің суреттеріне енгізді.

Penn worked as a freelance designer for three years, taking his first amateur photographs before assuming Brodovitch's position as the art director at Saks Fifth Avenue in 1940. Penn remained at Saks Fifth Avenue for a year before leaving to spend a year painting and taking photographs in Mexico and across the US. When Penn returned to New York, Alexander Liberman offered him a position as an associate in Vogue magazine's Art Department. Penn worked on layout for the magazine before Liberman asked him to try photography. Penn's first photographic cover for VOGUE magazine appeared in October 1943. The art department of the Office of War Information in London offered him a job as an "artist photographer" but he volunteered with the American Field Service instead. After arriving in Naples with a boatload of American troops in November 1944. Penn drove an ambulance in support of the British Eighth Army as it alternately waited out weather and slogged its way north through a miserable winter in the Italian Apennines. In July 1945, he was transferred from Italy to India. He photographed the soldiers, medical operations, and camp life for the AFS, and various subjects while bivouacked in India. He sailed back to New York in November 1945. Penn continued to work at Vogue throughout his career, photographing covers, portraits, still lifes, fashion, and photographic essays. In the 1950s, Penn founded his own studio in New York and began making advertising photographs. Over the years, Penn's list of clients grew to include General Foods, De Beers, Issey Miyake, and Clinique. Penn met Swedish fashion model Lisa Fonssagrives at a photo shoot in 1947. In 1950, the two married at Chelsea Register Office, and two years later Lisa gave birth to their son, Tom Penn, who would become a metal designer. at his home in Manhattan. Best known for his fashion photography, Penn's repertoire also included portraits of creative greats; ethnographic photographs from around the world; Modernist still life works of food, bones, bottles, metal, and found objects; and photographic travel essays. Penn was among the earliest photographers to pose subjects against grey or white backdrop and he effectively used its simplicity. Expanding his austere studio surroundings, Penn constructed a set of upright angled backdrops, to form a stark, acute corner. Subjects photographed with this technique included John Hersey, Martha Graham, Marcel Duchamp, Pablo Picasso, Georgia O'Keeffe, W. H. Auden, and Igor Stravinsky. Beginning in 1964, Irving Penn began experimenting with platinum printing. Penn had spent his career up to that point making photographs that were seen almost exclusively in reproduction within the glossy pages of magazines and in his pivotal 1960 book Moments Preserved. Penn set himself the challenge of producing photographic prints that would surpass the technical limitations of reprographic media and deliver a deeper visual experience. He was drawn to the antiquated platinum process for its long grayscale – its ability to display a seemingly infinite array of gradations between pure white and absolute black. The platinum process requires direct contact with the negative, without enlargement, so Penn first needed to create flawless negatives the same size as the desired print. He then hand coated paper with platinum emulsion. When dry, the paper was sandwiched with the negative and exposed to light before processing. Rigorous experimentation revealed that recoating a print with a secondary emulsion and making a second or third exposure of the same image on a single sheet of paper yielded prints of greater depth and subtlety. Penn solved the problem of aligning and re aligning the negative and the print surface over multiple exposures by borrowing a technique from the graphic arts: he mounted his paper on a sheet of aluminum with a series of registration guides along the top edge. Penn was guarded about the preparation of his emulsions and his precise formulations varied considerably. He frequently introduced palladium and iron salts into his coatings to achieve desired effects. Penn's still life compositions are sparse and highly organized, assemblages of food or objects that articulate the abstract interplay of line and volume. Penn's photographs are composed with a great attention to detail, which continues into his craft of developing and making prints of his photographs. Penn experimented with many printing techniques, including prints made on aluminum sheets coated with a platinum emulsion rendering the image with a warmth that untoned silver prints lacked. His black and white prints are notable for their deep contrast, giving them a clean, crisp look. While steeped in the Modernist tradition, Penn also ventured beyond creative boundaries. The exhibition Earthly Bodies consisted of series of posed nudes whose physical shapes range from thin to plump; while the photographs were taken in 1949 and 1950, they were not exhibited until 1980. He continued to capture collections by his favorite designers, such as John Galliano for Dior, Karl Lagerfeld for Chanel, and Christian Lacroix, for Vogue, incorporating these darker themes into his images.

Үлкен жинақтар

Чикаго өнер институты Ирвинг Пенннің қағаз және фотосурет мұрағатын сақтайды, ол 1995 жылы Райсон және Бернхам кітапханаларына және Фотография бөліміне сыйға берілді. Сонымен қатар, Чикаго өнер институты Пенннің 200-ден астам көркем баспаларын өз коллекциясында сақтайды және суретшінің бірнеше көрмесін ұйымдастырды, оның ішінде ретроспективті «Ирвинг Пенн: Фотографиядағы мансап» (1997–1998) көрмесі халықаралық деңгейде көрсетілді, сондай-ақ «Ирвинг Пенн: Аяқ астында» (2013) көрмелері де өткізілді. Смитсоновтың американдық өнер мұражайында (SAAM) Пенннің көптеген туындылары бар, оның ішінде Пенннің «Таро оқушысы» атты күміс желатинді баспасы, 1949 жылғы Жан Патчеттің және сюрреалистік суретші Бриджит Тиченордың суреті де бар. 2013 жылы мұражай Ирвинг Пенн қорынан 100 сурет сыйлық ретінде алды, бұл коллекциядағы Пенннің туындыларының санын 161 суретке дейін арттырды. Ирвинг Пенн қорының сыйлығы «Ирвинг Пенн: Сұлулықтың ар жағы» атты көрменің негізі болды, ол Америка Құрама Штаттарының басқа мұражайларына сапар шегуден бұрын SAAM-да көрсетілді. «Кузко балалары» (1948) суреті де күтілген бағадан жоғары 95 250 долларға сатылды.