Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кино мектебі – кино түсірудің әртүрлі салаларын, оның ішінде кино өндірісі, кино теориясы, цифрлық медиа өндірісі және сценарий жазу сияқты пәндерді оқытатын білім беру мекемесі. Көптеген кино мектептерінің оқу бағдарламасына кино тарихы курстары мен тәжірибелік техникалық оқыту кіреді. Техникалық оқыту камераларды, жарықтандыру құралдарын, фильм немесе бейне монтаждау құралдарын және бағдарламалық қамтамасын, сондай-ақ басқа да қатысты жабдықтарды пайдалану және жұмыс істеу бойынша нұсқауларды қамтуы мүмкін. Кино мектептері телевизия өндірісі, хабар тарату, аудиоинженерия және анимация сияқты пәндер бойынша курстар мен оқулар ұсынуы мүмкін.
Educational institution dedicated to filmmaking
the indie rock band
A film school is an educational institution dedicated to teaching aspects of filmmaking, including such subjects as film production, film theory, digital media production, and screenwriting. Film history courses and hands on technical training are usually incorporated into most film school curricula. Technical training may include instruction in the use and operation of cameras, lighting equipment, film or video editing equipment and software, and other relevant equipment. Film schools may also include courses and training in such subjects as television production, broadcasting, audio engineering, and animation.
Тарих
Фильмнің ресми оқытылуы 1890 жылдары кино түсіру процесінің дамуынан кейін көп ұзамай, практикалық техникалық оқытудан гөрі теориядан басталды. Алғашқы кинотеориялықтар студенттерді сыныпта оқытуға қарағанда, кинотеориясы туралы эсселер жазуға көбірек қызығушылық танытты. Мәскеу кино мектебі 1919 жылы құрылды, оның құрамында Сергей Эйзенштейн, Всеволод Пудовкин және Лев Кулешов сияқты орыс кинорежиссерлері болды. Олар киноның мақсаты туралы өзгеше көзқарастарын таратуға атсалысты. Киноның алғашқы жылдарында кино түсірудің техникалық жағын үйренгендердің көпшілігі жаңа кинотехнологиямен тәжірибе жасаған, өздігінен білім алған инженерлер немесе фотографтар болды. 1920 жылдары коммерциялық киноның, әсіресе Голливуд студиялық жүйесінің өркендеуімен, кино түсірудің техникалық білімін алуға тырысқандар көбінесе иерархиялық жүйенің төменгі бағанынан бастап, тәжірибелі адамдардан кәсіптің қыр-сырын үйренді. Альфред Хичкок және Дэвид Лин сияқты кинорежиссерлер де осылай бастады, 1920 жылдардың басында тиісінше аталымдарды жасаушы және клапер операторы болып жұмыс істеді. USC Кино өнері мектебі 1929 жылы осы Голливуд жүйесінің ортасында құрылды және бүгінгі күнге дейін әлемдегі ең беделді киномектептердің бірі саналады. Оңтүстік Калифорния университеті елдегі кино саласында бакалавр дәрежесін беретін алғашқы университет болды. Иерархиялық жүйе бойынша шәкірттікпен білім алу дәстүрі бүгінге дейін киностудияларда және телеарналарда көптеген техникалық лауазымдарда сақталуда, мысалы, жарық операторлары, тұтқалар, операторлар және тіпті пост-өндірісте монтажшылар мен түс түзетушілер. Соғыстан кейінгі кезеңде портативті 16 мм кинокамераларды пайдалану арқылы төмен бюджетті тәуелсіз фильмдер түсіруге мүмкіндік туды. Бұл АҚШ-та Джон Кассаветес сияқты кинорежиссерлерге, сондай-ақ Еуропадағы француз жаңа толқыны мен итальян неореализмінің өкілдеріне классикалық жүйенің шеңберінен шығуға көмектесті. 1960 жылдары фильм саласында төрт жылдық жоғары білім беру идеясы кеңінен тарады. Нью-Йорк университетінің Тиш өнер мектебі (1965), Уолт Диснейдің Калифорния өнер институты (1961), Техас университетінің радио, теледидар және кино факультеті (1965) және Колумбия университетінің өнер мектебі (1965) сияқты беделді кино факультеттері құрылды. Осы бағдарламаларға түсу үшін бәсекелестік жылдар бойы артып келеді, көптеген бакалавриат бағдарламалары өтініш берушілердің 10% -нан да аз бөлігін қабылдаса, ал магистратура бағдарламаларында таңдау тіпті қатаңрақ. 1990 және 2000 жылдары осы бағдарламаларға түсудің қиындығы мен оқу құнының жоғары болуы көптеген адамдарды өздерінің фильмдерін қаржыландыруға немесе осы құнға тең қысқа мерзімді кәсіптік курстарға қатысуға итермеледі. Алайда кино кәсіптік мектептері көбінесе техникалық білімнен аспайды және мемлекеттік университеттің дәрежесі сияқты төрт жылдық білім берудің кепілдігін бермейді, сонымен қатар оқу құны жоғары болады.
The formal teaching of film began with theory rather than practical technical training starting soon after the development of the filmmaking process in the 1890s. Early film theorists were more interested in writing essays on film theory than in teaching students in a classroom environment. The Moscow Film School was founded in 1919 with Russian filmmakers including Sergei Eisenstein, Vsevolod Pudovkin, and Lev Kuleshov serving as faculty to disseminate their very distinct viewpoints on the purpose of film. Those seeking to learn the technical craft of filmmaking in the early days of cinema were largely self taught engineers or still photographers who experimented with new film technology. With the rise of commercial filmmaking in the 1920s, most notably the Hollywood studio system, those seeking to learn the technical skills of filmmaking most often started at the bottom of a hierarchical system and apprenticed under a more experienced person to learn the trade. Filmmakers such as Alfred Hitchcock and David Lean started in this way, beginning as a title card designer and clapperboard assistant, respectively, in the early 1920s. The USC School of Cinematic Arts was founded in the midst of this Hollywood system in 1929, and continues to be widely recognized as one of the most prestigious film schools in the world. The University of Southern California was the first university in the country to offer a Bachelor of Arts degree in film. The tradition of apprenticing up through a hierarchical system continues to this day within film studios and in television in many technical positions such as gaffers, grips, camera operators, and even into post production with editing and color correction. Independent lower budget filmmaking in the post war period using portable 16mm film cameras allowed filmmakers like John Cassavetes in the United States, along with members of the French New Wave and Italian Neorealism in Europe, to circumvent the classical system. The notion of a granting a four year college degree in film grew more popular in the 1960s with the founding of prestigious film departments like the New York University Tisch School of the Arts (1965), Walt Disney founded California Institute of the Arts (1961), the University of Texas department of Radio Television Film (1965) and the Columbia University School of the Arts (1965). Over the years competition for admissions to these programs has steadily increased with many undergraduate programs accepting less than 10% of applicants, and with even more stringent selection for graduate programs. In the 1990s and 2000s, the increased difficulties in getting into and the financial costs of attending these programs have caused many to spend their money self financing their own features or attending a shorter trade school program for around the same costs. Film trade schools however rarely offer more than technical knowledge, and often cost more than a degree from a public university without providing the security of a four year college degree to fall back on.
Кино мектептерінің түрлері
Кино мектебі қолданыстағы мемлекеттік немесе жеке колледж немесе университет құрамына кіре алады, немесе жеке меншік коммерциялық мекеме болуы мүмкін. Кино мектебінің оқу бағдарламасы мемлекеттік академиялық талаптарға сай келсе, оқуды аяқтағаннан кейін бакалавр немесе магистр дәрежесі, немесе бітіру туралы сертификат беріледі. Кейбір аккредиттелген және аккредиттелмеген оқу орындары ұзақ мерзімді курстармен қатар, қысқа семинарлар мен консерваториялық бағдарламаларды да ұсынады. Үлкен оқу орындары мен арнайы кино мектептеріндегі курстардың түрлері ғана емес, сонымен қатар мазмұны, құны және ұзақтығы да айқайықтап өзгеше. Университеттер 1 жылдан 4 жылға дейінгі курстар ұсынады, олардың көпшілігі 3 немесе 4 жылға созылады. Ал кино мектептері көбінесе 1 немесе 2 жылдық қысқа техникалық курстарға баса назар аударады. Көптеген кино мектептері студенттерге фильмдерді өндірісте қалай пайдалануға болатынын әлі де үйретеді, бірақ соңғы жылдары кино мектептерінің оқу бағдарламаларына цифрлық медиа енгізілуі күрт артты. Кейбір мектептерде тек цифрлық кино түсіру курстары бар, ал фильмдік технологияларға оқу мүлдем ұсынылмайды. Цифрлық камералар мен медианы пайдалану кинокамералар мен кинопленкаға қарағанда әлдеқайда арзан, бұл кино мектебіне немесе факультетке студенттерге оқу және жобалары үшін көбірек жабдық ұсынуға мүмкіндік береді. Сонымен қатар, сабақтарда көрсету үшін DVD сияқты цифрлық медиа жиі қолданылады. Соңғы жылдары онлайн кино мектептері пайда болды, олар мақалалар, оқулық видеолар және интерактивті форумдар арқылы кино түсіруді үйретеді. DSLR камераларындағы үлкен сенсорлар мен қолмен басқару мүмкіндіктері арқасында цифрлық кинематографияның жаңа буыны 35 мм фильмге ұқсас, арзан цифрлық видео жасауға қадам салды.
A film school may be part of an existing public or private college or university, or part of a privately owned for profit institution. Depending on whether the curriculum of a film school meets its state's academic requirements for the conferral of a degree, completion of studies in a film school may culminate in an undergraduate or graduate degree, or a certificate of completion. Some institutions, both accredited and non accredited, run shorter workshop and conservatory programs concurrent to longer degree courses. Not only the types of courses on offer but also the content, cost, and duration of the courses differs greatly between larger institutions and bespoke film schools. Universities offer courses ranging from 1 to 4 years, with the majority lasting 3 or 4 years. Conversely, films schools focus on shorter technical courses of 1 or 2 years. Many film schools still teach students how to use actual film in their productions, although the incorporation of digital media in film school curricula has risen drastically in recent years. Some schools offer only digital filmmaking courses, eschewing instruction in the medium of film altogether. The use of digital cameras and digital media is significantly less expensive than film cameras and film stock, and allows a film school or department to offer more equipment for students with which to learn and use for their projects. In addition, digital media (such as DVD) is often used for in class screenings. In recent years, online film schools of sorts have sprung up teaching filmmaking through articles, tutorial videos, and interactive forums. The next generation of digital cinematography using the large sensors and manual features available in still DSLR cameras has lowered the barrier further towards creating inexpensive digital video that compares closely to 35mm film.
Пайдасы талқыланды
Киноиндустриясының мамандары фильм саласындағы білімнің жұмыс табуға және осы салада табысқа жетуге қатыстылығы туралы әртүрлі пікірде. Көптеген өнер салаларындағыдай, кейбіреулер талантты үйрету мүмкін емес деп санайды. Фильм түсіру саласында басқалары фильм жасаушы ретінде табысқа жету үшін техниканы үйрену және бизнесті түсінудің маңызды екенін айтады. Киномектептің қажеттілігіне қарсы шығушылар мұндай білімнің жоғары құнын атап, болашақ фильм жасаушының ақшасын фильмді нақты түсіруге жұмсаудың дұрыс екенін, себебі осы тәжірибе білім беруде практикалық көмек береді. Көптеген киномектептерде, соның ішінде Нью-Йорк университеті мен USC, студенттердің алғашқы фильмдері цифрлық емес бағдарламаларда синхронды емес Arri S немесе Bolex кинокамераларымен түсіріледі. Бұл фильмдер көбінесе қара-ақ түсті кері фильмге түсіріледі, диалогсыз немесе түсірілімнен кейін шектеулі дыбыс қосылады. Осыған қолдау білдірушілер мұндай фильмдерді түсіру студенттерді диалогқа немесе басқа да қазіргі заманғы құралдарға сүйенбей, өздерінің әңгімелерін шығармашылықпен жеткізуге мәжбүр етеді деп санайды. Қарсыластар студенттерге енді қолданылмайтын жабдықтарды пайдалану үшін көп ақша жұмсаудың және оны әлдеқайда аз ақшаға қайта жасай алатын қарапайым фильм түсіру жаттығуларын жасаудың тиімділігіне күмән келтіреді. Киномектептің жақтаушылары формальды білімнің техниканы теориялық тұрғыдан толыққанды түсінуге мүмкіндік беретінін және осы салада жұмыс істейтін немесе бұрын жұмыс істеген кәсіби оқытушылардың білімі мен тәжірибесінен үйренуге мүмкіндік беретінін айтады. Киномектептің тағы бір артықшылығы ретінде студенттерге фильм жасаушылар үшін немесе олармен байланысты кәсіпорындарда, мысалы, постпродакшн монтаждау орталықтарында стажерлікке түсуге және фильм жасауға қызығушылық танытқан басқалармен байланыс орнату мүмкіндігі жиі айтылады. Көптеген киномектептер семестрдің немесе оқу жылының соңында студенттердің жұмыстарын көрсететін фестиваль немесе көрме өткізеді. Ең беделді мекемелер көбінесе индустрия басшыларын және продюсерлерді шақырады. Дегенмен, амбициялы адамдар киномектепте оқымаса да, суық қоңырау шалу, IFP сияқты киноиндустриясымен байланысты ұйымдарға қосылу немесе өз жұмыстарын тәуелсіз кинофестивальдерге жіберу арқылы осындай мүмкіндіктерді өздері іздеуге болады. Тәуелсіз фильм жасау мен цифрлық бейнелердің өркендеуі осы пікірталасқа әсер етті, өйткені цифрлық камерасы бар кез келген адам индустрия туралы аз ғана ресми біліммен цифрлық жұмысты түсіре алады және жұмысты көруге немесе оны интернетте жариялау арқылы табысқа жете алады немесе жанкүйерлерді таба алады. Киномектептерде білім алып, диплом алған режиссерлердің қатарында Фрэнсис Форд Коппола (UCLA киномектебі, МФА кинорежиссері), Мартин Скорсезе (NYU киномектебі, МФА кинорежиссері), Дэвид Линч (AFI консерваториясы, МФА кинорежиссері), Джордж Лукас (USC киномектебі, BA кинорежиссері) және Кэтрин Бигелоу (Колумбия өнер мектебі, кино теориясы мен сын бойынша магистр дәрежесі) бар. Ал Стэнли Кубрик, Франк Капра, Педро Альмодовар, Бернардо Бертолуччи, Пол Томас Андерсон, София Коппола, Квентин Тарантино, Джеймс Камерон және Альфред Хичкок сияқты басқалары формальды колледждік кино білімі алмаған. Кинорежиссер Вернер Герцог киномектепке қарсы пікір білдіруде белсенді.
Professionals in the film industry hold a variety of opinions on the relevance of a degree in film in relation to the ability to find work and succeed in the field. As in many professions in the arts, some feel that talent cannot be taught. With respect to filmmaking, others feel that learning techniques and understanding the business is crucial to one's success as a filmmaker. Those who argue against the necessity of film school cite the high cost of such an education as prohibitive and assert that an aspiring filmmaker's money would be better spent on the actual making of a film, the experience of which would offer a more practical hands on education. At many film schools, including NYU and USC, initial student films in non digital programs are shot with non synch Arri S or Bolex film cameras manufactured in the mid 20th century. These films are typically shot on black and white reversal film with no dialog, or limited sound added after shooting. Supporters argue that shooting films like these challenges students to creatively express their story without relying on dialog or other modern conventional devices. Opponents question the practicality of having students invest a substantial amount of money using equipment that is no longer used in the industry and doing simple filmmaking exercises that could be recreated for much less. Film school proponents argue that a formal education allows for a more rounded theoretical understanding of techniques, and offers the opportunity to gain from the knowledge and experience of professional instructors who work in, or who have worked in, the industry. Often cited as another benefit of film school are the opportunities available to students to work as an intern for filmmakers or in related businesses, such as post production editing facilities, and to network with others interested in filmmaking who may be in a position to collaborate with the student on a project or to eventually offer work in the industry. Most film schools will hold a festival, or showcase, of student works at the end of a semester or school year. The more prestigious institutions often invite industry executives and producers to attend. However, ambitious individuals not in film school can also pursue such opportunities on their own through cold calling, joining film industry related organizations such as IFP, or submitting their work to independent film festivals. The rise and popularity of independent filmmaking and digital video have influenced this debate, as anyone with a digital camera can shoot a digital work with little formal knowledge of the industry, and can succeed or establish a following by making the work available for viewing or by publicizing it on the internet. Directors who have attended and earned degrees from film schools include Francis Ford Coppola (UCLA Film School, MFA film directing), Martin Scorsese (NYU Film School, MFA film directing), David Lynch (AFI Conservatory, MFA Film Directing), George Lucas (USC Film School, BA film directing) and Kathryn Bigelow (Columbia School of Arts, master's degree in film theory and criticism). Others, such as Stanley Kubrick, Frank Capra, Pedro Almodóvar, Bernardo Bertolucci, Paul Thomas Anderson, Sofia Coppola, Quentin Tarantino, James Cameron, and Alfred Hitchcock had no formal college film training at all. Film director Werner Herzog has been quite vocal in arguing against film school.